VII SA/Wa 1421/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie asesor WSA Elżbieta Granatowska, sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2021 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), po rozpatrzeniu odwołań A N oraz H B, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2020 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia na wniosek A N oraz H B nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2012 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], obręb [...] , gmina [...] (przeniesionej decyzją Starosty [...] o z [...] stycznia 2013 r., Nr [...], znak: [...], na rzecz [...] Sp. z o.o.), sprostowanej postanowieniem z [...] stycznia 2015 r., znak: [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przypomniał, że organ administracji orzekający w postępowaniu nieważnościowym jest zobowiązany z urzędu do zbadania, czy zakwestionowana decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzoru, co do zasady, nie prowadzi postępowania mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest kontrolowana. Przypominając, że organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji, GINB stwierdził, że z dokumentacji projektowej niniejszej sprawy wynika, że przedmiotem inwestycji jest budowa 1 turbiny elektrowni wiatrowej oznaczonej jako [...] (poprzednie oznaczenie [...]) wraz z infrastrukturą towarzyszącą: budowa drogi dojazdowej i placu montażowego, budowa fundamentu i montaż elektrowni wiatrowej (str. 8 projektu budowlanego). Całkowita wysokość elektrowni wiatrowej [...] wynosi 148 m, wysokość wieży w głowicy wynosi 101,5 m, zaś średnica wirnika 93,0 m (Projekt budowlany - rys. nr III, ark. 4 - str. 36), zaś moc znamionowa jednostki wytwórczej ([...]) - 2,3 MW. Sporna elektrownia wiatrowa wchodzi w skład inwestycji "Park Elektrowni Wiatrowych [...] " - [...] przewidującej budowę 30 elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą techniczną zlokalizowaną na terenie obrębu [...] w gminie [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przypomniał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze późn. zm. według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ stwierdził, że inwestor-[...] sp. z o.o. - wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę z [...] listopada 2012 r. złożył stosowne oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zatem w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W odniesieniu do tej regulacji GINB ustalił, że w dniu wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia działka ew. [...] w [...] objęta była ustaleniami uchwały Rady Gminy [...] z [...] września 2006 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych w okolicy miejscowości [...] w gminie [...], jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 8 maja 2013 r., sygn. II SA/Gd 197/13 stwierdził nieważność ww. uchwały, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 października 2015 r. (sprawa II OSK 2071/13) oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji. Podstawą stwierdzenia nieważności przez sąd administracyjny ww. miejscowego planu była okoliczność, że załącznik graficzny do planu, mimo że na tym graficznym załączniku oraz w tekście planu (§ 3 ust. 1 pkt 1) wskazano skalę 1:2000, został w rzeczywistości sporządzony w skali 1:5000, a więc w skali, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dopuszczalnej tylko wtedy, gdy plan miejscowy został sporządzony wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy. Sąd uznał, że sporządzenie zaskarżonego planu miejscowego niesporządzonego wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy w skali 1:5000 stanowi naruszenie zasady sporządzania planu miejscowego i z tego powodu, zgodnie z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powoduje jego nieważność w całości. W nawiązaniu do powyższych ustaleń organ wskazał, że nie można stosować sankcji nieważności do decyzji wydanej na podstawie aktu prawa miejscowego, którego nieważność stwierdził sąd lub organ nadzoru w późniejszej dacie, albowiem brak podstawy prawnej odnosić można tylko do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania przez organ decyzji (wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2012 r., VII SA/Wa 278/12; wyrok NSA z 29 czerwca 2012 r. II OSK 613/11; wyrok WSA w Krakowie z 29 sierpnia 2009 r., II SA/Kr 1020/09). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 lipca 2017 r., II OSK 1850/16 wskazał, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji (podobnie wyroki NSA: z 24 listopada 2016 r., II OSK 1490/15 oraz z 27 października 2016 r., II OSK 163/15). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że podziela powyższy pogląd, według którego stwierdzenie nieważności planu miejscowego nie wpływa w sposób bezpośredni na ważność decyzji o pozwoleniu na budowę i zgodnie z tym poglądem dokonał oceny zgodności kontrolowanej decyzji z przepisami ww. uchwały Rady Gminy [...] z [...] września 2006 r. nr [...]