I SA/Gd 790/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Z.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 lipca 2025 r. nr 2201-IEE.7192.2.186.2025.DK w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim (dalej: Naczelnik) prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Z. B. (dalej: Zobowiązany lub Skarżący) w oparciu o tytuły wykonawcze nr 2818-SEW.723.926699.2024 i nr 2818-SEW.723.1009988.2024 obejmujące zaległości z tytułu podatku VAT za 4-9/2024. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem z 28 listopada 2024 r. na podstawie ww. tytułów wykonawczych przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w 1 S.A. Wydruk ww. zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono Zobowiązanemu 20 grudnia 2024 roku, natomiast zawiadomienie bankowi doręczono 28 listopada 2024 roku. W odpowiedzi bank poinformował, że prowadzi rachunek bankowy, ale brak środków pieniężnych stanowi przeszkodę w realizacji zajęcia egzekucyjnego. 27 grudnia 2024 r. Skarżący złożył pismo, w którym złożył skargę na czynność egzekucyjną z 28 listopada 2024 roku wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy prawnej (w celu napisania skargi), wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wraz z innymi środkami zaskarżenia przewidzianymi w ustawie. Wnioski uzasadnił swoją trudną sytuacją materialną, finansową i zdrowotną i wniósł o uchylenie czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w 1 S.A. Postanowieniem z 27 stycznia 2025 roku nr 2218-SEE.7113.176.2024.2.2 wydanym na podstawie art. 54 i 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - dalej u.p.e.a. Naczelnik oddalił skargę z 27 grudnia 2024 roku na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w 1 S.A. dokonaną zawiadomieniem z 28 listopada 2024 r. oraz odmówił Skarżącemu umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie opisanych wyżej tytułów wykonawczych. Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem Skarżący pismem z 21 lutego 2025 r. wniósł - w ustawowym terminie – zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor) postanowieniem z 7 kwietnia 2025 roku nr 2201-IEE.7192.2.59.2025.DK uchylił w całości postanowienie Naczelnika z 27 stycznia 2025 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z uwagi na konieczność wydania odrębnych rozstrzygnięć w kwestii skargi na czynność egzekucyjną i umorzenia postępowania. Po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy postanowieniem nr 2218-SEE-7113.176.2024.5.2 z 15 maja 2025 r. Naczelnik oddalił skargę z 27 grudnia 2024 roku na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w 1 S.A. dokonaną zawiadomieniem z 28 listopada 2024 roku. Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, pismem z 10 czerwca 2025 r. Skarżący wniósł - w ustawowym terminie - zażalenie. Skarżonemu postanowieniu zarzucił wybiórcze stosowanie przepisów. W dniu wydania postanowienia Organ miał wystarczającą wiedzę o sytuacji podatnika w zakresie osiągniętego dochodu w 2024 roku ze złożonego przez Skarżącego PIT-u. Organ egzekucyjny posiadał więc wiedzę o całorocznym dochodzie w wysokości 764,17 zł, co daje 63,68zł/miesiąc. Powołał się na minimum egzystencji, które na rok 2024 zostało ustalone na kwotę 813,98 (785,04) na osobę na miesiąc. Wartość tę należało odnieść do skarżącego i jego córki. Natomiast minimum socjalne zostało ustalone na kwotę 1.573,56 zł (1529,45) na osobę/miesiąc. W związku z powyższym z uwagi na naruszanie m.in. praw konstytucyjnych, pozbawianie środków egzystencji oraz zmuszanie do korzystania ze środków z MOPS i innych Skarżący uznał, że jego skarga jest uzasadniona. Postanowieniem z 28 lipca 2025 r. Dyrektor utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Dyrektor IAS nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa. Naczelnik zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., tj. egzekucja z rachunków bankowych. Z akt sprawy wynika, że w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny przesłał do 1 S.A. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wezwał 1 S.A. aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z Pana rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie przekazał zajętą wierzytelność organowi egzekucyjnemu. Zawiadomienie z 28 listopada 2024 roku o zajęciu rachunku bankowego zostało doręczone bankowi 28 listopada 2024 roku. Jednocześnie, organ egzekucyjny zawiadomił Zobowiązanego o zajęciu rachunku bankowego, doręczając mu 20 grudnia 2024 roku wraz z odpisem tytułów wykonawczych – skutecznie w sposób prawidłowy - wydruk przedmiotowego zawiadomienia sporządzonego w postaci elektronicznej. Organ egzekucyjny, dopełnił zatem wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. W sprawie brak jest również uchybień formalnych. Zawiadomienie z 28 listopada 2024 roku zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 pkt 1-8 u.p.e.a. Przy czym zauważono, że zawiadomienie nie zawiera elementu wskazanego w art. 67 § 2 pkt 9 u.p.e.a., tj. podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego, co jest zgodne z art. 67 § 2a tej ustawy. Ponadto, przedmiotowe zawiadomienie sporządzone jest według wzoru określonego przez Ministra Finansów rozporządzeniem z 18 marca 2024 roku w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. 