III SA/Łd 951/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant referent-stażysta Renata Tomaszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "A" Spółki jawnej z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), 5.3.1, lp.5.3.2, Ip. 6.2.1, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 2, art. 4, art. 8, art. 10, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 15 marca 2006 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 102, str. 1), art. 13, art., 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 370, str. 8), art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60, str. 1). Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu na Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo – Usługowe A. Spółkę jawną z siedzibą w W. kary pieniężnej w wysokości 5.300,00 zł. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym: Ip. 5.3. skrócenie dziennego czasu odpoczynku: o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, Ip. 6.2.1 nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Naruszenia ustalono podczas kontroli drogowej, przeprowadzonej w dniu 18 lutego 2015 r. na drodze krajowej nr 74 w miejscowości Z., z której sporządzono protokół. Ok. godz. 10:05 zatrzymano do kontroli pojazd marki Scania o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Schmitz o nr rej. [...], kierowany przez M.M. Stwierdzono, że kierujący wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo - Usługowe A. D.P., R.P. Spółka jawna. Kontroli podlegało spełnianie obowiązków wynikających z uregulowań ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.). Strona w momencie kontroli posiadała licencje nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ważną do dnia 11 lutego 2018 r. Kontrola obejmowała okres od 21 stycznia 2015 r. do 18 lutego 2015 r. Po rozpoznaniu sprawy organ I instancji nałożył na stronę decyzją z dnia [...] karę pieniężną w wysokości 5.300,00 zł z tytułu stwierdzonych podczas kontroli drogowej naruszeń. Pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. strona odwołała się od rozstrzygnięcia organu I instancji. Decyzji zarzucono uchybienie art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 kpa, uchybienie art. 92b ust. 1 lit. b i 2, art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie do ponownego rozpatrzenia na podstawie 138 kpa i wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Przedsiębiorca wskazał, iż jego zdaniem nie ponosi w tym przypadku odpowiedzialności za stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Kontrolowany kierowca M.M. otrzymał dyspozycję, by w dobie, której dotyczy zarzucane uchybienie odbył 9 - godzinny dzienny odpoczynek, a następnie podjechał na załadunek towaru, również odmowa przyjęcia mandatu przez kierowcę podczas prowadzonej kontroli potwierdza brak winy. Przedsiębiorca zaznaczył, że zastosowanie znajduje w niniejszej sprawie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącego przedsiębiorca nie powinien ponieść konsekwencji działań kierowcy, jeżeli nie miał na nie wpływu. Zdaniem przedsiębiorcy stanowisko to podzielił również organ kontrolujący, "usiłując" nałożyć karę na kierującego pojazdem. Ponadto zarzucono organowi I instancji naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, zasady pogłębiania zaufania a także zasady prawdy obiektywnej. Zgodnie z powyższym organ I instancji nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Przedsiębiorca nie miał wpływu na działanie podjęte przez kierowcę. Powyższą sytuację mógł bowiem spostrzec i przeanalizować po upływie 28 dni, kiedy to kierowca ma obowiązek przekazać wykresówki. Ze swojej strony przedsiębiorca zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, rozporządzenia (WE) nr 561/2006, jak też prawidłowe zasady wynagradzania. W przedsiębiorstwie nie są tolerowane wśród kierowców działania, które powodują naruszenia obowiązujących przepisów prawa transportowego. Za zaistniałe uchybienie organ ukarał kierowcę jako osobę odpowiedzialną. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h i lit. s ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, póz. 1494, z 2007 r. Nr 99, póz. 661 oraz z 2011 r. Nr 1 06, póz. 622 i Nr 1 7 1 , póz. 1016). Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że nie znajduje przesłanek do zastosowania normy 138 § 2 kpa. Żądanie strony w tym zakresie nie może zostać uwzględnione. Wyjaśnił także, że zaskarżonej decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności dlatego żądanie strony w tym zakresie jest bezzasadne. Organ uznał, że materiał dowodowy w sprawie jest pełny. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, iż w myśl art. 8 ust. 1-4 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych i za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych. Na podstawie materiału dowodowego w sprawie, po ponownym przeprowadzeniu analizy okazanych do kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy M.M. a także danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] organ odwoławczy stwierdził, że kierowca M.M. w dniu 17 lutego 2015 r. o godzinie 04:18 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał 7 godz. 54 min nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 20:24 dnia 17 lutego 2015 r. do godz. 04:18 dnia 18 lutego 2015 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godz. 6 min. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym 9 godzinnym. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu, wydruku z tachografu, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co skutkowało nałożeniem przez organ I instancji kary pieniężnej w wysokości 300,00 zł za to naruszenie. Odnośnie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi -lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Zgodnie z art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), jak stanowi ustęp 1 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenie rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Zgodnie z ustępem 2 kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Jeżeli zaś w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to w myśl ustępu 3 okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Zgodnie z ustępem 4 jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Jak stanowi ustęp 5 kierowcy: zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (I) czas prowadzenia pojazdu; (II) "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (III) "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (IV) przerwy lub odpoczynek. Jak mówi ustęp 6 każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; wskazania licznika długości drogi: (I) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (II) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (III) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. Zgodnie z ustępem 7 kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. Zmiana stanu prawnego, która nastąpiła w dniu 2 marca 2015 r. nie zniosła ani nie zmieniła obowiązku, który w poprzednim sianie prawnym regulowany był przepisem art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5.000,00 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Na podstawie materiału dowodowego w sprawie, po ponownym przeprowadzeniu analizy okazanych do kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy M.M. a także danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] organ odwoławczy stwierdził, że kierowca dnia 17 lutego 2015 r. o godz. 13:20 dojechał do miejscowości T. i oczekiwał na załadunek, o godz. 18:05 podczas oczekiwania na załadunek wyjął kartę z tachografu włączył funkcje OUT w tachografie. Na tachografie cyfrowym zostały zarejestrowane podjazdy dnia 17 lutego 2015 r., w godz. 19:07 do 19:08, 19:32 do 19:37, 20:08 do 20:13, 20:18 do 20:24 W protokole przesłuchania M.M. jako świadka z dnia 18 lutego 2015 r. zawiera się zeznanie, w którym podaje on, że "w dniu dzisiejszym zostałem zatrzymany do kontroli przez ITD." [...] "W dniu 17.02.2015 r., co zostało zarejestrowane na karcie kierowcy dojechałem do T. ok. godz. 13:20, tam stałem w kolejce i oczekiwałem na załadunek, ok. 18:05 podczas oczekiwania na załadunek wyjąłem kartę z tachografu i włączyłem funkcje OUT na tachografie, między godz. 19:00 a 21:00 dokonałem 3 podjazdów w kolejce pod załadunek" [...] gdy karta była wyjęta zrobiłem wpis manualny deklarując, iż w tym okresie odbyłem odpoczynek dzienny. Zrobiłem to w tym celu żeby wyszedł mi prawidłowy odpoczynek". Kierowca podaje, że w innych dniach były rejestrowane podjazdy bez karty ale nie wie kto je wykonywał. M.M. zeznał także, że jego pracodawca wie, że nie rejestrował w dniu poprzednim swoich aktywności i zrobił to po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym z przełożonym K.G. Przełożony zaakceptował jego działanie. Odnosząc się do powyższego organ I instancji zastosował normę przepisu z Ip. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi", za co nałożył karę w wysokości 5.000,00 zł. Mając na uwadze wyżej opisany stan faktyczny organ I instancji prawidłowo stwierdził naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Analizując materiał dowodowy, ponownie dokonując analizy stanu faktycznego organ II instancji uznał, za udowodnione, że kierowca dopuścił się naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W związku z naruszeniami, których dopuścił się kierujący organ przesłuchał go jako osobę podejrzaną o popełnienie wykroczenia celem skierowania wniosku o ukaranie do Sądu. Kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Organ odwoławczy wyjaśnił, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca jest zwolniony z bieżącego nadzoru nad pracą kierowcy. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za kontrolowanie pracy kierowcy i nie może się z tego ustawowego obowiązku zwolnić poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot. Organ odwoławczy podkreślił, iż strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna mieć nadzór i kontrolę nad sposobem wykonywania pracy przez zatrudnionych pracowników, oraz nad pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Przedmiotowy przejazd wykonywany był w imieniu i na rzecz strony i pod jej kierownictwem, tak więc w tym zakresie nie wykazała się ona należytą starannością w organizacji pracy. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3, rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Organ podkreślił, że obowiązkiem skarżącego jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Strona jako przedsiębiorca powinna zachować należytą staranność przy wykonywaniu działalności gospodarczej i nie dopuścić do powstania zaniedbań. Ponadto zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie przepisów odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. l oraz art. 92 a ust. 1 w/w ustawy. Przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną, która jest niezależna od odpowiedzialności na podstawie przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. W ocenie organu II instancji nie naruszono art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006. Organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym, zgodnie ze wskazaniem skarżącego, iż zapewnia właściwą dyscyplinę i organizację pracy. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć, oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ wskazał, że znowelizowany art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wskazuje na tożsame przesłanki z tymi wyrażonymi w poprzednim stanie prawnym (sprzed 01.01.2012 r.) art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W skardze na powyższą decyzję spółka zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8, 75, 77, 107 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w tym uwzględnienia wyjaśnień strony, art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. poprzez brak ustawowego upoważnienia do przeprowadzania kontroli oraz wymierzania kar na podstawie ww. rozporządzenia, art. 92c § 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść strony. Wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z treścią art.92a.) ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012r. poz.1265 z późn. zm.) dalej u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art.92 a ust.3 wymienionej ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym. W myśl art.92 ust.6 wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca została ukarana za dwa następujące naruszenia przepisów w zakresie transportu drogowego: 1.skrócenie dziennego czasu odpoczynku 2.nierejstrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Ad 1.) Zgodnie z treścią art.4 pkt.g.) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 15 marca 2006 r. (Dz. Urz. UE. L nr 102, poz. 1) "dzienny okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku": – "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin, – "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin; W myśl art.8 ust.1 wymienionego rozporządzenia kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. Zgodnie z treścią art.8 ust.2 wymienionego rozporządzenia w każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. W myśl art.8 ust.4 cytowanego rozporządzenia kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że kierowca M.M. skrócił dzienny okres odpoczynku. W dniu 17 lutego 2015r. o godzinie 418 rozpoczął on 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum dziewięciogodzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym M.M. odebrał 7 godzin i 54 minuty nieprzerwanego odpoczynku (od godz.2024 w dniu 17 lutego do godz.418 w dniu 18 lutego 2015r.). Oznacza to, że skrócił on dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 