III SA/Łd 621/15

Dnia 8 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2015 roku sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na J. S.– prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PHU A karę pieniężną w wysokości 14 550 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: 1. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 3. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, 4. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, 5. brak w okazanej do kontroli wykresówce danych dotyczących kierowcy, tj. imię i nazwisko kierowcy, 6. niezgłoszenie pisemnie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie. Nadto organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w zakresie nieudzielenia przerwy P. D.w dniach 7 listopada 2013r., 14 października 2013r. i 2 grudnia 2013r.(l.p.8.4. załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w dniu 27 listopada 2013r. przez P. D. (l.p.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.) Naruszenia stwierdzono podczas kontroli przeprowadzonej przedsiębiorstwie w okresie od dnia 17 stycznia – do dnia 25 lutego 2014r., które zostały udokumentowane w protokole kontroli z dnia 25 lutego 2014r. nr [...]. Zakres kontroli obejmował okres od dnia 17 stycznia 2013r. do dnia 16 stycznia 2014r. W okresie objętym kontrolą skarżący dysponował licencją wspólnotową na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika w zakresie krajowego przewozu rzeczy. Powyższa decyzja, wraz z pismem przewodnim [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] została doręczona skarżącemu w dniu 30 czerwca 2014r. W dniu 10 lipca 2014r. od powyższej decyzji J. S. złożył odwołanie, w którym wskazał na dotknięcie decyzji wadą kwalifikowaną polegającą na braku podpisu osoby reprezentującej organ administracji publicznej oraz braku pieczęci organu administracji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Jako dowód w sprawie przedstawił potwierdzoną notarialnie kserokopię decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] wraz z pismem przewodnim opatrzonym tą samą datą. W odpowiedzi na powyższe "pismo" [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] w piśmie z dnia 28 lipca 2014 r. poinformował skarżącego, że w dniu 25 czerwca 2014r. omyłkowo został wysłany projekt wskazanej powyżej decyzji, w związku z powyższym w załączeniu do przedmiotowego pisma doręczono skarżącemu oryginał decyzji z dnia [...]. Powyższe pismo wraz z egzemplarzem decyzji z dnia [...] opatrzonej podpisem osoby upoważnionej do wydania decyzji i pieczęcią organu administracji zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 sierpnia 2014r. W dniu 12 sierpnia 2014r. od powyższej decyzji J. S. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa, tj. art. 133 K.p.a. Wskazał, że z pisma przewodniego organu I instancji z dnia [...] stanowiącego załącznik do przesłanej wadliwej decyzji wynika jednoznacznie, że załącznikiem do przedmiotowego pisma był oryginał, a nie jak twierdzi organ projekt decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] Podkreślił, że organ I instancji doręczając ponownie egzemplarz prawidłowej decyzji naruszył przepisy K.p.a. i nie rozpoznał, pomimo ciążącego na nim obowiązku odwołania, które zostało wniesione w dniu 10 lipca 2014r. Decyzją z dnia [...] nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] i nałożył na J.S. karę pieniężną w wysokości 12 850 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy zauważył, że doręczenie stronie projektu decyzji było jedynie czynnością materialnotechniczną, nie rodzącą żadnych konsekwencji prawnych, w szczególności od dnia doręczenia projektu decyzji nie biegły żadne terminy, w tym termin, jaki przysługuje do wniesienia odwołania. Zdaniem organu doręczony skarżącemu projekt decyzji nie wpłynął w żadnym stopniu na uprawnienia strony, w tym w szczególności nie ograniczył jej prawa do złożenia odwołania. W dniu 1 sierpnia 2014r. decyzja organu I instancji, która zawierała wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 K.p.a. została doręczona skarżącemu. Ponadto organ I instancji w piśmie przewodnim z dnia 28 lipca 2014r. wyjaśnił skarżącemu, że w dniu 25 czerwca 2014r. omyłkowo doręczono projekt decyzji. Od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Łodzi z dnia [...] z zachowaniem ustawowego terminu skarżący złożył odwołanie. Organ odwoławczy uznał, że uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 zł za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez kierowcę J. G. w dniu 18 czerwca 2013r. o 21 minut. Strona nie kwestionowała tego naruszenia Organ odwoławczy uznał, że zasadne było wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 700 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez P. D. w dniu 2 grudnia 2013r. o 19 minut i przez J. G. w dniu 7 czerwca 2013r. o 1 godzinę i 2 minuty. Strona nie kwestionowała tego naruszenia. Organ II instancji uznał, że uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2500 zł za nieokazanie podczas kontroli wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. W czasie kontroli stwierdzono pięć takich przypadków. Organ I instancji szczegółowo ustosunkował się do każdego z pięciu przypadku naruszenia i nie dał wiary twierdzeniom skarżącego w tym zakresie. Organ odwoławczy za uzasadnione uznał nałożenie kary pieniężnej za okazanie podczas kontroli wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy w wysokości 6600 zł. Podczas kontroli stwierdzono 22 takich przypadków. Strona w odwołaniu nie odniosła się do tego naruszenia. Organ odwoławczy za uzasadnione uznał wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 2150 zł za brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów imienia kierowcy. W 43 wykresówkach P. D. za okres od 1 października 2013r. do 31 grudnia 2013r. brak było wpisanego imienia kierowcy. Było tylko nazwisko "D". Organ odwoławczy za uzasadnione uznał wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art.7a i 9 u.t.d. w wymaganym terminie. Nie zgłoszono do licencji pojazd o numerze rejestracyjnym [...] mimo, ze pojazdem tym wykonywano międzynarodowy przewóz drogowy w okresie od 15 do 24 października 2013r. Strona nie odniosła się do tego naruszenia. W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do wymierzenia kary pieniężnej za przekroczenie przez P. D. w dniu 6 listopada 2013r. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 godziny i 57 minut. Analiza zapisów na tarczy kierowcy wskazuje, że kierowca błędnie operował przełącznikiem grup czasowych (selektorem). W związku z czym nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji w zakresie umorzenia postępowania w odniesieniu do naruszeń stwierdzonych w załączniku do protokołu kontroli. Nie doszło bowiem do naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego. W skardze skierowanej do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. 1. art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § K.p.a. poprzez błędne ustalenie przez organ l instancji stanu faktycznego w zakresie naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym; 2. art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) okoliczności egzoneracyjnych; 3. art. 75 § 1 i 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień strony w pełnym zakresie. Zarówno organ I jak i II instancji nie odniósł się w pełnym zakresie do wyjaśnień strony dotyczących ukarania kierowców, których okazane do kontroli wykresówki zawierały braki karą pieniężną w wysokości 50 zł za brak każdej danej; 4. art. 15 K.p.a. poprzez uchybienie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego ciążącemu na nim obowiązku merytorycznego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący nadmienił, że od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] zostały złożone dwa odwołania. Wskazał, że w dniu 27 czerwca 2014r. otrzymał pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] z którego wynika, że w załączeniu stronie został doręczony oryginał decyzji administracyjnej nr [...] wydanej w dniu [...]. Załączona do pisma przewodniego decyzja nie zawierała jednego z podstawowych elementów decyzji administracyjnej, a mianowicie pieczątki oraz podpisu osoby reprezentującej organ administracji publicznej. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W odpowiedzi na odwołanie ŁWITD przysłał po raz kolejny tą samą decyzję nr [...] wydaną w dniu [...] z załączonym pismem przewodnim z dnia 28 lipca 2014r, uzupełnioną o pieczątkę i podpis. Zdaniem skarżącego postępowanie organu I instancji stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania, gdyż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości uzupełnienia decyzji doręczonej stronie postępowania poprzez złożenie podpisu i pieczątki organu administracji na etapie postępowania odwoławczego. Wobec wniesienia odwołania obowiązkiem organu I instancji stosownie do treści art. 133 K.p.a. było przekazanie odwołanie do organu wyższej instancji tj. GITD. Powoływanie się natomiast przez ŁWITD w piśmie przewodnim z dnia 28 lipca 2014r. powielone przez organ odwoławczy w wydanej decyzji, że omyłkowo został przesłany projekt decyzji jest absurdalne, ponieważ w piśmie przewodnim z dnia 25 czerwca 2014r. stanowiącym załącznik do decyzji jednoznacznie organ I instancji wskazał, że przesyła w załączeniu oryginał decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Decyzja ta dotknięta była wadą kwalifikowaną, tj. nie zawierała podpisu i pieczątki osoby działającej w imieniu organu, a co za tym idzie wada ta była podstawą wniesionego odwołania. Organ I instancji przesyłając stronie w dniu 28 lipca 2014r. po raz kolejny tą samą decyzję uzupełnioną jedynie o podpis i pieczątkę osoby działającej w imieniu organu, pozbawił stronę zagwarantowanego przez przepisy K.p.a. prawa do rozpoznania odwołania z dnia 10 lipca 2014r. Skarżący podniósł także, że organy administracji te same stany faktyczne kwalifikowały jako naruszenie określone w l.p.6.3.7 oraz jako naruszenie określone w l.p.6.3.8. Organy winny także uwzględnić zeznania kierowców zaś P. D. nie został przesłuchany. W ocenie skarżącego brak było podstaw do wymierzenia kary pieniężnej za brak imienia kierowcy na wykresówce. Dotyczyło to wykresówek P. D., który wpisał tylko swoje nazwisko. Nie było bowiem problemów z identyfikacją kierowcy. W tym czasie skarżący zatrudniał tylko 3 kierowców i tylko jeden miał nazwisko D. W związku z czym wiadomo było do jakiego kierowcy winna być przypisana wykresówka. Organy administracji nie oceniły także istnienia okoliczności egzoneracyjnych określonych w art.92b.) i w art.92 c.) ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Skarga jest częściowo zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art.92a.) ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012r. poz.1265 z późn. zm.) dalej u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art.92 a ust.3 wymienionej ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym. W myśl art.92 ust.6 wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z treścią art.4 pkt.22 wymienionej ustawy obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz: a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), b) (uchylona), c) (uchylona), d) (uchylona), e) (uchylona), f) (uchylona), g) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. L 3 z 05.01.2005, str. 1-44), h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, i) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. L 190 z 12.07.2006, str. 1-98), j) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 51-71), k) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 72-87), l) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006, m) ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe, n) ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391, z późn. zm.), o) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, p) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r. poz. 856), r) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 oraz z 2013 r. poz. 567), s) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, z późn. zm.), t) ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914, z późn. zm.), u) ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859, z późn. zm.), w) ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 i Nr 228, poz. 1368), wa) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151, z późn. zm.), x) ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367 i Nr 244, poz. 1454), y) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca została ukarana za sześć następujących naruszeń przepisów w zakresie transportu drogowego: 1.)przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu 2.)przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy 3.)nieokazanie podczas kontroli wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu 4.)okazanie podczas kontroli wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy 5.)brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów imienia kierowcy 6.)niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art.7a i 9 u.t.d. w wymaganym terminie Ad 1) Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylenie rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 (Dz.U.UE L nr 102 poz1 ze zm.). Zgodnie z treścią art.6 ust.1 wymienionego rozporządzenia dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenie pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. W myśl zaś art.4 pkt.k.) wymienionego rozporządzenia "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie zaś z treścią art.1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając art.4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że kierowca J. G. w dniu 18 czerwca 2013r. prowadził pojazd od godz.813 do godz.2015 czyli przez 10 godzin i 21 minut. Przekroczył zatem normę dziesięciogodzinną o 21 minut. Skarżący nie kwestionował tego naruszenia. Organy administracji prawidłowo zatem wymierzyły za to naruszenie przepisów transportu drogowego karę pieniężną w wysokości 100 zł (l.p. 5.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.). Ad 2) Zgodnie z treścią art.7 rozporządzenia nr 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 2 grudnia 2013r. kierowca P. D. prowadził pojazd bez przerwy od godz.1316 do godz.1815 czyli przez 4 godziny i 49 minut. Przekroczył zatem maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy ( 4,5 godziny) o 19 minut. W postępowaniu administracyjnym skarżący podniósł, iż P. D. tego dnia prowadził pojazd bez przerwy przez 4 godziny i 40 minut (od godz.1310 do godz.1810) zaś sankcjonowane jest jedynie przekroczenie czasu jazdy ciągłej powyżej 15 minut. Wyjaśnienie skarżącego w tym zakresie nie jest zasadne gdyż z wykresówki z 2 grudnia 2013r. wynika, że P.D. faktycznie prowadził pojazd przez 4 godziny i 49 minuty (od 1316 do 1815) a nie przez 4 godziny i 40 minut. Błędny jest także zarzut skarżącego, że sankcjonowane jest jedynie przekroczenie normy czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy powyżej 15 minut. Wbrew temu zarzutowi kara pieniężna jest wymierzana za każde przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy powyżej czterech i pół godziny a nie jedynie za przekroczenie powyżej 15 minut. Organy administracji trafnie nałożyły karę pieniężną za to naruszenie w wysokości 150 zł (l.p. 5.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.). Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 7/8 czerwca 2013r. kierowca J. G. prowadził pojazd bez przerwy przez 5 godzin i 32 minuty (od godz. 2122 7 czerwca 2013r. do godz.258 8 czerwca 2013r.). Przekroczył zatem czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 2 minuty. W postępowaniu administracyjnym skarżący podniósł, że miała miejsce sytuacja, o której mowa w art.12 rozporządzenia nr 561/2006. Zgodnie z treścią wymienionego przepisu pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji odniósł się do tego zarzutu podnosząc, że prowadzenie pojazdu bez przerwy przez J.G. po godz.200 w dniu 8 czerwca 2013r. mogło mieć wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym i wypis na wykresówce nie wypełnia dyspozycji artykułu 12 rozporządzenia nr 561/2006. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd organów w tym zakresie. Organy administracji trafnie nałożyły karę pieniężną za to naruszenie w wysokości 550 zł (150zł + 200zł + 200 zł) – l.p.5.2.1. i 5.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d.). Łącznie za wymienione naruszenie kara pieniężna wyniosła zatem 700zł (150zł + 550zł). Ad 3) Zgodnie z treścią art.14 ust.2 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. UE. L nr 370 poz.8 ze zm.) przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. W myśl art.25 ust.1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. nr 92 poz.879) pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach, 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Zgodnie z treścią art.25 ust.2 pkt.2 wymienionej ustawy ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że podczas kontroli w firmie skarżącego nie okazano wykresówki, danych z karty pojazdu, z tachografu cyfrowego lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w następujących pięciu przypadkach: a.)nie okazano do kontroli zapisów aktywności kierowcy P. D. w okresie od godz.2020 dnia 4 paździenrika 2013r. do godz.1300 dnia 7 października 2013r. potwierdzających przemieszczenie się kierowcy pomiędzy miejscowościami Cieszyn i Radomsko. W okresie tym pojazd o numerze [...], który prowadził P.D. przebył 403 kilometry. b.)nie okazano do kontroli zapisów aktywności kierowcy P. D. za okres 23 – 24 listopada 2013r. potwierdzających przemieszczenie się przez wymienionego kierowcę z miejscowości Haźlach do miejscowości Cieszyn gdzie rozpoczęto używanie wykresówki za okres od 25 listopada 2013r. Różnica między wykresówką z 22 listopada 2013r., zakończoną w Haźlach a kolejną przedstawioną tarczą z 25 listopada 2013r., rozpoczętą w Cieszynie wynosi 598 kilometrów. c.)nie okazano do kontroli zapisów aktywności kierowcy J. G. w dniu 22 czerwca 2013r. w okresie od godz.0016 do godz. 500 potwierdzających przemieszczenie się kierowcy pomiędzy miejscowościami Baja Mare a Radomskiem. W tym dniu kierowca pracował do godz.500. d.)nie okazano do kontroli zapisów aktywności kierowcy J. G. w dniu 21 czerwca 2013r. w okresie od godz.300 do godz. 2355 potwierdzających przemieszczenie się kierowcy pomiędzy miejscowościami Baja Mare a Radomskiem. W tym dniu kierowca pracował do godz.2355. e.)nie okazano do kontroli zapisów aktywności kierowcy J. G. w okresie 17 -18 września 2013r. potwierdzających przemieszczenie się kierowcy pomiędzy miejscowością Varażomi a miejscowością Hradok. Różnica pomiędzy wykresówkami z dnia 16/17 września 2013r. i 18/19 września 2013r. wynosi 500 kilometrów. W postępowaniu administracyjnym skarżący podniósł, że w czasie kontroli okazał zapisy aktywności kierowców w przypadkach opisanych w punktach a.) – d.). Nie kwestionował natomiast naruszenia opisanego w punkcie e.). Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji szczegółowo odniósł się do tych zarzutów podnosząc, że skarżący nie okazał w czasie kontroli zapisów aktywności kierowców we wszystkich pięciu przypadkach. Rozważania organu w tym zakresie są logiczne i przekonujące. Organy administracji słusznie uznały, że zarzuty skarżącego w tym zakresie nie są zasadne. Organy trafnie nałożyły karę pieniężną za wymienione naruszenia w wysokości 2500 zł (5 x 500 zł) – l.p. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. Ad 4.) Zgodnie z treścią art.15 ust.2 rozporządzenia nr 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki lub karty kierowcy, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdziale II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce lub karcie kierowcy prowadzącego pojazd. W myśl art.15 ust.3 wymienionego rozporządzenia kierowcy: – zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu, – obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: a) pod symbolem czas prowadzenia pojazdu; b) 'inna praca' oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją z art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego(9), a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; są one rejestrowane pod symbolem c) 'okresy gotowości' zdefiniowane w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE są rejestrowane pod symbolem okres dyspozycyjności, a mianowicie: – czas oczekiwania, tzn. okres, w którym kierowcy pozostają na stanowisku pracy tylko w celu odebrania informacji i rozpoczęcia bądź wznowienia jazdy lub wykonywania innej pracy, – czas spędzony obok kierowcy prowadzącego pojazd, – czas spędzony w kuszetce, gdy pojazd jest w ruchu; d) pod symbolem przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku. Zgodnie z treścią art.15 ust.5 cytowanego rozporządzenia każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: – przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, – przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, – w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (wskazanie