II SA/Sz 506/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Nr XXXI/241/2013 Rady Miejskiej w Mieszkowicach z dnia 26 września 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu siłowni wiatrowych w obrębach Troszyn i Zielin gm. Mieszkowice postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] zł. W dniu 26 września 2013 r. Rada Miejska w Mieszkowicach podjęła uchwałę Nr XXXI/241/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu siłowni wiatrowych w obrębach Troszyn i Zielin gm. Mieszkowice. Pismem z dnia 24 października 2013 r. (data wpływu do organu 28.10.2013 r.) M.M. wezwał Radę Miejską w Mieszkowicach do usunięcia naruszenia prawa i uchylenie, między innymi, wymienionej na wstępie uchwały. Jako uzasadnienie swojego wezwania M.M. wskazał pismo Wydziału Architektury i Gospodarki Przestrzennej [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] nr [...]. Rada Miejska w Mieszkowicach uchwałą nr XXXIII/264/2013 z dnia 21 listopada 2013 r. odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o czym zainteresowany został powiadomiony pismem odebranym osobiście w dniu 4 grudnia 2013 r. Pismem z dnia 13 marca 2014 r.(wpłynęło 17.03.2014 r.) M.M. wniósł do Rady Miejskiej w Mieszkowicach ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą, w którym ponownie zakwestionował zapisy dotyczące przeznaczenia terenów, na których znajduje się także jego działka oraz tryb uchwalania i ogłaszania tego planu. Następnie M.M. w dniu 30 kwietnia 2014 r. zaskarżył do sądu administracyjnego uchwałę Nr XXXI/241/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu siłowni wiatrowych w obrębach Troszyn i Zielin gm. Mieszkowice, podjętą w dniu 26 września przez Radę Miejską w Mieszkowicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594) warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał. Stosownie zaś do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wobec tego z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenie prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko zostało przyjęte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, poz. 60). Wobec tego nie należy instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. W orzecznictwie ugruntowany i powszechnie obowiązujący jest pogląd, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały tylko jednokrotnie (por. postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2 a także liczne postanowienia NSA: z 12 lutego 2013 r. - II OSK 227/13, z 6 lipca 2012 r.- I OSK 1516/12, z 13 marca 2012 r.- II OSK 596/12, z 2 czerwca 2011 r.- I OSK 895/11, z 11 maja 2011 r. - II OSK 744/11, z 3 marca 2011 r. - II OSK 202/11, z 13 stycznia 2011 r. - II OSK 2488/10, z 25 maja 2009 r. - II OSK 769/09, z 16 grudnia 2008 r. - II OSK 552/08, z 13 marca 2012 r. – II OSK 596/12 dostępne w internecie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odmienne rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi - na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Powyższe oznacza, iż następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, są bezskuteczne. Nie są one zatem wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Powyższe oznacza, że w sprawnie niniejszej termin do wniesienia skargi powinien być zatem liczony od daty pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2). To z kolei oznacza, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 13 marca 2014 r. skierowane przez M.M. nie stanowi środka odwoławczego w rozumieniu P.p.s.a., a zatem termin do wniesienia skargi może być w niniejszej sprawie liczony od wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 24 października 2013 r. Termin ten upłynął z dniem 3 stycznia 2014 r. (Gmina udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed upływem 60. dni od wezwania do usunięcia naruszenia prawa – odpowiedź została doręczona w dniu 4.12.2013 r., stąd trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 5.12.2013r.). Skarga została wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r., wobec tego nie ulega wątpliwości, że została wniesiona z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona po terminie.