II SA/Kr 349/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 2 stycznia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2013 r. znak: [.....] Prezydent Miasta K. po rozpoznaniu wniosku M.K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z 19 lutego 2013 r., nr [.....] znak: [.....] – odmówił wznowienia postępowania. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w związku z art. 147 i art. 148 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 19 lutego 2013 r. wydana została decyzja Prezydenta Miasta K. nr [.....] , znak: [.....] zatwierdzająca projekt budowlany oraz udzielająca pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4kV wraz z liniami elektroenergetycznymi średniego napięcia oraz budowa przyłącza energetycznego kablowego do ZPP, przy ul. [.....] w K. , na działce nr [.....] , obr. [.....] . Decyzja ta stała się ostateczna 15 marca 2013 r." Pismem z dnia 31 lipca 2013 r. do organu administracji architektoniczno-budowlanej wpłynął wniosek M.K. z dnia 29 lipca 2013 r., o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia 19 lutego 2013 r. W uzasadnieniu swojego wniosku M.K. wskazał, że decyzja administracyjna, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania została wydana bez jego udziału w postępowaniu. Wnioskodawca podniósł, że jest właścicielem działki nr [.....] , bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. Słupowa stacja transformatorowa uniemożliwia odpowiednie jej zagospodarowanie tej działki - ze względu na zbyt niewielką odległość transformatora od granicy zlokalizowanego na działce nr [.....] budynku. Wnioskodawca wskazał również, że na działce nr [.....] prowadzona jest stacja benzynowa oraz stacja tankowania gazem LPG. Lokalizacja słupowej napowietrznej stacji transformatorowej na działce nr [.....] nie pozostaje więc bez znaczenia na możliwość rozbudowy stacji benzynowej oraz stacji tankowania gazem LPG. Wnioskodawca wyjaśnił, że [.....] S.A. pismem z 11 lipca 2013 r. poinformował go, że na działce nr [.....], która sąsiaduje z należącą do niego działką nr [.....] realizowana jest na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. w sprawie pozwolenia na budowę nr [.....] inwestycja polegająca na wykonaniu zasilania SN i budowie napowietrznej słupowej stacji transformatorowej SN/nN oraz przyłącza kablowego niskiego napięcia nN wraz z zabudową nowego zestawu złączowo-pomiarowego ZZP. W związku z tym, w opinii wnioskodawcy, termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został zachowany. Do wniosku dołączona została kserokopia powołanego wyżej pisma z 11 lipca 2013 r. W dalszej części uzasadnienia omawianego postanowienia Prezydent Miasta K. wskazał, iż ze względu na okoliczność, że w piśmie tym zawarto sformułowanie cyt.: " W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 20.05.2013 r. (...)" organ wezwał pismem z 21 sierpnia 2013 r. w trybie art. 50 § 1 k.p.a. zarówno M.K. , jak i [.....] S.A. do przesłania kserokopii pisma M.K. z 20 maja 2013 r. skierowanego do [.....] S.A. w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia okoliczności, czy podanie o wznowienie postępowania wypłynęło przed upływem terminu przewidzianego w art. 148 k.p.a. Pismem z 3 września 2013 r. wpłynęła odpowiedź pełnomocnika wnioskodawcy, a w dniu 10 września 2013 r. wpłynęła odpowiedź od [.....] S.A. Obie odpowiedzi zawierały załącznik w postaci kserokopii pisma, o które wzywał organ. Organ I instancji wskazał następnie, że w pierwszej kolejności zobowiązany jest ustalić, czy żądanie wznowienia postępowania dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną oraz czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła osoba, której przysługiwał w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji objętej wnioskiem o wznowienie przymiot strony, a także czy dokonała tego w terminie. Stanowisko takie uwzględnia nakaz stosowania wykładni ścieśniającej w odniesieniu do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji. Organ podkreślił, że wnoszący o wznowienie postępowania zobowiązany jest udokumentować także zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Powołując orzeczenia sądów administracyjnych m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 43/11 , Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 1032/10, czy też Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 714/08 Prezydent Miasta K. wskazał, że dla przyjęcia, iż strona "dowiedziała się o decyzji", wystarczające jest, by posiadała ona informacje o organie, który decyzję wydał oraz sposobie rozstrzygnięcia sprawy, lecz nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawca nie zachował terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Dokonując oceny wiarygodności przedstawionych pism z dnia 20 maja 2013 r. organ uznał, że egzemplarz otrzymany od [.....] S.A. jest tożsamy z treścią oryginału pisma z 20 maja 2013 r. z następujących powodów. Na kserokopii otrzymanej od [.....] S.A., załączonej do pisma przewodniego podpisanego przez S.K. - Kierownika Wydziału Zarządzania Siecią, Oddział w K. [.....] , [.....] S.A., widnieją firmowe pieczątki, dekretacje służbowe, parafy i podpisy pracowników [.....] S.A. zajmujących się odpowiedzią na złożone pismo, a w szczególności prezentata potwierdzająca złożenie pisma w Kancelarii Ogólnej [.....] S.A. dnia 24 maja 2013 r. oraz prezentata Kancelarii [.....] sp. z o.o. ul. [.....] z dnia 3 czerwca 2013 r. Nic nie wskazuje na to, iż w przesłanej kserokopii nastąpiła ingerencja zmieniająca treść lub formę pisma. W ocenie organu jest ona zbieżna z oryginałem. Wobec powyższych ustaleń organ uznał, że kserokopia otrzymana od [.....] S.A. jest wiarygodną kopią oryginału ww. pisma, co potwierdza, iż wnioskodawca wiedział o wydanej decyzji co najmniej od 20 maja 2013 r., która to data jest dniem sporządzenia pisma przez M.K. skierowanego do [.....] S.A. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony natomiast 31 lipca 2013 r. W związku z powyższym organ stwierdził, że wznowienie postępowania jest niedopuszczalne, bowiem wznowienie mimo naruszenia terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. stanowiłoby rażące naruszenie prawa. W przedmiotowej sprawie zachodzi więc konieczność wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn formalnych. Na końcu organ podkreślił, że zakończenie czynności organu wywołanych wnioskiem o wznowienie postępowania - postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania - dotyczy interesu prawnego podmiotu występującego z tym wnioskiem, w związku z czym odstąpiono od doręczania niniejszego postanowienia wszystkim adresatom decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 lutego 2013 r., (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. I OSK 1547/06) i ograniczono się do doręczenia niniejszego postanowienia wnioskodawcy M.K. oraz inwestorowi tj. [.....] S.A. W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie M.K. zarzucił naruszenie art. 148 § 1 i 2 k.p.a. podnosząc, że dopiero po otrzymaniu pisma z dnia 11 lipca 2013 r. dowiedział się o wydaniu decyzji przez Prezydenta Miasta K. w sprawie pozwolenia na budowę nr [.....] . M.K. nie zgodził się ze stanowiskiem przyjętym w wydanym postanowieniu, jakoby bieg terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. rozpoczynał się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji i zawartym w nim rozstrzygnięciu. Podkreśli, że orzecznictwo w tym zakresie nie jest jednolite, jakby to mogło sugerować uzasadnienie postanowienia. Co więcej badając linię orzeczniczą można wysnuć wniosek, że sądownictwo administracyjne odchodzi od prezentowanego w zaskarżonym postanowieniu poglądu, podkreślając jednocześnie, że "Za dowiedzenie się o decyzji nie można uznać powzięcia wiadomości wyłącznie o dacie jej wydania, numerze i sprawie, której dotyczy. Informacje te nie mówią bowiem wszystkiego o tym, co stanowi o jej najważniejszym elemencie - o rozstrzygnięciu. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Wreszcie rozstrzygnięcie, jego treść, pozwala na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzją tą zakończonego" (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 768/12). Biorąc powyższe pod uwagę dla uznania, że strona "dowiedziała się o decyzji" koniecznym jest wystąpienie dwóch przesłanek: powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji, powzięcia przez stronę wiadomości o zawartym w danej decyzji rozstrzygnięciu. W ocenie M.K. słusznie organ I instancji ustalił, że wiadomość o istnieniu decyzji dowiedział się on już w maju występując do inwestora z prośbą o wyjaśnienia. Jednakże o zawartym w decyzji Prezydenta Miasta K. rozstrzygnięciu, powziął wiadomość dopiero z chwilą doręczenia pisma [.....] S.A. z dnia 11 lipca 2013 r. Wówczas treść tego pisma jednoznacznie pozwoliła na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania tą decyzją zakończonego. Wcześniej przeprowadzenie takiej oceny było bowiem niemożliwe, co czyniło także niemożliwym złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W oparciu o powyższe M.K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy tj. wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rozpoznając przedmiotowe zażalenie Wojewoda [.....] postanowieniem z dnia 2 stycznia 2014 r. znak: [.....] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 2, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013, poz. 267.), w związku z art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1 i art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2013 r. poz. 1409). Organ II instancji wyjaśnił na wstępie, że wnioskujący nie był stroną postępowania zakończonego przedmiotową decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [.....] z 19 lutego 2013 r. o pozwoleniu na budowę, a decyzja ta, w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania była decyzją ostateczną. Następnie organ wskazał, że z treści pisma M.K. z dnia 20 maja 2013 r., skierowanego do [.....] S.A. o wstrzymanie budowy słupowej Stacji Transformatorowej realizowanej na działce nr [.....] , wynika, iż wnioskujący o wznowienie postępowania wiedział, że została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nr [.....] , co jest przedmiotem pozwolenia na budowę i kto jest inwestorem. Z treści ww. pisma wynika natomiast, że nie posiadał on wiedzy odnośnie parametrów inwestycji oraz odległości od granicy działki nr [.....] . Podobnej treści informacja o wydanej decyzji pozwolenia na budowę dla działki nr [.....] znajdowała się również w piśmie M.K. skierowanym do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego 20 maja 2013 r. Ponadto na terenie budowy znajdowała się tablica informacyjna o czym świadczy protokół czynności kontrolnych przeprowadzonych 26 czerwca 2013 r. przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. (adnotacja treści - "na placu budowy znajduje się tablica informacyjna z wpisanym numerem pozwolenia na budowę"). W związku z powyższym \Wojewoda [.....] uznał, że M.K. o wydanej decyzji pozwolenia na budowę wiedział już co najmniej od dnia 20 maja 2013 r. Nie jest więc w ocenie organu prawdą, że o pozwoleniu na budowę dowiedział się on dopiero z treści pisma [.....] S.A. z 11 lipca 2013 r. Zdaniem więc Wojewody [.....] ponieważ złożony w dniu 31 lipca 2013 r. (data wpływu) wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 19 lutego 2013 r. złożony został po upływie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. (tj. po upływie miesiąca gdy dowiedział się o wydaniu decyzji) odmowa wznowienia postępowania na jego wniosek jest uzasadniona. Skargę na powyższe postanowienie Wojewody [.....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M.K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącego, wniosek o wznowienie postępowania został przez niego złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Skarżący dowiedział się bowiem o wydaniu przez Prezydenta Miasta K. decyzji w sprawie pozwolenia na budowę nr [.....] dopiero po otrzymaniu pisma z dnia 11 lipca 2013 r. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem przyjętym w zaskarżonym postanowieniu, jakoby bieg terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. rozpoczynał się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji i zawartym w nim rozstrzygnięciu. Podniósł że orzecznictwo w tym zakresie nie jest jednolite. Co więcej badając linię orzeczniczą można wysnuć wniosek, że sądownictwo administracyjne odchodzi od prezentowanego w zaskarżonym postanowieniu poglądu, podkreślając jednocześnie, że "Za dowiedzenie się o decyzji nie można uznać powzięcia wiadomości wyłącznie o dacie jej wydania, numerze i sprawie, której dotyczy. Informacje te nie mówią bowiem wszystkiego o tym, co stanowi o jej najważniejszym elemencie - o rozstrzygnięciu. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Wreszcie rozstrzygnięcie, jego treść, pozwala na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzją tą zakończonego" (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 768/12). Podobny pogląd został wyrażony przez Wojewódzki Sądu Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 120/13, w świetle którego "Zgodnie z treścią art. 148 § 2 k.p.a. termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przy czym zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania". W ocenie skarżącego organy zarówno I jak II instancji prawidłowo ustaliły, że wiadomość o istnieniu decyzji skarżący powziął już w maju, występując do [.....] S.A. z prośbą o wyjaśnienia. Niemniej jednak o zawartym w decyzji Prezydenta Miasta K. rozstrzygnięciu skarżący powziął wiadomość dopiero z chwilą doręczenia pisma [.....] S.A. z dnia 11 lipca 2013 r. Wówczas treść tego pisma jednoznacznie pozwoliła na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania tą decyzją zakończonego. Wcześniej przeprowadzenie takiej oceny było bowiem niemożliwe, co czyniło także niemożliwym złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Rozważając zarzuty podniesione w skardze Sąd stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [.....] z dnia 2 stycznia 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 24 września 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 19 lutego 2013 r. nr [.....] , znak: [.....] zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4kV wraz z liniami elektroenergetycznymi średniego napięcia oraz budowa przyłącza energetycznego kablowego do ZPP, przy ul. [.....] w K. , na działce nr [.....] , obr. [.....] ". W myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji zachodzi w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania dowodowego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 295 i nast.). Należy podkreślić, że samo wniesienie podania o wznowienie postępowania nie wszczyna automatycznie postępowania. O wznowieniu bądź odmowie wznowienia postępowania rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 k.p.a., właściwy organ. Podanie o wznowienie postepowania uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie przez organ, czy nie zachodzą przedmiotowe, bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania. Jeżeli wstępna weryfikacja pozwoli na stwierdzenie, że warunki formalne wniosku zostały spełnione, organ wydaje postanowienie wznawiające postępowanie. Postanowienie takie skutkuje przejściem do drugiej fazy postępowania, mającej na celu przeprowadzenie przez właściwy organ ustaleń w zakresie przyczyn wznowienia, a następnie wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Negatywna ocena wniosku skutkuje natomiast odmową wznowienia postępowania. Jako przykład odmowy wznowienia postępowania z powodu niespełnienia warunków formalnych wniosku wskazać można sytuację, w której wniosek taki zostaje złożony z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Przepis