I GSK 1991/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. Sp. z o.o. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 894/20 w sprawie ze skargi N. Sp. z o.o. w O. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 2 marca 2020 r. nr DIR-IX.7343.79.2019.DW.5 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od N. Sp. z o.o. w O. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 15 000 (piętnaście tysięcy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 27 maja 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 894/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę N. [...] sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej powoływana także jako skarżąca spółka, beneficjent) na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej powoływany także jako Minister, organ) z dnia 2 marca 2020 r. nr DIR-IX.7343.79.2019.DW.5 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Skarżąca spółka zawarła w dniu 5 czerwca 2014 r. z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) umowę, która była wielokrotnie aneksowana, o dofinansowanie projektu pn. "[...]". W ramach zawartej umowy wypłacono skarżącej spółce dwie zaliczki w łącznej kwocie ponad 8 818 885 zł, w tym drugą zaliczkę w dniu 21 stycznia 2015 r. w wysokości 4 294 885 zł. Wypłacona spółce ww. zaliczka nie została przez skarżącą spółkę rozliczona w całości do dnia 31 grudnia 2015 r. co przewidywała zawarta umowa – nie udokumentowano wydatkowania kwoty 1 775 200 zł. Ponadto na skutek kontroli przeprowadzonej w dniu 17 grudnia 2015 r. stwierdzono, że spółka naruszyła przewidzianą w umowie zasadę konkurencyjności, bowiem na etapie wyboru wykonawcy zamówienia nie dopełniła obowiązku przesłania zapytań ofertowych do trzech potencjalnych dostawców towarów, wynikającego z § 11 ust. 4 umowy, gdyż dwa spośród trzech podmiotów, do których skierowano zapytanie ofertowe (Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe U. G. oraz J. K. Zakład Mechaniczno–Budowlany M. [...]), nie prowadziło działalności gospodarczej w zakresie przedmiotowym zamówienia, którego beneficjent zamierzał udzielić – dostarczenia podzespołów instalacji do przetwarzania odpadowych tworzyw sztucznych na komponenty paliwowe oleju opałowego. Jednocześnie stwierdzono, że beneficjent już po udzieleniu zamówienia firmie E.[...] Sp. z o.o., dokonał niedozwolonej zmiany postanowień umowy zawartej z dostawcą, polegającej na wydłużeniu terminu realizacji zamówienia (dwukrotnymi aneksami), pomimo że w zapytaniu ofertowym beneficjent nie przewidział możliwości wprowadzenia takiej zmiany. Również powyższe naruszało treść umowy i zasadę konkurencyjności względem ewentualnych innych potencjalnych wykonawców, którzy z uwagi na termin realizacji zamówienia – 6 miesięcy od dnia zawarcia umowy – mogli nie podjąć się realizacji tego zlecenia z uwagi na krótki czas realizacji. Z tego tytułu została nałożona na spółkę korekta finansowa w wysokości 25% co stanowiło kwotę 600 000 zł. Wobec niedokonania dobrowolnego zwrotu wskazanej kwoty, decyzją z 5 grudnia 2016 r. – działając na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 i ust. 1 w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 305 ze zm.; zwanej dalej: "u.f.p.") PARP określił spółce przypadającą do zwrotu kwotę 2.375.200 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, która to decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją Ministra z 2 marca 2020 r. Organy obu instancji zgodnie uznały, że w sprawie doszło do naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., przez które należy rozumieć procedury określone w umowie o dofinansowanie, których spółka zobowiązała się przestrzegać. W ocenie organów, spółka naruszyła § 6 ust. 8b umowy, bowiem nie dokonała do dnia 31 grudnia 2015 r. rozliczenia zaliczki w wysokości 1.775.200 zł, a nadto naruszyła § 13 ust. 3 i 4 umowy, bowiem nie dokonała zwrotu nierozliczonej kwoty zaliczki wraz z ostatnim wnioskiem o płatność, który skarżąca złożyła w dniu 31 grudnia 2015 r. Ponadto organy uznały, że spółka dopuściła się przy realizacji umowy naruszenia zasady konkurencyjności, przewidzianej w § 11 ust. 2 umowy, poprzez ograniczenie kręgu potencjalnych wykonawców oraz niedozwoloną zmianę terminów dostawy, co uzasadniało nałożenie korekty finansowej przewidzianej w art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE L z 2006 r., Nr 210, poz. 25) zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1083/2006". Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko organów zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, uznając że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie przyjmując, że ziściła się przesłanka zwrotu dofinansowania na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. z uwagi na naruszenie procedur wynikających z umowy o dofinansowanie. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w myśl § 11 ust. 2 umowy, beneficjent był zobowiązany do ponoszenia wszystkich wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem z zachowaniem zasady uczciwej konkurencji, natomiast ust. 4 § 11 umowy odnosił się jedynie do sposobu wykazania przez beneficjenta zachowania zasady konkurencyjności, wprowadzając regułę, że zasadę konkurencyjności uznaje się za spełnioną w sytuacji, w której pomimo wysłania zapytania ofertowego do co najmniej 3 potencjalnych dostawców towarów, usług czy robót budowlanych – beneficjent otrzyma tylko jedną ofertę. Nie oznacza to jednak, że beneficjent jest zwolniony z obowiązku przestrzegania zasady uczciwej konkurencji – w rozumieniu zasad polityk wspólnotowych (§ 2 ust. 2 pkt 2 umowy), a te wymagają od niego przede wszystkich właściwego upublicznienia zamówienia. W niniejszej sprawie, wymagane m.in. Komunikatem Komisji Europejskiej 2006/C 179/2 upublicznienie nie miało miejsca, bowiem spółka informację o zamówieniu wywiesiła jedynie w siedzibie swojej firmy (nie posiadała strony internetowej) oraz wysłała zapytanie ofertowe do 3 podmiotów, z których dwa nie były w stanie zrealizować zamówienia. Spółka składanymi wnioskami dowodowymi nie wykazała wystarczającego rozeznania wśród potencjalnych oferentów na etapie wysłania zapytań ofertowych, nie wykazała również, że krąg potencjalnych wykonawców na etapie wysyłania zapytań ofertowych był obiektywnie ograniczony tylko do trzech, do których zostały wysłane zapytania. Jednocześnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że zastosowanie korekty finansowej w wysokości 25% kwoty środków przypadających do zwrotu było korzystne dla spółki, bowiem w sprawie istnieją przesłanki zwrotu o których mowa w art. 207 ust. 1 u.f.p. co do całości przyznanej kwoty. Dlatego też uchylenie decyzji jedynie z tej przyczyny jest niedopuszczalne z uwagi na zakaz reformationis in peius z art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie stwierdził naruszenia art. 98 rozporządzenia 1083/2006, bowiem przepis ten jest przepisem kompetencyjnym i adresowanym do państw członkowskich, aby te dokonywały korekt finansowych uwzględniając charakter i wagę nieprawidłowości. Jednocześnie sąd przyjął, że nie jest wymagane wszczęcie odrębnego postępowania w przedmiocie nałożenia korekty finansowej, bowiem z uchwały NSA II GPS 2/14 wynika, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej nie wymaga decyzji administracyjnej lecz jest elementem stanu faktycznego decyzji o zwrocie dofinansowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej powoływana jako p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 poprzez jego niezastosowanie pomimo, że przepis ten określa przesłanki nakładania korekt finansowych. Ponadto, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez przekroczenie granic sprawy przy wydawaniu zaskarżonego wyroku polegające na oparciu rozstrzygnięcia na okoliczności przyszłej i niepewnej, a nadto nie objętej zakresem niniejszej sprawy, a mianowicie na potencjalnym i niepewnym rozstrzygnięciu postępowania administracyjnego, które dotychczas nie zostało nawet wszczęte; 3) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez przekroczenie granic sprawy przy wydawaniu zaskarżonego wyroku polegające na oparciu rozstrzygnięcia na okolicznościach faktycznych, które nie były przedmiotem niniejszej sprawy; 4) art. 134 § 2 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że uchylenie zaskarżonej decyzji m.in. z powodu wadliwości zastosowanej korekty finansowej naruszałoby ustanowiony w art. 134 § 2 p.p.s.a. zakaz reformationis in peius; 5) art. 133 § 1 p.p.s.a. przez błędne ustalenie przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że Skarżący nie przestrzegał zasady uczciwej konkurencji pomimo zachowania przez Skarżącego zasady konkurencyjności w związku z wysłaniem zapytania ofertowego do co najmniej 3 potencjalnych dostawców towarów, usług czy robot budowlanych, a tym samym błędne przyjęcie, że zakres przedmiotowy tych zasad jego odmienny, podczas gdy zakres przedmiotowy zasady uczciwej konkurencji zawiera się w zakresie przedmiotowym zasady konkurencyjności; 6) art. 151 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi oraz braku uchylenia decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 02 marca 2020 r. znak: DIR-IX.7343.79.2019.DW.5, IK:1235767 utrzymującą w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 5 grudnia 2016 r. nr DK/188/2016 w przedmiocie określenia do zwrotu kwoty 2 375 200,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, pomimo wydania decyzji obu instancji z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących obowiązku ustalenia pełnego stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz swobodnej oceny materiału dowodowego, poprzez: a. wyprowadzenie z materiału dowodowego w postaci umowy o dofinansowanie nr [...] (§ 11 ust. 1, 3, 4 oraz 6) wniosków z niego niewynikających, a mianowicie, że w zakresie dostaw i zakupów usług i robót budowlanych dokonywanych przez Skarżącego w ramach projektu pt. Wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji wyrobów dla branży petrochemicznej zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych, podczas gdy zgodnie z § 11 ust. 1, 3 oraz 4 umowy o dofinansowanie nr [...] przepisy te nie znajdują zastosowania wobec Skarżącego w ww. zakresie, co skutkowało błędnym przyjęciem, że organ może dokonywać korekty finansowej na podstawie § 11 ust. 6 umowy o dofinansowanie nr [...]; b. wyprowadzenie z materiału dowodowego w postaci dokumentu: Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawo zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE wniosków z niego niewynikających, a mianowicie, że w przypadku naruszenia § 11 ust. 4 umowy o dofinansowanie nr [...] (poprzez rzekome niewysłanie zapytań ofertowych do trzech podmiotów) możliwe jest nałożenie na beneficjenta korekty finansowej za podstawie kategorii nr 2 Tabeli nr 2 (Niedopełnienie obowiązku przekazania ogłoszenia o zamówieniu do Biuletynu Zamówień Publicznych, przy jednoczesnym zapewnienia "odpowiedniego poziomu upublicznienia" ogłoszenia) stanowiącej załącznik do dokumentu: Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE, podczas, gdy wskazana powyżej kategoria sankcjonuje zupełnie inne nieprawidłowości, a ponadto nieprawidłowości wynikające z nieprzestrzegania obowiązków określonych w ustawie Prawo zamówień publicznych, którym nie jest obowiązek wskazany w § 11 ust. 4 umowy o dofinansowanie nr [...]; c. poprzez wyprowadzenie z materiału dowodowego w postaci dokumentu: Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE wniosków z niego niewynikających, a mianowicie, że w przypadku naruszenia § 11 ust. 2 umowy o dofinansowanie nr [...] (poprzez rzekomą niedozwoloną zmianę umowy o dofinansowanie) możliwe jest nałożenie na beneficjenta korekty finansowej za podstawie kategorii nr 26 Tabeli nr 2 (Naruszenie art. 144 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych poprzez niedozwoloną zmianę postanowień zawartej umowy) stanowiącej załącznik do dokumentu: Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawo zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE podczas, gdy wskazana powyżej kategoria sankcjonuje zupełnie inne nieprawidłowości, a ponadto nieprawidłowości wynikające z nieprzestrzegania obowiązków określonych w ustawie Prawo zamówień publicznych, którym nie jest obowiązek wskazany w § 11 ust. 2 umowy o dofinansowanie nr [...]; d. poprzez wyprowadzenie z materiału dowodowego w postaci wydruków z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej K. J. (Zakład Mechaniczno-Budowlany M. [...] K. J.), U. G. (Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe U. G.) oraz strony internetowej Zakładu Mechaniczno-Budowlany M. [...] wniosków z niego niewynikających, a mianowicie, że podmioty te nie były zdolne do wykonania zamówienia; e. poprzez wyprowadzenie z materiału dowodowego w postaci umowy dostawy z dnia 10 czerwca 2015 r. nr 07/2015 wniosków z niego niewynikających, a mianowicie, że Spółka mając taki obowiązek, nie naliczyła w terminie kary umownej wobec E. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. [...] (zwanej w niniejszej skardze "Dostawcą"), podczas gdy z ww. umowy nie wynikał termin w jakim Skarżąca miała obowiązek to zrobić; f. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów istotnych dla sprawy, o których przeprowadzenie wnosiła Skarżąca (względnie z urzędu), w tym w szczególności dowodów: - ze świadka K. J. (Zakład Mechaniczno-Budowlany M. [...] K. J.); - ze świadka U. G. (Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe U. G.); - ze świadka J. N.; - ze świadka B. N.; - z oględzin przedsiębiorstwa Zakład Mechaniczno-Budowlany M. [...] K. J.; - z oględzin przedsiębiorstwa Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe U. G.; - z opinii biegłych; czego skutkiem było błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wskazując na powyższe, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Ministra z 2 marca 2020 r. w przedmiocie określenia do zwrotu kwoty 2 375 200,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej Jak dla zaległości podatkowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Spółka wniosła również o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej spółki na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Ze względu na zakres i konstrukcję zarzutów oraz sposób, w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: – naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); – naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach. W orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025). Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania. Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że zasadniczy spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzję Ministra w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu, stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi wniesionej na tę decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że niewadliwie przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania oraz oceny, że spółka naruszyła procedury wynikające z umowy o dofinansowanie, w szczególności nie rozliczyła w całości do 31 grudnia 2015 r. części wypłaconej zaliczki, bowiem nie udokumentowała wydatkowania kwoty 1 775 200 zł oraz naruszyła zasadę konkurencyjności, poprzez nie dopełnienie obowiązku przesłania zapytań ofertowych do trzech potencjalnych dostawców towarów oraz niedozwolonej zmiany postanowień umowy zawartej z dostawcą, polegającej na wydłużeniu terminu realizacji zamówienia. Z kolei skarżąca stoi na stanowisku, że brak było podstaw prawnych do żądania zwrotu wypłaconych środków, bowiem organy co błędnie zaakceptował sąd pierwszej instancji ustaliły stan faktyczny w sprawie i dokonały nieprawidłowej interpretacji zawartej umowy o dofinansowanie, uznając że skarżąca swoim działaniem naruszyła zasadą konkurencyjności. Mając na uwadze tak zarysowany spór w sprawie, za niezasadne należało uznać zarzut skargi kasacyjnej oparty na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2-6 petitum skargi kasacyjnej). W tym miejscu zaznaczyć należy, że art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stawia wymóg wykazania, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest zatem obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu pierwszej instancji mógłby być inny. Nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób, a także uzasadnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej w zarzutach naruszenia przepisów postępowania wskazał w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej na naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez przekroczenie przez sąd pierwszej instancji granic sprawy, opierając się na okoliczności przyszłej i niepewnej, gdyż potencjalne postępowanie administracyjne nieobjęte niniejszą sprawą mogłoby się zakończyć dla skarżącej bardziej niekorzystnie. Zdaniem skarżącej przeprowadzone postępowanie administracyjne dotyczyło wyłącznie nierozliczenia zaliczki jak również korekty finansowej w związku z niedopełnieniem obowiązku przesłania zapytań ofertowych oraz wydłużeniem, po udzieleniu zamówienia, terminu jego wykonania. Powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sformułowanie to jednoznacznie wskazuje na rozstrzyganie w granicach danej sprawy, formułując jednocześnie wyjątek w tym względzie. O jego naruszeniu można byłoby mówić, gdyby sąd pierwszej instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyroki NSA: z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 561/22, z 8 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 1591/20, z 17 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 4309/21, z 26 września 2024 r., sygn. akt III OSK 4/23). Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Wbrew stanowisku skarżącej spółki, granicę sprawy administracyjnej a w konsekwencji sprawy sądowoadministracyjnej rozumianej jako przedmiot sprawy nie wyznacza treść uzasadnienia decyzji organu czy to I czy II instancji i podniesione w niej argumenty, lecz treść zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Z zawiadomienia z 25 lipca 2016 r. wynika, że PARP wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu środków pochodzących z umowy nr [...], a zatem jego przedmiotem są wszelkie nieprawidłowości związanych z przyznanym spółce dofinansowaniem. Tym samym nie został błędnie zrozumiany przez sąd pierwszej instancji zakres przedmiotowy sprawy, bowiem teoretycznie zarówno organ I jak i II instancji mogły nałożyć na spółkę obowiązek zwrotu 100% otrzymanej kwoty dofinansowania. Nie można zatem przyjąć, jak oczekiwałaby tego skarżąca spółka, że sąd pierwszej instancji wykroczył poza granice rozpoznawanej sprawy. Podobnie należało ocenić zarzut z pkt 4 petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez sąd, że uchylenie zaskarżonej decyzji nie było możliwe bowiem naruszałoby ustanowiony w tymże przepisie zakaz reformationis in peius. Podkreślić należy, że art. 134 § 2 p.p.s.a. ustanawia tzw. zasadę reformationis in peius czyli zasadę nieorzekania na niekorzyść skarżącego. Należy wyjaśnić, że oceniając materiał dowodowy w sprawie poddanej kontroli sądu czy interpretując przepisy prawa procesowego i materialnego mające w niej zastosowanie, sąd administracyjny nie jest władny naruszyć zakaz z art. 134 § 2 p.p.s.a. Naruszenie zakazu reformationis in peius w postępowaniu sądowoadministracyjnym może wystąpić jedynie na skutek uchylenia aktu lub czynności w części niezaskarżonej, zastosowania środka ostrzejszego od tego, o który wnosił skarżący, lub takiego sformułowania oceny prawnej, która w ponownym postępowaniu przez organem administracji zdeterminowałaby wydanie aktu pogarszającego sytuację materialnoprawną skarżącego w porównaniu z sytuacją, która wynika z zaskarżonego aktu lub czynności (zob. wyroki NSA z 10 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 4155/18, czy też z 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3465/21, CBOSA). W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że celem ustanowienia zakazu z art. 134 § 2 p.p.s.a. jest zapobieganie sytuacjom, w których strona niezadowolona z orzeczenia (decyzji, postanowienia), jej zdaniem nieprawidłowego i niesłusznego, rezygnowałaby z jego zaskarżenia do sądu w obawie, że w razie nieuwzględnienia jej wniosków sytuacja, w której się znajduje, ulegnie jeszcze dalszemu pogorszeniu (wyrok NSA z 15 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 816/23). W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć wynikającej z art. 134 § 2 p.p.s.a. zasady reformationis in peius bowiem wydał wyrok oddalający skargę spółki, a zatem w żaden sposób nie pogorszył sytuacji prawnej spółki w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., podniesiony w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej. Skarżąca spółka formułując powyższy zarzut zarzuciła błędne ustalenie przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego w sprawie, podczas gdy wskazany przepis nie reguluje powyższej kwestii. Stosownie do art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy, co należy rozumieć jako oparcie rozstrzygnięcia na faktach udokumentowanych w aktach administracyjnych, a więc w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ administracyjny w toku postępowania wyjaśniającego. W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli sąd oddalił skargę mimo niekompletnych akt sprawy; pominął istotną część tych akt; oparł orzeczenie na własnych ustaleniach, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. np. wyroki NSA: z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1308/18, z 11 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 3627/21, z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt I FSK 1778/18, z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OSK 712/23, z 4 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 1949/23). Żadna z powyższych okoliczności nie jest przywoływana w skardze kasacyjnej na uzasadnienie postawionego zarzutu. Jednocześnie należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału, niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie może też zostać naruszony przez dokonaną zaskarżonym wyrokiem ocenę prawną okoliczności sprawy, a w istocie tego dotyczy uzasadnienie postawionego zarzutu (rozumienia przez sąd zasady uczciwej konkurencji i zasady konkurencyjności). Tym samym uzasadnienie wskazanego zarzutu nie koresponduje z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. Przechodząc do zarzutu podniesionego w pkt 6 petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. wskazać przede wszystkim należy, że został on nieprawidłowo sformułowany. Powołane art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. zawierają przeciwstawne normy wynikowe, alternatywnie regulujące sposób rozstrzygnięcia sporu przez sąd wojewódzki. Nie mogą one tym samym stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ani tym bardziej - jako przepisy określające przeciwne formy rozstrzygnięcia - być stawiane, jako pozostające w związku (zob. wyrok NSA z 28 maja 2025 r. sygn. akt I OSK 1326/24, CBOSA). Istotnym jest przy tym również wskazanie, że skoro sąd pierwszej instancji oddalił skargę orzekając na podstawie art. 151 p.p.s.a., to nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a więc nie mógł go naruszyć. Wskazać należy, iż gromadząc materiał dowodowy organ jest zobowiązany, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. i rozwiniętą w art. 77 § 1 k.p.a., przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w sposób wszechstronny i kompletny, odzwierciedlający rzeczywisty przebieg zdarzeń mających istotne znaczenie dla sprawy, a także przed podjęciem rozstrzygnięcia, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a., dokonać oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Przyjąć przy tym należy, że skarżąca spółka w istocie nie kwestionuje ustaleń organu co do okoliczności związanych z wystąpieniem przez spółkę z zapytaniami ofertowymi do trzech podmiotów oraz wydłużeniem dostawcy, po udzieleniu zamówienia, terminu jego wykonania, ale podniesionymi zarzutami skarżąca prezentuje własną ocenę stanu faktycznego sprawy. Skarżąca nie podważyła wiarygodności zgromadzonych w sprawie dokumentów lecz ich ocenę przeprowadzoną przez organy, a zaakceptowaną przez sąd pierwszej instancji. W ocenie NSA, organy prawidłowo, zgodnie z zasadami logicznego myślenia i w graniach określonych przez art. 80 k.p.a. dokonały oceny zgromadzonych dowodów, w szczególności zasadnie przyjęły, że spółka naruszyła zasadę konkurencyjności zarówno w aspekcie nieprawidłowego wystąpienia z zapytaniami ofertowymi do podmiotów, które z przyczyn obiektywnych nie mogły podjąć się realizacji zamówień jakich oczekiwała spółka jak i niezgodnego z zapytaniem ofertowym, dwukrotnego wydłużenia terminu realizacji zamówienia. Nie można zgodzić się ze spółką, że organy a za nimi sąd pierwszej instancji dokonały błędnej wykładni § 11 umowy do dofinansowanie. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżąca spółka zgodnie z § 11 ust. 3 umowy nie była zobowiązana do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych, ale nie oznacza to, że nie musiała przestrzegać zasady konkurencyjności, efektywności, jawności czy przejrzystości, o czym stanowił § 11 pkt 2 umowy. Słusznie przyjął sąd pierwszej instancji, że § 11 ust. 4 umowy dotyczy sposobu udokumentowania przestrzegania m.in. zasady konkurencyjności co nie oznacza, że w sytuacji wysłania zapytań ofertowych do 3 podmiotów, zasady określone w § 11 ust. 2 zawsze będą spełnione. Zdaniem NSA organy prawidłowo wykazały, że spółka nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, że dokonała rozeznania rynku przed wysłaniem zapytań ofertowych co doprowadziło do sytuacji, że dwóch z jej potencjalnych kontrahentów (Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe U. G. oraz J. K. Zakład Mechaniczno–Budowlany M. [...]) nie było w stanie z uwagi na zakres prowadzonej działalności gospodarczej zrealizować przedłożonych im zapytań ofertowych. Pierwszy ze wskazanych przedsiębiorców prowadził działalność gospodarczą w branży ślusarskiej i tokarskiej, zaś drugi zajmował się produkcją bloczków betonowych, betonu towarowego oraz wydobyciem, przetwarzaniem i sprzedażą kruszyw naturalnych. Tymczasem zapytanie ofertowe dotyczyło dostarczenia specjalistycznych urządzeń (podzespołów) celem uruchomienia instalacji do przetwarzania odpadów z tworzyw sztucznych na komponenty paliwowe dodawane do oleju opałowego. Także później wytworzone dokumenty przez te podmioty, wbrew stanowisku skarżącej spółki, nie potwierdziły że były one w stanie zrealizować przedłożone przez spółkę zapytanie ofertowe. W szczególności takim dowodem nie może być pismo U. G. z 2 lutego 2016 r., w którym ta zapewnia że była w stanie zrealizować zapytanie ofertowe przy udziale podwykonawców. Niewątpliwie skierowanie zapytań ofertowych do podmiotów, które nie mogły być potencjalnymi wykonawcami takiego zapytania nie stanowi prawidłowej realizacji § 11 ust. 4 umowy o dofinansowanie, co prowadzi do wniosku, że spółka w tym zakresie naruszyła zasadę konkurencyjności. Tym samym za niezasadne należało uznać zarzuty opisane w pkt 6 a i d petitum skargi kasacyjnej). Błędne jest również stanowisko spółki, jakoby dokument "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawo zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" nie mógł stanowić podstawy do nałożenia na spółkę korekty finansowej. Zgodnie z § 11 ust. 6 umowy o dofinansowanie, w przypadku stwierdzenia naruszeń wspólnotowych lub krajowych przepisów o zamówieniach publicznych, Instytucja Wdrażająca/Pośrednicząca II stopnia może dokonywać korekt finansowych ustalanych zgodnie z ww. dokumentem, zamieszczonym na stronie internetowej Instytucji Wdrażającej/Pośredniczącej II stopnia www.parp.gov.pl. Wskazać należy, że § 11 ust. 6 umowy mówi generalnie o przepisach krajowych i wspólnotowych dotyczących zamówień publicznych a nie ustawie wymienionej w § 11 ust. 1 umowy czyli Prawie zamówień publicznych. Oznacza to, że organy miały uprawnienie w oparciu o dokument wymieniony w tym paragrafie umowy czyli "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawo zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" nałożyć na spółkę korektę w wysokości 25%. Z kolei za nieskuteczne należało uznać zarzuty odnoszące się do błędnej klasyfikacji stwierdzonych przez organy naruszeń do poszczególnych kategorii naruszeń, ujętych w załącznikach do ww. dokumentu czyli "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawo zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (zarzuty z pkt 6 b i c petitum skargi kasacyjnej). Zagadnienie prawidłowej klasyfikacji stwierdzonych naruszeń do poszczególnych kategorii nie mieści się w postawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., bowiem odnosi się ono do prawidłowego (lub też nieprawidłowego) zastosowania przepisów prawa materialnego, a tego zarzutu skarżąca spółka w powyższym zakresie nie sformułowała. Odnosząc się do kwestii podniesionej w pkt 6 e petitum skargi kasacyjnej, dotyczącej błędnego przyjęcia przez organy, że spółka nie naliczyła w terminie kary umownej wobec dostawcy zamówienia, mimo iż z umowy nie wynikał termin w jakim skarżąca miała obowiązek to zrobić, wskazać należy, że w skarżąca spółka nie wykazała aby powyższa ocena dokonana przez organ miała jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a to jest kluczowe dla uznania zasadności zarzutu kasacyjnego sformułowanego na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Owszem, zgodzić się należy ze spółką, że umowa zawarta z E. [....] Sp. z o.o. nie przewidywała terminu w jakim skarżąca powinna wystąpić o zapłatę kar umownych za niezrealizowanie zamówienia w terminie, jednakże zasadniczym powodem zarzucenia spółce naruszenia zasady konkurencyjności było niezgodne z postanowieniami umowy dwukrotne wydłużenie terminu realizacji zamówienia. Podkreślić należy, że już dzień po zawarciu umowy ww. podmiot złożył skarżącej spółce oświadczenie, że nie jest możliwe wykonanie instalacji w terminie przewidzianym w umowie, a do zawarcia pierwszego aneksu przedłużającego termin realizacji zamówienia doszło po 5 dniach od zawarcia pierwotnej umowy. Tym samym do wydłużenia terminu realizacji umowy doszło już na wstępnym etapie jej realizacji, co niewątpliwie prawidłowo zostało uznane przez organy za naruszenie zasady konkurencyjności względem ewentualnych innych potencjalnych wykonawców, którzy z uwagi na termin realizacji zamówienia – 6 miesięcy od dnia zawarcia umowy – mogli nie podjąć się realizacji tego zlecenia z uwagi na krótki czas realizacji. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia przez organy szeregu dowodów w sprawie, w szczególności z zeznań świadków, dokonania oględzin przedsiębiorstw oraz powołania biegłego (zarzut z pkt 6 f petitum skargi kasacyjnej) podkreślić należy, że Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 21 i 22 uzasadnienia) w sposób szczegółowy odniósł się do tych wniosków dowodowych, wskazując z jakich przyczyn ich przeprowadzenie nie znajdowało podstaw prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela powyższe argumenty. To nie na organach lecz na skarżącej spółce ciążył obowiązek dokonania prawidłowego rozeznania rynku poprzez sprawdzenie zdolności potencjalnych wykonawców do realizacji zamówienia przed wysłaniem zapytań ofertowych, czego skarżąca spółka nie uczyniła. Powyższej oceny nie mogły zmienić, przeprowadzone po pięciu latach dowody z zeznań świadków (tychże przedsiębiorców) czy też oględziny ich przedsiębiorstw, bowiem dowody te nie mogły wpłynąć na ocenę prawidłowości realizacji zawartej umowy o dofinansowanie przez skarżącą spółkę. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady 1083/2006 poprzez jego niezastosowanie, pomimo że określa on przesłanki nakładania korekt finansowych (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z art. 98 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez Państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Korekta finansowa jest następstwem stwierdzenia nieprawidłowości. Jej wysokość powinna odpowiadać wysokości szkody dla budżetu UE będących skutkiem nieprawidłowości. W wielu przypadkach, w których stwierdzono wystąpienie potencjalnej szkody finansowej, niemożliwym jest jednak wyliczenie jej rzeczywistej wartości. W takich sytuacjach zastosowanie znajduje metoda wskaźnikowa ustalenia szkody, którą zastosowały organy, w oparciu o taryfikator korekt finansowych, przypisujący określone stawki procentowe korekty do poszczególnych rodzajów nieprawidłowości, w zależności od ich szkodliwości. Szkoda polega na tym, że ze środków unijnych finansowane są wydatki dokonane niezgodnie z obowiązującym prawem. Innymi słowy ze środków unijnych mogą być finansowane tylko wydatki zgodne z obowiązującymi przepisami. Natomiast wszelkie wydatki dokonane z naruszeniem prawa są wydatkami niekwalifikowalnymi i tym samym nie mogą być finansowane z budżetu ogólnego UE. Wydatki te podlegają zwrotowi jako dokonane z naruszeniem obowiązujących procedur w rozumieniu art. 184 ust. 1 u.p.f. i będące "nieprawidłowością", o której mowa w art. 2 pkt. 7 rozporządzenia 1083/2006. Warunkiem uznania naruszenia konkretnego przepisu prawa za nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt. 7 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006, jest ustalenie, że to naruszenie prawa spowodowało lub mogło spowodować powstanie szkody dla ogólnego budżetu. Ustalenie spełnienia tej przesłanki wiąże się z odpowiedzialnością beneficjenta pomocy, w tym zwrot przyznanego dofinansowania ze środków Unii Europejskiej. Należy jednak podkreślić, że stwierdzenie okoliczności wystąpienia szkody – także potencjalnej – należy odróżnić od zagadnienia ustalania wymiernej wartości szkody, gdyż nie są to pojęcia tożsame. Reguły odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę w budżecie ogólnym UE, w związku z wystąpieniem nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt. 7 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006, nie przewidują konieczności wykazania konkretnej wielkości szkody w tym budżecie. Zgodnie z powyższym nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej że organ powinien wykazać straty finansowe w budżecie UE, które rzeczywiście miały miejsce i nie wystarczy ogólne wskazanie na bliżej nieokreślone hipotetyczne straty. W rozpatrywanej sprawie szkoda ma charakter potencjalny, gdyż w przypadku gdyby beneficjent prawidłowo dokonał rozeznania rynku i wystosował zapytania ofertowe do rzeczywistych, potencjalnych wykonawców zamówienia, krąg wykonawców, którzy złożyliby oferty mógł być szerszy. W konsekwencji mogło to skutkować większą liczbą złożonych ofert, wśród których mogłaby być także oferta korzystniejsza cenowo niż wybrana przez skarżącego (wyrok NSA z 17 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 108/20). Dlatego brak wystosowania zapytań ofertowych do potencjalnych wykonawców, przy jednoczesnym nieprawidłowym upowszechnieniu tych zapytań ofertowych, prawidłowo zostało uznane przez organy za naruszenie zasady konkurencyjności co spowodowało potencjalną szkodę w budżecie UE. W niniejszej sprawie prawidłowo charakter nieprawidłowości został określony jako finansowanie z budżetu Unii Europejskiej wydatków poniesionych niezgodnie z przepisami wspólnotowymi i krajowymi, tj. z postanowieniami umowy o dofinansowanie (naruszenie § 11 ust. 2 i 3 umowy) i przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu PARP (Dz.U. z 2018 r., poz. 110) (naruszenie art. 6c ust. 1 ustawy), co spowodowało powstanie szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku. Nie jest zasadne stanowisko skarżącej spółki, jakoby organy, co błędnie zaakceptował sąd pierwszej instancji, że wykazały charakteru i wagi naruszenia oraz straty finansowej a w konsekwencji nie uwzględniły przesłanek nakładania korekt finansowych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne lub też nieuzasadnione, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) na które złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika organu, za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną i reprezentowanie organu na rozprawie.