6 minut. Kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm odpoczynku. Organy administracji trafnie wymierzyły karę pieniężną za skrócenie czasu odpoczynku – 300 zł (l.p.5.3.1 i 5.3.2. załącznika nr 3 do u.t.d.). Ad 2.) Naruszenie to miało miejsce w dniu 17 lutego 2015r. W związku z czym powstała wątpliwość jakie przepisy mają zastosowanie do tego naruszenia. Dotychczas obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady (EWG0 nr 3821/85 z 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. UE.L nr 370, poz. 8). Wymienione rozporządzenie zostało uchylone przez przepis art.,47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L. nr 60 poz. 1). Zgodnie z treścią tego przepisu uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Odesłanie do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłanie do niniejszego rozporządzenia. W myśl zaś art.48 rozporządzenia nr 165/2014 wchodzi ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (tzn.1 marca 2014r.). Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Kwestie użytkowania kart kierowcy i wykresówek zostały uregulowane w art.34 rozporządzenia nr 165/2014, który ma zastosowanie od dnia 2 marca 2015r. W związku z czym do dnia 2 marca 2015r. w kwestii użytkowania kart kierowcy i wykresówek, w ocenie sądu, mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 3821/85. Wspomnieć tylko należy, iż regulacja określona w art.15 rozporządzenia nr 3821/85 jest bardzo zbliżona do treści art.34 rozporządzenia nr 165/2014. Wobec tego, że w niniejszej sprawie naruszenie miało miejsce w dniu 17 lutego 2015r. mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 3821/85. Zgodnie z treścią art.15 ust.8 rozporządzenia nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. W myśl art.15 ust.2 wymienionego rozporządzenia kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki lub karty kierowcy, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdziale II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce lub karcie kierowcy prowadzącego pojazd. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 17 lutego 2015r. kierowca M.M. podczas wykonywania przewozu wyjął kartę kierowcy z tachografu. W tym dniu o godz.1320 dojechał on do miejscowości T. i oczekiwał w kolejce na załadunek towaru. O ogodz.1805 podczas oczekiwania na załadunek wyjął kartę z tachografu i włączył w tachografie funkcję OUT. Pomiędzy godzinami 1900 a 2100 M.M. wykonał podjazdy w kolejce po załadunek nie rejestrując tego faktu na karcie kierowcy (od godz.1907 do 1908, od 1932 do 1937, od 2008 do 2013 i od 2018 do 2024). Następnie w dniu 18 lutego o godz.650 włożył kartę kierowcy do tachografu i za cały okres gdy karta była wyjęta (od godz.1805 w dniu 17 lutego do godz. 650 w dniu 18 lutego) dokonał manualnego wpisu deklarując, że w tym okresie odbył odpoczynek dzienny. Dodać należy, iż pracodawca wiedział, że M.M. robił podjazdy nie rejestrując podjazdów na karcie kierowcy gdyż wcześniej powiadomił o tym telefonicznie swojego przełożonego K.G., który nie protestował aby tego nie robił i zaakceptował działalnie kierowcy. Organy administracji trafnie uznały, że doszło do naruszenia przepisów transportu drogowego polegające na nierejestrowaniu za pomocą tachografu na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Słusznie zatem nałożyły za to naruszenie karę 5000 zł (l.p.6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.). Niezasadnym jest zarzut skargi, że organy administracji nie zastosowały przepisów art.92b ust.1 pkt.1 u.t.d. mimo wypełnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Zgodnie z treścią art.92b ust.1 pkt.1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); Przede wszystkim należy podnieść, że wymieniony przepis uprawnia do odstąpienia od wymierzenia kary tylko w przypadku naruszenia trzech rodzajów przepisów a mianowicie o czasie prowadzenia pojazdu, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Wynika to z treści art.92b ust.1 u.t.d. Przepis ten nie uzasadnia natomiast odstąpienie od ukarania w przypadku naruszenia innych przepisów. Oznacza to, że wymieniony przepis miałby zastosowanie jedynie do naruszenia przepisów określonego w punkcie 1 a nie ma zastosowania do naruszenia opisanego w punkcie 2. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, że ciężar wykazania okoliczności wymienionych w art.92b ust.1 pkt.1 u.t.d. spoczywa na stronie skarżącej. To przewoźnik musi wykazać, że spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie a więc, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy wymaganą przy przewozach drogowych oraz pozostałe przesłanki wymienione w tym przepisie. W orzecznictwie podkreśla się, że to przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców tak aby mogli oni przestrzegać obowiązujących przepisów. Przewoźnik nadzoruje i kontroluje pracę kierowców. Nadzór ten może być sprawowany w różny sposób np. przez organizowanie szkoleń, ciągły kontakt z kierowcą na trasie (telefoniczny, poprzez GPS), układanie planów trasy kierowcy, przeprowadzanie szkoleń i rozmów dyscyplinujących i.t.p. Przewoźnik korzysta ze swobody w wyborze osób zatrudnionych oraz z formy zatrudnienia. Winien on zawrzeć takie umowy z kierowcą i przyjąć takie formy wynagradzania aby zdyscyplinować kierowców i wymusić na nich przestrzeganie prawa. Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za skutki wadliwego wykonywania obowiązków przez kierowców (wina i stopień zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności). W istocie ponosi on ryzyko osobowe i powinien tak zorganizować pracę kierowców aby móc wyegzekwować od nich przestrzeganie obowiązujących przepisów. W ramach zapewnienia właściwej organizacji pracy winien stworzyć taki motywacyjny system wynagradzania, który zmuszałby kierowców do przestrzegania przepisów.(por. wyroki NSA w spr. II GSK 989/08 z 2 czerwca 2009r., w spr. II GSK 976/09 z 17 listopada 2010r., w spr. II GSK 1027/13 z 25 września 2014r., wyrok WSA w Krakowie w spr. III SA/Kr 1237/13 z 5 czerwca 2014r., wyrok WSA w Rzeszowie w spr. II SA/Rz 1168/14 z 2 grudnia 2014r. i wyrok WSA w Warszawie w spr. VI SA/Wa 2196/08 z 9 lutego 2009r.). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uznania, że strona skarżąca zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy w firmie. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika aby M.M. odbył szkolenie w zakresie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym. W aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających przeprowadzenie takiego szkolenia wśród kierowców. Nadto u strony skarżącej brak było działań mających na celu sprawowanie bieżącego nadzoru nad M.M. w czasie wykonywania przez niego przewozów. Z kierowcą winien być zachowany bieżący kontakt za pomocą telefonu komórkowego czy w systemie GPS. Winny być również ustalone plany przejazdów z zaznaczonymi czasami przejazdów oraz miejscami i czasami postojów. Strona skarżąca w postępowaniu administracyjnym nie wykazała aby tego rodzaju działania podejmowała. Nadto przewoźnik ponosi odpowiedzialność za dobór odpowiednich pracowników. Decyduje on o formie ich zatrudnienia oraz sposobie ich wynagradzania. Zwłaszcza istotny jest system wynagradzania, który winien być motywacyjny a więc przewidujący takie formy wynagradzania aby wymusić na kierowcy przestrzeganie przez niego obowiązujących przepisów. Przewoźnik ponosi ryzyko osobowe a więc winien zawrzeć z kierowcą umowę w takiej formie prawnej oraz określić taki system wynagradzania aby zdyscyplinować kierowcę do przestrzegania przepisów. Przyjęcie określonych rozwiązań organizacyjnych leży w gestii przewoźnika i to on winien tak zorganizować pracę kierowców aby nie dochodziło do naruszeń prawa. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie zapewniła takich rozwiązań organizacyjnych w swojej firmie. Brak było bieżącego nadzoru nad pracą M.M. w trakcie wykonywania przez niego przewozu a ponadto nie zapewniono odpowiedniej formy zatrudnienia oraz odpowiedniego systemu wynagradzania (motywacyjnego) kierowcy aby wymusić przestrzeganie przez niego obowiązujących przepisów. Organy administracji słusznie uznały, że nie zostały spełnione przesłanki zwolnienia skarżącej od odpowiedzialności określone w art.92b ust.1 pokt.1 u.t.d. W ocenie sądu strona skarżąca nie wykazała również żadnej z okoliczności, o której mowa w art.92c ust.1 pkt.1 u.t.d. Zgodnie z treścią wymienionego przepisu nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, Należy zaznaczyć, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa transportowego jest zbliżona do odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Przewoźnik bowiem organizuje pracę kierowców, wydaje im polecenia, nadzoruje ich pracę i kontroluje i powinien to czynić tak aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów. Przewoźnik posiada instrumenty prawne i faktyczne dla zapewnienia należytego wykonywania obowiązków przez kierowców tak aby nie naruszali oni prawa. Ponosi on odpowiedzialność za naruszenie przepisów przez pracowników zaś zwolnienie się od tej odpowiedzialności następuje tylko w przypadkach enumeratywnie określonych w art.92 c ust.1 u.t.d. Wymieniony przepis ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Na przewoźniku spoczywa ciężar wykazania, że miał miejsce przypadek określony w art.92 c ust.1 u.t.d. Przedsiębiorstwo transportowe jest zatem zobowiązane do wykazania, że dołożyło należytej staranności organizując pracę i nie miało wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Przez należytą staranność należy natomiast rozumieć uczynienie wszystkiego czego można rozsądnie wymagać od przewoźnika organizującego przewóz a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.