I SA/Rz 607/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2026 r. sprawy ze skargi J.M. na indywidualną interpretację Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 10 października 2025 r., nr FN.310.4.2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Przedmiotem skargi J.M. (dalej: skarżący, wnioskodawca, strona) jest interpretacja indywidualna wydana przez Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 10 października 2025 r. nr FNW.310.4.2025) w przedmiocie podatku od nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy wnioskodawca zwrócił się do Prezydenta Miasta Rzeszowa z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącym zdarzenia przyszłego związanego z planowanym zakupem hali namiotowej. We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca rozważa nabycie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej lekkiej prefabrykowanej hali namiotowej typu EURO UT, na potrzeby prowadzonego przez siebie ośrodka jeździeckiego. Nabycie nastąpiłoby od podmiotu wyspecjalizowanego w wykonywaniu tego rodzaju obiektów, z siedzibą w R.C.. Powyższa hala namiotowa (zwana dalej jako: "hala" lub "hala namiotowa") najprawdopodobniej zostałaby umiejscowiona na należącej do wnioskodawcy działce. Wnioskodawca przedstawił szczegółowy opis techniczny hali, która zamierza kupić. Wskazał, że według projektów producenta możliwe są następujące rozwiązania w zakresie podłoża (wybierane zgodnie z warunkami gruntowymi i projektowymi): 1) żwirowe monolityczne - ubijany żwir frakcji 16/32 mm z kotwieniem prętami żebrowanymi, 2) ławy betonowe - betonowe pasy z kotwieniem na kotwy stalowe (chemicznie osadzone), 3) płytowe z płyt drogowych - prefabrykowane płyty betonowe. W chwili obecnej, jest najbardziej prawdopodobne, że w razie ewentualnego nabycia hali, w ramach jej zainstalowania zostanie zastosowane podłoże wskazane w pkt 3 w postaci płyt drogowych. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez producenta hali, halę można łatwo zdemontować i przenieść, rozbudować lub skrócić. Dozwolone jest instalowanie konstrukcji tylko na stabilnym podłożu bez fundamentów. Skarżący sformułował pytanie, czy przedmiotowa hala namiotowa będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości? Zajmując własne stanowisko uznał, że hala nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wywiódł, że w jego ocenie przedmiotowa hala nie będzie posiadać fundamentów, w związku z czym nie będzie stanowić budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto zdaniem podatnika, w realiach przedstawionego zdarzenia przyszłego sposób umiejscowienia hali na gruncie nie będzie spełniać definicyjnego wymogu trwałego związania z gruntem - rozumianego jako relacja zapewniająca obiektowi stabilność i odporność na siły zewnętrzne niezależne od działania człowieka. Hala nie będzie posiadać cech konstrukcyjnych ani funkcjonalnych, które nadawałyby jej trwałość i nieruchomościowy charakter. Tym samym, nie zostaną spełnione przesłanki opodatkowania podatkiem od nieruchomości - ani jako budynek ani jako budowla. W interpretacji indywidualnej z dnia 10 października 2025 r. Prezydent Miasta Rzeszowa uznał stanowisko skarżącego, że planowana hala namiotowa nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - za nieprawidłowe. Organ uznał bowiem, że: "Z opisu przedmiotowego obiektu, którego nabycie Wnioskodawca zaplanował wynika, że spełnia on nową definicje budynku z u.p.o.l." Ponadto w ocenie organu każda hala która nie spełnia definicji budynku winna być uznawana za budowlę jeżeli spełnia warunek trwałego związania z gruntem W skardze na powyższą interpretację skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 1a ust. 1 pkt 1) i art. 1a ust. 1 pkt 2c) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 707 ze zm. - dalej jako: "u.p.o.l."), polegające na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwej ocenie co do ich zastosowania - przez nieprawidłowe przyjęcie, że będąca przedmiotem zaskarżonej Interpretacji Indywidualnej