II SA/Kr 683/14

Kraków, dnia 29 maja 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.D na uchwałę Rady Gminy D. nr II/133/2004 z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy D. postanawia: odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1267/09 odrzucił skargę T.D. na uchwałę Rady Gminy D. nr II/133/2004 z dnia 28 kwietnia 2004r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższą skargę T.D. poprzedził wezwaniem z dnia 6 maja 2009r. do usunięcia naruszenia prawa w zakresie przeznaczenia terenów, na których znajdują się udokumentowane złoża kruszywa naturalnego. Następnie pismem z dnia 7 lutego 2014 r. skarżący T.D. wniósł do Rady Gminy D. ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą, w którym ponownie zakwestionował zapisy dotyczące przeznaczenia terenów, na których znajdują się udokumentowane złoża kruszywa naturalnego, a zatem w wezwaniach do usunięcia naruszenia prawa powołane zostały te same okoliczności. Następnie pismem z dnia 3 kwietnia 2014r. zaskarżył do sądu administracyjnego w/w uchwałę Rady Gminy D. nr II/133/2004 z dnia 28 kwietnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona po terminie. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2013 poz. 594) warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał. Stosownie zaś do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej jako p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wobec tego z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenie prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko zostało przyjęte i przekonywująco uzasadnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, poz. 60). Wobec tego nie należy instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. W orzecznictwie ugruntowany i powszechnie obowiązujący jest pogląd, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały tylko jednokrotnie (por. postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2 a także liczne postanowienia NSA: z 12 lutego 2013r. , II OSK 227/13, z 6 lipca 2012 r., I OSK 1516/12, z 13 marca 2012 r., II OSK 596/12, z 2 czerwca 2011 r., I OSK 895/11, z 11 maja 2011 r., II OSK 744/11, z 3 marca 2011 r., II OSK 202/11, z 13 stycznia 2011 r., II OSK 2488/10, z 25 maja 2009 r. II OSK 769/09, z 16 grudnia 2008 r. II OSK 552/08 dostępne w internecie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odmienne rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi - na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Powyższe oznacza, iż następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, są bezskuteczne. Nie są one zatem wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. To z kolei oznacza, iż wezwanie o usunięcie naruszenia prawa z dnia 7 lutego 2014 r. skierowane przez T.D. nie stanowi środka odwoławczego w rozumieniu p.p.s.a., a zatem termin do wniesienia skargi może być w niniejszej sprawie liczony jedynie od wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 6 maja 2009r. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.