I GSK 788/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Marek Leszczyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 973/21 w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia 16 sierpnia 2021 r. nr 200/2021 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. W. na rzecz Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji, WSA) wyrokiem z 4 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 973/21, w punkcie 1 oddalił skargę M. W.(dalej: strona, skarżący) na postanowienie Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi (dalej: Dyrektor OR ARiMR, organ) z 16 sierpnia 2021 r., nr 200/2021, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Wieluniu z 28 maja 2021 r., nr 2/2021/ONW, oraz w punkcie 2 przyznał koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wywiodła strona, a zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie punktu 1, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, - art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez zbadanie skargi jedynie w granicach jej podstaw i zarzutów, podczas gdy Sąd powinien wyjść poza granice skargi, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., poprzez nienależytą ocenę i zaaprobowanie stanowiska, że ustalone w sprawie okoliczności faktycznie nie dawały podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a., poprzez nienależytą ocenę naruszenia przez orzekający w sprawie organ administracji prawa procesowego, przejawiające się w szczególności brakiem dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku nieodpowiadającego wymogom ustawowym w konsekwencji zaaprobowania wadliwie ustalonego stanu faktycznego przez orzekający w sprawie organ administracji publicznej oraz niewyjaśnienie w uzasadnieniu przyczyn uznania, że choroby skarżącego nie uzasadniały przyjęcia braku winy w uchybieniu terminu. Mając na uwadze powyższe, strona wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz autora skargi kasacyjnej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. Jednocześnie autor skargi kasacyjnej wniósł o dopuszczenie dowodu z: (-) kserokopii wypisu z treści orzeczenia lekarza rzeczoznawcy Kasy z dnia 21 lutego 2022 r., (-) kserokopii orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 11 lutego 2022 r., (-) kserokopii skierowania do pracowni tomografii komputerowej z dnia 3 marca 2022 r., (-) kserokopii wyniku badania, (-) kserokopii informacji dla lekarza kierującego z dnia 31 maja 2021 r., (-) kserokopii zaświadczenia z dnia 27 maja 2021 r., (-) kserokopii zaświadczenia lekarskiego z dnia 27 maja 2021 r., (-) kserokopii zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia wydane dla potrzeb Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 7 stycznia 2022 r. na okoliczność stanu zdrowia skarżącego. Dowody te zdaniem skarżącego są istotne dla sprawy i mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, a ich przeprowadzenie nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu niniejszej sprawy. W motywach wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, a także o oddalenie wniosku dowodowego i zasądzenie od strony na rzecz Dyrektora OR ARiMR kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinny wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak więc kasator powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego, bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany (zob. wyroki NSA: z 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2735/15; z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1342/15; z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2668/15; niepublikowane). Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy też podkreślić, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09; cbosa. Naczelny Sąd Administracyjny nie może jednak zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13; cbosa), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11; cbosa). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednakże wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia wskazanej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1448/06; cbosa). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyroki NSA z 19 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 16/13 i 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13; cbosa). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione, a ponadto postawiono je w sposób, który sprowadzić się musi do konkluzji, że podstawy kasacyjne powołane przez skarżącego – poddane analizie przy uwzględnieniu uzasadnienia skargi kasacyjnej – nie spełniają wymogów konstrukcyjnych z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jest to o tyle istotne, że Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać sprawę tylko w granicach wyznaczonych przez stronę, które określone są poprawnie stawianymi zarzutami w ramach precyzyjnie określonych podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie może z urzędu dokonywać w tym obszarze żadnych modyfikacji. W powyższym kontekście zwrócić uwagę należy, że w treści niniejszej skargi kasacyjnej nie powołano treści art. 174 p.p.s.a. i nie wskazano jednoznacznie, czy poszczególne zarzuty kasator wiąże z naruszeniem prawa materialnego (pkt 1), czy procesowego (pkt 2). Rozróżnienie to jest o tyle istotne, że ustawodawca – w pierwszym przypadku – wskazuje, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, zaś w drugim – jeżeli naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzuty te dotyczą w zasadzie naruszeń przepisów postępowania. Przed ustosunkowaniem się do powyższych zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, że na etapie postępowania administracyjnego nie był kwestionowany sam fakt uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Decyzja została skarżącemu doręczona 14 czerwca 2021 r., zaś odwołanie zostało przez skarżącego złożone 1 lipca 2021 r. (termin upłynął 28 czerwca 2021 r.). Odnosząc się zaś do zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić trzeba, że są one niezasadne. I tak niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (pkt 1 skargi kasacyjnej). Przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jest to zatem przepis tzw. wynikowy, który z racji tego, że reguluje jedynie sposób rozstrzygnięcia skargi, nie może być samodzielną podstawą skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia przepisu wynikowego aby był skuteczny, wymaga powiązania z innym przepisem naruszonym przez sąd, czego w zarzucie sformułowanym