lekka, prefabrykowana hala namiotowa, montowana na prefabrykowanych płytach betonowych spełnia wszystkie przesłanki (negatywne i pozytywne) uznania jej za budynek, w szczególności w zakresie: a) przesłanki posiadania fundamentów, b) przesłanki trwałego związania z gruntem, oraz c) eIementu "wzniesienia w wyniku robót budowlanych", podczas gdy na płaszczyźnie zaprezentowanego we wniosku zdarzenia przyszłego w żaden sposób nie można uznać, aby przedmiotowa hala namiotowa posiadała fundamenty (albowiem umieszczona ma zostać jedynie na prefabrykowanych płytach betonowych, których nie można kwalifikować jako fundamentu), czy też aby była trwale związana z gruntem; nie sposób również uznać, aby ww. betonowe płyty miały zostać posadowione w wyniku robót budowalnych, b) art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2) lit. a) u.p.o.l. w związku z poz. 28 załącznika nr 4 do u.p.o.l. i art. 1a ust. 1 pkt 2c u.p.o.l. polegające na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwej ocenie co do ich zastosowania - poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że będąca przedmiotem zaskarżonej interpretacji indywidualnej lekka, prefabrykowana hala namiotowa, montowana na prefabrykowanych płytach betonowych nie stanowi budowli nie związanej trwale z gruntem, lecz należy ją zakwalifikować jako budynek bądź budowlę trwale związaną z gruntem, podczas gdy przedmiotowa hala namiotowa stanowi przykrycie namiotowe, nie związane trwale z gruntem, tj. w opisanym zdarzeniu przyszłym brak jest cech trwałego związania z gruntem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2c) u.p.o.l., c) art. 1a ust. 1 pkt 2c) u.p.o.l. polegające na jego błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwej ocenie co do jego zastosowania poprzez rozszerzającą i sprzeczną z celem przepisu wykładnię pojęcia "trwałego związania z gruntem", sprowadzającą je w istocie rzeczy do każdej relacji obiektu z podłożem zapewniającej jakąkolwiek stabilność praktyczną, z pominięciem wymogu konstrukcyjnego, technicznego i funkcjonalnego charakteru tego związania, d) art. 2 ust. 1 pkt 2-3 u.p.o.l. polegające na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwej ocenie co do ich zastosowania poprzez wadliwe przyjęcie, że w zaprezentowanym zdarzeniu przyszłym występuje przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (budynek lub budowla trwale związana z gruntem); 2. naruszenie przepisów postępowania, tj a) art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14h oraz art. 14b § 1 i art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej - Ordynacja podatkowa) poprzez nieuprawnione wyjście przez organ poza granice wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (przy jednoczesnym braku wyjaśnienia przez organ takiego stanu rzeczy w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej, co nie pozwalana rekonstrukcję przesłanek, jakimi kierował się organ i oparcie oceny organu na założeniach hipotetycznych co do sposobu przygotowania podłoża pod halę (domniemane prace ziemne, posadowienie części płyt "poniżej wierzchniej warstwy gruntu") jak również przez pominięcie przez organ istotnych elementów opisu zdarzenia przyszłego, tj. modułowego, demontowalnego charakteru hali, możliwości jej łatwego przeniesienia i montażu bez fundamentów, które to naruszenie mogło mieć - a w ocenie skarżącego rzeczywiście miało - istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem opisane wyżej wyjście przez organ poza granice wniosku oraz pominięcie przez organ istotnych elementów zdarzenia przyszłego doprowadziło do uznania przez organ stanowiska skarżącego za nieprawidłowe, podczas gdy w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko skarżącego dotyczące zaprezentowanego zdarzenia przyszłego, że planowana przez podatnika do zakupu hala namiotowa nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, należało uznać za prawidłowe, b) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej polegające na nieuzasadnionym pominięciu i zignorowaniu