2024.426). Zaskarżona czynność Naczelnika jest prawidłowa i zgodna z prawem. W kwestionowanej czynności egzekucyjnej Dyrektor nie dopatrzył się nieprawidłowości. Odnosząc się do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego Dyrektor zauważył, że w toku postępowania egzekucyjnego Zobowiązany nie wskazał żadnego innego składnika majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby przeprowadzić skuteczną egzekucję, a zaskarżony środek egzekucyjny byłby mniej uciążliwy. Zasada stosowania w sprawie najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych znajduje zastosowanie, ale wyłącznie w sytuacji możliwości wyboru spośród kilku takich środków. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego zastosowano wyłącznie jeden skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w 1 S.A. Zajęcie rachunku bankowego nie doprowadziło do wykonania obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, środki pieniężne pozyskano z rachunku bankowego w B.S.A. zajętego przez organ egzekucyjny zawiadomieniem z 21 lutego 2025 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zaskarżył wyżej opisane postanowienie wnosząc o: zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a w przypadku nieustanowienia pełnomocnika z urzędu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, stwierdzenie niezgodności z prawem działania Organów państwowych, umorzenie zaległości objętych postanowieniem, umorzenie pozostałych zaległości na dzień złożenia pisma, ustalenie wysokości zadośćuczynienia i nakazanie Organom państwa wypłatę zadośćuczynienia za pozbawianie środków do egzystencji (m.in. poprzez egzekucję zasiłków z ZUS) oraz uniemożliwianie prowadzenia skutecznego leczenia (odbieranie środków na lekarstwa), podjęcia innych niezbędnych działań zmierzających do zaprzestania naruszania prawa przez Organy państwowe i powstawania szkód. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie przepisów poprzez wszczynanie egzekucji w celu pozbawiania Skarżącego środków do życia, mimo wiedzy o braku dochodów. Urząd Skarbowy wskazywał w pismach, że Skarżący osiąga dochody w wysokości 1.600 zł (na dwie osoby), z których ma na opłacenie podatków, podczas gdy w piśmie do MOPS-u ten sam urząd wskazał zerowy dochód. Działania Urzędu Skarbowego były w pełni świadome, były to działania z premedytacją i pogwałceniem przepisów konstytucyjnych. Skarżący nie zna przepisu, który zwalniałby Organ z przestrzegania wszystkich obowiązujących przepisów w Polsce. Organ wskazuje, że jest zobowiązany respektować przepisy o egzekucji w administracji jednocześnie kompletnie ignorując inne przepisy. Wg Skarżącego wniosek o umorzenie był w pełni zasadny a Organ posiadał wszelkie niezbędne dokumenty do pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku. Zdaniem Skarżącego jego wniosek został rozpoznany z pogwałceniem interesu prywatnego oraz interesu państwowego oraz przy nadużyciu całego aparatu państwowego przez urzędników. Egzekucja nastąpiła z zaległych środków z ZUS, z pogwałceniem zasad o kwocie wolnej (w banku) a samo wykonanie przelewu przez ZUS też nastąpiło z pogwałceniem przepisów. Skarżący wskazuje, że 20 września 2024 r. w związku z wyprowadzeniem środków (na egzekucje) złożył wypowiedzenie ze skutkiem natychmiastowym wszystkich umów z 1, wobec czego bank nie mógł powoływać się na brak środków na rachunkach. Zarzuca, że postanowienia I i II instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Jest to jawne obchodzenie prawa. Takie działania w żaden sposób nie budują zaufania do Organów państwa a co jest ich obowiązkiem wynikającym z k.p.a. Działania te, z pogwałceniem przepisów i zasad doprowadziły Skarżącego do sytuacji zmuszającej go do złożenia wniosku o pomoc z MOPS-u. Tym działaniem pozbawiono Skarżącego środków egzystencji mimo wiedzy organu o braku dochodów i braku środków do życia, z pomięciem kwoty wolnej od potrąceń. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa w stopniu nakazującym ich uchylenie. Przedmiotem kontroli jest skarga na czynność egzekucyjną polegająca na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w 1 S.A. dokonaną zawiadomieniem z 28 listopada 2024 r. W pierwszej kolejności należy wskazać, że materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy (pkt 1) lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (pkt 2). W judykaturze podkreśla się, że określony w art. 54 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1324/18; wyrok NSA z 17 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 583/21; wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). W postępowaniu skargowym, prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (wyroki NSA: z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1370/17; z 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13). Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. NSA w przywołanym wyżej wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; por. też wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 2966/17, wyrok NSA z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 1098/18; CBOSA). W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 583/21). Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyroki NSA: z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2843/16; z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3867/14; z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 802/13; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, mając na względzie przepisy regulujące sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 48/18; z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13). Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną, w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w 1 S.A., dokonanej zawiadomieniem z 28 listopada 2024 r., mogła być jedynie prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności egzekucyjnej. W kontekście powyższego nie można w ramach niniejszej sprawy administracyjnej merytorycznie odnosić się do zarzutów dotyczących zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czy badania podstaw do jego umorzenia. Kwestie te rozstrzygane są w ramach innych postępowań. Odnosząc się do przedmiotu niniejszej sprawy, tj. skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w 1 S.A., dokonanej zawiadomieniem z 28 listopada 2024 r., należy stwierdzić, że Dyrektor prawidłowo dokonał oceny zajęcia ww. wierzytelności przez pryzmat przepisów określających wymagania formalnoprawne danej czynności egzekucyjnej. Nie budzi wątpliwości, że na taką czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego przysługuje skarga przewidziana w art. 54 § 1 u.p.e.a. Jak wynika z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony został wart. 1a pkt 12) lit. a) u.p.e.a. Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: (1) przekazał zajętą wierzytelność organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; (2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego; (3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również środki pieniężne: (1) których nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia; (2) które zostały wpłacone na inny rachunek, otwarty po dokonaniu zajęcia (art. 80 § 2 pkt 1 i 2). Na podstawie art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Wskazane wyżej obowiązki w analizowanej sprawie zostały przez organ egzekucyjny wykonane. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym prawidłowo i skutecznie doręczono zobowiązanemu w dniu 20 grudnia 2024 r. wydruk zawiadomienia z dnia 28 listopada 2024 r. wraz z odpisami tytułów wykonawczych, stanowiących podstawę sporządzenia zawiadomienia o zajęciu. Organ egzekucyjny wystawiając zawiadomienie o zajęciu oraz przesyłając je do dłużnika zajętej wierzytelności, przy jednoczesnym wysłaniu odpisu do zobowiązanego, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 80 u.p.e.a. W art. 67 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wymienił konieczne elementy, które powinno zawierać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienie to powinno zawierać: (1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; (2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; (3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; (4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju; (5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; (6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych: (a) opłaty manipulacyjnej, (b) opłaty za czynności egzekucyjne, (c) wydatków egzekucyjnych, (d) opłaty egzekucyjnej, (e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2; (7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; (8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; (9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Przy czym zgodnie z art. 67 § 2a pkt 1 u.p.e.a., jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej: w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego. W ocenie Sądu, wystosowane zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spełniają wszystkie warunki formalne. Zawierają bowiem wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 i art. 67 § 2a u.p.e.a. Tym samym kwestionowaną czynność zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego ocenić należy jako zgodną z przepisami prawa oraz jako prawidłowo dokonaną. Ponadto, przedmiotowe zawiadomienie sporządzone jest według wzoru określonego przez Ministra Finansów rozporządzeniem z 18 marca 2024 roku w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. 