I SA/Gl 268/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na czynność Prezydenta Miasta P. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 – sentencja postanowienia A. W. (zwana dalej "stroną" lub "skarżącą") wniosła skargę na czynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji przysługującej szkole niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej kształcącej w zawodzie opiekuna medycznego i asystentki stomatologicznej. Stan faktyczny sprawy. Pismem z dnia 8 września 2014 r. strona, działając na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, wniosła o wskazanie sposobu ustalenia wysokości dotacji należnej dla słuchacza Szkoły Policealnej dla zawodu opiekun medyczny oraz asystentka stomatologiczna w 2014 r., a także o podanie należnych kwot dla tych zawodów. Ponadto strona wniosła o podanie wysokości kwoty wydatków bieżących ponoszonych w Szkole Policealnej ustalonej w budżecie Miasta P. na 2014 r. w przeliczeniu na jednego słuchacza pobierającego kształcenie w ww. zawodach na podstawie wydatków bieżących ponoszonych przez najbliższą gminę lub powiat ze wskazaniem tej jednostki samorządu terytorialnego. W piśmie z dnia 27 października 2014 r., nr [...], Naczelnik Wydziału Edukacji poinformował stronę, że od września 2014 r. dotacja dla niepublicznej szkoły policealnej dla dorosłych o uprawnieniach szkoły publicznej kształcącej w formie stacjonarnej w przeliczeniu na jednego ucznia wynosi 188,66 zł. W piśmie tym jednocześnie wyjaśniono sposób ustalenia wysokości dotacji. W tych ramach wskazano, że za podstawę do ustalenia wysokości dotacji dla niepublicznej szkoły policealnej dla dorosłych o uprawnieniach szkoły publicznej kształcącej w formie stacjonarnej przyjęto wydatki bieżące ponoszone przez Miasto B. na prowadzenie publicznej szkoły tego typu i rodzaju, tj. szkoły policealnej dla dorosłych kształcącej w formie stacjonarnej. Jednocześnie odwołano się do § 6 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] r., zgodnie z którym do ustalenia wysokości dotacji zastosowano wskaźnik wynoszący 50%. Poinformowano przy tym, że dotacja w tak ustalonej wysokości na słuchaczy kształcących się w formie stacjonarnej będzie przekazana na rachunek bankowy szkoły już w październiku 2014 r., z wyrównaniem za wrzesień 2014 r. Pismo to doręczono stronie w dniu 30 października 2014 r. W nawiązaniu do powyższego pisma, strona w piśmie z dnia 3 listopada 2014 r., podniosła, że wobec jej szkoły nie zastosowano właściwej wysokości dotacji, co wywiodła z analizy zarządzenia nr [...] Prezydenta B. z dnia 16 kwietnia 2014 r. W jej ocenie nie wzięto pod uwagę faktu, że kształcenie odbywa się w zawodach medycznych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. Strona wskazała, że zgodnie z metryczką subwencji oświatowej należnej dla danej jednostki samorządu terytorialnego kształcenie w zawodach medycznych jest subwencjonowane dodatkową wagą. Zwróciła nadto uwagę, że odpowiedź nie została udzielona w pełnym zakresie, gdyż dotyczyła tylko i wyłącznie stawki dla szkoły stacjonarnej kształcącej w zawodach medycznych. Wobec tego wniosła "o ponowne naliczenie wysokości należnej dotacji na słuchaczy pobierających kształcenie w szkole policealnej w zawodach medycznych lub pisemne potwierdzenie odmowy ustalenia dotacji z uwzględnieniem kształcenia w zawodach medycznych dla szkół (...)". W odpowiedzi na pismo z dnia 3 listopada 2014 r., Naczelnik Wydziału Edukacji w piśmie z dnia 12 listopada 2014 r., nr [...], poinformował o ustaleniu nowej stawki dotacji dla niepublicznej szkoły policealnej dla dorosłych o uprawnieniach szkoły publicznej kształcącej w formie stacjonarnej. Wskazał, że od września 2014 r. wynosi ona 283,98 zł miesięcznie w przeliczeniu na jednego ucznia oraz przedstawił sposób jej wyliczenia. W piśmie tym odniósł się również do żądania ustalenia stawek dotacji dla szkoły niepublicznej kształcącej w zawodach medycznych, wyjaśniając, że podstawą do ustalenia wysokości dotacji, zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), są wydatki bieżące ponoszone na prowadzenie szkoły publicznej tego samego typu i rodzaju. Wyjaśniając pojęcie "rodzaj szkoły", Naczelnik wskazał, że utożsamianie rodzaju szkoły z zawodem, w którym szkoła kształci, nie znajduje uzasadnienia ani w obowiązującym prawie, ani w orzecznictwie. Dodał, że dla ustalenia kwoty dotacji dla niepublicznej szkoły policealnej dla dorosłych przyjęto dodatkowe kryterium rozróżnienia ze względu na formę kształcenia: stacjonarną i zaoczną. Na słuchaczy niepublicznej szkoły policealnej dla dorosłych kształcących się w formie zaocznej dotacja będzie udzielana w dotychczasowej wysokości, tzn. 134,58 zł miesięcznie na słuchacza. Naczelnik wyjaśnił nadto, że podstawą do ustalenia dotacji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, są wydatki bieżące na prowadzenie szkół publicznych tego samego typu i rodzaju, a nie kwota przewidziana w części oświatowej subwencji ogólnej. Jednocześnie wskazał, że Miasto P. i Miasto B. są odrębnymi i niezależnymi od siebie jednostkami samorządu terytorialnego. Miasto P. przyjęło wydatki bieżące ponoszone przez Miasto B. jako podstawę do ustalenia dotacji, nie jest natomiast związane zastosowanym tam sposobem ustalenia wysokości dotacji, w szczególności ustaleniem innej wysokości dotacji dla szkół niepublicznych kształcących w zawodach medycznych. Powyższe pismo doręczono stronie w dniu 17 listopada 2014 r. W piśmie z dnia 5 grudnia 2014 r., nadanym w dniu 8 grudnia 2014 r., strona zwróciła się z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa. W jej ocenie zaniżono wysokość należnej dotacji przypadającej na słuchacza szkoły policealnej kształcącej w zawodach medycznych, nie uwzględniono i pominięto przy ustalaniu wysokości stawki dotacji kształcenia w zawodach medycznych, na które jednostka samorządu terytorialnego w subwencji oświatowej na dany rok otrzymuje zwiększoną kwotę z tytułu należnej wagi. W obszernym uzasadnieniu pisma strona przedstawiła przebieg postępowania w sprawie, podtrzymując argumentację zawartą w piśmie z dnia 3 listopada 2014 r. Ponadto strona przedstawiła stanowisko Ministerstwa Edukacji Narodowej, w świetle którego "podstawa do naliczenia kwoty dotacji należnej niepublicznej szkole policealnej, posiadającej uprawnienia szkoły publicznej i kształcącej w zawodach medycznych uwzględnia koszty kształcenia w zawodach medycznych ponoszone w publicznych szkołach policealnych prowadzących tego rodzaju kształcenie". W związku z tym strona zwróciła się "o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyznanie nam dotacji naliczonej zgodnej z prawem (...)". Strona podkreśliła, że aktualnie otrzymuje dotację na słuchacza w kwocie 188,66 zł miesięcznie przy pominięciu kształcenia w zawodach medycznych, co utrudnia prowadzenie kształcenia z zachowaniem obowiązujących standardów kształcenia i narusza równość obywateli wobec prawa. W związku z tym strona "ponownie wniosła o niezwłoczne usunięcie naruszenia prawa". W piśmie z dnia 30 grudnia 2014 r. udzielono stronie odpowiedzi na pismo z dnia 5 grudnia 2014 r., szczegółowo wyjaśniając sposób ustalenia stawki dotacji. W szczególności podkreślono, że na słuchacza kształcącego się w formie stacjonarnej stawka dotacji wynosi 283,98 zł. Powtarzając stanowisko zawarte w piśmie z dnia 12 listopada 2014 r., organ wyjaśnił, że kwota dotacji wskazana we wcześniejszym piśmie, tj. piśmie z dnia 27 października 2014 r. została skorygowana. Korekta polegała na uwzględnieniu wydatków bieżących ponoszonych przez Miasto B. na prowadzenie wszystkich szkół policealnych dla dorosłych kształcących w formie stacjonarnej. Organ dodał, że na słuchaczy kształcących się w formie zaocznej w prowadzonej szkole dotacja jest udzielana w dotychczasowej wysokości, tj. w kwocie 134,58 zł. W przeważającej części pisma organ odniósł się do zarządzenia Prezydenta B. nr [...] z dnia 16 kwietnia 2014 r. podkreślając, że Miasto P. nie jest związane ustalonym w tym zarządzeniu sposobem ustalania wysokości stawki dotacji, w szczególności ustaleniem innej wysokości dotacji dla szkół niepublicznych kształcących się w zawodach medycznych. Powołując się na wyrok z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 333/07 oraz stanowisko doktryny, organ podniósł, że na użytek dotowania z budżetu Miasta P. szkół niepublicznych przyjęto, iż szkoły dla dzieci i młodzieży oraz szkoły dla dorosłych są odrębnymi rodzajami szkół. Następnie organ przedstawił stanowisko dotyczące braku podstaw do wyodrębnienia rodzaju szkoły ze względu na zawód w jakim szkoła kształci oraz wyjaśnił powody, dla których brak jest podstaw prawych dla żądania strony o uwzględnianie kwoty subwencji oświatowej na podstawie ustalenia dotacji dla szkoły niepublicznej dla dorosłych. W końcowej części pisma organ uzasadnił pogląd o braku podstaw prawnych do uwzględnienia przy ustalaniu stawki dotacji wag określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego. Powyższe pismo doręczono stronie w dniu 8 stycznia 2015 r. W dniu 3 lutego 2015 r. (data nadania) strona złożyła skargę na czynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji przysługującej szkole niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej kształcącej w zawodzie opiekuna medycznego i asystentki stomatologicznej, wnosząc o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, przekazanie sprawy do ponownego załatwienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Prezentując przebieg postępowania przed organem skarżąca wskazała, że pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W obszernym uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumentację prezentowaną przed organem. Na poparcie swego stanowiska przywołała wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 501/14. Odpowiadając na skargę organ, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w pismach kierowanych do strony. Z odpowiedzi na skargę wynika nadto, że organ został wezwany do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej "ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (tj. decyzje lub postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W orzecznictwie przyjęto, że akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, charakteryzują się tym, że są podejmowane w sprawie indywidualnej, skierowane do oznaczonego podmiotu, dotyczą uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt lub czynność dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Nadto akty te muszą stanowić akty z zakresu administracji publicznej i musi je charakteryzować element władztwa administracyjnego, rozumiany jako jednostronność działania organu wykonującego administrację publiczną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Po 114/11, publ. Lex nr 1132363, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10, publ. Lex nr 742299). Innymi słowy, wymienione w powołanym wyżej przepisie akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny oraz muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Treść tego przepisu wskazuje, że akt lub czynność musi bezpośrednio dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Konieczne jest więc odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Wskazuje się, że akty i czynności podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają autorytatywnej konkretyzacji, lecz jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Zawarty w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa zwrot "dotyczy" nie może bowiem być rozumiany jako dopuszczenie również pośredniego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem danego podmiotu, określonym w przepisach prawa (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 61; tenże (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 60–61). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy zaznaczyć, że z treści skargi wynika, iż została ona wniesiona na czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji przysługującej szkole niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej kształcącej w zawodzie opiekuna medycznego i asystentki stomatologicznej. Strona kwestionuje zatem stanowisko organu dotyczące ustalenia wysokości dotacji przysługującej szkole, o której mowa powyżej, przypadającej na jednego słuchacza kształcącego się w zawodzie opiekun medyczny i asystentka stomatologiczna. Po raz pierwszy organ zajął je w piśmie z dnia 27 października 2014 r. Jednakże, co należy podkreślić, organ nie odniósł się w nim w pełnym zakresie do wniosku strony. Wobec tego uzupełnił swe stanowisko w piśmie z dnia 12 listopada 2014 r. oraz dokonał korekty podanej wcześniej miesięcznej stawki dotacji. Najpóźniej w dacie doręczenia tego pisma strona powzięła wiadomość o ustaleniu wysokości dotacji. Wobec tego, a także analizując argumentację zawartą w treści skargi, Sąd przyjął najbardziej korzystną dla strony interpretację i uznał, że zaskarżona czynność wyrażona została właśnie w piśmie z dnia 12 listopada 2014 r. Negatywne dla strony załatwienie sprawy zostało wyrażone w sposób pełny i ostateczny przez organ właśnie w tym piśmie, zaś dalsze następstwo zdarzeń, tj. zawarte w piśmie z dnia 5 grudnia 2014 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (w skardze omyłkowo podano datę 15 grudnia 2014 r.) i odpowiedź organu zawarta w piśmie z dnia 30 grudnia 2014 r., tylko potwierdza stanowisko Sądu. Przechodząc zatem do rozpoznania skargi na tak oznaczoną czynność, należy odnotować, że czynności organów samorządowych mające na celu ustalenie wysokości dotacji dla placówki niepublicznej oraz przekazanie ustalonej kwoty dotacji, są czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, tj. czynnościami z zakresu administracji publicznej, niebędącymi decyzjami, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 183/11, publ. Lex nr 1139243). Podobne stanowisko zostało zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 319/07, publ. Lex nr 357469 oraz sygn. akt II GSK 320/07, publ. Lex nr 365849, a także w postanowieniu z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1634/14, publ. Lex nr 1485499 i postanowieniu z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 322/13, publ. Lex nr 1321419. Stanowisko takie zajmują również wojewódzkie sądy administracyjne: WSA w Opolu w wyroku z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt II SA/Op 403/14, publ. Lex nr 1547126; WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 330/13, publ. Lex nr 1368479; WSA w Szczecinie w postanowieniu z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 912/11, publ. Lex nr 1157044; WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt I SA/Po 392/11, publ. Lex nr 1101364. W świetle orzecznictwa udzielenie dotacji niepublicznym szkołom i placówkom nie następuje w formie decyzji administracyjnych, ale jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Nie ulega zatem wątpliwości, że artykuł ten stanowi podstawę kontroli czynności mających na celu ustalenie wysokości dotacji. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że jednym z warunków dopuszczalności skargi, co należy podkreślić, jest wymóg wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ppsa, skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Stosownie zaś do art. 52 § 3 ppsa jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero skuteczne dokonanie wezwania uprawnia do wniesienia skargi, co można uczynić w terminie określonym w art. 53 § 2 ppsa. W myśl tego przepisu w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Podkreślić jednak należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone po terminie należy uznać za bezskuteczne, co oznacza niewyczerpanie środków zaskarżenia. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa traktować bowiem należy na równi z brakiem wezwania. Wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu trzeba uznać za nieskuteczne. Upływ czternastodniowego terminu dla dokonania wezwania wyłącza więc możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa (tak: NSA w postanowieniu z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1301/14, publ. Lex nr 1503365; WSA w Szczecinie w postanowieniu z dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1102/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zob. też J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; LexisNexis; Warszawa 2006, str. 149, teza 6). W niniejszej sprawie strona skarżąca uchybiła wskazanemu wyżej 14-dniowemu terminowi do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Poza sporem pozostaje, że strona pismem z dnia 8 września 2014 r. wniosła o wskazanie sposobu ustalenia wysokości dotacji. Organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 27 października 2014 r., jednakże w niepełnym zakresie. Wobec tego strona kolejnym pismem z dnia 3 listopada 2014 r. ponowiła wniosek, na który organ odpowiedział w piśmie z dnia 12 listopada 2014 r., doręczonym stronie skarżącej w dniu 17 listopada 2014 r. Należy zatem przyjąć, że w tym dniu strona dowiedziała się o wysokości stawki dotacji i sposobie jej ustalenia. Wobec powyższego czternastodniowy termin przewidziany na wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa upłynął w dniu 1 grudnia 2014 r. Tymczasem strona skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa pismem wniesionym dopiero w dniu 8 grudnia 2014 r. W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że skoro strona skarżąca uchybiła ustawowemu terminowi do wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to nie wyczerpała skutecznie środków zaskarżenia. W takiej zaś sytuacji skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Taka skarga z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji. Na marginesie wyjaśnić należy, że skarga podlegałaby odrzuceniu nawet gdyby przyjąć odmienną od wyżej zaprezentowanej kwalifikację pism. Gdyby zatem uznać, że zaskarżona czynność została zawarta w pierwszym piśmie organu, tj. z dnia 27 października 2014 r. i wobec tego, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi pismo z dnia 3 listopada 2014 r., to skarga podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa. W myśl tego przepisu sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skoro bowiem organ na pismo z dnia 3 listopada 2014 r. udzielił odpowiedzi pismem z dnia 12 listopada 2014 r., doręczonym w dniu 17 listopada 2014 r., to 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 17 grudnia 2014 r. Tymczasem skargę z dnia 2 lutego 2015 r. strona wniosła w dniu 3 lutego 2015 r., a więc już po upływie terminu określonego w art. 53 § 2 ppsa. Odnosząc się z kolei do zgłoszonego w odpowiedzi na skargę wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, należy zauważyć, że zgodnie z art. 199 ppsa strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis stanowi inaczej. Przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wyłączone zostało stosowanie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 ppsa).