I SA/Wa 2980/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie wykreślenia lokalu mieszkalnego z listy do sprzedaży postanawia skargę odrzucić Pismem z dnia 24 października 2013 r. K. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] przedmiocie wykreślenia lokalu mieszkalnego z listy do sprzedaży. W uzasadnieniu wskazała, iż uprzednia jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt I SA/Wa 1192/13) została odrzucona z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia. Tym samym w dniu 24 września 2013 r. ponownie wezwała Zarząd Dzielnicy [...] do usunięcia naruszenia prawa i odpowiedzi nie otrzymała do dnia wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o odrzucenie skargi w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), a w przypisku uznania, że skarga dotyczy uchwały nr [...] r. z dnia [...] października 2010 r. o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej "u.s.g."). W myśl tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W związku z treścią ww. przepisu przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności, a więc zbadania, czy skargę wniesiono w sprawie podlegającej kognicji sądów administracyjnych, czy przed jej wniesieniem skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, czy zachowany został termin do jej wniesienia oraz czy legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, skarga z [...] października 2013 r. została wniesiona po terminie, o jakim mowa w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). W przypadku skargi na akt organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanego w sprawach z zakresu administracji publicznej, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wezwanie na piśmie organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.g. Zaznaczenia wymaga, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, co oznacza, że następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, są bezskuteczne. Nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. Wezwanie jest bowiem czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy wskazanej w tym wezwaniu, które konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i uchwałę za przyczyną której to się stało. Zatem, nie można tej instytucji traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby owe wezwanie znaczenia prawnego. Ponadto, takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie tego przepisu w pozycji uprzywilejowanej wobec innych podmiotów wnoszących skargi na podstawie innych przepisów. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Wskazany pogląd, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 u.s.g., przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie jest powszechnie podzielany w orzecznictwie (postanowienia NSA z 24 lipca 2012 r., I OSK 1656/12, z 6 lipca 2012 r., I OSK 1516/12, z 13 marca 2012 r., II OSK 596/12, z 2 czerwca 2011 r., I OSK 895/11, z 11 maja 2011 r., II OSK 744/11, z 3 marca 2011 r., II OSK 202/11, z 13 stycznia 2011 r., II OSK 2488/10, z 25 maja 2009 r. II OSK 769/09, z 16 grudnia 2008 r. II OSK 552/08 oraz postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2). Z akt sprawy wynika, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa datowane na dzień 23 września 2013 r. jest kolejnym wezwaniem opartym o treść art. 101 ust. 1 u.s.g. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa datowane na dzień 28 czerwca 2012 r. (k. 25 akt sprawy administracyjnej) skierowane przez Skarżącą w niniejszej sprawie do Burmistrza Dzielnicy [...] w przedmiocie skierowania lokalu nr [...] przy ul. [...] do sprzedaży, a który to lokal uchwałą Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] (k. 19 akt sprawy administracyjnej) został wykreślony z listy lokali przeznaczonych do sprzedaży. Organ, pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. (k. 31-32 akt sprawy administracyjnej) odpowiedział skarżącej na jej wezwanie poprzez doręczenie Uchwały Nr [...] r. (k. 30 akt sprawy administracyjnej). Powyższa odpowiedź została doręczona Skarżącej w dniu 31 sierpnia 2012 r. W związku z powyższym, mając na uwadze przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę należało wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie skutkowało ponownym otwarciem terminu do wniesienia skargi. To zaś oznacza, że jej skarga z dnia [...] października 2013 r. została wniesiona z uchybieniem terminu i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.