(por. wyroki NSA z 9 listopada 2011r. w spr. II GSK 1117/10, z 17 listopada 2010r. w spr. II GSK 976/09, z 6 kwietnia 2011r. w spr. II GSK 404/10, z 6 lipca 2011r. w spr. II GSK 716/10 i z 17 kwietnia 2013r. w spr. II GSK 137/12, wyrok WSA w Gliwicach z 4 września 2013r. w spr. II SA/Gl 806/13 oraz wyroki WSA w Olsztynie z 18 grudnia 2012r. w spr. II SA/Ol 1328/12 i z 31 października 2013r. w spr. II SA/Ol 669/13). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wykazała żadnej z okoliczności, o której mowa w art.92c ust.1 pkt.1 u.t.d. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika aby spółka przeprowadzała szkolenia z kierowcami w zakresie obowiązujących przepisów. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach praca M.M. nie była na bieżąco nadzorowana za pomocą telefonu komórkowego czy systemu GPS ani nie było układanych planów przejazdów z zaznaczonymi czasami jazdy oraz miejscami i czasami odpoczynku. W firmie nie stworzono również odpowiedniego systemu zatrudnienia i odpowiedniej formy wynagradzania wymuszających na kierowcy przestrzeganie obowiązujących przepisów. W sytuacji gdy strona skarżąca nie dołożyła należytej staranności przy organizowaniu przewozów to nie można uznać, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia a do naruszeń doszło wskutek zdarzeń, których nie mogła przewidzieć. W ocenie sądu spółka nie wykazała żadnych z okoliczności wymienionych w art.92c ust.1 pkt.1 u.t.d. Organy administracji trafnie uznały, że brak jest podstaw do uznania, iż wystąpiła sytuacja, o której mowa w wymienionym przepisie. Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że strona skarżąca nie wykazała okoliczności, o których mowa w art.92b ust.1 pkt.1 i art.92c ust.1 pkt.1 u.t.d. To na przewoźniku spoczywa ciężar wykazania tych okoliczności zaś w niniejszej sprawie spółka tych okoliczności nie udowodniła. Niezasadny jest zarzut skargi, iż organy administracji naruszyły przepisy art.6,7,8,75,77 i 107 K.p.a. Strona skarżąca nie uzasadniła szerzej tych zarzutów powołując jedynie orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące wymienionych przepisów. Wbrew temu zarzutowi organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały prawidłowej jego oceny. Uzasadnienia rozstrzygnięć organów obu instancji spełniają wymogi określone w art.107 § 3 K.p.a. Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy administracji nie mają ustawowego upoważnienia do przeprowadzania kontroli i wymierzania kar pieniężnych. W myśl art.50 ust.1 a.) u.t.d. do zadań Inspekcji Transportu Drogowego należy kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu, o których mowa w art.4 pkt.44 ustawy. W przepisie art.4 pkt.22 u,t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów ustawy oraz aktów wymienionych w tym przepisie. Wśród tych aktów jest również wymienione rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach regulacje dotyczące użytkowania kart kierowcy i wykresówek zostały określone w art.34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, który ma zastosowanie od dnia 2 marca 2015r. Do tego dnia stosuje się natomiast przepisy rozporządzenia nr 3821/85. Naruszenie przepisów określone w punkcie 2. (nierejestrowanie za pomocą tachografu na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi) miało miejsce w dniu 17 lutego 2015r. czyli mają do niego zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 3821/85. Odnośnie zaś ustawowego upoważnienia do wymierzania kar pieniężnych to wynika ono z art.93 ust.1 u.t.d. Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że strona skarżąca dopuściła się dwóch naruszeń przepisów o transporcie drogowym omówionych we wcześniejszych rozważaniach. Spółka jednocześnie nie wykazała okoliczności określonych w art.92b ust.1 pkt.1 i art.92c ust.1 pkt.1 u.t.d. Organy administracji prawidłowo zatem wymierzyły kary pieniężne za poszczególne naruszenia. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę. D.Cz.