II SA/Kr 1514/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: st. ref. Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Wojewody z dnia 19 sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 27 czerwca 2014 r., znak: [.....] , na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącego, związanego trwale z gruntem urządzenia reklamowego, na działce nr [.....] obr. [.....] jedn. ewid. [.....] przy ul. [.....] w K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie jest budowlą, a jej wykonanie nie można zrealizować metodą instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (zwanej dalej P.b). Z uwagi na to, że jest trwale związane z gruntem, zgłaszane roboty budowlane nie mieszczą się w katalogu robót wymienionych w art. 29 Pb, zwolnionych od uzyskania pozwolenia na budowę. W odwołaniu od ww. decyzji inwestor stwierdził, że przedmiotowy obiekt nie jest trwale związany z gruntem i nie może być utożsamiany z urządzeniem reklamowym o którym mowa w art. 3 pkt 3 Pb. Zgłaszane zamierzenie ma charakter tymczasowy, co nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Nadto również podniósł, że obiekty tego typu jak ten przez niego wnioskowany są przyjmowane w procedurze zgłoszenia w większości województw. Wojewoda [.....] rozstrzygnięciem z dnia 19 sierpnia 2014 r., na podstawie art.81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 - jednolity tekst ze zmianami) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - jednolity tekst ze zmianami), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustalił, że realizacja przedmiotowego zamierzenia będzie polegała na ustawieniu betonowego postumentu i umocowaniu dwóch profili stalowych z konstrukcją do montażu tablic reklamowych. Z informacji przekazanych przez wnioskodawcę wynika również, że zostaną użyte elementy gotowe, a całość będzie miała charakter montażu, bez wykonania prac betonowych. Po analizie materiału dowodowego organ II instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie może być uznana za urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Pb, ponieważ nie będzie ona montowana na istniejącym obiekcie, a posadowienie betonowego postumentu będzie wymagało przygotowania podłoża. W związku z powyższym uznano, że planowane zamierzenie jest trwale związaną z gruntem tablicą reklamową i tym samym jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Pb, niewymienioną w katalogu obiektów zawartych w art. 29 Pb. Ponadto wyjaśniono, że również zgłoszenie inwestycji w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 12 Pb nie może zostać zrealizowane, gdyż jak już wspomniano wyżej, tablica reklamowa, która została wymieniona w definicji obiektu tymczasowego jest obiektem o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Pb. Wskazuje się, że wyszczególnienie obiektów w definicji zawartej w art. 3 pkt 5 Pb, ma charakter otwarty i dopuszcza się stosowanie wykładni rozszerzonej. Niemniej należy wskazać, że kluczowa w tym przypadku jest kwestia trwałego połączenia z gruntem. Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy zauważył, że przedłożone oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest niekompletne. Zgłaszający nie podał nazwy organu wydającego dowód osobisty oraz nie wskazał dokumentu potwierdzającego własność działki nr [.....] w obrębie [.....] w K. Jednak pomimo ww. braków organ odstąpił od nałożenia obowiązku ich uzupełnienia o wskazane informacje, gdyż nie miało by to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy ze względu na formę trwałego związania z gruntem obiektu, co skutkuje wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W podsumowaniu Wojewoda [.....] stwierdził, że inwestycja jest budowlą w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 3 Pb i tym samym zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji, że planowane zamierzenie wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J.D. , zarzucając naruszenie: - art. 29 ust. 1 pkt. 12 ustawy prawo budowlane oraz art. 29 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że będące przedmiotem zgłoszenia niezwiązane trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki nie później niż 120 dni od dnia zgłoszenia urządzenie reklamowe nie jest tymczasowym obiektem budowlanym ani też nie jest urządzeniem reklamowym, którego instalowanie nie wymaga pozwolenia na budowę; - art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy prawo budowlane poprzez błędne i nieuzasadnione złożenie sprzeciwu od zgłoszenia pomimo, że na projektowane urządzenie nie jest wymagane pozwolenie na budowę; -art. 7, art. 77 i art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób wnikliwy i wyczerpujący oraz dokonanie ustaleń wbrew zebranym w sprawie materiałom, a w szczególności wbrew jednoznacznemu brzmieniu wniosku (zgłoszenia). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarówno I jak i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organom administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przechodząc zatem do rozpoznania skargi przypomnieć należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, należy zauważyć, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Jak wskazuje się w literaturze prawniczej, instytucja ta stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2006, s. 366). Na skutek zgłoszenia zamiaru budowy wszczyna się zatem szczególne postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Konsekwencją tego postępowania jest albo możliwość realizacji tych robót albo brak takiej możliwości, ze względu na niedopuszczenie do tego przez organ. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 2 Prawa budowanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Natomiast zawiadomienie jest alternatywną formą załatwienia sprawy, która z natury swej musi być wszczęta na żądanie strony (wniosek). Zgłoszenie zamiaru budowy czy zmiany sposobu użytkowania właściwemu organowi, zaliczane jest do czynności materialno-technicznych (czynności faktyczno-prawne), bowiem dokonanie zgłoszenia jest pewnym zdarzeniem, któremu ustawa przypisuje określone skutki prawne, podobne bądź identyczne jak te, które mogłyby zaistnieć na podstawie indywidualnego aktu administracyjnego - decyzji. Wniesienie sprzeciwu przez organ od dokonanego zgłoszenia, stanowi punkt zwrotny w tym postępowaniu z uwagi na to, że tak wydana decyzja jest pierwszym indywidualnym aktem władczym w sprawie, który podlega zaskarżeniu zgodnie z przepisami k.p.a., co inicjuje nowy etap tego postępowania. Podkreślić należy, że postępowanie w trybie zgłoszenia dotyczy prostych, nieskomplikowanych robót budowlanych lub obejmujących niewielkie obiekty budowlane. Dlatego też jest ono stosunkowo odformalizowane i maksymalnie uproszczone, aby mógł z niego skorzystać i wypełnić jego wymogi każdy, kto zamierza prowadzić takie roboty budowlane lub realizować obiekty budowlane, nawet jeżeli nie są mu znane przepisy prawa czy arkana projektowania. W konsekwencji zainteresowany dokonuje zgłoszenia, przedkładając niezbędne dokumenty (np. szkice, rysunki – które zresztą może sam wykonać). To organ ma dokonać niezwłocznie oceny, czy zgłoszenie jest prawidłowe, pełne, nie wymaga uzupełnienia, a przede wszystkim czy dotyczy ono robót budowlanych lub obiektów budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Z tych właśnie względów przedmiotowych i podmiotowych ustawodawca wyznaczył niezwykle krótki termin do wniesienia sprzeciwu. Organu musi zatem szybko dokonać wstępnej oceny czy złożony wniosek (wraz z dokumentacją) spełnia warunki realizacji takiego obiektu w trybie zgłoszenia, czy też ze względu na jego charakterystykę lub braki wniosku, wezwać wnioskodawcę do ich uzupełnienia, a w przypadku ich nieusunięcia lub stwierdzenia przesłanek z art.30 ust. 6 i 7 P.b. wnosi sprzeciw. Podstawą do wniesienia sprzeciwu było uznanie przez organ, że zgłoszone przez inwestora roboty budowlane objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W art. 28 ust. 1 ustawy prawo budowlane sformułowana została ogólna zasada, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasada ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego, gdyż w art. 29 ustawy określony został katalog zamknięty robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. W art. 30 ustawy wskazane natomiast zostały roboty budowlane, które co prawda nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, ale co do których istnieje obowiązek zgłoszenia ich właściwemu organowi. Wśród robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, lecz zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy konieczne jest ich zgłoszenie, wskazane zostały - w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - roboty polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Do wykonania powyższych robót można przystąpić po upływie 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia, jeżeli w tym terminie właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu w formie decyzji - art. 30 ust. 5 ustawy. Natomiast jedną z przesłanek wniesienia sprzeciwu przez organ, w myśl art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy, jest zgłoszenie wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie organy obu instancji zgodnie przyjęły, powołując się na przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy, że objęty zgłoszeniem strony skarżącej nośnik reklamowy jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy, której wykonanie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Stosownie do powyższego odnotować trzeba, że przepisy Prawa budowlanego przewidują dwa rodzaje urządzeń reklamowych. Pierwsze, wymienione jako budowle w przepisie art. 3 pkt 3 ustawy wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, na które wymagane jest pozwolenie na budowę. Drugie, to tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. W tym miejscu wyjaśnić przyjdzie, że definicję robót budowlanych ustawodawca zawarł w przepisie art. 3 pkt 7 ustawy, ale wśród wymienionych robót brak jest pojęcia "instalacja". Powyższy przepis wymienia natomiast pojęcie "montaż". W świetle uregulowań ustawy nie może być jednak żadnych wątpliwości, że roboty polegające na instalowaniu urządzeń reklamowych ustawodawca traktuje jako rodzaj robót budowlanych. Wprawdzie oba pojęcia nie zostały w ustawie wyjaśnione, jednak stosując wykładnię językową uznać trzeba, że "instalowanie" oznacza "zakładanie, montowanie urządzeń technicznych" (por. "Uniwersalny słownik języka polskiego" pod red. S. Dubisza, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2003, Tom I, s. 1221), a "montaż" to "składanie maszyn, aparatów, urządzeń z gotowych części; zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych", łączenie oddzielnych części w całość (Tom II s. 712). W związku z przytoczonymi definicjami nie sposób nie zauważyć, że pojęcie "instalacja" zakłada związek techniczny lub funkcjonalny z istniejącym już wcześniej obiektem i odnosi się do robót budowlanych na obiektach (por. wyroki NSA: z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 514/10, LEX nr 1080332; z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1405/10, LEX nr 1151867; z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1623/10, LEX nr 1134663). Dla klasyfikacji urządzeń reklamowych nie jest istotne, w jaki sposób inwestor zamierza zrealizować urządzenie reklamowe, albowiem nie od sposobu wykonania robót budowlanych będzie zależało, czy ma być ono budowane, czy też instalowane. Podsumowując, instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z 4 lutego 2014 r., II OSK 2989/12, z dnia 10 września 2010 r., II OSK 1360/09 i z dnia 11 maja 2012 r., II OSK 323/11, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl ). Przez wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, co stanowi element definiujący budowę (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego), należy również rozumieć usytuowanie w określonym miejscu obiektu, który został wykonany w częściach, następnie zmontowany, złożony w jedną całość na terenie budowy. Takie metody budowy (montażu) urządzeń reklamowych stosuje się coraz częściej w przekonaniu, że pozwoli to ominąć niektóre przepisy Prawa budowlanego (art. 3 pkt 3 i 6), a w konsekwencji wymóg uzyskania pozwolenia na budowę (por. A. Gliniecki, w: Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 328). O tym, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem w istocie decydują parametry techniczne takiego obiektu. Z faktu, że planowana inwestycja reklamowa ma charakter rozbieralny i składa się z typowych elementów składowych montowanych ze sobą w jedną całość, nie wynika jeszcze, że obiekt jest urządzeniem reklamowym, do którego odnosi się art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r. sygn. II OSK 323/11 i przywołane w nim wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2558/10; z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt IIOSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 680/07; zdnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt IIOSK 1331/08; z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 25/10, z dnia 10października 2010 r. sygn. akt II OSK 1596/09, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1461/08- wszystkie orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto, żaden z przepisów ustawy Prawo budowlane nie uzależnia kwalifikacji obiektu od tego, jaką metodą jest on budowany, ale znaczenie ma to, czy w wyniku robót budowlanych zostanie wybudowany w określonym miejscu obiekt budowlany (por. cyt. wyżej wyrok NSA z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 271/12). Zatem cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, aby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć, spowodować samoistne przesunięcie czy przewrócenie. Z rozumieniem pojęcia trwałego związania z gruntem urządzenia reklamowego, jakie zaprezentowano w skardze, nie można się zgodzić. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyrokach: z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1788/10, a także z 17 czerwca 2014r., sygn. akt II OSK 123/13 (dostępne na stronach orzeczenia.nsa.gov.pl) analizując pojęcie trwałego związania z gruntem, użyte w przepisie art. 3 pkt 3, stwierdził, że podobnie jak i w pkt 2 pojęcie to ma znaczenie szersze i bardziej złożone i nie można go rozumieć dosłownie, czyli tylko w znaczeniu technicznym. Proces stanowienia i stosowania prawa, nie może być bowiem rozumiany jako dyscyplina konkurująca z postępem technicznym i nowymi technologiami. Z faktu, że podstawa żelbetowa nośnika reklamowego nie jest zagłębiona w ziemi, nie wynika jeszcze, że brak tu trwałego związania z gruntem. Interpretowanie i rozumienie przepisów prawnych przy pomocy rozwiązań technicznych, nie zasługuje na aprobatę w orzecznictwie sądowym, gdyż język prawniczy wymaga myślenia abstrakcyjnego i nie znosi kazuistyki. Dla trwałego związania z gruntem urządzenia reklamowego nie jest konieczne, aby to związanie istniało w znaczeniu fizycznym za pośrednictwem np. fundamentu. Należy przyjąć, że język prawny i język prawniczy funkcjonują w innej płaszczyźnie, niż języki techniczne i fachowe z różnych innych dziedzin nauki i terminy w nich występujące nie zawsze się pokrywają w sensie znaczenia. Znaczenie terminów prawnych w akcie normatywnym nadane przez prawodawcę może być szersze, niż znaczenie tych terminów w języku potocznym lub fachowym, i tak jest też w przypadku pojęcia ustawowego: "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Pojęcia tego, jako terminu ustawowego nie można dowolnie przestawiać, zmieniać i dekompletować, dopóki tego nie uczyni sam ustawodawca, który postanowił, że urządzenie reklamowe wolnostojące musi być trwale związane z gruntem, niezależnie od rozwiązań technicznych i technologicznych tego związania. Należy zauważyć, że pojęcie trwałego związania z gruntem istnieje w języku prawnym od kilkudziesięciu lat, niezależnie od tego, jak w tym czasie zmieniały się rozwiązania techniczne i technologie wykonawstwa tego trwałego związania. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, celowe jest przypomnienie, że zgłoszenie dotyczy ustawienia wolnostojącej tablicy reklamowej o wymiarach 570 cm x 150 m na betonowym postumencie. W ocenie Sądu, parametry techniczne planowanego urządzenia reklamowego, a zwłaszcza jego wielkość oraz umocowanie na betonowym postumencie świadczą o tym, że stanowi ono trwale związane z gruntem wolno stojące urządzenie reklamowe. Planowane zamierzenie jest bowiem na tyle trwałe i stabilne, że utrzyma całą ustawioną na nim konstrukcję, uniemożliwiając jej przesunięcie w inne miejsce, czy też zniszczenie przez działanie sił przyrody. W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że organy decyzyjne prawidłowo uznały, iż planowany obiekt jest konstrukcją przestrzenną, stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość i odpowiada cechom budowli, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Zasadnie więc przyjęto, że tego typu urządzenie reklamowe stanowi wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie budowlane, do którego nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Należy jeszcze wskazać, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, przedmiotowego urządzenia reklamowego nie można zaliczyć do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Tymczasowy obiekt budowany w przepisach u.p.b. jest definiowany jako "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe". W nawiązaniu do pojęcia tymczasowego obiektu budowlanego, art. 29. ust. 1 pkt 12 u.p.b. stanowi, że "Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu". Zwolnienie to jednak nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem jak wskazano wyżej projektowany nośnik uznać należy za związany trwale z gruntem. Nadto podkreślić należy, że obiekty tymczasowe ze swej istoty przeznaczone są pod względem funkcjonalnym na czasowe użytkowanie, natomiast w przypadku niniejszej inwestycji dominuje cecha trwałości. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji podjęły w toku postępowania wszelkie wymagane przez ustawodawcę czynności i wywiązały się z obowiązków nałożonych na nie przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.