przez organ orzecznictwa sądów administracyjnych i poglądów (wypowiedzi) doktryny (w tym powoływanych przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej), które to sądy administracyjne oraz którzy to przedstawiciele doktryny w sprawach (przypadkach) dotyczących tożsamego zagadnienia objętego niniejszą sprawą uznawały, że przesłanka posiadania fundamentów i trwałego związania z gruntem obiektu nie występowała, a co za tym idzie, nie występował przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (budynek lub budowla), c) art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie przez organ zasady rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść podatnika - skarżącego (tj. przez niezastosowanie zasady in dubio pro tributario), w sytuacji możliwości występowania potencjalnych wątpliwości interpretacyjnych dotyczących kwalifikacji lekkich hal namiotowych na potrzeby podatku od nieruchomości, w szczególności w kontekście braku normatywnej definicji "fundamentów" jako elementu konstrukcyjnego definicji budynku w rozumieniu przepisów u.p.o.l., jak również na gruncie budzącego poważne problemy i wątpliwości interpretacyjne pojęcia "trwałego związania z gruntem". Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości, oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej kryteria, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, choć nie można zgodzić się w całości we stanowiskiem organu interpretacyjnego jeżeli chodzi o uznanie, że hala mająca być przedmiotem opodatkowania jest budynkiem. Trzeba tutaj podkreślić, że celem podatnika było uzyskanie odpowiedzi na pytanie czy hala będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie Sądu pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, co do uznania, że hala stanowi budynek, wydana interpretacja spełnia swój cel, gdyż w jej treści organ w dostateczny sposób odniósł się także, co do tego czy hala stanowi budowlę. Z tym stanowiskiem organu należy się zgodzić. Odnosząc się do podnoszonych przez stronę wątpliwości co do połączenia hali namiotowej z gruntem podkreślić należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć takie połączenie danej budowli (budynku) z gruntem, które ma charakter techniczno-użytkowy, uwzględniający z jednej strony związek budynku z podłożem, a z drugiej to, że jako konstrukcja przestrzenna musi oprzeć się czynnikom mogącym zniszczyć jego konstrukcję ustawioną na fundamencie. O tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie przesądza sposób w jaki posadowiono go w gruncie czy na gruncie, jak również technika w jakiej tego dokonano. O trwałym bądź nietrwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem nie decyduje też technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce. Podstawowe znaczenie ma natomiast ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. Ponadto, o trwałości związania z gruntem nie decyduje fakt posadowienia konstrukcji fundamentowej przynajmniej częściowo poniżej poziomu gruntu. Może być ona posadowiona także wyżej, zwłaszcza wówczas, gdy jest ona wsparta na wylewce z betonu podkładowego zagłębionego w ziemi. To, że dany obiekt jest przestawny i zawiera prefabrykowany fundament powierzchniowy nie oznacza jeszcze, że nie jest on trwale związany z gruntem, bowiem przy aktualnym stanie techniki fundament może być wykonany w różny sposób. Przykręcenie śrubami elementów konstrukcyjnych, tworzących szkielet garażu do betonowej płyty fundamentowej powoduje trwałe połączenie podwaliny obiektu z betonowym fundamentem. (por. wyroki WSA: w Gliwicach z 16 lipca 2019 r., I SA/Gl 115/19; we Wrocławiu z 6 grudnia 2019 r., I SA/Wr 670/19, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2023r. sygn. akt III FSK 2238/21). Jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych, podkreśla, że o tym czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem. Połączenie z gruntem musi być w sensie fizycznym na tyle trwałe, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Dodatkowo konstrukcja obiektu