licznika w pojeździe, do którego był przydzielony oraz wskazanie licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony); e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący podczas kontroli okazał wykresówki, które nie zawierają wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Stwierdzono 22 takie przypadki opisane w zaskarżonej decyzji. J. S. w postępowaniu administracyjnym nie kwestionował przypadków opisanych w punktach 1 – 19. Odnośnie sytuacji opisanych w punktach 20 -22 podnosił, że na wykresówkach były wszystkie wymagane dane. Organ I instancji szczegółowo odniósł się do tych zarzutów podnosząc dlaczego uznał je za niezasadne zaś wykresówki nie zawierały wymaganych informacji. Argumentacja organu w tym zakresie jest logiczna i przekonująca. Sąd podzielił stanowisko organów w tej kwestii. Zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Organy administracji trafnie wymierzyły karę pieniężną za wymienione naruszenie w wysokości 6600 zł (22 x 300zł) – l.p.6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d. Ad 5.) Zgodnie z treścią art.15 ust.2 rozporządzenia nr 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki lub karty kierowcy, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdziale II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce lub karcie kierowcy prowadzącego pojazd. W myśl art.15 ust.5 wymienionego rozporządzenia każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: – przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, – przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, – w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (wskazanie licznika w pojeździe, do którego był przydzielony oraz wskazanie licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony); e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. Zgodnie z treścią l.p.6.3.6. załącznika njr 3 do u.t.d. kara piniężna jest wymierzana za brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: 1.imienia lub nazwiska kierowcy 2.numeru rejestracyjnego pojazdu 3.miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki 4.miejsca lub daty końcowej używania wykresówki 5.stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu 6. stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu kara wynosi 50 zł za brak każdej danej w wykresówce. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że na 43 wykresówkach kierowcy P. D. za okres od 1 października 2013r. do 31 grudnia 2013r. znajdowało się jedynie nazwisko "D." a brak było imienia "P". W związku z czym organy administracji wymierzyły karę pieniężną za brak imienia kierowcy w 43 wykresówkach w wysokości 2150 zł (43 x 50 zł). W ocenie sądu organy administracji błędnie zinterpretowały przepis art.15 ust.5 rozporządzenia nr 3821/85 oraz l.p.6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d. Należy zaznaczyć, że kwestia skutków braki imienia kierowcy na wykresówce była już przedmiotem rozważań w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sądy podniosły, że nie można oprzeć się wyłącznie na wykładni gramatycznej przepisu art.15 ust.5 a.) rozporządzenia nr 3821/85 lecz należy uwzględnić cel tej regulacji prawnej. Istotą tego przepisu jest przypisanie danej wykresówki do konkretnego kierowcy, uniemożliwienie wykorzystania wykresówki przez inną osobę oraz uniemożliwienie dokonywania ewentualnych nadużyć. Z treści preambuły do wymienionego rozporządzenia wynika, że stosowanie urządzeń rejestrujących, mogących wskazywać okresy aktywności kierowcy, ma na celu zapewnienie skutecznej kontroli stosowania obowiązujących w tym zakresie rozwiązań prawnych. W związku z czym należy przyjąć, że wpisanie imienia kierującego pojazdem na wykresówce jest obowiązkowe w sytuacji gdy brak jego wskazania uniemożliwia przyporządkowanie wykresówki do konkretnego kierowcy zatrudnionego przez przedsiębiorcę. Skoro zatem zapis na wykresówce (np. same nazwisko bez podania imienia) w sposób nie budzący wątpliwości identyfikuje kierowcę to nie można mówić o możliwości ewentualnego wystąpienia nadużycia przy korzystaniu z wykresówki. W takim przypadku podanie na wykresówce jedynie nazwiska kierowcy, bez jego imienia, nie uzasadnia wymierzenia kary piniężnej. Pogląd taki wyraził WSA w Olsztynie w wyrokach z 7 maja 2013r. w spr. II SA/Ol 241/13 i z 22 października 2013r. w spr. II SA/Ol 675/13, WSA we Wrocławiu w wyroku z 22 lutego 2013r. w spr. III SA/Wr 640/12 i WSA w Rzeszowie w wyroku z 16 kwietnia 2013r. w spr. II SA/Rz 1210/12. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach. W niniejszej sprawie organy administracji wymierzyły karę pieniężną za brak imienia kierowcy na 43 wykresówkach P. D. z okresu od 1 października do 31 grudnia 2013r. Na wymienionych wykresówkach znajdowało się jedynie nazwisko "D". Organy administracji oparły się wyłącznie na wykładni gramatycznej przepisu art.15 ust.5 rozporządzenia nr 3821/85 praz l.p.6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d. bez uwzględnienia wykładni celowościowej tej regulacji prawnej. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku 43 wymienionych wykresówek chodziło o kierowcę P. D. W tym czasie skarżący zatrudniał jedynie 3 kierowców o różnych nazwiskach i był tylko jeden kierowca o nazwisku "D." a mianowicie P.D. Nie było zatem żadnych problemów z identyfikacją kierowcy. Same organy administracji nie kwestionują zresztą, że 43 wykresówki dotyczą kierowcy P. D. a zarzucają jedynie to, że w wykresówkach nie wpisano imienia P.. W przekonaniu sądu przepis art.15 ust.5 rozporządzenia nr 3821/85 oraz l.p.6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d. nie może być traktowany jedynie jako narzędzie do wymierzania przewoźnikowi kary pieniężnej za najmniejsze choćby uchybienie w treści wykresówki mimo, że nie ma żadnego problemu z identyfikacją kierowcy, którego dotyczy wykresówka. Byłoby to bowiem sprzeczne z celem wymienionej regulacji prawnej. W ocenie sądu wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej byłoby uzasadnione gdyby zatrudniał on co najmniej dwóch lub więcej kierowców o nazwisku D. W takim przypadku istniałaby wątpliwość co do identyfikacji kierowcy którego dotyczą 43 wykresówki. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Reasumując tę część rozważań sąd uznał, iż organy administracji naruszyły przepis art.15 ust.5 rozporządzenia nr 3821/85 oraz l.p.6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d. gdyż oparły się na wykładni gramatycznej a nie celowościowej tej regulacji prawnej. W związku z czym, w ocenie sądu, niezasadne było wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 2150 zł. Ad 6.) Zgodnie z treścią art.5 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". W myśl art.7a ust.1 u.t.d. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2013 r. poz. 235), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11. Zgodnie z treścią art.7a ust.2 u.t.d. wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; 2) adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane; 4) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 5) określenie rodzaju transportu drogowego; 6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego; 7) imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 8) określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej; 9) w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona. W myśl art.14 ust.1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 – nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego skarżący wykonywał transport drogowy pojazdem nie zgłoszonym do licencji a mianowicie pojazdem o numerze rejestracyjnym EL 786GY. Pojazdem tym w dniach 15 – 24 października 2013r. P. D. wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy. Skarżący nie kwestionował tego naruszenia. Organy administracji trafnie zatem wymierzyły za to naruszenie karę pieniężną w wysokości 800 zł (l.p.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.). Reasumując tę część rozważań sąd uznał, iż uzasadnione było wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym opisane w punktach 1 – 4 i 6. Natomiast niezasadne było wymierzenie kary za naruszenie, o którym mowa w punkcie 5. W tym przypadku organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego opisane w rozważaniach odnoszących się do tego punktu. W zaskarżonej decyzji naruszono również przepis art.138 § 1 pkt.2 K.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, Z przepisu art.138 § 1 pkt.2 K.p.a. wynika, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części. W takim przypadku ma obowiązek orzec co do istoty sprawy w takim zakresie w jakim uchylił decyzję pierwszoinstancyjną. W sytuacji gdy zaskarżona decyzja organu I instancji została uchylona w całości organ odwoławczy jest zobowiązany orzec w całości co do istoty sprawy. W przypadku natomiast uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej w części organ odwoławczy orzeka w zakresie w jakim uchylił decyzję organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie w decyzji z dnia [...] organ I instancji umorzył postępowanie w zakresie naruszenia opisanego pod pozycją 4 załącznika do protokołu kontroli jakie miało miejsce w dniach 7 listopada 2013r., 14 października 2013r., 2 grudnia 2013r. i 27 listopada 2013r. (l.p.5.2. i l.p.8.4. załącznika nr 3 do u.t.d.). Nadto wymierzono skarżącemu karę pieniężną w wysokości 14550 zł. W zaskarżonej decyzji natomiast uchylono zaskarżoną decyzję w całości i wymierzono karę pieniężną w wysokości 12850 zł. Organ odwoławczy uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w całości a więc także w części w jakiej umorzono postępowanie administracyjne. Skoro uchylono zaskarżoną decyzję w całości to organ odwoławczy winien orzec w takim zakresie w jakim uchylił decyzję pierwszoinstancyjną czyli także w zakresie rozstrzygnięcia organu I instancji o umorzeniu postępowania. W zaskarżonej decyzji brak jest jednak takiego rozstrzygnięcia. Innymi słowy organ odwoławczy uchylił decyzję w zakresie umorzenia postępowania w zakresie naruszeń przepisów o transporcie drogowym z 7 listopada 2013r., 14 października 2013r., 2 grudnia 2013r. i 27 listopada 2013r. i nie wydał rozstrzygnięcia w tym zakresie. Brak rozstrzygnięcia organu odwoławczego w tym zakresie stanowi naruszenie przepisu art.138 § 1 pkt.2 K.p.a. Niezasadny jest zarzut skargi, iż organy administracji ten sam stan faktyczny raz kwalifikowały jako naruszenie, o którym mowa w l.p.6.3.7. a raz jako naruszenie opisane w l.p.6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d. Należy zaznaczyć, że naruszenia wymienione w l.p.6.3.7. zostały opisane w punkcie 3 rozważań sądu i dotyczyły przypadków nieokazania przez skarżącego organowi dokumentacji w postaci wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Przeprowadzone postepowanie dowodowe wykazało 5 takich naruszeń. Natomiast naruszenia, o których mowa w l.p.6.3.8. zostały opisane w punkcie 4 rozważań sądu i dotyczyły one przypadków gdy skarżący okazał żądane dokumenty jednak nie zawierały one wszystkich danych aktywności danego kierowcy. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że było 22 takich przypadków. Naruszenia określone w l.p.6.3.7 i w l.p.6.3.8. są to dwa różne naruszenia i organy administracji prawidłowo zakwalifikowały poszczególne stany faktyczne bądź jako naruszenie z l.p.6.3.7 bądź jako naruszenie z l.p.6.3.8. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji szczegółowo odniesiono się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszeń wymienionych w l.p.6.3.7. i w l.p.6.3.8. Rozważania organu w tym zakresie są logiczne i przekonujące. Sąd podzielił stanowisko organów w tej kwestii. Zarzuty skarżącego w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Niezasadny jest zarzut skargi, iż organy administracji nie dokonały oceny istnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art.92 b.) ust.1 i art.92 c.) ust.1 u.t.d. Zgodnie z treścią art.92 b.) ust.1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przede wszystkim należy podnieść, że wymieniony przepis uprawnia do odstąpienia od wymierzenia kary tylko w przypadku naruszenia trzech rodzajów przepisów a mianowicie o czasie prowadzenia pojazdu, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Wynika to z treści art.92b ust.1 u.t.d. Przepis ten nie uzasadnia natomiast odstąpienie od ukarania w przypadku naruszenia innych przepisów. Oznacza to, że wymieniony przepis miałby zastosowanie jedynie do naruszeń przepisów określonych w punktach 1 - 2 a nie ma zastosowania do naruszeń opisanych w punktach 3 - 6. Należy zaznaczyć, że ciężar wykazania okoliczności wymienionych w art.92 b ust.1 u.t.d spoczywa na stronie skarżącej. To przewoźnik musi wykazać, że spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie a więc, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy wymaganą przy przewozach drogowych oraz pozostałe przesłanki wymienione w tym przepisie. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał żadnej okoliczności, o której mowa w art.92b ust.1 u.t.d. Zarówno w zastrzeżeniach do protokołu kontroli jak również w odwołaniu i innych pismach składanych w postępowaniu administracyjnym a także w skardze nie podniesiono żadnych okoliczności wskazujących na zapewnienie przez skarżącego właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Nie przedstawiono jakie działania skarżący podjął w tym zakresie a w szczególności dotyczy to przeprowadzenia szkoleń kierowców, systemu kontroli aktywności kierowców, sposobu sprawowania nadzoru nad ich pracą, ujawniania nieprawidłowości w ich pracy czy wyciągania konsekwencji dyscyplinarnych wobec kierowców naruszających przepisy. Zebrany materiał dowodowy wskazuje na tezę przeciwną w stosunku do twierdzeń zawartych w skardze a mianowicie, że skarżący nie zapewniła takiej organizacji pracy aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów. Świadczy o tym fakt ujawnienia w czasie kontroli aż sześciu przypadków różnych naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego. Strona skarżąca nie kontrolowała w sposób właściwy przebiegu pracy kierowców w zakresie przestrzegania przez nich czasu prowadzenia pojazdów, czasów odpoczynku czy okresów przerw. Winna to czynić zarówno w czasie aktywności kierowców (np. telefonicznie) jak również na podstawie dokumentacji składanej przez kierowców po powrocie do bazy. Skarżacy do czasu kontroli sam nie ujawnił żadnego przypadku naruszenia przepisów przez kierowców ani nie zastosował wobec żadnego kierowcy środka dyscyplinarnego. W ocenie sądu strona skarżąca nie wykazała spełnienia żadnej z przesłanek określonych w art.92 b ust.1 ustawy z 6 września 2001r. Zarzut skargi naruszenia wymienionego przepisu nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art.92 c.) ust.1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Należy zaznaczyć, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa transportowego jest zbliżona do odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Przewoźnik bowiem organizuje pracę kierowców, wydaje im polecenia, nadzoruje ich pracę i kontroluje i powinien to czynić tak aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów. Przewoźnik posiada instrumenty prawne i faktyczne dla zapewnienia należytego wykonywania obowiązków przez kierowców tak aby nie naruszali oni prawa. Ponosi on odpowiedzialność za naruszenie przepisów przez pracowników zaś zwolnienie się od tej odpowiedzialności następuje tylko w przypadkach enumeratywnie określonych w art.92 c ust.1 u.t.d. Wymieniony przepis ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Na przewoźniku spoczywa ciężar wykazania, że miał miejsce przypadek określony w art.92 c ust.1 u.t.d. Przedsiębiorstwo transportowe jest zatem zobowiązane do wykazania, że dołożyło należytej staranności organizując pracę i nie miało wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Przez należytą staranność należy natomiast rozumieć uczynienie wszystkiego czego można rozsądnie wymagać od przewoźnika organizującego przewóz a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.(por. wyroki NSA z 9 listopada 2011r. w spr. II GSK 1117/10, z 17 listopada 2010r. w spr. II GSK 976/09, z 6 kwietnia 2011r. w spr. II GSK 404/10, z 6 lipca 2011r. w spr. II GSK 716/10 i z 17 kwietnia 2013r. w spr. II GSK 137/12, wyrok WSA w Gliwicach z 4 września 2013r. w spr. II SA/Gl 806/13 oraz wyroki WSA w Olsztynie z 18 grudnia 2012r. w spr. II SA/Ol 1328/12 i z 31 października 2013r. w spr. II SA/Ol 669/13). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał żadnej z okoliczności, o której mowa w art.92 c ust.1 u.t.d. W szczególności nie zostało wykazane, że J. S. dołożył należytej staranności wymaganej przy organizowaniu przewozów zaś do naruszenia prawa doszło wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń. W skardze brak jest rozważań w tym zakresie. W związku z czym sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie art.92 c ust.1 ustawy z 6 września 2001r. Wbrew zarzutowi skargi w zaskarżonej decyzji odniesiono się do przepisów art.92 b.) ust.1 i art.92 c.) ust.1 u.t.d. uznając, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w tych przepisach. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd organów w tej kwestii. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnośnie kwestii nieprzesłuchania świadka P.D. to należy podnieść, że został on wezwany na przesłuchanie w dniu 6 maja 2014r. lecz nie stawił się z uwagi na wyjazd za granicę. Ponowny termin przesłuchania wyznaczono na dzień 22 maja 2014r. lecz P. D. ponownie się nie stawił za co został ukarany grzywną w wysokości 50 zł. Wobec trudności z przesłuchaniem P.D. organ I instancji uznał, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i wydal decyzję. Sąd w obecnym składzie podzielił stanowisko organu w tym zakresie. Niezasadny jest zarzut skarżącego, że doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności określonej w art.15 K.p.a. gdyż organ I instancji doręczył mu niepodpisaną decyzję z dnia [...] a po złożeniu odwołania doręczono mu po raz drugi tę decyzję podpisaną już przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Drogowego. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 27 czerwca 2014r. doręczono skarżącemu decyzję organu I instancji niepodpisaną przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Drogowego. Od decyzji tej J. S. złożył odwołanie. Następnie w dniu 1 sierpnia 2014r. organ I instancji ponownie doręczył skarżącemu decyzję z 27 czerwca 2014r. już podpisaną wraz z pismem przewodnim, że poprzednia decyzja była jedynie projektem decyzji omyłkowo wysłanym stronie. Od tej drugiej decyzji J. S. ponownie wniósł odwołanie. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, że decyzja organu administracji nie podpisana przez osobę uprawnioną do podpisu w imieniu organu jest jedynie projektem decyzji. Do momentu podpisu jest to tylko projekt decyzji i nie wchodzi on do obrotu prawnego nawet wówczas gdy zostanie wysłany stronie. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 maja 2013r.l; w spr. II GSK 686/12 i z 11 stycznia 2013r. w spr. II GSK 1143/11 oraz WSA w Gdańsku w wyroku z 8 maja 2013r. w spr. II SA/Gd 659/12. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach. W niniejszej sprawie pierwsza decyzja z [...] doręczona skarżącemu w dniu 27 czerwca 2014r. (niepodpisana przez Ł.W.I.T.D.) w istocie była projektem decyzji. Nie weszła ona do obrotu prawnego ani nie wywołała skutków prawnych. Dopiero druga decyzja z [...] doręczona w dniu 1 sierpnia 2014r. (podpisana przez Ł.W.I.T.D.) weszła do obrotu prawnego i wywołała określone skutki prawne. Odwołanie skarżącego od tej drugiej decyzji zostało zresztą rozpoznane przez organ odwoławczy. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny. Reasumując sąd uznał, że skarga jest częściowo uzasadniona. W przypadku naruszenia przepisów o transporcie drogowym opisanego w punkcie 5.) organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego a mianowicie art.15 ust.5 rozporządzenia nr 3821/85 oraz l.p.6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d. Nadto zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art.138 § 1 pkt.2 K.p.a. Naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. W pozostałym zakresie skarga nie jest zasadna. Wobec tego, że zachodzi konieczność ustalenia łącznej kary pieniężnej w nowej wysokości oraz wydania prze organ odwoławczy decyzji odpowiadającej wymogom określonym w art.138 K.p.a., na podstawie art.145 § 1 pkt.1a.) i c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu i po wnikliwej analizie zebranego materiału dowodowego, ponownie wydać decyzję odpowiadającą wymogom określonym w art.138 K.p.a. W ocenie sądu brak było podstaw do zastosowania art.145 § 3 p.p.s.a. Zachodzi bowiem konieczność wymierzenia kary pieniężnej w nowej wysokości oraz wydania przez organ odwoławczy decyzji odpowiadającej wymogom określonym w art.138 K.p.a. W związku z czym nie wystąpiła podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego. ab/