. W tym zakresie stwierdził, że działka, na której została zlokalizowana elektrownia wiatrowa położona jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem [...] tj. na terenie rolnym przeznaczonym pod lokalizację elektrowni wiatrowych (§ 5). Wprawdzie turbina wiatrowa [...] nie została zaznaczona na załączniku graficznym do ww. planu miejscowego, to jednak z porównania ww. załącznika oraz projektu zagospodarowania terenu (proj. bud. rys. nr I, ark. 1 str. 012, proj. bud. rys. nr I, ark. 013), przy uwzględnieniu tego, że ww. rysunki zostały sporządzone w innej skali, wynika, że sporna elektrownia wiatrowa znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...]. Stosownie do treści § 5 ust. 1 pkt 1, 3 ww. miejscowego planu, w granicach terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi, oznaczonych na rysunku planu symbolem [...] ustala się przeznaczenie terenu: tereny rolne przeznaczone pod lokalizację elektrowni wiatrowych, dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych, z uwzględnieniem ograniczeń zabudowy, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1. Analiza akt sprawy wykazała, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności nie naruszono rażąco wymagań w przedmiocie: - powierzchni terenu przeznaczonego na cele budowlane - pod budowę fundamentu elektrowni wiatrowej - 900 m2 (projektowana: powierzchnia zabudowy elektrowni wiatrowej 329,7 m2 - Projekt budowlany - str. 20); - konstrukcji obiektu - konstrukcja wieżowa z turbinami wiatrowymi i konstrukcji wieży: stalowa rurowa pełnościenna (projektowana: wieża stalowa pełnościenna z turbiną - Projekt budowlany - rys. nr III, ark. 4 - str. 36); - maksymalnej wysokości obiektu (wysokości ponad poziom terenu skrajnego punktu wirnika/skrzydła elektrowni wiatrowej w pozycji pionowej) - 160,0 m (projektowana: 148,0 m - Projekt budowlany - rys. nr III, ark. 4 - str. 36); - minimalnej szerokość pasa drogowego dróg eksploatacyjnych - 4,0 m (projektowana: szerokość drogi dojazdowej 5 m - Projekt budowlany - rys. nr II, ark. 2 - str. 23). Inwestor uzyskał ponadto decyzję Wójta Gminy [...] z [...] października 2011 r., nr [...], znak: [...], ustalającą na rzecz [...] sp. z o.o. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych [...] [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na terenie gm. [...]. Sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. decyzji Wójta Gminy [...] z [...] października 2011 r., nr [...], znak: [...]. Organ oceniał, że w szczególności nie naruszono rażąco wymagań w przedmiocie: - parametrów turbiny: moc - 2,3 MW (projektowana: turbina o mocy 2,3 MW - Projekt budowlany - str. 123); - wysokości - 101,5 m, średnica śmigieł wirnika - 93,0 m, całkowita wysokość elektrowni wiatrowej (wieża wraz ze śmigłem w pionie nad nią) - 148,0 m, ilość śmigieł - 3 /każde o długości 45 m/ (projektowana: turbina zawieszona na wysokości 101,5 m o średnicy śmigieł wirnika 93 m z trzema śmigłami /każde o długości 45 m/, całkowita wysokość elektrowni wiatrowej /wieża wraz ze śmigłem wpionie nad nią/ 148 m - Projekt budowlany - rys. nr III, ark. 4 - str. 36); - fundamentu o wymiarach maks. 26 x 26 x 3,5 m (projektowany: fundament w kształcie ośmiokąta foremnego opisanego na kole o średnicy 20 m i głębokości 3,5 m - Projekt budowlany - rys. nr III, ark. 2 - str. 34); - wydzielenia ok. 676 m2 terenu na fundament pod każdą siłownię (projektowana: powierzchnia zabudowy elektrowni wiatrowej 329,7 m2 - Projekt budowlany - str. 20); - wykonania utwardzonych dróg dojazdowych na czas budowy o szerokości 5 m oraz placów montażowych o utwardzonej nawierzchni tłuczniowej wielowarstwowej na ekowłókninie, względnie na podbudowie z gruntu stabilizowanego preparatem [...] (projektowana: szerokość drogi dojazdowej - 5 m droga dojazdowa i plac montażowy składające się z: górnej warstwy z kruszywa łamanego (klińca) stabilizowanego mechanicznie, dolnej warstwy z kruszywa łamanego stabilizowanego mechanicznie, warstwy pospółki lub żwiru, geowłókniny - Projekt budowlany - rys. nr II, ark. 2 - str. 23; rys. nr II, ark. 3 - str. 24). Odnosząc się do zarzutu braku "prawidłowego, kompleksowego zbadania zgodności" spornej inwestycji z wymogami ochrony środowiska w związku z tym, że "realizowane na terenie miejscowości D. inwestycje kreować będą skumulowane oddziaływanie wzajemne z pozostałymi elektrowniami wiatrowymi już istniejącymi i będącymi w stanie budowy (zespół elektrowni wiatrowych [...] sztuk 18) wykraczając w konsekwencji poza obszar inwestycyjny" GINB wskazał, że kwestia oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko została poddana ocenie w ww. decyzji Wójta Gminy [...] z [...] października 2011 r., nr [...], znak: [...]. Jako że zgodnie z art. 86 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże m. in. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, powyższy zarzut odwołujących się może być podnoszony wobec ww. decyzji środowiskowej, a nie decyzji o pozwoleniu na budowę. GINB ustalił ponadto, że sprzeciwu wobec proponowanej lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie wniósł Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (pismo z [...] lipca 2012 r.) ani Szef Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP (pismo z [...] czerwca 2012 r.). Inwestor uzyskał również decyzję Starosty [...] z [...] maja 2009 r., znak: [...] w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Mając powyższe na uwadze GINB stwierdził, że w analizowanym przypadku nie został rażąco naruszony art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W odniesieniu do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, GINB stwierdził także, że sporna inwestycja nie narusza rażąco warunków technicznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zaś projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności. Projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Odnosząc się do zarzutu odwołujących się dotyczącego naruszenia art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na brak zawieszenia postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji pomimo wniesienia skargi na miejscowy plan, w zaskarżonej decyzji wskazano, że pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Aby jakieś zagadnienie prawne mogło zostać zakwalifikowane jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. to od jego rozstrzygnięcia musi zależeć sama możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie wyłącznie sposób jej rozpatrzenia (wyrok NSA z 14 lipca 2020 r" sygn. akt I OSK 2660/19). Organ powołał sie także na prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 10 lipca 2018 r. w sprawie VII SA/Wa 2431/17, w którym Sąd stwierdził, że uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są aktami prawa miejscowego, a więc prawa powszechnie obowiązującego na obszarze jednostki samorządu terytorialnego, wydanymi (podjętymi) przez organ samorządu gminy (radę gminy) w granicach i na podstawie upoważnienia ustawowego, co oznacza że do tych uchwał ma zastosowanie art. 152 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powołanego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na uchwałę nie "eliminuje" jej z obrotu prawnego do chwili uprawomocnienia się wyroku. Z tego powodu nie jest prawidłowe stanowisko, że można zawiesić postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego ze skargi na uchwałę dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż wystąpiło zagadnienie wstępne. Skoro bowiem plan miejscowy obowiązuje, to organ mógł (i powinien) skonfrontować ten projekt budowlany z planem, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Tak długo, jak nie doszło do uprawomocnienia się orzeczenia stwierdzającego nieważność przedmiotowego w sprawie planu miejscowego, należy przyjmować, że plan ten nie został wyeliminowany z obrotu prawnego i nadal obowiązuje (wyrok WSA w Warszawie z 5 kwietnia 2018 r. VII SA/Wa 1624/17). Tym samym, zdaniem GINB, skoro w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę uchwała Rady Gminy [...] z [...] września 2006 r., nr [...], pozostawała w obrocie prawnym, to brak było podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na ten miejscowy plan. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016, poz. 961) w kwestii zachowania minimalnych odległości od zabudowy mieszkalnej, GINB wyjaśnił, że wskazane przepisy nie znajdują zastosowania w niniejszym postępowaniu. Ostatnio wskazana ustawa weszła w życie z dniem 16 lipca 2016 r., a więc blisko cztery lata po wydaniu kontrolowanej decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2012 r., zaś przepisy obowiązujące w dacie wydania spornej decyzji nie przewidywały w jakiej odległości należy sytuować elektrownie wiatrowe od budynków mieszkalnych. Posiadanie nieruchomości znajdujących się w odległości mniejszej niż 1480 m od spornej elektrowni wiatrowej, w ocenie GINB, stanowi zatem jedynie podstawę przyznania interesu prawnego do kwestowania decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowych, nie może natomiast stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności. Odnosząc się do zarzutu odwołujących się dotyczącego zaniechania zbadania przez Wojewodę [...], czy decyzja Starosty [...] nie została wydana w warunkach nieprawidłowego oraz nierzetelnego zamieszczenia na BIP Starostwa informacji dotyczących wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, GINB wskazał, że z akt sprawy wynika, iż obwieszczenie Starosty [...] z [...] grudnia 2012 r., znak: [...], o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...], zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w [...] w dniu [...] grudnia 2012 r., natomiast z informacji na stronie internetowej