musi pozwalać na bezpieczne korzystanie z niego (zob. wyroki NSA z: 01 października 2009 r., II OSK 1461/08; 5 stycznia 2011 r., II OSK 25/2010; 29 kwietnia 2011 r., II OSK 773/2010; 11 maja 2012 r., II OSK 323/11; 7 czerwca 2013 r., II OSK 315/2012). Dalej orzecznictwo wskazuje, że za brakiem trwałego związania z gruntem nie może przemawiać sam fakt możliwości demontażu i przeniesienia w inne miejsce. O tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy obiekt z uwagi na swe rozmiary, konstrukcję, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa, wymaga trwałego związania z gruntem (por. m.in. wyroki NSA z: 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05; 25 maja 2007 r., II OSK 1509/06; 11 września 2008 r., II OSK 982/07; 20 czerwca 2008 r., II OSK 680/07; 10 marca 2008 r., II OSK 186/07; 3 września 2009 r., II OSK 1331/08; 1 października 2009 r., II OSK 1461/08; 28 października 2010 r., II OSK 1686/09; 5 stycznia 2011 r., II OSK 25/10; 23 marca 2011r., II OSK 514/10; 29 kwietnia 2011 r., II OSK 770/10; 7 czerwca 2011 r., II OSK 920/10; 3 lutego 2017r., II OSK 1261/15). W kontekście powyższego podnoszona przez skarżącego okoliczność, czy można przenieść obiekt na inne miejsce, nie wyklucza możliwości uznania go za trwale związany z gruntem. Należy tutaj zauważyć, że w treści wniosku o wydanie interpretacji skarżący wskazuje, że posadowienie hali będzie miało miejsce na betonowych płytach, co nawet przy użyciu kotew nie będzie oznaczało trwałego połączenia z gruntem. To, że hala nie będzie posadowiona na "klasycznym" fundamencie zagłębionym w gruncie, lecz będzie posadowiona na betonowej płycie, do której będzie przytwierdzona śrubami bądź brak będzie takiego mocowania, nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej uznanie w istocie trwałego związania z gruntem. Skoro hala będzie posadowiona na betonowej płycie to oznacza to, że jest to swego rodzaju fundament stanowiący element konstrukcyjny obiektu przekazujący obciążenie na podłoże. Za pomocą śrub przytwierdzonych do betonowej płyty sporny obiekt jest związany z gruntem w sposób zapewniający trwałość konstrukcji i uniemożliwiający jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Betonowa płyta stanowi "nieklasyczny" fundament utrzymując obiekt, nie pozwalając na jego swobodne przemieszczenie i jednocześnie chroniąc go przed działaniami sił natury. Należy tutaj wskazać, że o tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem decyduje zasadniczo metoda związania go z nim, przy czym ocenę trwałości związania z gruntem należy rozważać nie tyle poprzez możność odłączenia obiektu od gruntu bez jego uszkodzenia, ale przez techniczne właściwości danego obiektu, które zapewniają jego trwałą stabilizację w miejscu zlokalizowania (niezmienność położenia). Cecha trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem powinna być rozpatrywana w kontekście regulacji prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych wymagających, by taki obiekt mógł być bezpiecznie użytkowany w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na niego, a nie na płaszczyźnie przyjmowanego jej znaczenia w prawie cywilnym (por. wyrok NSA z 22 maja 2024 r., II OSK 2109/21). Powyższego pojęcia nie powinno się stąd odnosić do rzeczy i jej części składowych w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Przepisy Prawa budowlanego kształtujące ww. pojęcie nie odwołują się do przepisów Kodeksu cywilnego. Zasadniczym celem tych ostatnich jest ustalenie statusu prawnego rzeczy, natomiast Prawo budowlane, mówiąc o trwałym związaniu z gruntem, wskazuje na pewną charakterystykę faktyczną (technicznobudowlaną) obiektu budowlanego, która determinuje stosowanie lub nie w odniesieniu do tego właśnie obiektu budowlanego poszczególnych norm prawa budowlanego, w tym kształtuje sposób reglamentacji robót budowlanych prowadzących do jego powstania. Jakkolwiek przepisy Prawa budowlanego nie zawierają bezpośrednio definicji "fundamentów", tym niemniej uwzględniają ich różne postaci