I SA/Gl 225/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A w W. na uchwałę nr Rady Miasta Katowice z dnia 26 marca 2014 r. nr XLVII/1123/14 w przedmiocie określenia wysokości i zasad ustalania oraz rozliczania dotacji celowej dla podmiotów prowadzących żłobki na terenie miasta K. p o s t a n a w i a skargę odrzucić A w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miasta Katowice, oznaczoną w sentencji postanowienia, w przedmiocie określenia wysokości i zasad ustalania oraz rozliczania dotacji celowej dla podmiotów prowadzących żłobki na terenie miasta K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w jej zaskarżeniu, względnie o oddalenie skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 kwietnia 2018 r. wezwano skarżącą do nadesłania w terminie 7 dni dokumentacji wskazującej na wezwanie organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, w szczególności pism stanowiących takie wezwanie oraz ewentualnych odpowiedzi organu na nie. Przy piśmie z dnia 30 kwietnia 2018 r. skarżąca nadesłała odpisy 2 pism wzywających do usunięcia wad w uchwale oraz jedną odpowiedź organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie przyjdzie wskazać, że zastosowanie w sprawie znajduje zarówno art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej jako "u.s.g."), jak i art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j..t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r., albowiem zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 ze zm.) "przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy". Wskazać przyjdzie, że na mocy art. 2 pkt 1 ustawy nowelizującej wprowadzono nowe brzmienie art. 101 ust. 1 znoszącego obowiązek uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym, wobec zaskarżenia w niniejszej sprawie uchwały z dnia 26 marca 2014 r. zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2 p.p.s.a. sprzed nowelizacji, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli jednak w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem, które podziela również Sąd w przedmiotowej sprawie, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały tylko jeden raz (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 227/13, z dnia 6 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1516/12, z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 596/12, z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 895/11, z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 744/11, z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 202/11, z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2488/10, z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 769/09, z dnia 16 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 552/08). Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, skarżąca A trzykrotnie wezwała organ gminy do usunięcia naruszenia prawa, tj. w piśmie z dnia 13 października 2017 r., a następnie pismem z dnia 7 listopada 2017 r. oraz pismem z dnia 6 grudnia 2017 r. Mając więc na uwadze fakt, iż wezwania te są tożsame co do treści, podzielając przywołany wyżej, powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd co do "bezskuteczności" kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, należy przyjąć, że dla skarżącej A termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę rozpoczął swój bieg z dniem 16 października 2017 r. (data wpływu wezwania), a upłynął bezskutecznie w dniu 15 grudnia 2017 r. Tymczasem skarga w nn. sprawie została wniesiona w dniu 11 stycznia 2018 r. Na ustalenie powyższego terminu nie wpływa fakt, iż organ pismem z dnia 27 listopada 2017 r. udzielił skarżącej odpowiedzi, albowiem nastąpiło to po upływie 30 dni od daty otrzymania przez organ pierwszego wezwania, tj. w dniu 16 października 2017 r., zaś wniesienia kolejnych wezwań pozostaje bez wpływu na obliczenie tego terminu. Zestawienie zatem daty 15 grudnia 2017 r. z datą wniesienia skargi z dnia 11 stycznia 2018 r. nie pozostawia wątpliwości, że skarżąca A przekroczyła termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji