II SA/Kr 865/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody Małopolski z dnia 8 maja 2025 r. znak: WI-I.7840.15.26.2025.JM w przedmiocie uchylenia decyzji skargę oddala. Przedmiotem skargi M. G. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 8 maja 2025 roku, znak: WI-I.7840.15.26.2025.JM utrzymująca w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego z 2 kwietnia 2025 r., znak: AB.6740.275.2017.KZ uchylającą z urzędu decyzję Urzędu Gminy w B. D. znak: NB-7351/22/93 z dnia 23 czerwca 1993 r. wydaną M. G. dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce ewid. nr [...] położonej w B. D. . Powyższa decyzja została w następujących okolicznościach. Decyzją Urzędu Gminy B. D. z dnia 23.06.1993 r., znak: NB- 7351/22/93 (k. 31 a.a.), po "rozpatrzeniu wniosku: P. M. G. zam. j. w. w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego gminy B. D. dla obszaru gminy B. D. , zatwierdzonym uchwałą nr 64/XV/91 Rady Gminy B. D. z dn. 10 maja 1991r. /Dz. U. Województwa N-Sądeckiego Nr 18/81 z dn. 4 czerwca 1991r. poz. 96/: 1/ zatwierdzono dokumentację projektową budynku gospodarczego, 2/ udzielono pozwolenia na budowę budynku: gospodarczego o parametrach: jak załącznik nr 1 do decyzji na działce ewid. nr [...] w miejscowości B. D.". Po przeprowadzonym postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem – dalej jako "PINB" ustalił, że Inwestor (M. G.) w trakcie prowadzonych robót odstąpił od zakresu objętego zatwierdzonym projektem budowlanym i na zasadzie art. 51 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lica 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2016 roku, poz. 290) decyzją nr 99/17 z dnia 5 czerwca 2017 roku nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w terminie do 30 listopada 2017 roku (k. 1 – 4 a.a.). Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr 664/2019 roku z dnia 31 października 2019 roku uchylił decyzje PINB w części dotyczącej terminu sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonywanych robót budowalnych w terminie do 30.11.2017 r. i orzeczono o wyznaczeniu nowego terminu sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych do 31 stycznia 2020 r., a w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy. Od powyższej decyzji nie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Odpis decyzji został wysłany także do Starostwa Powiatowego w Zakopanym. Następnie Starosta Tatrzański na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane decyzją z 2 kwietnia 2025 r., znak: AB.6740.275.2017.KZ uchylił z urzędu decyzję Urzędu Gminy w B. D. nr NB-7351/22/93 z 23 czerwca 1993 r. wydaną Panu M. G., dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce ewid. nr [...] położonej w B. D. . W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 8 maja 2025 roku, znak: WI-I.7840.15.26.2025.JM utrzymał w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego z 2 kwietnia 2025 r. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji, po otrzymaniu decyzji MWINB, którą utrzymano skarżoną decyzję PINB w mocy (uchylenie jedynie w zakresie wyznaczenia nowego terminu sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego) słusznie podjął stosowne działania w trybie art. 36a ust. 2 Ustawy Prawo budowlane , do których był zobowiązany. Jak wynika z art. 36a ust. 2 Ustawy Prawo budowlane , w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzje o pozwoleniu na budowę. Powyższa regulacja nie przewiduje uchylenia pierwotnego pozwolenia na budowę w części, albowiem projekt zmiany zatwierdzany na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane ma zastąpić pierwotnie zatwierdzony projekt w całości, a nie uzupełniać w części stwierdzonego odstąpienia. W ocenie tut. organu odwoławczego w przypadku prowadzenia postępowania naprawczego w obrocie prawnym nie mogą znaleźć się dwa projekty budowlane. Postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane składa się bowiem z pewnych faz. W konsekwencji tego postępowania właściwy organ (w tym przypadku Starosta Tatrzański), na podstawie art. 36a ust. 2 Pb uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Rodzi to konieczność przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, który powinien odnosić się do całości inwestycji, ponieważ w założeniu w obrocie prawnym nie powinno już być pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane mówi wprost o organie architektoniczno-budowlanym właściwym do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. Skoro aktualnie organem architektoniczno-budowlanym jest starosta i prezydent miasta na prawach powiatu (art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane) to decyzję o pozwoleniu na budowę wobec którego toczy się postępowanie naprawcze i wydano decyzję na w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 powinien uchylić organ będący obecnie organem architektonicznobudowlanym. Niewątpliwie jest nim Starosta Tatrzański. Okoliczność, że uchylaną decyzję z 1993 r. wydał Urząd Gminy w B. D. jako organ I instancji nie ma znaczenia. Należy wziąć pod uwagę, że postępowanie naprawcze toczy się obecnie i to organ będący obecnie organem architektoniczno-budowlanym na mocy art. 36a ust. 2 w zw. z art. 80 ustawy Prawo budowlane ma w kompetencjach uchylanie decyzji o pozwoleniu na budowę jeśli wydano decyzję z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Za właściwością Starosty Tatrzańskiego przemawia także to, że aktualnie obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane wprost określają kto jest organem architektoniczno-budowlanym a więc organem właściwym do działania określonego art. 36a