I SA/Bk 476/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2019 r. sprawy ze skargi K. Sp. jawna w S. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę Pismem z dnia [...] marca 2019 r. K. Sp. j. z siedzibą w S. przy ul. [...] (dalej: wnioskodawca, spółka, skarżąca) wniosła o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Podała, że jest wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...], prowadzonego przez Sąd Rejonowy w B., XII Wydział Gospodarczy - Krajowego Rejestru Sądowego, NIP ([...]), REGON ([...]). W dacie wydania interpretacji spółka działa pod zmienioną firmą: K. spółka jawna. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w dniu [...] lutego 2019 r. spółka nabyła zabudowaną nieruchomość rolną położoną w przy ul. [...] w Z., obręb [...], powiat z., województwo p., stanowiącą działkę gruntu ornego oraz gruntów rolnych zabudowanych oznaczoną w ewidencji gruntów numerem [...] o obszarze 1 ha 1173 m2, objęte księgą wieczystą KW nr [...] od Syndyka Masy Upadłości dłużnika – Hurtowni E. Spółka jawna w Z. w upadłości likwidacyjnej. Działka zabudowana jest budynkiem usługowym murowanym piętrowym wybudowanym w 2007 r., dwukondygnacyjnym, częściowo podpiwniczonym, z użytkowym poddaszem, o powierzchni zabudowy 1.361,37 m2 i powierzchni użytkowej 3.258,68 m2 oraz dwoma garażami blaszanymi. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Sąd Rejonowy w Ł. ogłosił upadłość Hurtowni E. Spółka jawna w Z. i od tego dnia nieruchomość nie była użytkowana – była w posiadaniu Syndyka Masy Upadłości. W trakcie postępowania upadłościowego wobec ww. dłużnika Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej: PINB) wszczął postepowanie, znak [...], zakończone wydaniem w dniu [...] stycznia 2017 r. decyzji administracyjnej nakazującej konieczność: naprawy ubytków i spękań otulenia prętów zbrojeniowych przy zastosowaniu systemu Atlas w związku z brakiem odporności ogniowej konstrukcji stropu; zwiększenia trwałości stropu poprzez zabezpieczenie zbrojenia migrującymi inhibitorami korozji; zwiększenia odporności ogniowej belek stalowych i płyty stropu do REI> 60; odwodnienia piwnicy poprzez wykonanie drenażu opaskowego lub drenażu wewnętrznego w celu wzmocnienia stropu budynku oraz prac drenarskich w celu odwodnienia piwnic budynku. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym spółka zwróciła się do Burmistrza Miasta Z. z prośbą o odpowiedź na pytanie: Jaki winien być wymiar podatku od nieruchomości i jakie powinny być zastosowane właściwe stawki opodatkowania podatkiem dochodowym od nieruchomości - art. 5 oraz od kiedy powstaje obowiązek podatkowy dla wnioskodawcy nabywcy - art. 6 i czy jest możliwość obniżenia podatku w związku ze zdarzeniem mającym wpływ na wysokość opodatkowania ze względu na sposób wykorzystania przedmiotowej nieruchomości - konieczność wykonania decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2017 r. przez nowego nabywcę - art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2019 poza. 1170, dalej: u.p.o.l.) w celu rozpoczęcia użytkowania budynku w sposób zgodny z prawem. Zdaniem wnioskodawcy, do czasu wykonania prac wskazanych w decyzji PINB i do czasu rozpoczęcia użytkowania nieruchomości związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą nie powinien być zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości lub powinna być zastosowana stawka niezwiązana z działalnością gospodarczą lub powinien podatek ulec obniżeniu z uwagi na brak możliwości rozpoczęcia użytkowania - konieczność wykonania decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2017 r. przez nowego nabywcę w celu rozpoczęcia użytkowania budynku w sposób zgodny z prawem. Burmistrz Miasta Z. w dniu [...] czerwca 2019 r. wydał interpretację indywidualną, w której stwierdził, że ww. stanowisko spółki jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy bezprawność i nielegalność użytkowania przedmiotowego budynku przez Hurtownię E. sp. j. nie ma znaczenia w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jej przepisy uzależniają opodatkowanie budynków od określonego stanu faktycznego (zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania przed ostatecznym wykończeniem budynków), a nie stanu prawnego (uzyskania prawa do wybudowania lub użytkowania budynków). Zdaniem organu nieprawidłowe jest stanowisko spółki, że konieczność wykonania prac, wynikających z decyzji PINB