II OSK 1623/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 445/10 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę 430 (czterysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 445/10, uchylił zaskarżoną przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w dniu 12 września 2007 r. zgłosiła zamiar zainstalowania na okres 9 miesięcy urządzenia reklamowego na działce nr [...] przy ul. Jana Pawła II w rejonie ul. Grzybowskiej w Warszawie. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] września 2007 r., działając na podstawie art. 30 ust. 5, 6 pkt 1 i ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, uznał że inwestycja nie może być przedmiotem zgłoszenia, wniósł sprzeciw i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a., uchylił decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2007 r. i na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy wolno stojącego urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] Organ odwoławczy wskazał, że projektowana inwestycja obejmuje słup o średnicy 1,5 m osadzony na żelbetonowym fundamencie o średnicy 1,5 m i wysokości 40 cm. Całkowita wysokość planowanego urządzenia to około 5,2 m. Powyższe wymiary i obecność fundamentu, zdaniem organu, uzasadniają uznanie inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem, co powoduje, że wymaga z mocy prawa pozwolenia na budowę. Ponadto organ stwierdził, że zgłoszony obiekt budowlany przeznaczony jest do użytkowania przez 9 miesięcy – a więc dłużej niż 120 dni nadto nie spełnia kryteriów obiektu tymczasowego określonych w art. 29 ust. 1 pkt 12, 24, i 25 Prawa budowlanego. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w skardze na powyższą decyzję zarzuciła organowi naruszenie art. 7, 77 k.p.a. i art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku podniósł, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych (art. 30 Prawa budowlanego) jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego, w przebiegu którego właściwy organ powinien ustalić, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach prawa. W prowadzonym w tym zakresie postępowaniu wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego stosownie do zasad określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a, a uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego organ w przedmiotowej sprawie powinien więc przede wszystkim ustalić charakter zamierzenia inwestycyjnego na podstawie złożonych przez inwestora (zgodnie z art. 30 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego) wraz ze zgłoszeniem informacji i dokumentów. Jest to konieczne dla jednoznacznej oceny czy rodzaj i zakres robót budowlanych wymaga pozwolenia na budowę, czy też mogą być zaakceptowane w uproszczonym trybie zgłoszenia. Dopiero ustalenie czy inwestycja jest budowlą określoną w art. 3 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego czyli wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, którego realizacja wymaga pozwolenia na budowę, czy też instalacją tablicy i urządzenia reklamowego, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, objętą zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 obowiązkiem zgłoszenia, pozwoli organowi na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Powyższych ustaleń organ winien dokonać na podstawie szczegółowej analizy przedstawionego projektu budowlanego wskazującego rodzaj i zakres robót niezbędnych dla zrealizowania zamierzonej inwestycji pamiętając, iż ustawodawca w 1997 r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji (polegającej na wykonaniu czynności montażowych w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonywania prac budowlanych) w określonym miejscu, co spowodowało, że możliwa stała się instalacja tablicy reklamowej poza budynkiem. Dokonując tej zmiany ustawodawca pozostawił bez żadnych zmian pojęcie budowy (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) definiując je jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu. Z definicji tych wynika, że skoro budową jest wykonywanie obiektu w określonym miejscu, to za instalację należy uznać realizację takiego obiektu, który nie musi być wykonany w określonym miejscu, może być zdemontowany, zmontowany na nowo i ustawiony w dowolnym miejscu. Dla dokonania prawidłowych ustaleń w w/w zakresie organ zobowiązany był szczegółowo przeanalizować i ocenić dołączony do zgłoszenia projekt budowlany projektowanej tablicy reklamowej. Takiego badania – zdaniem Sądu – organ nie przeprowadził. Dołączony do zgłoszenia projekt budowlany w części opisowej (pkt 1 i 2) wskazuje, że przedmiotem zgłoszenia jest instalacja wolnostojącego słupa reklamowego o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 3,42×1,15 m usytuowanej na wysokości 0,9 m nad poziomem terenu. Nośnik reklamowy miał być zainstalowany na podstawie z elementu prefabrykowanego, o średnicy 1,5 m przestawnego, ustawionego na części chodnika. Usytuowanie podstawy nośnika w związku z tym nie wymaga wykonania żadnych prac ziemnych (pkt 1 i 3). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wskazanych w nim danych wynika iż zgłoszenie dotyczy inwestycji, tj. słupa o średnicy 1,5 m, osadzonego na żelbetowym fundamencie o średnicy 1,5 m a wysokość planowanego urządzenia reklamowego to ok. 5,2 m. Zdaniem sądu zachodzi wątpliwość, czy organ analizował przedstawiany przy dokonanym zgłoszeniu projekt przewidujący inne parametry projektowanego nośnika (m.in. wymiaru powierzchni ekspozycyjnej), czy też wprost przeniósł dane z treści zgłoszenia. Sąd podniósł, że z art. 30 ustawy Prawo budowlane wynika wprost, że zgłoszeniem może być objęta konkretna inwestycja, planowana w ściśle określonym miejscu, ze wskazaniem rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych. Zadaniem zaś organu przed podjęciem rozstrzygnięcia jest dokładne i szczegółowe przeanalizowanie dokonanego zgłoszenia oraz dołączonych do niego dokumentów w tym projektu budowlanego tak w jego części opisowej jak i graficznej, a w przypadku jakichkolwiek wątpliwości obowiązek dokładnego ich wyjaśnienia. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ w ogóle nie ocenił przedstawionego przez zgłaszającego projektu, co zdaniem Sądu, jest wadą nie pozwalającą na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Z tych względów orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Wojewoda Mazowiecki w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie przy zaistnieniu przesłanek z art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi [...] Sp. z o.o. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Orzeczeniu zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: błędną wykładnię art. 3 pkt 1, 3, 6 i 7 oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego przyjmującą w szczególności, że budowa budowli jaką jest wolno stojąca tablica reklamowa może być realizowana poprzez instalację; 2) naruszenie przepisów postępowania: – art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy bez oparcia się na całości akt sprawy, a wyłącznie na treści decyzji będących przedmiotem skargi; – art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie decyzji Wojewody Mazowieckiego jako nieodpowiadającej przepisom postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że rzeczywisty stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymaganiami art. 7 i 77 k.p.a. na podstawie przedstawionej przez inwestora dokumentacji. Dokonana przez organ analiza wykazała, że przedmiotem zgłoszenia jest budowa wolno stojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego na fundamencie, z tablicą reklamową, a nie instalacja samej tablicy. Wymiary urządzenia reklamowego oraz obecność fundamentu uzasadniały uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem. Odnosząc się do wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w zarzucie, autor skargi kasacyjnej wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. O tym zaś, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce. Zgodnie z orzecznictwem budowa urządzeń reklamowych wolno stojących trwale związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę (vide: wyrok NSA z 23 czerwca 2006 r. II OSK 923/05, z 28 czerwca 2006 r., II OSK 931/05 z 10 listopada 2006 r., II OSK 1329/05 z 25 maja 2007 r. II OSK 1509/06 z 3 września 2009 r.). Tym samym nie można zgodzić się ze stanowiskiem WSA, jakoby zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zależałoby od tego czy urządzenie może być zdemontowane, zmontowane na nowo i ustawione w dowolnym miejscu. W odpowiedzi na skargę kasacyjna [...] Sp. z o.o. w Warszawie wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. zNr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Podlegająca rozpoznaniu skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów art. 3 pkt 1, 3, 6 i 7 oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż właściwa ich interpretacja determinowała zakres tych ustaleń, które jako istotne podlegały wyjaśnieniu w postępowaniu administracyjnym. Zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że ustawione na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na stosowane rozmiary oraz sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a więc wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w ustawie. Zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego podlega wyłączeniu jedynie w przypadkach wymienionych enumeratywnie w art. 29-31 Prawa budowlanego, co oznacza, że w stosunku do takich wyłączeń niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej (por. R. Dziewiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2005, s. 141). W orzecznictwie wskazuje się, że z systematyki art. 29 Prawa budowlanego wynika jednoznacznie, że ustawodawca w ust. 1 tego artykułu zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, a w ust. 2 inne niż budowa obiektu budowlanego roboty budowlane. A zatem zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Z definicji robót budowlanych zawartej w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy natomiast rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego (vide: wyrok NSA z 11 września 2008 r., II OSK 982/07). Dodać należy, że przepis art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego definiując pojęcie budowli stanowi, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a ponadto wskazuje listę przykładowych desygnatów definiowanego pojęcia. Wyliczenie to ma ukierunkować kwalifikowanie konkretnego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych, do której ten przepis się odnosi, przy pomocy tożsamych cech lub cech znacznie zbliżonych (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007, s. 46-51). Analiza przepisów Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że wyróżniać się powinno co najmniej dwa rodzaje urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 – "wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi (por. wyroki NSA z 20 czerwca 2008 r., II OSK 680/07 i II OSK 681/07). Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że pewne trudności z kwalifikowaniem robót budowlanych wynikają z tego, iż użyte w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego pojęcie "instalowania" nie jest definiowane legalnie na gruncie ustawy. W tej sytuacji określając zakres znaczeniowy pojęcia "instalowanie" odnieść się należy zarówno do znaczenia tego słowa w języku potocznym, jak i do sposobu użycia tego słowa przez ustawodawcę w innych przepisach ustawy Prawo budowlane. Zarówno definicje słownikowe pojęcia "instalowania czegoś", jak również jego potoczne rozumienie, zakłada każdorazowo związek techniczny lub funkcjonalny z istniejącym (funkcjonującym) wcześniej obiektem (rzeczą). Wychodząc z założenia, które dla zapewnienia spójności regulacji prawnej nakazuje przypisywać to samo znaczenie pojęciu użytemu kilkakrotnie w tym samym akcie prawnym, a szczególnie pojęciu użytemu kilkakrotnie w tym samym przepisie – wskazać należy, iż pojęcie "instalowanie" jest przez ustawodawcę używane w Prawie budowlanym zawsze w sposób zakładający związek instalowanego elementu (urządzenia) z istniejącym już obiektem np. instalowanie krat na obiektach budowlanych, instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 14 i 15), a nie instalowaniem na gruncie (por. wyrok NSA z 25 maja 2007 r., II OSK 754/06). Biorąc pod uwagę treść ustępu 1 i 2 art. 29, a także przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego trzeba uznać, że zakres pojęcia "budowy" oraz "instalowania" jest różny, a w konsekwencji "instalowanie" należy sytuować w ramach robót budowlanych innych niż budowa. Gdyby ustawodawca chciał zwolnić z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe" (art. 3 pkt 3), to zamieściłby stosowne postanowienie w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, a nie w ust. 2 tego przepisu. W tym miejscu podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie i kategorycznie wypowiedział się, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Zwracał również uwagę, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyroki NSA: z 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05; z 25 maja 2007 r., II OSK 1509/06; z 11 września 2008 r., II OSK 982/07; z 20 czerwca 2008 r., II OSK 680/07; z 10 marca 2008 r., II OSK 186/07; z 3 września 2009 r., II OSK 1331/08; z 1 października 2009 r., II OSK 1461/08; z 5 stycznia 2011 r., II OSK 25/10 i inne w nich powołane). Zauważyć należy, że już w wyroku z 25 maja 2007 r., II OSK 754/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od tego, jaką metodą jest on budowany. Natomiast wyznacznikami tego, czy obiekt wolno stojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. Z kolei w wyroku z 30 września 2009 r., II OSK 1456/08, zaznaczono, że stanowisko, według którego urządzenie reklamowe w postaci wolno stojącego nośnika reklam stanowi budowlę, jest jednolicie podzielane w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z 23 marca 2011 r., II OSK 514/10; z 12 października 2011 r., II OSK 1433/10; z 12 października 2011 r., II OSK 1405/10). Uwzględniając poczynione wyżej uwagi należało uznać, że organ architektoniczno-budowlany dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Wbrew ocenie Sądu Wojewódzkiego, brak jest podstaw aby przyjąć, że organ odwoławczy nie dokonał prawidłowej analizy dokumentacji przedstawionej przez inwestora i nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności, niezbędnych do właściwej kwalifikacji objętego zgłoszeniem urządzenia reklamowego. Ewentualne niedostatki w treści uzasadnienia decyzji nie mogły stanowić przeszkody do dokonania weryfikacji przez Sąd Wojewódzki w zakresie stanu faktycznego sprawy i jego subsumcji. Dlatego nie do zaakceptowania jest konkluzja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "organ w ogóle nie ocenił przedstawionego przez zgłaszającego projektu, co jest wadą niepozwalającą sądowi na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia". Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki powinien orzekać na podstawie całości materiału dowodowego zebranego w aktach administracyjnych. Właściwa analiza zgłoszenia i projektu pozwala na kontrolę przyjętych przez organy obu instancji ustaleń dotyczących parametrów przedmiotowego słupa reklamowego oraz wymaganych prac przy jego instalacji. Z punktu widzenia prawnej kwalifikacji objętego zgłoszeniem urządzenia reklamowego istotne są dane projektu, z których wynika, że słup reklamowy o śr. 1,5 m i wys. 4.7 m ma być usytuowany na żelbetonowej podstawie o ciężarze 17,0 KN (ca 1700 kg). Wewnątrz słupa (w kształcie walca) przewidziany jest mechanizm obracający i oświetlenie witryny zasilane energią elektryczną. Słup składa się z trzech witryn reklamowych, obrotowych. Według projektu zagospodarowania terenu słup ma być usytuowany w pasie drogowym (część chodnika) w odległości 9 m od krawędzi jezdni. W opisie prac instalacyjnych przewidziano: montaż podstawy w miejscu wbudowania, montaż konstrukcji słupa reklamowego oraz podłączenie elektroenergetyczne tablicy. Zastrzeżono też, że w trakcie wykonywania prac mogą wystąpić zagrożenia spowodowane montażem konstrukcji słupa oraz montażem prefabrykowanej podstawy. Powyższe charakterystyczne cechy obiektu powinny być odniesione przez Sąd Wojewódzki do przedstawionych wyżej uwag w zakresie wykładni przepisów, których zastosowanie determinuje to, czy na realizację przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wymagane jest pozwolenie na budowę, czy wystarczy dokonanie zgłoszenia. Reasumując należało stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu, co skutkowało rozstrzygnięciem przewidzianym w art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a.