II SA/Bk 165/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania skarżącego winnym przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia mu z tego tytułu kary dyscyplinarnej nagany. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podał, że odpis decyzji organu odwoławczego otrzymał w dniu 4 stycznia 2019 r. Termin do złożenia skargi upływał zatem w dniu 4 lutego 2019 r. w poniedziałek. W dniu 2 lutego 2019 r. pełnomocnik zachorował i w związku z tym w dniu 4 lutego 2019 r. udał się do lekarza rodzinnego w celu uzyskania zwolnienia lekarskiego na okres dwóch dni, tj. 4 i 5 lutego 2019 r. Powodem zwolnienia była infekcja wirusowa tzw. grypa żołądkowa. Zwolnienie lekarskie potwierdzone zostało w dniu 12 lutego 2019 r. przez lekarza sądowego stosownym zaświadczeniem lekarskim. Zdaniem pełnomocnika powyższe okoliczności świadczą o tym, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, gdyż to z powodu choroby nie mógł on złożyć skargi w pierwotnym terminie. Uczynił to w okresie 7 dni od daty ustania przyczyny, na dowód czego załączone zostało zaświadczenie wydane przez lekarza sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 P.p.s.a. wynika natomiast, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że został on złożony w terminie. Przyjmując, że pełnomocnik w dniach od 4 do 5 lutego 2019 r. chorował stwierdzić należy, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 6 lutego 2019 r. Wniosek o przywrócenie terminu został nadany w polskiej placówce pocztowej w dniu 12 lutego 2019 r. a więc z zachowaniem 7 – dniowego terminu. Dokonano również czynności w postaci złożenia skargi. Podnieść należy, że samo wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w przewidzianym do tego terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Wskazać należy, że wniosek o przywrócenie terminu, musi ponadto wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu. Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika (vide: postanowienia NSA z: 15 października 2014 r., I FZ 394/14, pub. Lex 1517812; 13 września 2013 r., II OZ 751/13; 23 maja 2013 r., II OZ 385/13; 21 marca 2013 r., II OZ 188/13, 9 stycznia 2013 r., I OZ 958/12; 28.4.2009 r., I GZ 59/09, pub. CBOSA). Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Pełnomocnik profesjonalny podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej (postanowienia NSA z: 11 marca 2009 r., I OZ 198/09; 3 marca 2009 r., I OZ 155/09; pub. CBOSA). W ocenie Sądu w sprawie niniejszej nie można przyjąć, że pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił brak zawinienia w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Okoliczności podane we wniosku, w żadnym wypadku nie mogą świadczyć o braku winy, gdyż nie są to okoliczności, którym można przypisać charakter przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Z uzasadnienia wniosku wynika, że przyczyną uchybienia terminu była choroba pełnomocnika. Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności wskazać należy, że wprawdzie choroba może być uznana za przyczynę usprawiedliwiającą uchybienie terminu, lecz jedynie w sytuacji, gdy choroba ta stanowi niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu. Konieczne jest więc wykazanie przez wnioskodawcę, że jego choroba była tego rodzaju, że nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W orzecznictwie sądowym wskazuje się przy tym, że nawet taka choroba, która wymaga leżenia, nie uzasadnia przywrócenia terminu, jeżeli strona mogła nadać pismo w ustawowym terminie, korzystając z pomocy domowników bądź osób trzecich (vide: postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2015 r., II GZ 265/15, pub. CBOSA). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał powyższej okoliczności. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w ostatnim dniu terminu do złożenia skargi pełnomocnik skarżącego był w stanie udać się do lekarza rodzinnego po zwolnienie. Dlatego też przyjąć należy, że stan zdrowia pełnomocnika umożliwiał mu skorzystanie z pomocy innych osób w dokonaniu czynności procesowej w terminie. W związku z tym należy stwierdzić, że pełnomocnik miał możliwość dochowania terminu do złożenia skargi pomimo choroby. Przytoczone okoliczności sprawy nie wskazują, aby choroba była tego rodzaju, że uniemożliwiała skorzystania z pomocy osób trzecich. W orzecznictwie akcentuje się, że w sprawach, w których strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, to na pełnomocniku będącym profesjonalistą spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy i sprawowania nadzoru nad wykonywanymi czynnościami, aby nie dochodziło do zaniedbywania ciążących na nim obowiązków związanych ze świadczoną obsługą lub pomocą prawną. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy, zasadnym jest wymaganie od tego pełnomocnika maksimum staranności. Rzetelność wykonania czynności procesowych przekładać się będzie bowiem na prawo strony do obrony swoich interesów i ochrony jej praw (vide: postanowienia NSA: z 14 grudnia 2011 r., II GZ 527/11; z 6 grudnia 2011 r., II FZ 768/11, publ. CBOSA). W ocenie Sądu nie można zatem nagłego zachorowanie pełnomocnika, uznać za okoliczność uzasadniającą uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że wskazane we wniosku okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Sąd podkreśla przy tym, że sporządzenie skargi w terminie jest doniosłą czynnością procesową, gdzie uchybienie niesie ze sobą poważne skutki procesowe, w tym zamknięcie drogi sądowej dla strony. Zatem pozostawianie tej czynności na ostatnią chwilę, czyli na weekend poprzedzający upływ terminu jest co najmniej niedbalstwem. Pełnomocnik, jako profesjonalista powinien mieć na uwadze to, że mogą zaistnieć nieprzewidziane okoliczności w czasie biegu terminu do sporządzenia skargi. Oznacza to, że powinien on tak zorganizować swoją pracę, aby w przypadku nagłych okoliczności, termin ten jednak został dochowany. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznając, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.