ust. 2 ustawy Ustawy Prawo budowlane (por. Postanowienie NSA z 21.03.2025 r., II OW 1/25). Podzielił organ pogląd, że w przypadku kiedy od czasu wydania decyzji, która ma być zmieniona, zmienił się stan prawny i uległa zmianie właściwość organów, należy przyjąć, że organem właściwym do rozpatrzenia takiego wniosku jest organ, który aktualnie jest organem pierwszej instancji w danej sprawie, jeżeli decyzja ostateczna była decyzją wydaną w pierwszej instancji (por. Postanowienie NSA z 15 lipca 2011 r., sygn. II OW 29/11). Skargę na powyższą decyzję wniósł M. G., który podniósł zarzuty: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to: 1) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich wadliwe zastosowanie: niewyczerpujące zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego, jego dowolną ocenę oraz przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Organ i wydania decyzji uchylającej decyzję pierwotną Urzędu Gminy w B. D. z dnia 23 czerwca 1993 r. 2) art. 107 § 3 pkt. 6) Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyczerpującego odniesienia się przez Organ w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w treści odwołania oraz brak wyjaśnienia dlaczego stanowisko Skarżącego zostało uznane za bezzasadne a także poprzez skonstruowanie uzasadnienia decyzji, które sprowadza się w przeważającej mierze do przytoczenia stanu faktycznego sprawy, nie odnosząc się do stawianych rozstrzygnięciu Organu I instancji zarzutów, co w konsekwencji znacząco utrudnia dokonanie kontroli zapadłej w sprawie decyzji, 3) art. 138 § 1 pkt. 1) Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I. instancji, w sytuacji gdy decyzja ta jest obarczona tym samymi wadami, co decyzja zaskarżona, a naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, przemawiały za uchyleniem decyzji Organu I instancji w całości. II. naruszenie przepisów prawa materialnego 1) tj. 36a ust 1 i 2 z dnia 7 lipca 1994 Prawo Budowlane poprzez jego błędną wykładnię w zaistniałym stanie faktycznym co skutkowało uchyleniem decyzji pierwotnej w całości a nie w części jak to podnosi skarżący. Powołując się na powyższe wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej Decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 8 maja 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Tatrzańskiego oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa według norm prawem przewidzianych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z racji jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., II OSK 795/07). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 roku, poz. 418 ze zm.) – dalej jako "PrBud". Zgodnie z tym przepisem Organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzje o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. Stosownie natomiast do art. 51 ust. 1 pkt. 3 PrBud przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Jak wynika z akt sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem – dalej jako "PINB" ustalił, że Inwestor (M. G.) w trakcie prowadzonych robót odstąpił od zakresu objętego zatwierdzonym projektem budowlanym i na zasadzie art. 51 ust. 1 pkt. 3 PrBud decyzją nr 99/17 z dnia 5 czerwca 2017 roku nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w terminie do 30 listopada 2017 roku (k. 1 – 4 a.a.). Natomiast po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – dalej jako "MWINB" decyzją nr 664/2019 roku z dnia 31 października 2019 roku uchylił decyzje PINB w części dotyczącej terminu sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonywanych robót budowalnych w terminie do 30.11.2017 r. i orzeczono o wyznaczeniu nowego terminu sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych do 31 stycznia 2020 r., a w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy. Decyzja MWINB jest ostateczna i prawomocna. W świetle przytoczonych przepisów nie budzi wątpliwości, że jeżeli organ nadzoru budowlanego w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, wyda decyzję nakładająca obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, to organ który wcześniej wydał pozwolenie na budowę uchyla je. Organ może to uczynić najwcześniej, gdy decyzja z art. 51 ust. 1 pkt 3 stanie się ostateczna (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1004/09). Zatem decyzję w trybie art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane można wydać gdy podjęta w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 decyzja nakładająca obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego dokonane zmiany uzyskała przymiot ostateczności. Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w tej sprawie, albowiem decyzja organów nadzoru budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane posiadała walor ostatecznej, gdy wydano decyzje podjęte w tej sprawie, co jest bezsporne, gdyż okoliczność ta nie jest w żadnym wypadku kwestionowana. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie opiera się na wadliwości samej decyzji, lecz wynika z wadliwego postępowania inwestora, który w trakcie realizacji budowy w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Przepis ten stanowi także lex specialis w stosunku do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego określających generalne zasady uchylania ostatecznych decyzji administracyjnych. Brzmienie tego przepisu wskazuje jednoznacznie, że decyzja wydawana na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego ma charakter związany, a nie uznaniowy, co oznacza, że organy są zobowiązane wszcząć i przeprowadzić postępowanie w omawianym trybie, a jedyną przesłanką orzekania w tego rodzaju sprawach o uchyleniu własnej ostatecznej decyzji jest uprzednie wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Skoro jedyną przesłanką orzekania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w tego rodzaju sprawach o uchyleniu własnej ostatecznej decyzji jest uprzednie wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, to nie sposób wymagać od organu administracji architektoniczno-budowlanej ponownego badania czy ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego jest zgodna z prawem, czy też oczekiwania na zakończenie innego postępowania np. dotyczącego zmiany decyzji nakładającej obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2161/16; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 278/17). To, że art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego przewiduje, że w razie wydania decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy organ architektoniczno-budowlany uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, oznacza, że z chwilą uprawomocnienia się decyzji wydanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ architektoniczno-budowlany ma obowiązek uchylić pierwotną decyzją o pozwoleniu na budowę. Nie ma zatem racji skarżący kasacyjnie twierdząc, że skoro przepis ten nie zawiera wprost wskazania terminu do wydania decyzji, organ może ją wydać w innym późniejszym momencie (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. II OSK 1005/14, NSA z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 1004/09, NSA z dnia 28 marca 2023 roku, sygn. II OSK 828/20, NSA z dnia 17 kwietnia 2023 roku, sygn. II OSK 1250/20, NSA z dnia 6 grudnia 2023 roku, sygn. II OSK 1724/22). Reasumując należy wskazać, że decyzję w trybie art. 36a ust. 2 PrBud właściwy organ wydaje, gdy podjęta w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 PrBud decyzja nakładająca obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego uwzględniającego dokonane zmiany uzyskała przymiot ostateczności. Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w tej sprawie. Skoro organ orzekający w postępowaniu odwoławczym odnotował, że zapadła ostateczna decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 PrBud, obligowany był na mocy art. 36a ust. 2 tej ustawy do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do natomiast do podniesionych zarzutów w skardze, to należy wskazać, że rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a.", organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował. Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. Jak wskazano powyżej przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie art. 36a ust. 2 PrBud w związku z tym organy był obowiązany ustalić przede wszystkim, czy decyzja podjęta w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 PrBud nakładająca obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego dokonane zmiany uzyskała przymiot ostateczności. Takie ustalenia organ poczynił i okoliczność ta w świetle akt sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości. Tym samym – w świetle powołanych przepisów k.p.a. organ w zakresie adekwatnym i niezbędnym dla możliwości załatwienia sprawy ustalił wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy. Trzeba jednakże podkreślić, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, tak jak to miało miejsce na gruncie niniejszej sprawy. (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. II OSK 2045/15, NSA z dnia 25 września 2020 r., sygn. II GSK 795/18, NSA z dnia 17 marca 2022 r., sygn. II OSK 903/21, WSA w Krakowie z dnia 4 września 2020 r., sygn. II SA/Kr 404/20 - oraz powołane tam orzecznictwo). Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie do wydanego postanowienia nie narusza wskazanej normy. Wyjaśnienia organu w tym zakresie są wystarczające i adekwatne. Organ wskazał przy tym, jakie są powody odmowy wydania zaświadczenia i jakie okoliczności determinowały określony kierunek rozstrzygnięcia. Uzasadnienie jest spójne i logiczne, a z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikają okoliczności które stanowiły podstawę odmowy wydania zaświadczenia. O naruszeniu wskazanej normy nie może natomiast świadczyć subiektywne przekonanie skarżącego o zasadności innego rozstrzygnięcia niż dokonanego przez organ. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego, podczas gdy należało zaskarżoną decyzję uchylić. Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Wskazany przepis art. 138 § 1 k.p.a. ma charakter wynikowy, co oznacza jego zastosowanie winno być za każdym razem rezultatem uznania, że w konkretnej sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadnia kierunek rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Określone stosowanie przez organ przepisu wynikowego jest zatem konsekwencją ("wynikiem") określonych ustaleń faktycznych oraz określonego odczytania przepisów prawa materialnego. Jego naruszenie zawsze jest następstwem uchybienia innym przepisom - prawa materialnego bądź procesowego (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 431/18, NSA z dnia 28lipca 2023 r., sygn. I OSK 1353/22, NSA z dnia 16 maja 2023 r., sygn. II GSK 443/20). Jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ pierwszej instancji. Wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji ma miejsce decyzji wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. W ocenie Sądu na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a tym samym podniesiony zarzut jest bezzasadny. W związku z tym podniesione w skardze zarzuty są pozbawione uzasadnione podstaw. Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.