art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1585/11). W przedmiotowej sprawie skarżący domagał się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powołany przepis stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jak już wskazano, w przypadku powoływania się na tą podstawę wznowienia, miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczy się od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. W aktach administracyjnych kontrolowanej sprawy znajduje się kserokopia pisma skarżącego datowanego na dzień 20 maja 2013 r. i skierowanego do [.....] S.A. (będącego inwestorem inwestycji objętej ostateczną decyzją z dnia 19 lutego 2013 r.), w którym to piśmie skarżący zwrócił się o wstrzymanie budowy słupowej stacji transformatorowej realizowanej na działce nr [.....], a także o sprawdzenie procedur jakie należy zachować na etapie przygotowywania warunków zabudowy i pozwolenia na budowę. W piśmie tym skarżący wskazał, że inwestorem budowy jest [.....] S.A. Oddział w K. , a pozwolenie posiada numer [.....] . Zaznaczyć w tym miejscu należy, że kserokopia przedmiotowego pisma została, na wezwanie organu, przedłożona przez [.....] S.A. Kserokopia ta zawiera firmowe pieczątki, dekretacje służbowe, a także parafy i podpisy pracowników [.....] S.A. zajmujących się odpowiedzią na złożone pismo. Nadto na piśmie widnieje prezentata potwierdzająca złożenie pisma w Kancelarii Ogólnej [.....] S.A. wskazująca na dzień 24 maja 2013 r. oraz prezentata Kancelarii [.....] z dnia 3 czerwca 2013 r. Pismo podobnej treści i z tej samej daty (20 maja 2013 r.) skarżący skierował także do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Kserokopia tego pisma również znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Mając na uwadze treść powyższego pisma, stwierdzić należy, że organy prowadzące postępowanie prawidłowo przyjęły, że dzień 20 maja 2013 r. jest dniem w którym skarżący najpóźniej dowiedział się o wydaniu przez Prezydenta Miasta K. ostatecznej decyzji z dnia 19 lutego 2013 r. nr [.....] . W licznym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2013 r. II OSK 1927/11). Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 714/08 stwierdził, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała dokładnie treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Z pism skarżącego datowanych na dzień 20 maja 2013 r. skierowanych do inwestora oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że M.K. wiedział o tym, iż została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, znał numer tej decyzji, wiedział kto jest jej inwestorem, znał jej lokalizację, a w szczególności co jest przedmiotem inwestycji objętej tą decyzją (budowa stacji transformatorowej). Odnosząc się do orzeczeń, na które powołał się skarżący w swojej skardze wskazać należy, że poglądy w nich zaprezentowane potwierdzają de facto stanowisko organów administracji zajęte w przedmiotowej sprawie. W powołanym przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 768/12 Sąd wyraził pogląd, że za dowiedzenie się o decyzji nie można uznać powzięcia wiadomości wyłącznie o dacie jej wydania, numerze i sprawie, której dotyczy(...). Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, co z kolei pozwoli stronie na subiektywną ocenę zasadności wniesienia wniosku. Z kolei w drugim powołanym przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 120/13 wskazano, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący wiedział o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę (znał jej numer), wiedział także jaki jest przedmiot i lokalizacja inwestycji. Podobnie znał dane podmiotu, który był jej inwestorem, a zarazem beneficjentem przedmiotowego pozwolenia. Skarżący wiedział zatem jakiej sprawy dotyczy decyzja i posiadał wszelkie informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której wzruszenia się obecnie domaga. Nadto należy podkreślić, iż M.K. posiadając przedmiotowe informacje dysponował wiedzą co do istotnych, kluczowych elementów zakwestionowanego pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że prawidłowa wykładnia przepisu art. 148 § 2 k.p.a. prowadzi do wniosku, że dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest bowiem tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1025/11, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 374/10). Kwestią kluczową dla zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie jest powzięcie wiadomości o fakcie wydania decyzji oraz o tym czego dana decyzja dotyczy. Mając zatem na uwadze treść wskazanych wyżej pism skarżącego z dnia 20 maja 2013 r. należy przyjąć, że to właśnie dzień 20 maja 2013 r. jest dniem w którym skarżący najpóźniej dowiedział się zarówno o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 lutego 2013 r. nr 356/2013 jak i samym jej merytorycznym rozstrzygnięciu. W konsekwencji stwierdzić należy, że podanie o wznowienie postępowania z dnia 30 lipca 2013r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) zostało złożone przez M.K. z uchybieniem miesięcznego terminu o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Skarżący powziął więc wiedzę o decyzji wcześniej niż na miesiąc przed złożeniem wniosku. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.