2024.426). W konsekwencji należało stwierdzić, że zaskarżona czynność Naczelnika jest prawidłowa i zgodna z prawem. W ocenie Sądu, za prawidłowe należało również uznać stanowisko organów, że zajęcie wierzytelności dokonane zawiadomieniem z 28 listopada 2024 r. nie miało charakteru zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego, co jednak możliwe jest w przypadku możliwości wyboru w tym zakresie. Z przepisu tego wynikają dwie zasady, tj. zasada celowości (stosowania środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wykonania zobowiązania) oraz zasada stosowania najłagodniejszego środka. Nie ma przy tym przeszkód prawnych do stosowania równocześnie kilku środków egzekucyjnych, lecz ich wybór powinien zostać dokonany w taki sposób, aby doprowadzić do wykonania obowiązku bez potrzeby stosowania środków kolejnych. Specyfika postępowania egzekucyjnego sprawia przy tym, że zastosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego jawić się będzie dla zobowiązanego jako dokuczliwe. Przepisy nie określają, które ze środków są mniej lub bardziej uciążliwe. W toku danego postępowania egzekucyjnego organ prowadzący postępowanie winien zatem w konkretnym przypadku ocenić, który z przewidzianych w ustawie środków egzekucyjnych zapewni skuteczne wykonanie ciążącego na zobowiązanym obowiązku, jednocześnie będąc środkiem dla zobowiązanego najmniej dolegliwym. Zauważyć należy, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego stanowi jeden z najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych. Skarżący podnosząc zarzut uciążliwości tego środka nie wskazał innych, jego zdaniem mniej uciążliwych środków egzekucyjnych, które jednocześnie prowadziłyby bezpośrednio do wykonania dochodzonego obowiązku. Prowadzone postępowanie egzekucyjne jest konsekwencją braku dobrowolnego uregulowania przez Skarżącego należnego podatku. Czynności egzekucyjne zaś zawsze będą w jakimś stopniu dolegliwe dla zobowiązanego. Przy czym zdefiniowana w orzecznictwie sądów administracyjnych "uciążliwość" oznacza dokuczliwość zastosowanego środka dla codziennego życia czy prowadzonej działalności, powodującą niemożność czy utrudnienia codziennego funkcjonowania dłużnika (por. wyrok WSA w Gdańsku z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 26/08, wyrok WSA we Wrocławiu z 21 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 52/18), a tego strona w tym przypadku nie wykazała. W ramach wskazanego zajęcia wierzytelności z rachunku babkowego w 1 S.A. nie wyegzekwowano żadnych środków. W konsekwencji należy uznać, że organ zastosował dostępny środek egzekucyjny, który jest jednym ze środków ocenianych jako mniej uciążliwy dla zobowiązanego. Przy czym podkreślenia wymaga, że zasada wyboru środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego znajduje zastosowanie, ale wyłącznie w sytuacji możliwości wyboru spośród kilku środków. Natomiast Skarżący nie wskazał alternatywnego, mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W sprawie brak było zatem podstaw do rozpatrywania zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w 1 S.A. jako zbyt uciążliwego środka egzekucji w sytuacji, gdy Skarżący nie wskazał innego środka spełniającego cele egzekucji. Natomiast okoliczność, że w toku postępowania egzekucyjnego wyegzekwowano środki z uwagi na dokonanie zajęcia zawiadomieniem z 21 lutego 2025 r. wierzytelności z rachunku bankowego w B. S.A. nie może być oceniania w ramach tej sprawy, gdyż dotyczy ona innej czynności egzekucyjnej i Skarżący mógł ją skarżyć w ramach przysługujących mu środków zaskarżenia. Skarżący złożył skargę na wskazaną czynność. Sprawa ta zostanie więc rozstrzygnięta w ramach odrębnej sprawy administracyjnej. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 934 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z wyjątkami niemającymi zastosowania w niniejszej sprawie). Z przepisu tego wynika, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Należy przy tym stwierdzić, że wobec nie budzącej wątpliwości treści żądania Skarżącego, organ prawidłowo rozpoznał sprawę w jego granicach. Odnosząc się do podniesionej w skardze przez Skarżącego kwestii wypowiedzenia 20 września 2024 r. przez niego umowy rachunku bankowego prowadzonego w 1 należy wskazać, że w odpowiedzi na zawiadomienie o zajęciu bank poinformował, że prowadzi rachunek bankowy dla Skarżącego. W tej sytuacji nie można zarzucić organowi egzekucyjnemu uchybień formalnych w ramach zastosowanej czynności. Kwestia dotycząca istnienia wiążącej Skarżącego z bankiem umowy, z punktu widzenia oceny zastosowanego środka egzekucyjnego nie ma istotnego znaczenia. Wobec powyższego trudno uznać, że organy obu instancji prowadziły postępowanie w sposób naruszający przepisy postępowania administracyjnego, bądź ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wniesioną przez Stronę skargę na czynność egzekucyjną rozstrzygnięto z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i rzetelny oraz znajduje odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach. Oczekiwanie Strony, że sprawa powinna zostać rozpatrzona odmiennie nie oznacza, że w toku toczącego się postępowania organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa. Zaskarżone postanowienia zawierają wszelkie niezbędne wymagane przepisami elementy. Tym samym nie znalazły aprobaty Sądu zarzuty dotyczące naruszenia prawa przez organy administracyjne. W konsekwencji powyższego skarga okazała się bezzasadna. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, bowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.