w punkcie 1 podstaw kasacyjnych, zabrakło. Niezasadny jest również zarzut nr 2, tj. naruszenie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia tego przepisu w tym, że Sąd I instancji winien wyjść poza granice skargi, a skoro nie wyszedł, to uchybienie te wg. niego, miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważenia wymaga, że zgodnie z tym przepisem, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza jedynie to, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przy czym podkreślenia wymaga, że jak trafnie wskazano w wyroku NSA z 28 października 2022 r., sygn. akt III FSK 818/22, w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zależy zatem od wykazania, że Sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy (por. m.in. wyroki: NSA z 25 września 2009 r., sygn. akt II FSK 629/08 oraz z 9 listopada 2022 r., sygn. akt I GSK 1456/22). Analiza zaskarżonego wyroku wskazuje natomiast, że zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem skarżący kasacyjnie nie wykazał, że Sąd I instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy, w szczególności że odnosił się do innego stanu faktycznego niż wskazany przez stronę w skardze kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest także zarzut nr 4, dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a., poprzez nienależytą ocenę naruszenia przez orzekający w sprawie organ administracji prawa procesowego, przejawiające się w szczególności brakiem dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Powyższy zarzut nie może być uwzględniony z racji na to, że skarżący kasacyjnie nie wskazuje w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, które okoliczności w sprawie nie zostały wyjaśnione i jaki to miało wpływ na rozstrzygnięcie. Tym bardziej, że Sąd I instancji, na wniosek skarżącego, dopuścił dowód ze wszystkich dokumentów przedłożonych przez skarżącego wraz ze skargą i następnie je ocenił. Podniesione zaś w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozważania dotyczą wyłącznie zarzutu nr 3, czyli naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., poprzez nienależytą ocenę i zaaprobowanie stanowiska, że ustalone w sprawie okoliczności faktyczne nie dawały podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten także jest niezasadny. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że organ dokonał trafnej analizy wniosku skarżącego oraz załączonego do niego dokumentu potwierdzającego udzielenie mu 30 czerwca 2021 r. o godz. 20:14 porady w ramach nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej. Z dokumentu tego wynika bowiem, że lekarz nie wykrył u skarżącego żadnej choroby, która uniemożliwiałaby mu złożenie odwołania w terminie. Zasadnie organ administracji zwrócił uwagę, że po poradę lekarską skarżący udał się już po upływie terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy odwołanie i wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia sporządził 28 czerwca 2021 r., czyli w ostatnim dniu do wniesienia odwołania. Zatem dokumentacja medyczna załączona do wniosku oraz sam wniosek nie pozwalają stwierdzić takiej choroby, czy nagłego pogorszenia stanu zdrowia skarżącego w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania, które usprawiedliwiałoby niedochowanie terminu. Zasadnie więc przyjęto, że trudno uznać za wiarygodne zawarte we wniosku bardzo ogólne stwierdzenie skarżącego, że z powodu podejrzenia choroby musiał on "pozostać w domu". Ma też rację Sąd I instancji, że nie każda choroba czy dolegliwość uzasadnia uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu. W stanie faktycznym sprawy skarżący musiał uprawdopodobnić, że dla zachowania terminu dolegliwości te były okolicznością nie do przezwyciężenia mimo dopełnienia regułom należytej staranności, czego jednak nie uczynił. Także zarówno organ jak i Sąd I instancji trafnie zauważyli, że pomimo zgłaszanych 30 czerwca 2021 r. dolegliwości, skarżący następnego dnia, tj. 1 lipca 2021 r., nadał przesyłkę zawierającą odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Dla oceny przedmiotowego zarzutu znaczenie ma również i to, że na wniosek skarżącego Sąd I instancji dopuścił dowód z dokumentów przedłożonych przez skarżącego wraz ze skargą i je następnie szczegółowo omówił i ocenił. I tak większość zaświadczeń lekarskich dotyczyło innych okresów niż okresu, w którym upływał termin do wniesienia odwołania. Natomiast z zaświadczenia lekarza rehabilitacji medycznej z 1 lipca 2021 r. wynika, że skarżący był niezdolny do pracy i mógł chodzić w okresie od 1 do 8 lipca 2021 r., a mimo tej niezdolności, w dniu 1 lipca 2021 r. nadał przesyłkę pocztową zawierającą odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wszystkie powyżej przedstawione okoliczności wskazują zatem jednoznacznie na prawidłową ocenę przez Sąd I instancji ustalonego przez organ stanu faktycznego oraz zebranych dowodów, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że naruszenie terminu nastąpiło bez jego winy. Sąd nie podziela także zarzutu nr 6 dotyczącego naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku pomija wymienione w nim elementy lub też, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera treść pozwalającą na prześledzenie procesu myślowego przeprowadzonego przez WSA w Łodzi i dokonanie kontroli instancyjnej. Rozważania te są logiczne i konsekwentne, a ponadto znajdują oparcie w aktach administracyjnych sprawy. Sąd I instancji wskazał, jaki stan faktyczny przyjął do rozpoznania sprawy, który został opisany w części historycznej uzasadnienia wyroku, a następnie szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie również wskazać, że nie uwzględnił zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych dokumentów. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku NSA z 25 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 936/17, podczas procedowania kasacyjnego zakres badania legalności zaskarżonego wyroku, poza braną z urzędu pod rozwagę nieważnością postępowania, wyznacza, wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a., zasada związania NSA granicami skargi kasacyjnej. Przywołany przepis wyłącza zatem zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 106 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. – oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeknie – w myśl art. 254 § 1 i art. 258–261 p.p.s.a. – Sąd I instancji po złożeniu przez pełnomocnika stosownego wniosku. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.