wynika, że wskazane obwieszczenie opublikowano w BIP Starostwa Powiatowego w [...] w dniu [...] grudnia 2012 r. W nawiązaniu do argumentacji skarżących, którzy w odwołaniu sugerują, że powyższa sytuacja mogła spowodować wyłączenie możliwości skutecznego zgłoszenia przeze nich oraz inne osoby objęte zakresem oddziaływania przedsięwzięcia możliwości swoich praw w toku postępowania powodując w konsekwencji, iż rzeczona decyzje Starosty wydana została sytuacji pominięcia praw osób, które winny zostać uznane za stronę postępowania, organ wyjaśnił, że ewentualny brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy, może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie do stwierdzenia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., II OSK 184/10). Konkludując organ stwierdził, że w toku niniejszego postępowania nadzwyczajnego nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2012 r. była obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto ww. decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Powyższe ustalenia doprowadziły do utrzymania w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2020 r" Skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A N zaskarżając ją w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z [...] maja 2020 r. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nie narusza w sposób rażący ww. przepisów, w sytuacji gdy przepisy te ustanawiają obowiązek badania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego jako przesłankę warunkującą możliwość wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę, a finalnie warunkującą ważność wskazanego rodzaju decyzji, w sytuacji gdy uchwala w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została unieważniona wyrokiem sądu; II. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 97 § 1 pkt 4 kpa. poprzez niezawieszenie postępowania w sprawie wydania kwestionowanej decyzji w sytuacji, gdy prowadzone było postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchwały Rady Gminy [...] nr [...] stanowiące zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., - art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. polegające na uznaniu, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] wydanej pomimo uprzedniego stwierdzenia przez sąd administracyjny nieważności uchwały Rady Gminy [...] nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji Parku Wiatrowego [...] w miejscowościach [...] w gminie [...], w sytuacji gdy przywołany przepis powinien być zastosowany w niniejszej sytuacji; III. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329), dalej jako: p.p.s.a., poprzez pominięcie zaleceń i poglądów Sądu zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2015 r. sygn. II OSK 2071/13, które to uchybienie miało wpływ na wynik postępowania; IV. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązujących organ do ustalenia prawdy obiektywnej oraz obligujących do rozstrzygnięcia w oparciu o kompletny materiał dowodowy. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego wg norm przepisanych. Skarżący wniósł o przeprowadzenie sprawy w trybie uproszczonym (art. 119 § 2 p.p.s.a.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. W wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej sąd administracyjny może tą decyzję wyeliminować z obrotu prawnego w przypadku stwierdzenia, iż narusza ona prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania (treść rozstrzygnięcia) lub/i prawo procesowe w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na ten wynik (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.). Przypadek kwalifikujący zaskarżony akt administracyjny do uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zachodzi zaś wówczas, gdy zostanie wykazane, że może zachodzić związek przyczynowy między stwierdzonym naruszeniem przepisów proceduralnych a treścią rozstrzygnięcia, co ma miejsce w przypadku wykazania, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik rozstrzygnięcia mógłby być inny, bowiem stwierdzone uchybienia były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2021 r. w powyżej określonym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się przy jej wydaniu takich naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności, względnie stwierdzenia wydania tej decyzji z naruszeniem prawa. Oceniając, czy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wraz z Wojewodą [...] prawidłowo uznali, że decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2012 r., Nr [...] nie jest obarczona żadną z wad, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a., co uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W zaskarżonej decyzji organ poprawnie opisał zasady rządzące postępowaniem administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, które znalazły zastosowanie także na gruncie tej sprawy i zasadnie przyjął, że brak jest