w Z. i modernizacji budynku, powinna być uważana za okoliczność uzasadniającą obniżenie podatku od nieruchomości. Burmistrz wskazał, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż ze względów technicznych budynek nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej. Z opodatkowania stawką podwyższoną wyłączone są nieruchomości wobec których wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, nie wynika, że nakazano rozbiórkę będącego przedmiotem opodatkowania budynku. Nie zgadzając się z wydaną indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając jej: naruszenie art. 14j § 1 oraz 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2018 poz. 800, dalej: o.p.) oraz art. 6 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie, błędną ocenę i uznanie, iż w niniejszym stanie faktycznym i prawnym nieruchomość należąca do spółki podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w stawce określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l, czyli w stawce określonej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, określenie niewłaściwej daty powstania obowiązku podatkowego, jego wymiaru i braku możliwości obniżenia podatku w związku ze zdarzeniem mającym wpływ na wysokość opodatkowania ze względu na sposób wykorzystania przedmiotowej nieruchomości: - brak decyzji o dopuszczeniu do użytkowania nieruchomości; - brak faktycznego użytkowania nieruchomości; - konieczność wykonania prac wskazanych w decyzji PINB w Z. z dnia [...] stycznia 2017 r.; - nabycie od Syndyka Masy Upadłości nieruchomości w stanie w jakim się znajdowała; - niespełnienie warunków technicznych; - stan nieruchomości zagrażający życiu i zdrowiu. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości, uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu spółka wskazała na nieprawidłowość stanowiska organu, że skarżąca dokonuje remontu lub adaptacji dla celów przyszłej działalności gospodarczej, gdyż musi ona wykonać prace budowlane wynikające z decyzji PINB, które służą jedynie przywróceniu możliwości dopuszczenia do użytkowania nieruchomości, której użytkowanie aktualnie nie jest możliwe ze względów prawnych i faktycznych. Zdaniem wnioskodawcy do czasu wykonania prac wskazanych w decyzji PINB i do czasu rozpoczęcia użytkowania nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie powinien być zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości lub powinna być zastosowana stawka niezwiązana z działalnością gospodarczą lub podatek powinien ulec obniżeniu z uwagi na brak możliwości rozpoczęcia użytkowania. Burmistrz Miasta Z. wywiódł odpowiedź na skargę podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i wnosząc o jej oddalenie oraz obciążenie spółki kosztami sądowymi według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że stanowisko spółki zaprezentowane w skardze jest chybione bowiem dla powstania obowiązku podatkowego nie ma znaczenia legalność powstania i użytkowania budynku. Skoro nieruchomość była wcześniej użytkowana i zaktualizował się wobec niej obowiązek podatkowy, to z chwilą nabycia przeszedł on na skarżącą. Brak rozpoczęcia użytkowania nieruchomości przez spółkę, uzasadniany koniecznością wykonania prac określonych w decyzji PINB, jest w ocenie organu, bez znaczenia dla istnienia obowiązku podatkowego. Z opodatkowania stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wyłączone bowiem są jedynie nieruchomości, wobec których wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Zdaniem Burmistrza okoliczności, na jakie powołuje się spółka, nie wpływają na powstanie obowiązku podatkowego i wysokość stawki podatku. Organ wskazał, że ze względu na to, że spółka jest przedsiębiorcą, wszystkie należące do niej nieruchomości podlegają opodatkowaniu jak związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, z wyjątkiem m.in. budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. 