i znaczenie, jakie mają w procesie budowlanym, czyniąc fundamenty elementem regulacji dotyczących sposobu projektowania robót budowlanych, jak i zasad ich wykonywania. W nawiązaniu do art. 3 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego do fundamentu jako podstawy budynku lub budowli odwołują się m. in. przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.) w kontekście wymagań ochrony przeciwpożarowej (§ 210), przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. z 2001 r. Nr 138 poz. 1554 ze zm.) przyjmujące, że potrzeba wykonania fundamentów innych niż proste ławy i stopy fundamentowe posadowione bezpośrednio na stabilnym gruncie nośnym wymaga ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego (§ 3 pkt 1), przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463 ze zm.) wskazujące, że fundamenty mogą podlegać wzmacnianiu, odkrywkom, jak też określające ich rodzaje - bezpośrednie/głębokie (§ 2, § 4 ust. 3 pkt 2 i § 6 ust. 7 pkt 3), czy też przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2023 r., poz. 297) określające wymagania odnoszące się do nich - fundamenty budowli rolniczych i urządzeń budowlanych z nimi związanych powinny być zabezpieczone przed negatywnymi skutkami oddziaływania wód gruntowych, skutkami przemarzania podłoża gruntowego, jeżeli podłoże stanowią grunty wysadzinowe, uszkodzeniami umożliwiającymi przeniknięcie do gruntu szkodliwych substancji znajdujących się w budowli (§ 16 ust. 2). Powyższe znaczenie prawne przypisywane fundamentom przez prawodawcę jako "podstawie" budynku lub budowli odpowiada definicji tego pojęcia ustalonej w ogólnym języku polskim, uznającej fundament za "dolną część budowli lub podstawę konstrukcji osadzoną w gruncie, wykonaną z cegły kamienia, betonu itp." (por. Wielki słownik języka polskiego PWN, Tom 1, red. S. Dubisz, Warszawa 2023, s. 1001). Pozostaje ono także spójne, jak należy uznać, ze znaczeniem tego terminu przyjmowanym w specjalistycznym języku polskim. W piśmiennictwie z zakresu budownictwa dotyczącego fundamentowania fundament jest określany jako "najniższa część budowli, bezpośrednio stykająca się z podłożem i przenosząca nań w sposób bezpieczny ciężar własny budowli i wszelkie jej obciążenia. W sposób bezpieczny, to znaczy taki, aby podłoże pod ciężarem budowli nie wykazało większych odkształceń, które mogłyby spowodować nadmierne lub nierównomierne osiadanie budowli" (Z. Grabowski, S. Pisarczyk, M. Obrycki, Fundamentowanie, Warszawa 1997, s. 13). Fundament jako "element konstrukcyjny położony najniżej w obiekcie budowlanym, przenoszący oddziaływanie z jego konstrukcji nośnej na podłoże gruntowe", jak się przyjmuje, wchodzi w zakres określenia sposobu jego "posadowienia", determinującego trwałe związanie go z gruntem, które decyduje o wzajemnym oddziaływaniu konstrukcji obiektu i podłoża gruntowego. Oddziaływania z konstrukcji nośnej, jak się wskazuje, przekazywane są przez fundamenty na podłoże gruntowe, a odkształcenia podłoża powstające pod wpływem przekazywanych oddziaływań wywołują odkształcenia i przemieszczenia konstrukcji nośnej, powodujące z kolei zmianę występujących w niej wielkości statycznych (por. A. Kuchler, Fundamenty i posadowienia budynków [w:] Budownictwo ogólne. Tom 3. Elementy budynków podstawy projektowania, red. L. Lichołaj, Warszawa 2008, s. 429 i n.). Fundamenty mogą być klasyfikowane według różnych kryteriów, przy czym za zasadnicze czynniki decydujące o wyborze fundamentów i sposobie posadowienia obiektu budowlanego uznaje się warunki geotechniczne, właściwości obiektu budowlanego oraz warunki techniczno-ekonomiczne. Większość budowli posadawia się na fundamentach bezpośrednich, a więc takich, które przekazują obciążenie z budowli na podłoże gruntowe (warstwy nośne) znajdujące się bezpośrednio pod podstawą fundamentu, przy czym podparcie mogą zapewniać fundamenty ciągłe albo punktowe (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2024 r., II OSK 876/22). Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.