podstaw do uznania, by ww. decyzja Starosty [...] jest dotknięta którąś z wad skutkujących stwierdzenie nieważności. Sąd podziela stanowisko organów, że decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2012 r. Nr [...] została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej innym ostatecznym rozstrzygnięciem. Decyzja ta poprawnie określa jej adresata, nie zawiera ponadto wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a jej wykonanie nie wywołała czynu zagrożonego karą. Nie była także w dniu wydania niewykonalne i nie jest trwale niewykonalna. Brak jest ponadto przepisu szczególnego, na podstawie którego należałoby stwierdzić jego nieważność. Jeśli zaś chodzi o potencjalną wadliwość decyzji, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – tj. o wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, to także i w tym zakresie GINB prawidłowo uznał, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco prawa. Kluczowym warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest ustalenie, że decyzja ta w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że podjęte rozstrzygnięcie nie może być zaakceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" sprzeczności rozstrzygnięcia z przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Chodzi tu więc nie o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób oczywisty, jasny i niedwuznaczny (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 maja 2020 r. sygn. I OSK 1395/19; z 30 kwietnia 2020 r. sygn. I OSK 769/19; z 30 października 2018 r. sygn. II OSK 2668/16; z 16 czerwca 2018 r. sygn. I OSK 1832/16; z 9 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 1697/12). W orzecznictwie przyjmuje się, że wady, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a., w tym wada polegająca na wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa, mają zasadniczo charakter materialnoprawny, tkwią w samej decyzji i godzą w elementy podmiotowe stosunku prawnego, jego przedmiot lub w podstawę prawną. Ze swej istoty nie mają one charakteru proceduralnego. Naruszenie przepisów postępowania mogą być wprawdzie źródłem takiej wadliwości, która będzie uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji, jednakże ostatecznej weryfikacji podlega to przy ocenie decyzji pod kątem wad nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (zob. wyroki NSA: z 10 lipca 2020 r. sygn. I OSK 260919; z 27 października 2017 r., sygn. I OSK 885/17; z 17 lutego 2017 r. I OSK 1538/15). Prawidłowo też organy wskazały, że weryfikacja prawidłowości decyzji następuje z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania, nie zaś stanu aktualnego w postępowaniu nieważnościom. W postępowaniu tym nie prowadzi się, co do zasady, nowych dowodów, ani też nie czyni się nowych ustaleń. Z powyższych względów Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, która w złożonej skardze niesłusznie wywodzi, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na to, że zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany był weryfikowany pod kątem zgodności przyjętych w nim rozwiązań z przepisami uchwały Rady Gminy [...] z [...] września 2006 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, chociaż na mocy prawomocnego wyroku WSA w Gdański z dnia 8 maja 2013 r., sygn. II SA/Gd 197/13 doszło do wyeliminowania tej uchwały z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko organu odwoławczego, oparte na orzecznictwie sądów administracyjnych, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego w oparciu o który wydano decyzję o pozwoleniu na budowę nie daje podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W aktualnym orzecznictwie sądowym za ugruntowane uznać należy stanowisko, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji, lecz jest podstawą jej wzruszenia. Nie jest to przyczyna nieważności określona w art. 156 k.p.a., jak również w przepisach szczególnych, w tym w art. 147 § 2 p.p.s.a. Skoro w art. 147 § 2 p.p.s.a. mowa jest o wzruszeniu rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcję wzruszalności, a nie nieważności (wyroki NSA z: 9 grudnia 2021 r., II OSK 576/21; z 24 listopada 2016 r., II OSK 1490/15; 27 października 2016 r., II OSK 163/15; 24 kwietnia 2014 r., II OSK 2868/12; 29 czerwca 2012 r., II OSK 613/11). Pojęcie "wzruszenie" jest stosowane w znaczeniu szerokim obejmującym wszystkie tryby pozbawienia mocy obowiązującej decyzji administracyjnej, a zatem również stwierdzenie nieważności, jak też w znaczeniu wąskim, które wiąże wzruszalność wyłącznie z uchyleniem decyzji w wyniku zastosowania sankcji wzruszalności (B. Adamiak, Nieważność aktu prawa miejscowego a wadliwość decyzji administracyjnej, Państwo i Prawo 2002/9/ str. 16-22). W wyroku z 9 grudnia 2021 r. w sprawie II OSK 576/21 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przedstawione powyżej stanowisko jest wynikiem przyjęcia tej