2019 poz. 1186), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania, co w niniejszym stanie faktycznym nie miało miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 poz. 2107, dalej: p.u.s.a.), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018 poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie bowiem z przepisem art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, skutkiem czego jest jej oddalenie. Na wstępie należy wskazać, że granice, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczone są przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 o.p. Zgodnie z art. 14b § 1 o.p. interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 o.p.). Kwestią sporną w sprawie (zagadnieniem przedstawionym do oceny organu interpretującego) było to, jaki powinien być wymiar podatku od nieruchomości i jakie powinny być zastosowane właściwe stawki opodatkowania podatkiem dochodowym od nieruchomości oraz od kiedy powstaje obowiązek podatkowy dla wnioskodawcy nabywcy i czy jest możliwość obniżenia podatku w związku ze zdarzeniem mającym wpływ na wysokość opodatkowania ze względu na sposób wykorzystania przedmiotowej nieruchomości - konieczność wykonania decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2017 r. przez nowego nabywcę w celu rozpoczęcia użytkowania budynku w sposób zgodny z prawem. Zdaniem wnioskodawcy, do czasu wykonania prac wskazanych w decyzji PINB i do czasu rozpoczęcia użytkowania nieruchomości związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą nie powinien być zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości lub powinna być zastosowana stawka niezwiązana z działalnością gospodarczą lub podatek powinien ulec stosownemu obniżeniu z uwagi na brak możliwości rozpoczęcia użytkowania - konieczność wykonania ww. decyzji PINB przez nowego nabywcę w celu rozpoczęcia użytkowania budynku w sposób zgodny z prawem. W ocenie sądu stanowisko to jest nieprawidłowe. Powstanie obowiązku podatkowego jest uzależnione od okoliczności uzasadniającej jego powstanie. Ustawodawca przewiduje tu pewną regułę oraz przypadek szczególny. Regułą jest powstanie obowiązku podatkowego od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające ten obowiązek, np. nabycie gruntu lub budynku czy też np. ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu. Chodzi zatem o "zdarzenie powodujące władanie nieruchomością (jej składnikami) wynikające z prawa własności, samoistnego posiadania, wieczystego użytkowania czy posiadania zależnego" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lutego 2013 r., I SA/Gl 729/12, LEX nr 1446682). Przypadek szczególny dotyczy sytuacji, gdy okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części. Wówczas ustawodawca podatkowy nie wiąże momentu powstania tego obowiązku z pierwszym dniem kolejnego miesiąca, ale w pewnym sensie przesuwa moment powstania tego obowiązku na 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona lub w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. W tym przypadku wprowadzono pewne założenie (fikcję), że budowa została zakończona przed końcem roku bądź też rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku (ich części) przed ich ostatecznym wykończeniem, co jest zgodne z praktyką w tym zakresie. Przy czym regulacja ta "dotyczy wszystkich nowo wybudowanych budynków lub budowli, niezależnie od tego, czy ich właścicielem lub posiadaczem jest inwestor czy też nabywca" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 lutego 2012 r., I SA/Bk 15/12, Mon. Pod. 2012, nr 5, s. 40-44; zob. także M. Kalinowski, Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od nowo wybudowanych budynków i budowli, Prz. Pod. 2006, nr 3, s. 34). A zatem obowiązek podatkowy powstanie "także w sytuacji nabycia danego obiektu przez podmiot, który go nie wybudował" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., II FSK 1765/08, LEX nr 595945). Analizując zwrot wskazujący na rozpoczęcie użytkowania, należy zauważyć, że chodzi o faktyczne rozpoczęcie owego użytkowania, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2014 r. (II FSK 1228/12, GP 2014, nr 89, s. 2), przyjmując także, iż jest to powiązane z faktycznym zakończeniem prac budowlanych oraz nie jest związane z ostatecznym pozwoleniem na użytkowanie. Nie chodzi tu również o uzależnienie momentu powstania obowiązku podatkowego od chwili "kiedy budowla jest gotowa do wykorzystania na potrzeby działalności zgodnie z przeznaczeniem" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2012 r., II FSK 1402/11, LEX nr 1234056). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r. (III SA/Po 949/13, LEX nr 1440801) przyjął, że chodzi o potoczne znaczenie terminu "rozpoczęcie użytkowania budynku lub budowli", stwierdzając jednocześnie, iż "nie ma tu żadnego znaczenia to, czy odbyło się to zgodnie z prawem i czy rzeczywiście obiekt nadawał się do wykorzystywania". Takie rozumienie analizowanego zwrotu normatywnego jest właściwe i odpowiada intencji ustawodawcy. Stąd też wyprowadzenie z tego przepisu dodatkowej przesłanki wskazującej na pozwolenie na użytkowanie nie znajduje oparcia w analizowanej regulacji (zob. Borszowski Paweł. Art. 4. W: Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, [w:] Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz. Wolters Kluwer, 2016.) Budowa budynku nie jest tym samym co adaptacja lub remont już istniejącego obiektu. Jeżeli więc mowa o rozpoczęciu użytkowania budynku (bądź jego części), problem może powstać w przypadku tzw. przerw w użytkowaniu budynku. Ustawodawca, wskazując w tym przypadku na przesłankę rozpoczęcia użytkowania, nie odnosi się do jej wymiaru czasowego w sensie ciągłości. Chodzi tu o "faktyczne rozpoczęcie użytkowania", przez co należy rozumieć zakończenie budowy danego budynku. Przepisy prawa podatkowego uzależniają bowiem opodatkowanie budynków od określonego stanu faktycznego (zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania przed ostatecznym wykończeniem budynku), a nie stanu prawnego (uzyskania prawa do wybudowania lub użytkowania budynków), co wynika to wprost z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. W przedmiotowej sprawie spółka nabyła przedmiotową nieruchomość, która od dnia ogłoszenia upadłości poprzedniego jej użytkownika, tj. od dnia [...] maja 2014 r., była w posiadaniu Syndyka Masy Upadłości, w dniu [...] lutego 2019 r. Z uwagi na stan techniczny nieruchomości PINB wszczął postepowanie, znak [...], zakończone wydaniem w dniu [...] stycznia 2017 r. decyzji administracyjnej nakazującej konieczność dokonania szeregu robót niezbędnych do doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa. Powyższa okoliczność pozostaje jednak bez wpływu na wymiar podatku od nieruchomości. Skoro nieruchomość została wzniesiona (zakończone zostały prace budowlane) i rozpoczęto jej użytkowanie to oczywistym jest, że zaktualizował się wobec niej obowiązek podatkowy, który następnie, z chwilą jej nabycia, przeszedł na skarżącą. Brak rozpoczęcia użytkowania nieruchomości przez spółkę, uzasadniany koniecznością wykonania prac określonych w decyzji PINB, jest bez znaczenia dla istnienia obowiązku podatkowego. Niewyremontowanie lokalu i wynikające z tego nieużytkowanie lokalu nie mają wpływu na obowiązek podatkowy. Dopiero rozebranie nieruchomości i zgłoszenie tej okoliczności miałoby wpływ na podatek od nieruchomości. Tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje nieruchomość, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2411/14, LEX nr 2570195). Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a jego pobór zależny jest od faktu posiadania nieruchomości. W wyroku z dnia 17 marca 2009 r., II FSK 500/08, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje niezależnie (...), jest to podatek o charakterze majątkowym, obciążający właścicieli nieruchomości, bez względu na sposób, w jaki jest ona wykorzystywana". Tym samym jeżeli skarżąca posiada nieruchomość, to nie ma znaczenia, że jej nie użytkuje ze względu na jej stan. Niekwestionowany zły stan techniczny budynków, które mimo ich nieużytkowania nie straciły cech budynku, określonych w ustawie - Prawo budowlane - nie ma wpływu na wymiar podatku od nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2010 r., II FSK 686/09, LEX nr 745806). Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości i tak powstał - skarżąca zobowiązana jest uiścić należny podatek. Bez znaczenia dla faktu powstania obowiązku podatkowego pozostaje przy tym bezprawność i nielegalność użytkowania budynku przez poprzedniego właściciela oraz to, że od daty zakupu nieruchomość nie jest wykorzystywana w celach związanych z działalnością gospodarczą spółki, gdyż jej stan prawny i faktyczny tego zabrania. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, zgodnie z którym nie zalicza do nich się 2 budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 i 1276), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Ww. decyzją organu nadzoru budowlanego, jest decyzja nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Powstanie obowiązku podatkowego nie jest bowiem uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 625/05, LEX nr 198291). Obowiązek podatkowy w stosunku do tego budynku powstał, z uwagi na rozpoczęcie jego użytkowania przez jego pierwszego właściciela, przed datą nabycia go przez wnioskodawcę, zatem ciąży również na obecnym jego właścicielu. Art. 6 ust. 2 u.p.o.l. stanowiąc o okolicznościach, od których uzależniony jest obowiązek podatkowy używa określenia "zakończenie budowy" oraz "rozpoczęcie użytkowania obiektu budowlanego", ale chodzi wyłącznie o stan faktyczny powodujący moment rozpoczęcia obowiązku podatkowego. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót. Powstanie obowiązku podatkowego nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku (vide: M. Ślifirczyk, "Moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości", Monitor Podatkowy 2003/1/18). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że nawet ogólna dewastacja budynku nie powoduje utraty przez taki obiekt cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji. Ogólna dewastacja budynków nie dyskwalifikuje ich również z możliwości wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej, choć z pewnością wymaga poniesienia dodatkowych nakładów na konieczne prace remontowe. Kwestii opodatkowania budynków, nie należy łączyć również z opłacalnością prowadzonego przedsięwzięcia gospodarczego, w tym z opłacalnością przywrócenia ich do stanu używalności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 132/19, LEX nr 2691919). Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że art. 14j § 1 o.p. stanowi, że stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. W myśl art. 16 o.p. właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania. Zgodnie z art. 1c u.p.o.l. organem podatkowym właściwym w sprawach podatków i opłat unormowanych w tej ustawie jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Skarżąca wystąpiła o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej zastosowania właściwych stawek opodatkowania podatkiem od nieruchomości składając wniosek do Burmistrza Miasta Z. Zaskarżoną interpretację Burmistrz Miasta Z. wydał w ramach swojej właściwości, tym samym nie doszło do naruszenie art. 14j § 1 o.p. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 14c o.p., zgodnie z którym interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o treści art. 14na oraz o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Interpretację indywidualną wydaną w formie dokumentu elektronicznego opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Skarżąca we wniesionej skardze nie wskazała jednak w jaki sposób Burmistrz naruszył powyższy przepis, natomiast w ocenie sądu zaskarżona interpretacja spełnia wyżej wskazane wymagania. Z uwagi na brak uzasadnienia w tym zakresie nie ma możliwości szerszego odniesienie się do tego zarzutu. Spółka we wniesionej skardze powoływała się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, jednakże wskazania wymaga, że z uwagi na zmianę art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wnioski płynące z tych orzeczeń są nieaktualne w odniesieniu do podatku od nieruchomości za rok 2019. W cytowanych wyrokach sądy odnosiły się do względów technicznych, które od 1 stycznia 2016 roku nie mają już znaczenia prawnego dla wysokości opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków będących w posiadaniu przedsiębiorcy. Nieruchomość należąca do spółki podlega bowiem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w stawce określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Od momentu zmiany stanu prawnego, która nastąpiła w dniu 1 stycznia 2016 r., przesłanka względów technicznych została wyeliminowana i nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania, zaś samo powoływanie się przez skarżącą na względy techniczne jest niewystarczające, bez jednoczesnego legitymowania się przez nią decyzją o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego o nakazie rozbiórki obiektu i uporządkowania terenu (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 196/19). Reasumując – w przedmiotowej sprawie istotne jest to, że bez wątpienia skarżąca nabyła zabudowaną nieruchomość rolną położoną w przy ul. [...] w Z., na podstawie umowy z dnia [...] lutego 2019 r. zawartej skutecznie w formie aktu notarialnego Repertorium [...]. Okoliczność jej nielegalnego wybudowania i użytkowania oraz brak rozpoczęcia użytkowania przez spółkę, uzasadniany koniecznością wykonania prac określonych w decyzji PINB, pozostaje bez znaczenia w sprawie wysokości podatku od nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi.