II SA/Kr 1001/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Bator asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 października 2024 r. sprawy ze skargi P. Ł. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 20 maja 2024 r. znak WI-I.7840.30.11.2023.PI w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na przebudowę zjazdu skargę oddala. Przedmiotem skargi P. L. (dalej: skarżący) jest postanowienie Wojewody Małopolskiego z 20 maja 2024 r. znak WI-I.7840.30.11.2023.PI w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na przebudowę zjazdu. W stanie faktycznym sprawy decyzją z 2 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta N. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił W. W. (inwestorowi) pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę istniejącego zjazdu na zjazd zwykły z ul. [...] do działki nr [...] w obr. [...] w celu obsługi stacji paliw płynnych wraz z przebudową i rozbudową odcinka ul. [...] i budowę kanalizacji deszczowej, oświetlenia ulicznego oraz kanalizacji teletechnicznej na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w N.. Pismem z 15 września 2023 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją. Jak podał skarżący, nie brał on udziału w sprawie bez własnej winy, pomimo posiadanego statusu strony postępowania. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. Skarżący zaznaczył, że jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych wszczętego przez inwestora. WSA w Krakowie wyrokiem z 28 lutego 2023 r. sygn. II SA/Kr 773/22 uchylił decyzji organów I i II instancji udzielające pozwolenia na budowę tej stacji. Jak podał skarżący, Sąd nakazał objąć projektem budowlanym także projekt zjazdów. Pomimo tego inwestor złożył 3 lipca 2023 r. wniosek dotyczący budowy zjazdu, a organ wydał przedmiotową decyzję bez uznania skarżącego za stronę tego postępowania. Postanowieniem z 9 października 2023 r. organ wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na przebudowę istniejącego zjazdu. Decyzją z 10 listopada 2023 r. organ umorzył wznowione postępowanie, a postanowieniem znak [...] z tego samego dnia odmówił wstrzymania decyzji z 2 sierpnia 2023 r. Organ wskazał, że w dokumentacji projektowej zamieszczono informacje o obszarze oddziaływania projektu, co organ uznał za prawidłowe, gdyż całość uciążliwości zamyka się w granicach działek inwestycyjnych. W ocenie organu brak jest przesłanek, które niezbicie mogłyby potwierdzić, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że decyzja o pozwoleniu na budowę w sposób oczywisty narusza wydany wyrok WSA w Krakowie. Postanowieniem z 20 maja 2024 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że okoliczności sprawy nie wykazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Obszar oddziaływania, ze względu na liniowy charakter przedsięwzięcia, obejmuje działki objęte wnioskiem, a właściciele oraz zarządcy tych działek brali udział w postępowaniu i nie wnieśli odwołania. W ocenie Wojewody nie zostały w toku postępowania przedstawione przez skarżącego dowody wskazujące na istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji. Decyzją również z 20 maja 2024 r. znak WI-I7840.30.12.2023.PI Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżoną decyzję o umorzeniu wznowionego postępowania i orzekł o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z 2 sierpnia 2023 r. Organ wskazał, że nie potwierdziła się przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W skardze na powyższe postanowienie skarżący podniósł zarzuty naruszenia: – art. 152 § 1 w związku z art. 107 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako "k.p.a.") oraz w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") i art. 33 ust. 1 zd. 1 Prawa budowlanego - poprzez błędne uznanie przez organy obydwu instancji, iż okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, oparte na bardzo lakonicznym stwierdzeniu o "prawidłowości ustalenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji", bez jakiekolwiek odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewody Małopolskiego i uzasadnieniu poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta N. do słusznie podniesionego przez skarżącego zarzutu niedopuszczalnego dzielenia jednego przedsięwzięcia inwestycyjnego, jakim jest stacja paliw, polegającego na wyodrębnieniu - w toku trwającego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stacji paliw - do odrębnego postępowania administracyjnego kwestii budowy zjazdu "w celu obsługi stacji paliw", wbrew wytycznym zawartym w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2023 r. (sygn. akt II SA/Kr 773/22). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podkreślił, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ograniczył się do zreferowania przebiegu postępowania oraz lakonicznego stwierdzenia braku przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji. Wedle skarżącego organy obydwu instancji pominęły jednak zarzuty podniesione skarżącego, że wyodrębnienie jednego z elementów jednego przedsięwzięcia inwestycyjnego, jakim jest budowa zjazdu "w celu obsługi stacji paliw płynnych", było działaniem naruszającym wiążące organy obydwu instancji wytyczne wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2023 r. (sygn. akt II SA/Kr 773/22). W wyroku tym stwierdzono bowiem dobitnie, że: • "Przepis art. 33 ust. 1 p.b. dotyczy obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obejmującego całe zamierzenie budowlane i to nawet wówczas, gdy niektóre roboty budowlane objęte projektem mogłyby być wykonywane na podstawie zgłoszenia. Projekt budowlany zatwierdzany w drodze pozwolenia na budowę winien obejmować także i te elementy, których odrębna realizacja nie wymagałaby takiego pozwolenia."; • "Budowa zjazdu, zwłaszcza dla obiektu będącego stacją paliw płynnych - z założenia obiektem obsługującym ruch samochodowy jest kwestia kluczową."; • "Funkcjonowanie budowali, jaką jest stacja paliw, jako użytkowej całości jest warunkowana jej skomunikowaniem z drogą publiczną. To skomunikowanie jest zapewnione przez projekt zjazdu, który powinien projekt budowlany w części tekstowej i graficznej zawierać. Brak w tym zakresie, czyni projekt wadliwym (niepełnym) co obligowało organ do wezwania o uzupełnienie projektu w trybie art. 35 ust 3 ustawy. Zaakceptowanie tego braku czyni decyzję wadliwą.". Skarżący podkreślił, że przedmiotem postępowania nie był jakikolwiek "zjazd", lecz zjazd realizowany "w celu obsługi stacji paliw płynnych", będący zjazdem jednokierunkowym, zakładającym także istnienie drugiego zjazdu oraz określonej organizacji ruchu na stacji paliw, wyłączenie kwestii jego budowy do odrębnego postępowania jest oczywistym naruszeniem wiążących wytycznych, wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a także naruszeniem zakazu sztucznego dzielenia przedsięwzięć budowlanych. Co istotne decyzja z 2 sierpnia 2023 r. została wydana wtoku prowadzonego przez ten sam organ postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji paliw, jako kompleksowego zamierzenia budowlanego. Postępowanie to nadal nie zostało zresztą zakończone, gdyż aktualnie znajduje się na etapie odwoławczym, a skarżący jest stroną tego postępowania. W ocenie skarżącego zachodzi nie tylko prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z 2 sierpnia 2023 r., ale wręcz taka konieczność. Kwestia budowy zjazdu "w celu obsługi stacji paliw płynnych" wraz z przebudową i rozbudową odcinka ul. [...] i budowy kanalizacji deszczowej, oświetlenia ulicznego oraz kanalizacji teletechnicznej, powinny być bowiem przedmiotem rozpoznania w ramach jednej sprawy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych, która aktualnie znajduje się w stadium postępowania odwoławczego, prowadzonego przez Wojewodę Małopolskiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji w związku ze wznowieniem postępowania jest zaś postanowieniem, na które w myśl art. 152 § 2 k.p.a. służy zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze. Opisany w przepisie wyjątek w niniejszej sprawie nie zachodzi. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego aktu należało stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co musiało skutkować jej oddaleniem. W pierwszej kolejności należało zauważyć, że skarżący oparł argumentację swojej skargi w głównej mierze na kwestionowaniu stanowiska organu w zakresie prowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego dotyczącego budowy zjazdu niezgodnie z wytycznymi WSA w Krakowie zawartymi w wyroku z 28 lutego 2023 r. sygn. II SA/Kr 773/22 i niezasadnego wyeliminowania skarżącego jako strony postępowania. Zarzuty te stanowią powielenie argumentacji skarżącego zawartej w skardze na decyzję Wojewody z 20 maja 2024 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 1002/24 i jest przedmiotem odrębnego rozpoznania przez tut. Sąd. Godzi się zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji przez organ właściwy do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 152 k.p.a., jest odrębną instytucją od rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie (art. 151 k.p.a.). Kontrola zgodności z prawem stanowiska organów, że skarżący nie posiada interesu prawnego do bycia stroną postępowania ws. pozwolenia na przebudowę i w konsekwencji konieczności odmowy uchylenia decyzji ostatecznej jest realizowana w postępowaniu wywołanym skargą na decyzję kończącą wznowione postępowanie, a nie skargą na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Przesądzając kwestię wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. na gruncie niniejszego postępowania Sąd wyszedłby poza granice sprawy. W orzecznictwie podkreśla się, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. nie może być wykorzystywana jako narzędzie "wyprzedzającego", w ramach postępowania wpadkowego, merytorycznego badania sprawy wznowieniowej. Strona żądająca wstrzymania wykonania decyzji objętej wznowieniem postępowania nie może oczekiwać, że w ramach badania "prawdopodobieństwa uchylenia" decyzji na potrzeby wydania postanowienia wstrzymującego właściwy organ będzie prowadził postępowanie wyjaśniające w takim samym zakresie i tak samo pogłębione, jak postępowanie wznowieniowe główne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2023 r., sygn. II OSK 2229/20). Tym samym argumenty skarżącego ukierunkowane na uznanie, że skarżący powinien brać udział jako strona w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, nie mogły przynieść skutku w postaci wzruszenia skarżonego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej. Przechodząc do odnoszącego się do niniejszej sprawy zarzutu naruszenia art. 152 k.p.a. należy zauważyć, że podstawą do rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie jest art. 152 § 1 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Instytucja procesowa, o której mowa w art. 152 § 1 k.p.a., służy ochronie strony przed możliwymi negatywnymi konsekwencjami, jakie może ponieść na skutek wykonania lub dalszego wykonywania decyzji, przede wszystkim chroni przed powstaniem szkody. Termin "okoliczności sprawy", wskazany w art. 152 § 1 k.p.a., jest terminem niedookreślonym. Należy przez niego rozumieć dowody czy argumenty przemawiające za przekonaniem, że wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej najprawdopodobniej towarzyszyć będzie uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W konsekwencji, w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji. Dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o art. 152 § 1 k.p.a. W świetle powyższego, obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego. Interpretacja art. 152 § 1 k.p.a., z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, winna mieć zarazem charakter ścieśniający. W postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ winien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Ponadto jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2016 r., sygn. II OSK 2178/14, organ oceniając istnienie przesłanek z art. 152 § 1 k.p.a. nie musi w tym celu prowadzić postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a., a więc nie musi podejmować wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wystarczy, że w wyniku dokonania wstępnej oceny uzna, że nie zachodzą okoliczności obligujące go do zastosowania ww. przepisu. O dużym prawdopodobieństwie uchylenia decyzji w rozumieniu art. 152 § 1 k.p.a. można mówić bowiem wówczas, gdy bez konieczności przeprowadzania szczegółowej analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz dowodów i argumentów przedstawionych przez stronę postępowania jak również bez konieczności dokonywania szczegółowej analizy przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie, możliwe jest stwierdzenie, że decyzja zostanie uchylona. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na fakt wydania przez organ I instancji – odrębnie od postanowienia z 10 listopada 2023 r. o odmowie wstrzymania – decyzji z 10 listopada 2023 r. o umorzeniu wznowionego postępowania. Organ podkreślił w niej, że skarżący nie wykazał indywidualnego interesu prawnego, co przesądza o braku przymiotu strony w postępowaniu. Stanowisko organu I instancji dobitnie świadczy o braku prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania. Decyzja ta nie mogła bowiem zostać uchylona, skoro w ocenie organu nie zaszła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na którą powołuje się skarżący. Stanowisko o braku zaistnienia przesłanki z powołanego przepisu podzielił organ II instancji w decyzji z 20 maja 2024 r., modyfikując jedynie procesową formę rozstrzygnięcia: z umorzenia wznowionego postępowania na odmowę uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. W obu przypadkach skutek jest tożsamy i jednoznaczny – brak prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej. Jak wskazuje się w orzecznictwie "Podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji. Norma z art. 152 k.p.a. winna być oceniana w zestawieniu z przepisem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż dla wydania postanowienia w oparciu o art. 152 § 1 k.p.a., nie będzie podstaw w przypadku zaistnienia sytuacji przewidzianej w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (...)" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 września 2008 r., II SA/Kr 648/08). Na obecnym etapie nie może więc dojść do uchylenia decyzji ostatecznej będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego, co prawidłowo stwierdziły organy obu instancji. Sytuacja ta mogłaby się zmienić w wyniku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. To ostatnie rozważanie jest jednak teoretyczne, bowiem na gruncie niniejszej sprawy do tego nie doszło. Należy przy tym zauważyć, że dla interpretacji art. 152 k.p.a. nie ma znaczenia, czy ostateczna decyzja podjęta w ramach wznowionego postępowania administracyjnego jest zgodna z prawem, czy też nie jest zgodna z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. II SA/Gd 385/23). Jak wyżej wskazano, ta ostatnia kwestia jest przedmiotem kontroli w postępowaniu wywołanym skargą na decyzję o odmowie uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Sąd orzekający w niniejszym składzie ponadto podziela pogląd, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie wstrzymanie decyzji, niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek, wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA z 10 lutego 2011 r., sygn. II OSK 295/10; z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt. II OSK 2353/10 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1752/11). Dalej należy zauważyć, że przywołany art. 152 § 1 k.p.a. nie wskazuje momentu, w którym ewentualne postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, co do której zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia w wyniku wznowienia postępowania, traci moc. W orzecznictwie i doktrynie zwraca się jednak uwagę, że postanowienie wydane na podstawie art. 152 k.p.a. traci moc z chwilą wejścia do obrotu prawnego decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu wznowieniowym (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., I OSK 2334/18, M. Jaśkowska (w:) M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 152, T. Kiełkowski (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, LEX/el. 2023, art. 152). W orzecznictwie można odnaleźć pogląd, że po tej dacie nie jest więc możliwa weryfikacja takiego postanowienia w postępowaniu zażaleniowym i merytoryczne orzekanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez organ drugiej instancji (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 maja 2021 r., VII SA/Wa 181/21). W przypadku utraty mocy ex lege przez orzeczenie organu pierwszej instancji na skutek upływu terminu, postępowanie drugoinstancyjne staje się bezprzedmiotowe ze względu na to, iż brak jest aktu, który mógłby zostać poddany analizie i ocenie co do tego, czy zasługuje na utrzymanie w mocy, względnie uchylenie. W sytuacji, gdy zachodzi przeszkoda przedmiotowa w rozpoznaniu zażalenia właściwe jest umorzenie postępowania zażaleniowego (por. wyroki NSA: z 29 czerwca 2011 r., II OSK 566/10, z 12 grudnia 2013 r., II OSK 1723/12, z 3 czerwca 2015 r., II OSK 2751/13). W niniejszej sprawie należało mieć na względzie, że organ II instancji wydał decyzję ostateczną kończącą wznowione postępowanie w tym samym dniu co zaskarżone postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu. Istotna w tej sytuacji jest regulacja art. 110 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decydujące dla wejścia w życie decyzji nie jest jej wydanie, lecz jej doręczenie stronie. W tym stanie rzeczy w dniu wydania postanowienia II instancji w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu nie zaszła podstawa do umorzenia postępowania zażaleniowego. Ponadto należy zauważyć, że zarówno umorzenie postępowania zażaleniowego, jak i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia w swojej istocie prowadzi do tożsamego skutku, tj. braku uwzględnienia zażalenia i braku wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia I instancji. W każdym więc wypadku brak jest podstaw do uwzględnienia skargi skarżącego i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o oddaleniu skargi, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.