koncepcji wzruszalności, która wynika ze stanu prawnego normującego tę kwestię w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 147 § 2 p.p.s.a., rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydanych na podstawie uchwały lub aktu, o którym mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Przepis ten i w ogóle ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie reguluje więc trybu właściwego do wzruszenia decyzji, odsyłając do Kodeksu postępowania administracyjnego. Tam jednak brak regulacji wskazującej na tryb właściwy w tej sytuacji (jak jest w przypadku art. 145a k.p.a. dotyczącego wznowienia postępowania na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego). Wobec powyższego braku ustanowienia sankcji w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Kodeksie postępowania administracyjnego, a także z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., odnoszącego przesłankę braku podstawy prawnej decyzji do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji oraz art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., który wskazuje na przypadki wyraźnego ustanowienia sankcji nieważności w przepisie szczególnym, nie można zastosować sankcji nieważności decyzji wydanej na podstawie aktu prawa miejscowego uznanego przez sąd za nieważny (zob. B. Adamiak, op. cit.; Justyna Goździewicz-Biechońska "Wadliwość decyzji administracyjnych w procesie inwestycyjno-budowlanym", LEX 2011, Rozdział V Administracyjnoprawne skutki wadliwości decyzji administracyjnej w procesie inwestycyjno-budowlanym. 4.Skutki wadliwości decyzji administracyjnej w procesie inwestycyjno-budowlanym jako elementu ciągu działań prawnych 4.1.Wpływ wadliwości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na ważność decyzji o pozwoleniu na budowę). W art. 190 ust. 4 Konstytucji, a więc w przepisie, który reguluje podobną sytuację co art. 147 § 2 p.p.s.a., czyli następstwa, dla postępowań indywidualnych, wyeliminowania z systemu prawa normy prawnej stanowiącej podstawę prawną rozstrzygnięcia, stosuje się sankcję wzruszalności, a nie nieważności. Pojęcie wzruszalności, o którym mowa w art. 147 § 2 p.p.s.a., należy więc rozumieć w znaczeniu wąskim. W konsekwencji, aprobując przedstawione powyżej stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny również przyjmuje, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z tego powodu, że stwierdzono nieważność planu miejscowego, na podstawie którego tę decyzję wydano. Powyższe stanowisko umacniają rezultaty wykładni systemowej. Ja w ww. wyroku wskazał NSA, norma zawarta w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.) wprowadziła zasadę zachowania w obrocie prawnym decyzji w okresie ich ważności wydanych na podstawie planów miejscowych, które utraciły moc obowiązującą z dniem wejścia w życie nowych regulacji planistycznych. Brak jest uzasadnionych podstaw prawnych, aby różnicować sytuację, gdy utrata mocy dotychczas obowiązującego planu następuje w wyniku wejścia w życie nowego planu miejscowego od sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdza nieważność planu miejscowego (wyroki NSA z: 11 października 2017 r., sygn. II OSK 2085/16; z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 1598/08). Z powyższych względów niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia zaskarżoną decyzją art. 153 p.p.s.a., poprzez pominięcie zaleceń i poglądów zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2015 r. sygn. II OSK 2071/13, tj. wyroku oddalającym skargę kasacyjną Rady Gminy [...] od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 8 maja 2013 r. II SA/Gd 197/13 mocą którego Sąd stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając ten zarzut skarżący podnosi w uzasadnieniu skargi, że "nie dokonano procesu naprawczego przez powołanie ekspertów z dziedziny ochrony środowiska i zdrowia publicznego, którzy by zbadali czy w ogóle jest dopuszczalne lokowanie tak dużej ilości wiatraczni o tak wielkim zagęszczeniu na terenach zamieszkałych przez ludzi". Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., II FSK 2506/12). Sprawa rozstrzygnięta wyrokiem z 27 października 2015 r. II OSK 2071/13 nie jest sprawą tożsamą ze sprawą rozpatrywaną przez Wojewodę [...] oraz GINB z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i w związku z tym nie zawiera wskazań co do dalszego postępowania wiążących te organy. Ocena prawna NSA odnosząca się do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie była zaś w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym ani pominięta, ani podważana, jednakże z przyczyn wskazanych na wstępie, nie miała wpływu na wynik tej sprawy, gdyż jak wskazano powyżej - stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji. W postępowaniu nadzorczym możliwe jest jednak zbadanie, czy wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie odbyło się z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w ramach którego należy uwzględniać ustalenia planu miejscowego obowiązujące w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (zob. ww. wyrok NSA z 9 grudnia 2021 r. II OSK 576/21). Analizę taką przeprowadził GINB w niniejszej sprawie stwierdzając, że działka, na której została zlokalizowana elektrownia wiatrowa położona jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem [...] tj. na terenie rolnym przeznaczonym pod lokalizację elektrowni wiatrowych (§ 5). Stosownie zaś do treści § 5 ust. 1 pkt 1, 3 uchwały w sprawie miejscowego planu, w granicach terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi, oznaczonych na rysunku planu symbolem [...] ustala się przeznaczenie terenu: tereny rolne przeznaczone pod lokalizację elektrowni wiatrowych, dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych, z uwzględnieniem ograniczeń zabudowy, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza poprawność wniosku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności odpowiada wymaganiom planu szczegółowo opisanym w części sprawozdawczej niniejszego wyroku w zakresie: 1) powierzchni terenu przeznaczonego na cele budowlane, 2) konstrukcji obiektu 3) maksymalnej wysokości obiektu (wysokości ponad poziom terenu skrajnego punktu wirnika/skrzydła elektrowni wiatrowej w pozycji pionowej) oraz 4) minimalnej szerokość pasa drogowego dróg eksploatacyjnych. Przedmiotem oceny Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego była również zgodność inwestycji z ustaleniami zawartymi w decyzji Wójta Gminy [...] z [...] października 2011 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wnioski organu co do tego, że inwestycja jest zgodna z uzyskaną przez inwestora decyzją środowiskową oraz nie uchybia przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Sąd orzekający w tej sprawie w całości podzielił, przyjmując je za własne. Z powołanych powyżej względów Sąd stwierdził, że GINB prawidłowo ocenił, iż kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wbrew zarzutom skargi, decyzja Starosty [...] nie została także wydana w warunkach rażącego naruszenia przez ten organ art. 97 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania prowadzonego przez ten organ w sytuacji, gdy prowadzone było postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchwały Rady Gminy [...] nr [...]. GINB poprawnie wskazał, że skoro w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę przedmiotowa uchwała pozostawała w obrocie prawnym, to brak było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego z uwagi na toczące się postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na ten miejscowy plan. Organ zasadnie wskazał w tym względzie, że zakwalifikowanie danej kwestii prawnej jako zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. łączyć należy z ustaleniem, że od rozstrzygnięcia tego zagadnienia zależy sama możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie wyłącznie sposób jej rozpatrzenia. Zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organ wyjaśnił wystarczająco dokładnie stan faktyczny sprawy oraz wszystkie jej istotne okoliczności, co umożliwiło podjęcie końcowego rozstrzygnięcia. Ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie jest dowolna, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że skierowane wobec zaskarżonej decyzji w skardze zarzuty naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. skarżący łączy z brakiem zbadania przez organy nadzoru, czy decyzja Starosty [...] została prawidłowo ogłoszona w BIP starostwa. Zarzut taki wskazuje na to, że w istocie rzeczy skarżący nie kwestionuje sposobu prowadzenia postępowania dowodowego oraz sposobu rozpatrzenia sprawy, co jest przedmiotem regulacji ww. przepisów, lecz podważa prawidłowość zawiadomienie o treści ww. decyzji w drodze publicznego obwieszczenia. Zarzut ten nie jest zasadny, gdyż organ nadzoru ustalił, z akt sprawy wynika, iż obwieszczenie Starosty [...] z [...] grudnia 2012 r., znak: [...], o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...], w trybie art. 49 k.p.a. zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w [...] w dniu [...] grudnia 2012 r., natomiast z informacji na stronie internetowej wynika, że wskazane obwieszczenie opublikowano w BIP Starostwa Powiatowego w [...] w dniu [...] grudnia 2012 r. GINB prawidłowo wskazał też, że ewentualne wyłączenie możliwości skutecznego uczestniczenia przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w tym postępowaniu w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., lecz może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tryby te są bowiem rozłączne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Sąd orzekał w tej sprawie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 120 w zw. z art. 119 pkt 1 p.p.s.a. na wniosek strony skarżącej i przy braku sprzeciwu organu i uczestników postępowania.