IV SA/Wa 3388/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Minister Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego oddala skargę Decyzją z [...] października 2017 r. [...]; NK: [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej "kpa", oraz art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (Dz. U. 2016 r. poz. 1731, z późn. zm.), zwanej dalej "specustawą gazową", po rozpatrzeniu odwołania Pana A, P., Pana W. S., Pana H. M., Pana M. S.., Pani M. S. oraz Pana W. R., od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], ustalającej lokalizację inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] dla inwestycji p.n.: "Gazociąg wysokiego ciśnienia DN1000 MOP 8.4 MPa od tłoczni [...] do węzła [...] w ramach budowy gazociągu H. – S. – P. – T. – T. – O. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województwa [...], [...], [...], [...], [...] i [...] - Zadanie 4 (odcinek S. – T.)" uchylił w części decyzję organu I instancji i w tym zakresie orzekł co do meritum, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że operator Gazociągów Przesyłowych GAZ - SYSTEM S. A. z siedzibą w [...], zwana dalej "inwestorem", wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem z dnia 20 stycznia 2017 r. (wpływ do [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. w dniu 20 stycznia 2017 r.), o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji towarzyszącej ww. inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...]. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, Wojewoda [...], działając na podstawie przepisów art. 5 ust. 1, art. 1 0 ust. 1, art. 38 oraz art. 39 specustawy gazowej oraz art. 104 kpa, wydał w dniu [...] marca 2017 r. decyzję Nr [...], znak: [...], zwaną dalej "decyzją Wojewody [...]", ustalającą lokalizację inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] dla inwestycji p.n.: "Gazociąg wysokiego ciśnienia DN1000 MOP 8.4 MPa od tłoczni [...] do węzła [...] w ramach budowy gazociągu H. – S. – P.- T. – T. – O. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województwa [...] [...], [...], [...], [...] i [...] - Zadanie 4 (odcinek S. – T.)". Od powyższej decyzji Wojewody [...] odwołanie do Ministra Infrastruktury i Budownictwa, zwanego dalej "Ministrem", za pośrednictwem organu pierwszej instancji, wnieśli: Pan A. P., Pan W. S., Pan H. M., Pana M. S., Pani M. S. i Pan W. R.. Organ uznał, że opisane powyżej odwołania zostały złożone w ustawowym terminie. W dniu 12 maja 2017 r., za pośrednictwem systemu informatycznego ePUAP, do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wpłynęło pismo Pana F. P., działającego w imieniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zatytułowane: "Przyłączenie do postępowania odwoławczego, Pismo [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wojewody [...] nr [...] znak [...]." Ponadto dniu 17 maja 2017 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wpłynęło pismo z dnia 12 maja 2017 r. (nadane w dniu 12 maja 2017 r. w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe) adw. F. P. działającego w imieniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zatytułowane: ,,Pismo [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.0. w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wojewody [...] nr [...] znak [...]", o treści tożsamej, jak pismo wniesione za pośrednictwem systemu informatycznego ePUAP. W powołanych pismach skarżące spółki wskazały, że przyłączają się do postępowania odwoławczego. Spółki wyjaśniły, że przysługuje im status strony postępowania administracyjnego, z uwagi na posiadane przez ww. podmioty interesy prawne. [...] . Sp. z o.o. jest właścicielem nieruchomości położnych w [...], działka nr ewid. [...] i działka nr ewid. [...]. Natomiast [...] Sp. z o.o. jest dzierżawcą wyżej wskazanych działek i prowadzi na tych nieruchomościach działalność gospodarczą polegającą na gospodarce odpadami. Wskazano, że [...] Sp. z o.o. obecnie na ww. nieruchomościach ,,( ... ) prowadzi instalację pod nazwą [...]. Instalacja ta jest przewidziana do rozbudowy, zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sprawie przyjęcia .Planu Gospodarki Odpadami Województwa [...] 2014" o część biologiczną (tunele kompostowe) celem uruchomienia regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych o charakterze instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, zdefiniowanej w treści ustawy o odpadach i ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach." "Bliższe umiejscowienie przedmiotowego gazociągu w stosunku do nieruchomości Spółki może spowodować, iż' na nieruchomości Spółki nie będzie możliwości przeprowadzenia zaplanowanej inwestycji w związku z treścią § 10 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 roku, poz. 640), co uniemożliwi Województwu [...] oraz gminom należącym do regionu II gospodarki odpadami Województwa [...] realizację obowiązków wynikających z ustawy o odpadach oraz z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w kolejnych latach, a Spółce uniemożliwi uzyskanie spodziewanych z realizacji przedsięwzięcia korzyści, co może być poczytywane jako szkoda wyrządzona Spółce." Pełnomocnik ww. podmiotów wskazał również, że zgodnie z powołaną uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., obecnie instalacja należąca do Spółki posiada status instalacji zastępczej. Natomiast w wyniku nowelizacji przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987), od 1 lipca 2018 r. instalacje zastępcze utracą swój status jako instalacji przewidzianych do przyjmowania odpadów komunalnych do czasu wybudowania regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Zaniechanie realizacji l inwestycji w postaci rozbudowy instalacji należącej do [...] Sp. z o.o. o część biologiczną, będzie wiązało się zaś z naruszeniem postanowień artykułu 16 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 roku w sprawie odpadów oraz uchylające niektóre dyrektywy (Dz. I Urz. UE. L. nr 312, str. 3), która jako dyrektywa obwiązuje na szczeblu wspólnotowym, zatem na szczeblu . wyższego rzędu niż przepisy prawa krajowego. Podkreślono, że w wyniku starań [...] o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie zaproponowanych alternatywnych przebiegów planowanej inwestycji w postaci gazociągu, wydano decyzje odmowne. W ocenie skarżących spółek powyższe oznacza, że nie przewidziano dla przedmiotowej inwestycji wariantów alternatywnych, czym naruszono przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j. r. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405), zwanej dalej "ustawą ocenową" . Pełnomocnik przedstawił alternatywną trasę przebiegu planowanej inwestycji w zakresie dotyczącym nieruchomości, których [...] jest dzierżawcą. Wskazał także, że ,,( ... ) uniemożliwienie Spółce realizacji inwestycji na skutek obecnie planowanego przebiegu gazociągu, może naruszać postanowienia umowy zawartej w dniu 10 listopada 1989 r. pomiędzy Polską Rzeczpospolitą Ludową a Republiką Federalną Niemiec w sprawie popierania i wzajemnej ochrony inwestycji (Dz. U. z 1990 r., Nr 27, poz. 116). W ocenie skarżących spółek decyzja Wojewody [...] jest wadliwa, a jej treść nie odpowiada normom określonych w przepisach specustawy gazowej, gdyż "zgodnie z załącznikiem mapowym, trudno jest ustalić, które to linie rozgraniczające, o których mowa w treści art. 20 ust. 3 Specustawy, a zatem które nieruchomości i w jakim zakresie przechodzą na własność Skarbu Państwa." Ponadto w dniu 10 lipca 2017 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wpłynęło pismo z dnia 4 lipca 2017 r., w którym Spółki, wskazały, że pismo z dnia 12 maja 2017 r. nie jest odwołaniem od decyzji Wojewody [...], ale "przyłączeniem się do postępowania odwoławczego, wywołanego przez inne strony postępowania" . Organ odwoławczy rozpoznając sprawę wyjaśnił, że w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] dla przedmiotowej inwestycji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji oraz zbadał prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez Wojewodę [...], jak również wydanej decyzji Wojewody [...] oraz rozpatrzył zarzuty podniesione przez Skarżących. Uznał, że projektowana inwestycja mieści się w katalogu inwestycji towarzyszących inwestycjom w zakresie terminalu, którą jest zgodnie z art. 38 pkt 2 lit. k specustawy gazowej budowa- gazociągu H. - S. – P.- T. – T. – O. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Celem przedsięwzięcia objętego procedowanym wnioskiem, stanowiącego część składową większego zamierzenia inwestycyjnego, jest budowa: gazociągu wysokiego ciśnienia DN1000 MOP 8.4 MPa od tłoczni [...] do węzła [...] w ramach budowy gazociągu H. - S. – P.- T. – T. – O. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw [...], [...], [...], [...], [...] i [...] - Zadanie 4 (odcinek S. – T.). Analizując złożony przez inwestora wniosek, uzupełniony pismem z dnia 17 lutego 2017 r., znak: [...], Minister uznał, że zawiera on wszystkie elementy wymagane na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 1 specustawy gazowej. Do wniosku załączono mapy do celów projektowych w skali 1:1000, na których zaznaczono granice terenu objętego wnioskiem oraz mapy w skali 1:1000 z projektami podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian gruntowych. Załączono również określenie zmian w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojenia terenu, analizę powiązania inwestycji z uzbrojeniem terenu, charakterystykę projektowanej inwestycji wraz z określeniem: warunków niezbędnych rozwiązań komunikacyjnych, zapotrzebowania w wodę, energię, sposobu oczyszczania ścieków, jak również określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu (nie przewiduje się zmian w istniejącym zagospodarowaniu terenu) oraz charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji wraz z danymi charakteryzującymi jej wpływ na środowisko. Wniosek inwestora zawierał ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji omawianego przedsięwzięcia, wydaną przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w dniu [...] grudnia 2016 r., znak: [...], zwaną dalej "decyzją środowiskową", wydaną na podstawie przepisów ustawy ocenowej. Inwestor do wniosku załączył również wykaz nieruchomości objętych wnioskiem wraz z wypisami z rejestru gruntów, wykaz nieruchomości, w stosunku do których wnioskowana decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa wart. 20 ust. 1, art. 24 ust. 1 specustawy gazowej oraz wykaz gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi. Zgodnie z treścią wniosku inwestora, przedmiotowa inwestycja nie obejmuje nieruchomości, w stosunku do których wnioskowana decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa wart. 20 ust. 3 specustawy gazowej. Do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji inwestor dołączył, zgodnie z art. 6 ust. 3 w zw. z art. 39 ust. 1 specustawy gazowej: - pismo Ministerstwa Zdrowia z 26 października 2016 r., znak: [...] - pismo Starostwa Powiatowego w [...] z 10 listopada 2016 r., znak: [...], - postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2016 r., znak: [...], - pismo Starostwa Powiatowego w [...] z 21 listopada 2016 r., znak: [...], - postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2016 r., znak: [...] - pismo Marszałka Województwa [...] z [...] lutego 2017 r., znak: [...], - pismo Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z [...] lutego 2017 r., znak: [...], - pismo [...] Zarządu Melioracji Urządzeń Wodnych w [...] z 16 listopada 2016 r., znak; [...], - pismo Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z 25 listopada 2016 r., znak: [...], - pismo Prezydenta Miasta [...] z 22 listopada 2016 r., znak: [...], - pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia 13 grudnia 2016 r., znak: [...], - pismo Urzędu Miasta [...] z dnia 17 listopada 2016r., znak: [...], - pismo Urzędu Miasta [...] z dnia 18 listopada 2016 r., , - pismo Urzędu Miasta [...] z dnia 18 listopada 2016 r., znak: [...], - pismo Urzędu Miasta [...] z dnia 18 listopada 2016 r., znak: [...], - pismo Urzędu Miasta [...] z dnia 7 lutego 2017 r., znak: [...], - pismo PKP Polskich Linii Kolejowych SA z dnia 16 listopada 2016 r., znak: [...] - pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia 21 listopada 2016 r., znak: [...], - pismo Województwa [...] z dnia 28 listopada 2016 r., wraz z uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] listopada 2016 r., - pismo Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 3 listopada 2016 r., - pismo Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 28 listopada 2016 r., - pismo Ministerstwa Obrony Narodowej (styczeń 2017 r.), Ponadto, inwestor wystąpił o opinie, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 6, 7a, 9, 10 i 11 specustawy gazowej. Właściwe organy nie wydały opinii, w terminie wskazanym wart. 6 ust. 4 specustawy gazowej, wobec czego potraktowano to jako brak zastrzeżeń do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu. Co do pozostałych opinii, wskazanych w art. 6 ust. 3 pkt 2, 3 i 13 specustawy gazowej, organ uznał, iż inwestor nie miał obowiązku ich przedkładania, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień. Następnie organ odwoławczy poddał kontroli przeprowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji dla ww. przedsięwzięcia i stwierdził, co następuje. Wojewoda [...], zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 specustawy gazowej, -pismem 20 lutego 2017 r., zawiadomił o wszczęciu przedmiotowego postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego wnioskodawcę, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem. Ww. zawiadomienia wysłane zostały na adresy określone w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim, urzędach gmin właściwych ze względu na lokalizację inwestycji w zakresie terminalu, na stronie internetowej tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim. W aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające zamieszczenie obwieszczenia: - na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniach od 20 lutego 2017 r. do 7 marca 2017 r. oraz na stronie internetowej tego urzędu w dniu 24 lutego 2017 r., - na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] w dniach od 6 marca 2017 r. do 20 marca 2017 r. oraz na stronie internetowej tego urzędu w tym samym terminie, - na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w [...] w dniach od 28 lutego 2017 r. do 14 marca 2017 r. oraz na stronie internetowej tego urzędu w tym samym terminie. Ponadto obwieszczenie o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 specustawy gazowej, zostało opublikowane 27 lutego 2017 r. w prasie o zasięgu ogólnopolskim, tj. w dzienniku "Rzeczpospolita". W przedmiotowych obwieszczeniach organ pierwszej instancji poinformował strony o miejscu, gdzie strony mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji oraz zamieścił oznaczenie nieruchomości objętych wnioskiem według katastru nieruchomości. Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda Śląski, działając na podstawie przepisów art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 38 i art. 39 specustawy gazowej oraz art. 104 kpa, wydał w dniu [...] marca 2017 r. decyzję Nr [...]. Organ odwoławczy, badając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie dostrzegł również nieprawidłowości w zakresie doręczenia zapadłego rozstrzygnięcia stronom postępowania. Wojewoda [...], zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 12 ust. 1 w zw. z art. 39 specustawy gazowej, doręczył decyzję inwestorowi w dniu 15 marca 2017 r. Ponadto, pismem z 15 marca 2017 r., zawiadomił o wydaniu decyzji Wojewody [...] właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych ww. decyzją, o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Ww. zawiadomienie zawierało m.in. informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji Wojewody [...], jak i o terminie oraz sposobie wniesienia środka zaskarżenia na wydane rozstrzygnięcie. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o wydaniu decyzji Wojewody [...] w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim, urzędach gmin właściwych ze względu na lokalizację inwestycji w zakresie terminalu, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim. W aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające zamieszczenie obwieszczenia o wydaniu decyzji Wojewody [...]: - na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniach od 17 marca 2017 r. do 3 kwietnia 2017 r. oraz na stronie internetowej tego urzędu w dniu 21 marca 2017 r., - na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] w dniach od 28 marca 2017 r. do 11 kwietnia 2017 r. oraz na stronie internetowej tego urzędu w dniu 29 marca 2017 r., - na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w [...] w dniach od 28 marca 2017 r. do 11 kwietnia 2017 r. oraz na stronie internetowej tego urzędu w tym samym terminie. Ponadto obwieszczenie zawiadamiające o wydaniu decyzji Wojewody [...], zgodnie z art. 12 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 1 specustawy gazowej, zostało opublikowane w dniu 24 marca 2017 r. w prasie o zasięgu ogólnopolskim, tj. w dzienniku "Rzeczpospolita". W przedmiotowych obwieszczeniach organ pierwszej instancji poinformował strony o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą przedmiotowej inwestycji oraz o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia na wydane rozstrzygnięcie. W dalszej kolejności Minister dokonał analizy decyzji Wojewody [...] i uznał, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] czyni zadość wymogom przedstawionym wart. 10 ust. 1 i 2 w zw. z art. 39 ust. 1 specustawy gazowej. Zawiera ona określenie: terenu objętego inwestycją w zakresie terminalu, w. tym linii rozgraniczającej (art. 10 ust. 1 pkt 1 specustawy gazowe)), przedstawionego na mapach ewidencyjnych w skali 1: 1 000, stanowiących załącznik nr .1 do decyzji Wojewody [...], warunków technicznych realizacji inwestycji (art. 10 ust. 1 pkt 2 specustawy gazowe)), warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym (art. 10 ust. 1 pkt 3 specustawy gazowej), warunki ochrony przeciwpożarowej dla inwestycji (art. 10 ust. 1 pkt 4 specustawy gazowej), warunków dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 10 ust. 1 pkt 5 specustawy gazowej). Zaskarżona decyzja Wojewody [...] zawiera zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa wart. 20 ust. 1 specustawy gazowej (art. 10 ust. 1 pkt 6 specustawy gazowej). Decyzja Wojewody [...] zawiera ponadto oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których ww. decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa wart. 24 ust. 1 specustawy gazowej (art. 10 ust. 1 pkt 8 specustawy gazowej), oznaczenie nieruchomości znajdujących się w granicach terenu objętego wnioskiem w stosunku do których zgodnie z art. 25 ust. 1 specustawy gazowej inwestor jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia na czas realizacji inwestycji, w tym gruntów pokrytymi powierzchniowymi wodami płynącymi, oraz określa termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń (art. 10 ust. 1 pkt 9 specustawy gazowej). Ponadto w punkcie IX zaskarżonej decyzji Wojewody [...] organ wskazał, że ze względu na lokalizację inwestycji na terenie województwa [...] oraz jej parametry techniczne, brak jest podstaw do określenia lokalizacji sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich oraz podmorskich kabli i rurociągów za pomocą współrzędnych geograficznych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 10 specustawy gazowej. Zgodnie z art. 10 ust. 2 specustawy gazowej, projekt powyższej decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą dyplom ukończenia studiów wyższych oraz studiów podyplomowych w urbanistyki i planowana przestrzennego, tj. osobę, o której mowa wart. 5 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073). Zdaniem Ministra, kontrolowana decyzja spełnia wymagania oraz wskazuje warunki, które powinny być uwzględnione na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym organ drugiej instancji stwierdził, że wydana decyzja Wojewody [...] wymaga dokonania korekty merytoryczno - reformacyjnej. Analizując kontrolowaną decyzję Minister dostrzegł bowiem, że organ pierwszej instancji w sposób nieprecyzyjny oznaczył rodzaj inwestycji, której ona dotyczy. Z nagłówka decyzji, znajdującego się bezpośrednio pod oznaczeniem numerowym decyzji Wojewody [...]; wynika, że przedmiotem decyzji jest ustalenie lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...]. Natomiast w sentencji tejże decyzji, na stronie pierwszej w wierszach 27 - 28 licząc od dołu strony, orzeczono o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...]. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontrolowanej decyzji jest ponad wszelką wątpliwość lokalizacja inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 specustawy gazowej, za terminal uważa się terminal regazyfikacyjny skroplonego gazu ziemnego w [...] wraz z instalacjami, urządzeniami i obiektami niezbędnymi dla jego uruchomienia i funkcjonowania. Natomiast inwestycjami towarzyszącymi są zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 2 pkt 5 specustawy gazowej inwestycje, o których mowa w art. 38 tejże ustawy, w tym inwestycja polegająca na budowie gazociągu H. - S. – P.-T. – T. – O. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województw [...], [...], [...], [...], [...] i [...], wymieniona wart. 38 pkt 2 lit. k specustawy gazowej, tj. inwestycja objęta wnioskiem inwestora z dnia 20 stycznia 2017 r. Mając powyższe na uwadze Minister, w celu jednoznacznego doprecyzowania oznaczenia rodzaju inwestycji, której lokalizacja została ustalona na mocy decyzji Wojewody [...], działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa, w pkt I niniejszej decyzji uchylił znajdujący się na stronie pierwszej, w wierszach 27 - 28 licząc od dołu strony zapis, z którego wynika, że celem decyzji jest ustalenie lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...], zastępując go nowym zapisem jednoznacznie wskazującym, że przedmiotem decyzji o ustaleniu lokalizacji jest inwestycja towarzysząca inwestycji w zakresie terminalu. Równocześnie organ odwoławczy dokonał korekty zapisów znajdujących się na stronach 8, w wierszu od 1 do 2 licząc od góry strony oraz na stronie 30, w wierszach 1 -2 licząc od góry strony, pozwalających na jednoznaczne sprecyzowanie charakteru inwestycji objętej decyzją Wojewody [...]. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji Minister stwierdził, że organ pierwszej instancji, oznaczając nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji ma wywoływać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, wskazał w znajdującej się od strony 8 do strony 28 zaskarżonej decyzji Wojewody [...] tabeli "VII. Oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa wart. 24 ust. 1 specustawy gazowej", nieruchomości stanowiące tereny dróg publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2016 r. poz. 1440, z późno zm.), zwanej dalej "ustawą o drogach publicznych", wód płynących oraz terenów kolejowych, co do których orzeczony został skutek określony w art. 25 ust. 1 specustawy gazowej. Wyjaśnił, że systemowe rozwiązanie przyjęte w przepisach specustawy gazowej przemawia za tym, iż art. 25 ust. 1 specustawy gazowej jest przepisem szczególnym wobec ogólnych regulacji dotyczących nabywania tytułu prawnego do nieruchomości niezbędnych dla inwestora do realizacji inwestycji w zakresie terminalu. Przepisy specustawy gazowej w postaci art. 20 ust. 3 i ust. 12, art. 22 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 24 ust. 1, stanowią podstawę tak do wywłaszczenia, pozbawienia prawa użytkowania wieczystego albo trwałego zarządu, jak i do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, do którego dochodzi na skutek wydania decyzji o lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu lub inwestycji towarzyszącej i uzyskania przez nią cechy ostateczności. Do wygaśnięcia trwałego zarządu konieczne jest ponadto wydanie osobnej decyzji przez wojewodę. Specustawa gazowa nie przewiduje wprost (bezpośrednio) wyłączeń spod jej obowiązywania. Jednocześnie przepis art. 25 ust. 1 specustawy gazowej pozwala inwestorowi na zajęcie terenów wód płynących, dróg publicznych bądź terenów linii kolejowej przez które przechodzi inwestycja, na czas jej realizacji. Ustęp 2 tego artykułu zobowiązuje inwestora do zawarcia porozumienia z zarządcą drogi, zarządcą linii kolejowej lub z odpowiednimi organami, o których mowa wart. 11 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (j.t. Dz. U. 2017 r. poz. 1121), zwanej dalej "ustawą Prawo wodne", co do zakresu, terminu i warunków zajęcia tego terenu. Do zawarcia porozumienia musi dojść jeszcze przed planowanym zajęciem terenu. Po zakończeniu realizacji inwestycji w zakresie terminalu grunty pokryte wodami, stanowiące własność Skarbu Państwa, jak i pas drogowy, są oddawane inwestorowi w użytkowanie za opłatą roczną, stanowiącą daninę publiczną. Taki sposób użytkowania jest zgodny z przepisami szczególnymi dotyczącymi korzystania z tego rodzaju gruntów [art. 20 ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych]. Sposób ograniczenia w korzystaniu z gruntów Skarbu Państwa pokrytych wodami i pasa drogowego polegający jedynie na ich zajęciu na czas realizacji inwestycji oraz ustanowienia użytkowania na rzecz inwestora za opłatą roczną w trakcie eksploatacji terminalu, wskazują na wprowadzenie odrębnej regulacji dotyczącej zapewnienia inwestorowi tytułu prawnego do tych gruntów. Korzysta ona z pierwszeństwa przed ogólnymi regulacjami zawartymi w rozdziale 3 ww. ustawy. Skutkiem wprowadzenia tej szczególnej regulacji wyłączono możliwość wywłaszczenia czy innego, niż wspomniane użytkowanie przez inwestora, ograniczenia korzystania z nieruchomości przez uprawnionego z prawa rzeczowego. W odniesieniu do terenów dróg publicznych kwestie związane z ustaleniem wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu eksploatacji w pasie drogowym uzbrojenia terenu wchodzącego w skład inwestycji w zakresie terminalu, uregulowane zostało w ustawie o drogach publicznych. Na powyższe wskazuje uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami (Druk Sejmowy nr 2203), gdzie wskazano, że zajęcie pasa drogowego w celu eksploatacji w pasie drogowym uzbrojenia terenu wchodzącego w skład inwestycji w zakresie terminalu, po zrealizowaniu tej inwestycji, będzie odbywać się na podstawie zezwolenia właściwego zarządcy drogi wydanego w trybie ustawy o drogach publicznych, przy czym inwestor będzie ponosił z tego tytułu opłatę, o której mowa w art. 40 ust. 5 tejże ustawy. W przypadku terenu linii kolejowej zauważyć należy, iż w art. 6 ust. 3 pkt 10 specustawy gazowej nałożono na inwestora, przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, obowiązek wystąpienia o opinię właściwego zarządcy obszarów kolejowych - w odniesieniu do obszarów kolejowych. Obszar kolejowy należy tu rozumieć zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1297 oraz 1893), tj. jako powierzchnię gruntu określoną działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy. Natomiast porozumienie dotyczące uzgodnienia zakresu, terminu i warunków zajęcia terenów linii kolejowej jest zawierane przez inwestora z zarządcą infrastruktury kolejowej. Prawo inwestora do nieodpłatnego zajęcia terenów linii kolejowej, przysługuje jedynie na czas realizacji inwestycji w zakresie terminalu oraz inwestycji towarzyszącej, przez co należy rozumieć wykonanie tej inwestycji, lecz z całą pewnością nie jej eksploatację. Jeśli bowiem ustawodawca chciał takie prawo przyznać, wprowadził je przepisem szczególnym, jak w przypadku art. 26 specustawy gazowej, dotyczącym gruntów Skarbu Państwa pokrytych wodami, przewidującym oddanie gruntu w użytkowanie w zamian za obowiązek uiszczania opłaty rocznej, stanowiącej daninę publiczną. Brak tego typu regulacji w przypadku terenów linii kolejowych, również w przepisach regulujących ten rodzaj działalności, oznacza, iż po zakończeniu realizacji inwestycji w zakresie terminalu lub inwestycji towarzyszącej, do ukształtowania stosunku prawnego pomiędzy zarządcą gazociągu a zarządcą obszaru kolejowego (podmiotem mającym tytuł prawny), zastosowanie znajdą ogólnie zasady obrotu gospodarczego. W szczególności jest tu możliwe wystąpienie przez jedną ze stron o ustanowienie służebności przesyłu, o której mowa wart. 3051-3054 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, z późno zm.), zwanej dalej "KC". Ustanowienie służebności przesyłu w pełni zabezpieczy prawa i interesy tak inwestora jak i zarządcy obszaru kolejowego. Powyższe oznacza, że w przypadku terenów stanowiących drogi publiczne w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, wód płynących oraz linii kolejowych nie może zostać orzeczony skutek o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej. Uwzględniając powyższe, Minister działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa, w punkcie II niniejszej decyzji uchylił znajdującą się na stronach od 8 do 28 zaskarżonej decyzji tabelę zawierającą oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu ma wywoływać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, orzekając w miejsce uchylenia nowej tabeli, uwzględniając okoliczność, że w stosunku do terenów stanowiących drogi publiczne, wody płynące oraz linie kolejowe nie może zostać orzeczony skutek o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, a w konsekwencji powinny zostać wyłączone z terenów objętych linią dotycząca skutku o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej. Minister wskazał, że wziął przy tym pod uwagę, iż uchylona tabela, określająca nieruchomości ograniczone w sposobie z korzystania zgodnie z art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, zawierała oznaczenie tych nieruchomości według katastru nieruchomości, przy czym nie wskazano obrębów, w których te nieruchomości miały się znajdować. W związku z powyższym, orzekając co do istoty sprawy, organ odwoławczy uzupełnił tabelę o oznaczenie gminy/obrębu, właściwego ze względu na położenie poszczególnych nieruchomości. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ustalił, że w zakresie nieruchomości objętych wnioskiem inwestora znajduje się m, in. działka o nr ewid. [...] z obrębu [...], w odniesieniu do której w decyzji Wojewody [...] został orzeczony skutek, o którym mowa w art. 25 ust. 1 specustawy gazowej, stanowiąca teren wód płynących. Z uwagi na powyższe oraz mając na uwadze obowiązek wynikający z art. 10 ust. 1 pkt 11 specustawy gazowej, Minister w pkt III niniejszej decyzji dokonał korekty kontrolowanego rozstrzygnięcia poprzez uchylenie znajdującego się na stronie 28, w wierszach od 11 do 14 licząc od góry strony, zapisu, odnoszącego się do lokalizacji sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich oraz podmorskich kabli i rurociągów za pomocą współrzędnych geograficznych, oraz orzeczenie co do istoty poprzez ustanowienie, dwóch wyodrębnionych podpunktów punktu IX decyzji Wojewody [...], w których odniesiono się do kwestii lokalizacji sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich oraz podmorskich kabli i rurociągów za pomocą współrzędnych geograficznych, a ponadto zamieszczono jednoznaczny zapis, w którym oznaczono grunty pokryte powierzchniowymi wodami płynącymi. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy gazowej, oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji, poza częścią uchyloną i ustaloną w punkcie I - III niniejszej decyzji. Organ odwoławczy dokonując powyższych rozstrzygnięć uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa wart. 15 kpa, ponieważ. zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Wojewody [...] było ustalenie lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu, a ta pozostaje zgodna z wnioskiem inwestora. Po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych przez Skarżących, Minister uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Z uwagi na przedstawienie przez Skarżących zarzutów dotyczących rozwiązań lokalizacyjnych przyjętych zaskarżoną decyzją Wojewody [...], Minister, mając na uwadze przepis art. 7 kpa, zgodnie z którym organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli, przekazał inwestorowi pismem z dnia 20 czerwca 2017 r., znak: [...], odwołania Skarżących oraz wezwał do wypowiedzenia się w sprawie zagadnień w nim poruszonych, w szczególności w zakresie możliwości dokonania zmiany w lokalizacji planowanej inwestycji, aby zminimalizować ingerencję planowanej inwestycji w nieruchomości prywatne. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, inwestor pismem z 3 lipca 2017 r., znak: [...], ustosunkował się do odwołaniu wniesionych zarzutów, wyjaśniając motywy wyboru lokalizacji inwestycji przedstawionej we wniosku z 20 stycznia 2017 r. i przyjętej w zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Przedmiotowe pismo zostało przez organ odwoławczy, zgodnie z wyrażoną w art. 9 kpa zasadą udzielania stronom postępowania informacji, przesłane Skarżącym przy piśmie z 25 lipca 2017 r., znak: [...], z pouczeniem, iż strony, zgodnie z art. 73 kpa, mogą przeglądać akta sprawy osobiście lub przez pełnomocnika, w siedzibie Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa. Ponadto, mając na uwadze dyspozycję wyrażoną w art. 10 kpa, Minister pismem z 11 października 2017 r., znak: [...], poinformował strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz głoszonych żądań. Z powyższego uprawnienia Skarżący nie skorzystali. Po uzyskaniu stanowiska inwestora oraz przeanalizowaniu zarzutów podniesionych przez Skarżących Minister uznał za zasadne wyjaśnienia inwestora, przemawiające za prawidłowością zaprojektowanych rozwiązań. Wyjaśnił także, że zarówno wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu decyduje o jej przebiegu oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy gazowej. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Jednocześnie konieczne jest zachowanie racjonalnej proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa (np. prawa do nieruchomości) a zamierzonym celem (np. inwestycji w zakresie terminalu gazowego) danej regulacji prawnej, na co zwraca się uwagę w doktrynie oraz w judykaturze (J. Zakolska. Zasada proporcjonalności w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1708/09). Zadaniem zatem organu jest sprawdzenie, czy przyjęte przez wnioskodawcę rozwiązania techniczne, w tym obszar niezbędny do ograniczenia w korzystaniu, odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu. Przepisy specustawy gazowej nie określają obowiązku przedstawienia przez inwestora różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, dlatego też organ orzekający ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13). W tym zakresie organ dokonał w niniejszej sprawie takowej oceny. Stanowisko mówiące o kreacyjnej roli inwestora w procesie realizacji inwestycji infrastrukturalnych zostało zaaprobowane w szerokim orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zwłaszcza w sprawach dotyczących inwestycji drogowych, ale znajdującym zastosowanie również w sprawach z zakresu ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu organ przywołał liczne wyroki sądów administracyjnych. Skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora dotyczącego przedsięwzięcia w zakresie terminalu, to porównując jego zawartość z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji, określoną wart. 10 ust. 1 specustawy gazowej, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. W przypadku uznania, iż przedstawiony przez inwestora projekt spełnia wymogi prawa i cel danej inwestycji, zarówno wojewoda, jak też Minister nie jest uprawniony do zmiany przebiegu inwestycji. Za powyższym stanowiskiem przemawia również fakt, iż w celu skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu inwestor na podstawie przepisów specustawy gazowej obowiązany jest do przedstawienia opinii i uzgodnień oraz decyzji innych organów, wyrażających stanowisko co do przebiegu przedsięwzięcia i jego lokalizacji w określonym kształcie. Ingerowanie w kształt inwestycji przez organy orzekające - przy spełnieniu przez inwestora wszystkich wymagań określonych przepisami prawa - stanowiłoby działanie niedopuszczalne. Wobec powyższego, podniesiona kwestia zmiany przebiegu gazociągu uwzględniająca interesy Skarżących, w świetle powyższych wyjaśnień w ocenie organu nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji jako wadliwej w tym zakresie. Uznać zatem należy, że zarzuty kwestionujące lokalizację przedmiotowej inwestycji nie zasługują na uwzględnienie. Analiza założeń lokalizacyjnych przyjętych przez inwestora wskazuje, że trasa gazociągu została opracowana w sposób optymalny. Gazociąg zaprojektowano jako obiekt podziemny w części przebiegający przez obszary pól uprawnych, łąk, nieużytków, tereny leśne (lasy prywatne i państwowe), w części w rejonie istniejących zabudowań oraz w rejonie obiektów przemysłowych. Minister podziela przy tym stanowisko przedstawione przez inwestora w piśmie z 3 lipca 2017 r., znak: [...], z którego wynika, że przebieg gazociągu został zoptymalizowany pod względem aspektów środowiskowych oraz zabudowy mieszkaniowej w taki sposób, aby w jak najmniejszym stopniu oddziaływać na tereny prywatne. Brak jest w szczególności zmiany lokalizacji inwestycji w rejonie przekroczenia rzeki [...] w taki sposób, aby przylegał do istniejącego gazociągu DN500, a to z uwagi na kolizję z istniejącą linią średniego napięcia oraz kąt takiego skrzyżowania niezgodny z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. 2013 poz. 640 z późno zm.), zachowanie przepisowych odległości pomiędzy przedmiotowymi instalacjami oraz odległości narzuconej reżimem technologicznym w przypadku wykonywania przekroczeń przeszkód terenowych realizowanych metodami bezwykopowymi. Wzięto także pod uwagę, że w wypadku inwestycji liniowych ich przebieg zawsze pozostaje kompromisem uwzględniającym szereg czynników i nie jest możliwe całkowite zrezygnowanie z ich przebiegu przez nieruchomości będące własnością prywatną. Ograniczenia techniczne związane z charakterem projektu gazociągu przesyłowego wysokiego ciśnienia powodują, że niemożliwe jest dowolne kształtowanie jego przebiegu poprzez gwałtowne zmiany kierunku, dostosowywanie się do wąskich korytarzy z ostrymi załamaniami, itp. Projektowanie gazociągu, z uwagi na bezpieczeństwo jego funkcjonowania, podlega ściśle określonym regułom wynikającym z bezwzględnie obowiązujących przepisów technicznych, w tym w szczególności z rozporządzenia. Wobec powyższego gazociągi tego typu, z uwagi na duże średnice, duże grubości ścian oraz wymagane procedury eksploatacyjne, charakteryzują się możliwie łagodnymi łukami, a ponadto nie mogą być gięte w dowolny sposób. W konsekwencji próby dostosowania przebiegu do skomplikowanego kształtu działki lub przeszkód terenowych powodują zdecydowanie bardziej niekorzystne skutki w późniejszych możliwościach zagospodarowania terenu niż ma to miejsce w przypadku przebiegu w linii prostej. Zezwolenie na lokalizację inwestycji gazowej, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy gazowej oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności zezwolenia na lokalizację inwestycji gazowej użytku publicznego. Zaznaczono, że ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestor - w omawianym przypadku Operator Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. z siedzibą w [...], decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z c naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Uzależnianie funkcjonowania gazociągów publicznych od wyrażenia zgody przez osobę prywatną nie byłoby do pogodzenia z charakterem inwestycji o znaczeniu ponad lokalnym, stanowiącej realizację celu publicznego. W myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1517/97,: "Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Interesy osób trzecich winny być brane pod uwagę na etapie prac projektowanych i przez organ przygotowujący decyzję - pozwolenie na budowę. Nie można jednak oczekiwać, aby interes osób trzecich był najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę." W ocenie Ministra za nietrafne uznać należało zatem zarzuty Pana H. M., Pana M. S.. oraz Pana W. R., którzy wnioskują o zmianę lokalizacji planowanej inwestycji z uwagi na minimalizację wycinki obszarów leśnych stanowiących teren żerowania dla wielu zwierząt, a w szczególności nietoperzy (nocka orzęsionego). Odnosząc się do powyższego zarzutu organ odniósł się do ustaleń zawartych w decyzji środowiskowej. Z dokonanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oceny wpływu gazociągu na przyrodę i krajobraz na etapie budowy i eksploatacji dla zadania 4- Odcinek gazociągu S – T. wynika, że oprócz walorów przyrodniczych przedmiotowa inwestycja, na skutek prowadzonych prac budowlanych i montażowych, obecności maszyn, środków transportu i materiałów budowlanych, okresowo naruszy walory krajobrazowe. Będzie to oddziaływanie negatywne, jednak o charakterze krótkotrwałym - po zakończeniu montażu gazociąg zostanie przykryty gruntem, plac budowy uporządkowany a trasa lokalizacji gazociągu zrekultywowana. Trwałym elementem wprowadzonym do krajobrazu będą jedynie zespoły zaporowo - upustowe oraz węzeł rozdzielczo - regulacyjno - pomiarowy. Skutkiem realizacji przedsięwzięcia będzie ponadto stosunkowo niewielka utrata lesistości terenu - inwestycja przebiega przede wszystkim przez tereny otwarte pól, łąk i nieużytków. Jednak nawet w terenach zalesionych po zakończeniu robót i wprowadzeniu nasadzeń kompensujących wycinkę drzew i krzewów bez zalesienia pozostanie jedynie wąski pas. Ta zmiana w skali całych obszarów chronionego krajobrazu i parków krajobrazowych także nie będzie miała istotnego wpływu na krajobraz i nie stoi w sprzeczności z celami wskazanymi dla tych obszarów. Ponadto, jak wynika z dokonanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oceny wpływu gazociągu na przyrodę i krajobraz na etapie budowy i eksploatacji dla zadania 4 - Odcinek gazociągu S. – T., planowane przedsięwzięcie będzie przebiegać również w zasięgu występowania co najmniej kilku gatunków nietoperzy, w tym znajdującej się w miejscowości [...] (około 1,3 km od linii gazociągu), znanej kolonii nocka orzęsionego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w decyzji środowiskowej, określając warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, w pkt. 2.29 lit. f) ustalił, że w trakcie realizacji przedsięwzięcia należy zapewnić nadzór przyrodniczy pełniony przez osoby legitymujące się wykształceniem lub doświadczeniem odpowiednim do zakresu wykonywanego nadzoru, a w szczególności entomologa i chiropterologa, w przypadku konieczności usunięcia drzew mogących stanowić potencjalne siedlisko dla chronionych owadów lub nietoperzy. W powołanej decyzji środowiskowej organ wskazał, że ze względu na skalę inwestycji - długość i szerokość strefy montażowej gazociągu, uwzględniając ciągłe zmiany zachodzące w przyrodzie, w tym zmiany siedliskowe i mobilność zwierząt, konieczne jest zapewnienie stałego nadzoru przyrodniczego przez specjalistów z różnych dziedzin, zarówno na etapie prac przygotowawczych, jak również na etapie realizacji inwestycji. W decyzji wskazano szeroki zakres zadań i obowiązków wymaganych do wykonania przez nadzór przyrodniczy. Zakres ten obejmuje nie tylko kontrolę prawidłowego wypełnienia wskazań decyzji wydanych przed uzyskaniem zgody na realizacje przedsięwzięcia, ale również zapewnienie by wszystkie prace prowadzone były z poszanowaniem ochrony siedlisk i ochrony gatunkowej. Jednak przede wszystkim osoby nadzoru na podstawie systematycznych badań, obserwacji i kontroli stanu środowiska przez cały okres realizacji inwestycji powinny decydować o słuszności podjęcia wskazanych działań ochronnych, o zastosowaniu ich korekt lub wprowadzeniu dodatkowych zabezpieczeń w organizacji prac budowlanych. Skutki prawne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określone zostały w art. 86 ustawy ocenowej, zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej w zakresie terminalu dla omawianego przedsięwzięcia. Niemniej analizując treść decyzji środowiskowej wydanej dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego należy wskazać, że jakkolwiek zawiera ona szereg zapisów, które obligują inwestora do podjęcia działań zmierzających do ograniczenia ingerencji w środowisko naturalne, to jednak nie negują one możliwości realizacji inwestycji w kształcie wnioskowanym przez inwestora. Podkreślić również należy, że w pkt 111.2 decyzji Wojewody [...] organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do spełnienia warunków określonych w decyzji środowiskowej - na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji. Ustosunkowując się do zarzutu Pana A. P., który we wniesionym odwołaniu wyraził wątpliwość co do zakresu ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości, której jest współwłaścicielem, organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu lub inwestycji towarzyszącej, wskazanych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8, w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia na nich budowy inwestycji w zakresie terminalu, a także prac związanych z konserwacją lub usuwaniem awarii, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ograniczy, za odszkodowaniem, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przedmiotów i urządzeń. Zakres ograniczenia w korzystaniu nieruchomości determinowany jest wnioskiem inwestora, gdyż jak zostało już wyjaśnione, to inwestor pełni kreacyjną rolę w procesie lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Powierzchnia nieruchomości podlegająca ograniczeniu w sposobie korzystania z nieruchomości musi odpowiadać potrzebom inwestora, przy czym wpływ na tę powierzchnię ma zakres oraz charakter prowadzonych prac. Należy pamiętać, że z uwagi na skutek decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu, inwestor uzyskuje tytuł prawny do dysponowania nieruchomością jedynie w takim zakresie, w jakim uzyskał pozytywną dla siebie decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji. W przypadku działki stanowiącej współwłasność Pana A. P. zakres tego ograniczenia został na mocy decyzji Wojewody [...] ustalony na 246 m2 i w tym zakresie jest zgodny z wnioskiem inwestora. Jak wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, a w szczególności dokumentacji mapowej, stanowiącej załącznik do decyzji Wojewody [...], przez nieruchomość o nr ewid. [...] z obrębu [...], przebiegać będzie gazociąg, będący obiektem liniowym wykonanym jako instalacja podziemna. Dodatkowo na terenie ww. nieruchomości ustanowiona została strefa kontrolowana o szerokości 6 metrów po każdej ze stron projektowanego gazociągu. Jak wynika z załącznika nr 3 do wniosku inwestora z dnia 20 stycznia 2017 r. - "Określenie granic terenu objętego wnioskiem. Część opisowa", teren objęty linią określającą granicę inwestycji obejmuje w całości pas budowlano-montażowy dla gazociągu, drogi dojazdowe do pasa budowalno-montażowego. Ponadto, w granicach terenu objętego wnioskiem mieści się również obszar oddziaływania. Odnosząc się do zarzutu Pana A. P., dotyczącego skierowania korespondencji do nieżyjącej Pani M. D., organ wyjaśnił, że przepisy specustawy gazowej, których celem było uproszczenie i przyspieszenie procedury wiązanej z uzyskaniem decyzji niezbędnych dla realizacji inwestycji w zakresie terminalu oraz inwestycji towarzyszących, przewidują uproszczony tryb zawiadamiania właścicieli oraz użytkowników nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania oraz wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 pkt 2 oraz art. 12 ust. 1 specustawy gazowej, organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do wysłania właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem, zawiadomień o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji. Należy przy tym podkreślić, że zawiadomienie takie wysyłane jest na adres określony w katastrze nieruchomości ze skutkiem doręczenia. Odpowiadając na zarzuty Pana W. S., Pani M. S. oraz Pana M. S.., którzy we wniesionych odwołaniach wyrazili obawy co do bezpieczeństwa mieszkańców z uwagi na prawdopodobieństwo wystąpienia awarii gazociągu i wypływu gazu, wyjaśniono, że na etapie przygotowywania dokumentacji projektowej, inwestor uzyskał wymaganą przepisami specustawy gazowej, decyzję środowiskową. Ponadto, przed wystąpieniem z wnioskiem o ustalenie lokalizacji planowanej inwestycji inwestor pismem z 4 listopada 2016 r., wystąpił do Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w [...], z wnioskiem o zaopiniowanie planowanej inwestycji. Ww. organ, pomimo skutecznego doręczenia wniosku inwestora, nie wydał w terminie wskazanym wart. 6 ust. 4 specustawy gazowej opinii, co należy potraktować jako brak uwag. Dodatkowo jak wynika z wyjaśnień inwestora zawartych w załącznikach nr 4 oraz 5 do wniosku z 20 stycznia 2017 r., w celu odpowiedniego zabezpieczenia projektowanego gazociągu, inwestor zaplanował szereg' działań, mających na celu wyeliminowanie potencjalnego ryzyka powstania poważnym awariom. W celu kontroli prawidłowości funkcjonowania gazociągu, a przede wszystkim jego szczelności, będzie on wyposażony w stały, automatycznie działający nadzór utrzymywania się założonego ciśnienia gazu wewnątrz rurociągu. Niekontrolowany spadek ciśnienia w rurociągu i z wiązane z tym zagrożenie wybuchem może mieć miejsce tylko w przypadku rozszczelnienia gazociągu, które zostanie ujawnione przez aparaturę pomiarową. Odnosząc się do zarzutów Skarżących, dotyczących niewyrażenia przez nich zgody na realizację przedmiotowej inwestycji gazowej, wyjaśniono, że przepisy specustawy gazowej nie nakładają na inwestora obowiązku uzyskania zgody właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, na realizację planowanego przedsięwzięcia. W przypadku inwestycji celu publicznego, jaką jest budowa terminala gazowego, bezpieczeństwo energetyczne i interes państwa wymaga ograniczenia indywidualnych uprawnień właścicieli lub użytkowników wieczystych gruntów objętych inwestycją. W tym też celu prawodawca w drodze regulacji ustawowej przewidział szczególny tryb postępowania umożliwiający planowanie inwestycji liniowej o. charakterze strategicznym' dla gospodarki narodowej. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż wbrew powszechnemu przekonaniu, własność nie jest prawem nieograniczonym. W myśl bowiem art. 140 KC, wyznacznikami granic własności są ustawy i zasady współżycia społecznego, a wyznacznikiem sposobu korzystania przez właściciela z przysługującego mu prawa jest społeczno - gospodarcze przeznaczenie tego prawa. Z takim ograniczeniem ustawowym mamy do czynienia w niniejszym przypadku. Ustosunkowując się do zarzutów Skarżących, dotyczących obniżenia wartość nieruchomości w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, organ wskazał, że ww. zagadnienia nie stanowią przedmiotu rozstrzygnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu. Dotyczą one bowiem kwestii odszkodowawczych, regulowanych w odrębnym postępowaniu. Zgodnie z art. 23 ust. 1 specustawy gazowej za nieruchomości, użytkowanie wieczyste oraz ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości, o których mowa wart. 20 ust. 3, 4 i 12 ww. ustawy, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między wojewodą, a dotychczasowym właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługuje ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości. Uzgodnienia dokonuje się w formie pisemnej pod rygorem nieważności. W ust. 2 powołanego wyżej przepisu wskazano, że jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu stała się ostateczna, nie dojdzie do uzgodnienia wysokości odszkodowania, kwestię tę ustala wojewoda w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania. W ust. 3 tego przepisu wyjaśniono, że wysokość odszkodowania ustala się na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości w dniu uzgodnienia, albo w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Odszkodowanie podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Co zaś się tyczy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, co ma miejsce w przypadku Skarżących, poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 24 ust. 1 specustawy gazowej), to podkreślenia wymaga, iż dotychczasowi właściciele i użytkownicy wieczyści zachowają swoje prawa, jednakże muszą umożliwić inwestorowi realizację inwestycji (gazociągu), a następnie dostęp do niej w celu konserwacji i naprawy. Również w tym przypadku właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości przysługuje odszkodowanie, jednakże z innego tytułu prawnego. Stosownie do treści art. 24 ust. 1 zd. 2 specustawy gazowej, przepisy art. 124 ust. 2 i 4 - 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, z późno zm.), zwanej dalej "ugn" , stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem przepisów specustawy gazowej. W takim przypadku odszkodowanie wypłacane będzie za rzeczywiście poniesione szkody, zgodnie z art. 128 ust. 4 ugn. Ponadto zgodnie z art. 124 ust. 4 ugn, na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości o stanu poprzedniego, niezwłocznie po realizacji inwestycji. Odnosząc się z kolei do zarzutów Skarżących dotyczących braku możliwości swobodnego korzystania z nieruchomości, jak również niemożności realizacji przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, budowlanych, czy plantatorskich, spowodowanych realizacją przedmiotowej inwestycji gazowej, organ uznała je za chybione. Jeżeli realizacja inwestycji uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy, albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby inwestor nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości (art. 124 ust. 5 ugn). Z przepisu tego wynika, iż przeniesienie prawa własności nieruchomości nastąpić może jedynie na wniosek właściciela bądź użytkownika wieczystego nieruchomości. Żądanie to ma jednakże charakter cywilnoprawny i w razie odmowy realizacji uprawnień właściciela może być dochodzone wyłącznie w drodze powództwa przed sądem powszechnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Katowicach z dnia 22 czerwca 1998 r., sygn. akt" SNKa 921/98, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2000 r., sygn. akt IV SA 1654/98 oraz z dnia 20 listopada 2002 r., sygn. akt I SN980/01, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku, sygn. akt " SNGd 3291/00 (niepubl.), Ewentualne żądania wykupienia nieruchomości, w stosunku do których decyzja Wojewody [...] ograniczyła sposób korzystania, powinno być skierowane do inwestora, po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia również żądanie Pana W. S., który wniósł o ,,( ... ) wszczęcie postępowania o wywłaszczenie z całej ( ... ) nieruchomości" w ocenie organu jest bezpodstawne, i nie może zostać rozpatrzone w ramach prowadzonego postępowania. . Organ wskazał także, że jak słusznie zwrócił uwagę organ pierwszej instancji, iż w odniesieniu do nieruchomości Pana W. S., na mocy decyzji Wojewody [...] została ustalona strefa kontrolowana o szerokości 12 m (po 6 m w każdą stronę licząc od osi gazociągu), którą wyznaczono w celu minimalizacji możliwości ingerencji w strukturę gazociągu. Planowany gazociąg w swoim oddziaływaniu mieści się w zakresie strefy kontrolowanej istniejącego od lat 70-tych ubiegłego wieku (rok budowy 1971) gazociągu wysokiego ciśnienia DN500 relacji Z. – T.. Dla istniejącego gazociągu DN500 utworzono strefę kontrolowaną o szerokości 30 m (15 m od osi gazociągu). Zatem nowoprojektowany gazociąg w żaden sposób nie ograniczy możliwości zabudowy nieruchomości, których właścicielem jest Skarżący. Ponadto, z uwagi na projektowany charakter wykonania przejścia pod ul. [...] w [...] - przekroczenie w technologii bezwykopowej, fizyczna ingerencja w działki nr ew. [...] i nr ew. [...] nie będzie miała miejsca. Co do braku możliwości realizacji przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, Minister wskazał, że przepisy specustawy gazowej nie przewidują wypłaty odszkodowań za brak możliwości realizacji przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Jak podkreśla się w orzecznictwie, w zakres odszkodowania związanego z realizacją inwestycji nie wchodzi ani utrata dochodów z nieruchomości, ani spodziewanych zysków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1519/08). Samo niezadowolenie, czy też obawa, iż wybudowanie gazociągu stwarza ograniczenie możliwości racjonalnego wykorzystania działki w pełnym potencjalnym zakresie, nie jest wystarczającym argumentem do kwestionowania zasadności, czy też prawidłowości wydanej decyzji w sprawie. Tym niemniej Skarżący mogą dochodzić naprawienia szkód w tym zakresie na drodze cywilnoprawnej. Odnosząc się do zarzutów Pana A. P., który we wniesionym odwołaniu wskazał na nieprawidłowości, jakie jego zdaniem miały miejsce przy doręczeniu Skarżącemu zawiadomienia Wojewody [...] o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji, Minister wyjaśnił, że stosownie natomiast do art. 10 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Od zasady tej organy mogą odstąpić tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną, przy czym, w tej sytuacji, organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (art. 10 § 2 i 3 kpa). Zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oznacza, że strona ma prawo do zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym na danym etapie postępowania. Art. 8 ust. 1 pkt 2 specustawy gazowej stanowi, iż wojewoda zawiadamia o wszczęciu postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji na adres wskazany w katastrze nieruchomości ze skutkiem doręczenia. Z zebranego materiału w sprawie wynika, że Wojewoda [...] pismem z dnia 20 lutego 2017 r., znak: [...], zawiadomił o wszczęciu przedmiotowego postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego wnioskodawcę, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem oraz poinformował o terminie i miejscu, w którym strony mogły zapoznać się z aktami sprawy i wypowiadać co do zebranych dowodów i materiałów. Powyższy termin wyznaczono do dnia 6 marca 2017 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru adresowanego do Pana A. P. zawiadomienia wynika, że przesyłkę postawiono na okres czternastu dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym, a zawiadomienie o umieszczeniu w oddawczej skrzynce pocztowej adresata informujące o możliwości odbioru ww. przesyłki w Urzędzie Pocztowym pozostawiono w dniu 1 marca 2017 r. Odbiór ww. przesyłki potwierdził Pan A. P. w dniu 14 marca 2017 r. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało Skarżącemu doręczone już po wydaniu zaskarżonej decyzji, niemniej jednak, stwierdzić należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa więc ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, opubl. Lex nr 1070853). W sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa (vide: wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1320/08). Tymczasem jak wynika z treści wniesionego odwołania, Skarżący wskazuje jedynie na brak możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń, podkreślając brak wiedzy w zakresie rzeczywistego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości o nr ewid. [...] z obrębu [...]. Pan A. P. nie wskazał natomiast, jakich czynności procesowych nie mógł dokonań w niniejszej sprawie. W ocenie organu odwoławczego, w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji Wojewody [...] nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty Skarżącego zostały rozpoznane w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zbadał zakres ograniczenia w sposobie korzystania nieruchomości, której skarżąc jest współwłaścicielem, udzielając Panu A. P. stosownych wyjaśnień. Odnosząc się natomiast do pisma [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., z 12 maja 2017r. stanowiącego zgodnie ze stanowiskiem samego wnoszącego pismo dotyczące "przyłączenia się do postępowania odwoławczego, wywołanego przez inne strony postępowania", Minister wskazał, że pismo to -doprecyzowane pismem z 4 lipca 2017 r.- nie stanowi odwołania od decyzji Wojewody [...], ale - na co zwrócił uwagę pełnomocnik ww. spółek w piśmie z dnia 4 lipca 2017 r., stanowisko strony w toku postępowania odwoławczego zainicjowanego przez inne strony postępowania. Jak przyjmuje się w piśmiennictwie, zasada zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, wyrażona wart. 10 § 1 kpa, przejawia się w postępowaniu odwoławczy m. in. w obowiązku powiadomienia o wniesionych odwołaniach pozostałych stron postępowania (art. 131 kpa). Zauważa się również, że obejmuje ona prawo tych podmiotów do zgłaszania wniosków, uzupełniania ich treści, dołączania uzasadnień, załączników, prawo do zaznajomienia się z wniesionym odwołaniem, sporządzanie z niego notatek (por. J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz, 2009, s. 71). Obowiązek zapewniania stronom udziału w postępowaniu musi być jednak realizowany z uwzględnieniem charakteru postępowania odwoławczego. Jego szczególną cechą jest wnioskowy charakter, albowiem postępowanie odwoławcze może zostać zainicjowane wyłącznie przez stronę postępowania. O ile w literaturze przedmiotu przyjmuje się powszechnie, że organ odwoławczy powinien zapewnić stronom możliwość udziału w postępowaniu, to jednak nie może umknąć uwadze, że działania strony polegają pewnemu ograniczeniu właśnie z uwagi na charakter postępowania toczącego się przed organem drugiej instancji. Podkreśla się bowiem, że strony mają prawo do zapoznania się z treścią odwołań wniesionych przez inne strony i wypowiedzenia się co do ich treści (E. Iserzon, w: Iserzon, Starościak, Komentarz, 1970, s. 230; Janowicz, Komentarz, 1996, s. 315; B. Adamiak, w: Adamiak, Borkowski, Komentarz, 2009, s. 569). Jest bowiem oczywiste, że treść odwołań i zawarte w nich wnioski mogą wpływać na sytuację prawną innych stron postępowania - zwłaszcza w sytuacji, gdy w postępowaniu uczestniczą strony o przeciwnych interesach. Organ zwrócił uwagę na szczególny charakter postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu. Powszechnie przyjmuje się, że każdy z właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości oraz każda z osób mających inne prawa do nieruchomości jest stroną decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu jedyne w części dotyczącej jego nieruchomości. Nie ma więc interesu prawnego taka osoba, która jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu, ale w odniesieniu do innego obszaru objętego tą decyzją aniżeli jego nieruchomość. Osoba taka może złożyć odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, lecz nie może skutecznie kwestionować ustaleń decyzji wobec innych nieruchomości, jeżeli nie przysługuje jej wobec tych nieruchomości określony tytuł prawny. W takim przypadku organ odwoławczy zobowiązany jest rozpatrywać odwołanie w granicach oddziaływania decyzji na interes prawny osoby odwołującej się, niezależnie od zarzutów podniesionych w odwołaniu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że odwołania, jakie zainicjowały postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie, koncentrowały się na zakwestionowaniu lokalizacji inwestycji na terenie nieruchomości, stanowiących własność odwołujących, a ponadto odnosiły się do sytuacji prawnej stron, które je wniosły. W konsekwencji uprawnienia do wniesienia przez strony, które same nie skorzystały z przysługującego im prawa złożenia odwołania, obejmowały prawo odniesienia się do wniesionych odwołań i przedstawienia własnego stanowiska w sprawie w tej tylko mierze, w której prawa i obowiązki tych stron były wspólne. Nie jest natomiast w ocenie organu odwoławczego możliwe przedstawianie argumentów dotyczących jedynie własnego interesu prawnego skarżących, który jak już wcześniej wyjaśniono, w żaden sposób nie oddziałuje na sferę praw i obowiązków innych stron postępowania. Przyjęcie poglądu przeciwnego prowadziłoby do skutków nie do pogodzenia z kodeksową zasadą praworządności. Należy bowiem mieć, na uwadze, że konieczność rozpatrzenia przez organ odwoławczy od pełnym zakresie - niezależnie od tego, czy zostało złożone przez stronę, która wiosła odwołanie czy też przez stronę, która z takiego prawa nie skorzystała, prowadziłoby w istocie do sytuacji, w której rozpatrzeniu podlegałyby środki wniesione po upływie ustawowego terminu, a w konsekwencji obarczenia decyzji odwoławczej wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Zgodnie z treścią art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 2 specustawy gazowej odwołanie od decyzji wydawanych na podstawie specustawy gazowej, wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji stronie albo w terminie 14 dni od dnia obwieszczenia lub doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji. Przepis art.12 ust. 1 specustawy gazowej stanowi, że wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji terminalu jedynie wnioskodawcy. Natomiast pozostałe strony wojewoda zawiadamia o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji terminalu w drodze zawiadomień, wysyłanych na adres określony w katastrze nieruchomości ze skutkiem doręczenia (właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych ww. decyzją) lub w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na lokalizację inwestycji, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim, ze skutkiem doręczenia na dzień obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim (pozostałe strony). Z powyższego wynika, że termin na złożenie odwołania od decyzji o ustaleniu lokalizacji terminalu biegnie dla: a) inwestora - od dnia doręczenia decyzji, b) właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją - od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, wysyłanego na adres określony w katastrze nieruchomości, c) pozostałych stron postępowania - od dnia zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu decyzji w urzędzie wojewódzkim. W aktach sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody [...] doręczono spółce [...] Sp. z o. o. w dniu 23 marca 2017r. W związku z powyższym, termin do wniesienia odwołania upłynął dla tego podmiotu z dniem 6 kwietnia 2017 r. Natomiast spółce [...] sp. z o.o. decyzja Wojewody [...] została doręczona w dniu 4 kwietnia 2017 r., tj. z upływem 14-tego dnia od dnia zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu decyzji w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...]. W związku z tym organ stwierdził, że zarzuty zawarte w piśmie skarżących spółek z dnia 12 maja 2017 r., doprecyzowanym pismem z dnia 4 lipca I 2017 r., nie mogą zostać rozpoznane w pełnym zakresie gdyż prowadziłoby to do obejścia prawa poprzez i rozpoznanie środka procesowego wniesionego po upływie ustawowego terminu. Skoro strona postępowania I świadomie zrezygnowała z prawa do wniesienia środka zaskarżenia, brak jest podstaw, aby pismo, które jak sama twierdzi, odwołania nie stanowi, zostało rozpoznane w pełnym zakresie. Uprawnienia do przedstawiania przez stronę żądań, która sama nie wniosła odwołania od decyzji w terminie ustawowym, dotyczy w ocenie Ministra wyłącznie kwestii podniesionych w innych odwołaniach, a wpływających na sytuację prawną tej strony. Tymczasem stanowisko zawarte w piśmie z dnia 12 maja 2017 r., doprecyzowanym pismem z dnia 4 lipca 2017 r., stanowi w istocie odrębne, wniesione po terminie ustawowym pismo odwoławcze, które jedynie z uwagi na chęć jego sanowania, określono mianem przyłączenia się do postępowania odwoławczego, wywołanego przez inne strony postępowania. W konsekwencji ww. pismo mogło jedynie stanowić impuls do podjęcia przez organ odwoławczy działań z urzędu. Jednakże z uwagi na fakt, że poruszone w nim okoliczności dotyczyły przede wszystkim kwestii lokalizacyjnych, które jak zostało już wyjaśnione w uzasadnieniu niniejszej decyzji, nie są przedmiotem oceny organu administracji publicznej, nie mogły mieć wpływ na ocenę legalności decyzji Wojewody [...]. Skargę na powyższą decyzję wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów prawa o postępowaniu mające wpływ na treść decyzji, tj.: • art. 9 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (Dz. U. 2017 r. poz. 2302), zwanej dalej "specustawą gazową", w związku z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej "kpa", oraz art. 15 kpa, poprzez pominięcie stanowiska Skarżących przystępujących do postępowania administracyjnego, podczas gdy w myśl zasady dwuinstancyjności, organ administracyjny wydając decyzję, winien merytorycznie rozpoznać całość sprawy, a nie wyłącznie rozpatrywać odwołanie w granicach oddziaływania decyzji na interes prawny osoby odwołującej się, • art. 9 specustawy gazowej w związku z art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, w szczególności w wyniku braku dokładnej i wyczerpującej analizy planów lokalizacyjnych inwestycji objętej decyzją. • art. 9 specustawy gazowej w związku z art. 107 § 3 kpa w związku z art. 8, art. 16 ust. 1 kpa i art. 11 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy, lakoniczny i niewyczerpujący, tj. w szczególności bez wskazania szczegółowych przepisów prawa materialnego, które przemawiały za odmową zmiany decyzji we wnioskowanym zakresie, co stoi w sprzeczności z funkcją uzasadnienia jako elementu decyzji administracyjnej, a także bez wskazania dowodów, na których organ się oparł wydając decyzję, a którym dowodom organ odmówił wiarygodności, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 16 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz. Urz. EU. L. nr 312 str. 3), zwaną dalej "dyrektywą", poprzez nieuwzględnienie wskazanej dyrektywy w ramach realizacji planów lokalizacyjnych przedmiotowej inwestycji, a to w oparciu o powszechnie znane informacje dotyczące działalności Skarżących, 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. umowy z dnia 10 listopada 1989 r. zawartej pomiędzy Polską Rzeczpospolitą Ludową a Republiką Federalną Niemiec w sprawie popierania i wzajemnej ochrony inwestycji (Dz. U. z 1990 r. Nr 27, poz. 116), zwaną dalej "umową", poprzez nieuwzględnienie wskazanej umowy w ramach realizacji planów lokalizacyjnych przedmiotowej inwestycji, a to w oparciu o powszechnie znane informacje dotyczące działalności Skarżących. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżących powołał się na pismo z dnia 12 maja 2017 r., zatytułowane: "Przyłączenie do postępowania odwoławczego" i jego uzupełnienie z 4 lipca 2017 r., w którym Skarżące, wskazały, że pismo z dnia 12 maja 2017 r. nie jest odwołaniem od decyzji Wojewody [...], ale "przyłączeniem się do postępowania odwoławczego, wywołanego przez inne strony postępowania", na które powołuje się pełnomocnik skarżących w uzasadnieniu skargi wyjaśniając jednocześnie, że powyższa czynność nie stanowiła, w żadnym wypadku doprecyzowania pisma (stanowiska) z dnia 12 maja 2017 r. Zgodnie z stanowiskiem skarżących spółek, w myśl art. 15 kpa, organy administracji publicznej wydając decyzję administracyjną powinny kierować się całością przepisów postępowania. Organ odwoławczy nie jest związany granicami odwołania i obowiązany jest orzec co do całości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Pozostawiając sprawę nierozpoznaną w pełnym zakresie organ odwoławczy dopuszcza się rażącego naruszenia przepisów art. 16 § 1 kpa. Wobec powyższego skarżące spółki podnoszą zarzut, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że ich stanowisko zostało rozpoznane w tej tylko mierze, w której prawa i obowiązki skarżących były wspólne z podmiotami składającymi odwołanie na decyzję organu pierwszej instancji. Argumentując swoje stanowisko skarżące powołały art. 15 kpa wyjaśniając jednocześnie, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyraża regułę, że wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. W ocenie skarżących powyższe sprowadza się do faktu, że organ drugiej instancji winien ponownie, w całej rozciągłości rozpoznać na nowo sprawę w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w tym również o fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu, które to nie wymagają dowodu. Pełnomocnik skarżących wskazał, na gruncie prawa cywilnego, że za fakt powszechnie znany należy uznać również wpis do Krajowego Rejestru Sądowego oraz inne jawne publikacje organów publicznych, do których należą także Wojewódzkie Plany Gospodarowania Odpadami. Na potwierdzenie swojego stanowiska pełnomocnik skarżących powołał postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt GKS 254/13. W ocenie skarżących, organy administracyjne, w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, winny uwzględniać nie tylko stanowisko odwołujących, ale również fakty - które pomimo nie wskazania ich w środku zaskarżenia, jednakże - przy użyciu obiektywnego spojrzenia na prowadzone postępowanie, doświadczenia, a w szczególności kompetencji uprawniających je do wydawania decyzji są jawne, powszechnie znane, możliwe przez każdego do uzyskania. Do faktów powszechnie znanych należy zaś informacja na temat prowadzonego przez [...] Sp. z o.o. [...] w [...] na nieruchomościach położonych w [...], obręb [...], karta mapy [...], dz. nr [...] i [...]. Wobec powyższego powołane powyższej pismo Skarżących z dnia 12 maja 2017 r., nie stanowiło odwołania, a jedynie przyłączenie się do postępowania odwoławczego, wywołanego przez inne strony postępowania i było jedynie przypomnieniem, uświadomieniem organu odwoławczego, że plany lokalizacyjne przedmiotowej inwestycji zawarte w decyzji Wojewody [...] są niezgodne z innymi, już wcześniej przyjętymi aktami prawnymi oraz faktami powszechnie znanymi. Ponadto pełnomocnik skarżących podkreśla, że w piśmie z dnia 12 maja 2017 r. nie powołano się na materiał dowodowy, do którego organ odwoławczy nie miałby dostępu, stąd też należy stwierdzić, że zakres prowadzonego postępowania administracyjnego nie został w żadnym stopniu poszerzony o nowe tezy, dowody. W dalszej części skargi powołano orzecznictwo oraz piśmiennictwo w zakresie stanowiska w przedmiocie stosowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Ponadto podniesiono, że zakres postępowania w drugiej instancji wyznaczają granice sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Sprawa rozpatrywana w postępowaniu odwoławczym powinna być tożsama ze sprawą rozpatrzoną przez organ pierwszej instancji, pod względem przedmiotowym, z zastrzeżeniem, że organ odwoławczy uwzględnia zmiany: 1) stanu prawnego (zmiana przepisów w okresie od wydania decyzji pierwszej instancji do wydania decyzji przez organ odwoławczy), 2) stanu faktycznego (zmiana stanu faktycznego w tym czasie, gdy ujawniły się nowe okoliczności faktyczne, nabrały nowego znaczenia okoliczności pominięte). Organ odwoławczy nie jest związany granicami odwołania i obowiązany jest orzec co do całości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołano wybrane orzecznictwo. Skarżące podniosły także, że umiejscowienie przedmiotowego gazociągu w stosunku do nieruchomości Spółki może spowodować, iż na nieruchomości Spółki nie będzie możliwości przeprowadzenia ewentualnej inwestycji w celu osiągnięcia przez instalację [...] Sp. z o.o. lepszych wyników w zakresie odzysku odpadów, w związku z treścią § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640), co uniemożliwi Województwu [...] oraz gminom należącym do regionu II gospodarki odpadami Województwa [...] realizację obowiązków wynikających z ustawy o odpadach oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w kolejnych latach, a Spółce uniemożliwi uzyskanie spodziewanych z realizacji przedsięwzięcia korzyści, co może być poczytywane jako szkoda wyrządzona Spółce. Powołały uchwałę Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa [...] na lata 2016-2022. Podniesiono, że zgodnie z powołaną uchwałą, instalacja należąca do Spółki posiada status instalacji do produkcji paliw alternatywnych dla regionu II Województwa [...] (w myśl art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. «j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1987 ze zm.», co oznacza, że przyjmuje do przetwarzania pozostałości z mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych. W konsekwencji powyższego, brak możliwości realizacji ewentualnych przyszłych przedsięwzięć usprawniających działanie ZPPA, może spowodować konieczność zakończenia działalności instalacji, a nieruchomość, na której instalacja się znajduje, nie będzie miała gospodarczego znaczenia dla Spółek. Wobec tego Spółki mogą ponieść szkodę w jeszcze większym stopniu, jeśli będą zmuszone do zakończenia prowadzenia działalności na wskazanych ( ... ) działkach." Podniesiono również, że zaniechanie realizacji ewentualnych inwestycji w postaci rozbudowy instalacji należącej do [...] Sp. z o.o., będzie wiązało się z naruszeniem postanowień artykułu 16 dyrektywy, która powinna być brana pod uwagę w niniejszej sprawie, jako dyrektywa istotna z punktu widzenia prawa ochrony środowiska obowiązującego na szczeblu wspólnotowym, a zatem na szczeblu wyższego rzędu niż przepisy prawa krajowego, w tym również tak zwanej specustawy gazowej, na podstawie której miałby być budowany gazociąg. W dalszej części uzasadnienia skargi wskazano, że dla przedmiotowej inwestycji nie przewidziano wariantów alternatywnych, czym naruszono przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2017 r. poz. 1405), zwanej dalej "ustawą ocenową". Natomiast art. 19 specustawy gazowej przewiduje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji w zakresie terminalu zgodnie z przepisami ustawy ocenowej, nie przewiduje natomiast ustępstw w tym zakresie, w tym również co do obowiązku przedstawienia w toku postępowania ewentualnych wariantów. Przedstawiono również propozycję lokalizacji planowanego przedsięwzięcia poza nieruchomością objętą zaskarżoną decyzją Wojewody [...], której właścicielem jest [...] Sp. z o.o.. Skarżące spółki zarzuciły, że w toku postępowania ,,( ... ) nie przedstawiono żadnych argumentów i dowodów przemawiających za tym, że planowany przebieg gazociągu nie narusza słusznych interesów osób trzecich - i co jest w tym przypadku istotne - nie jednej strony ale wielu dziesięciu lub nawet wielu set stron, których interesy zostaną w istocie naruszone. Okoliczność, iż z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, o czym mowa wart. 20 ust. 3 Specustawy lub z tytułu użytkowania nieruchomości, o którym mowa wart. 24 ust. 1 ustawy, zostaną wypłacone odszkodowania, nie wpływają na to, iż nastąpi naruszenie istotnych interesów osób trzecich, a tym samym będzie sprzeczne z treścią Specustawy." Uniemożliwienie [...] Sp. z o.o. realizacji inwestycji na skutek obecnie planowanego przebiegu gazociągu, może naruszać przepisy powszechnie obowiązującego prawa zawarte w akcie wyższego rzędu w stosunku do specustawy gazowej, to jest umowy. Zgodnie z postanowieniami umowy, inwestycją są między innymi prawa do działalności przemysłowej mające wartość gospodarczą, a takim prawem jest prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, co do której obecnie toczy się procedura pozyskiwania niezbędnych zezwoleń (w części biologicznej instalacji). Na podstawie art. 2 ust. 2 umowy, umawiające się strony nie powinny poprzez nieuzasadnione lub dyskryminacyjne posunięcia na swoim terytorium oddziaływać w jakikolwiek sposób negatywnie na zarządzanie, użytkowanie lub korzystanie z inwestycji inwestorów drugiej umawiającej się strony. Skarżące Spółki wskazują również, że zgodnie z art. 4 ust. 1 umowy inwestycje inwestorów jednej umawiającej się strony korzystają na terytorium drugiej umawiającej się strony z pełnej ochrony i bezpieczeństwa. Brak analizy i rozważenia innego przebiegu gazociągu, niż na nieruchomościach, na których inwestuje [...], stanowi naruszenie wyżej wskazanego postanowienia umowy. Zdaniem pełnomocnika skarżących, na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy będzie przysługiwać odszkodowanie [...], w wysokości odpowiadającej wartości wywłaszczonej inwestycji, a zatem przy uwzględnieniu wszelkich utraconych przez [...] korzyści, związanych z utratą spodziewanych korzyści majątkowych z uruchomienia instalacji do mechanicznobiologicznego przetwarzania odpadów. Skarżące spółki wskazały również na wadliwość zaskarżonej decyzji. Przywołano art. 10 ust. 1 pkt 7 specustawy gazowej, zgodnie którym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa i zawiera oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3 specustawy gazowej. Ww. decyzja określa i zawiera określenie terenu objętego inwestycją w zakresie terminalu, w tym linii rozgraniczających teren inwestycji (art. 10 ust. 1 pkt 7 specustawy gazowej). Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 3 specustawy gazowej, nieruchomości znajdujące się w liniach rozgraniczających teren inwestycji w zakresie wskazanym wart. 10 ust. 1 pkt 7, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu stała się ostateczna, za odszkodowaniem. W ocenie skarżących, "zgodnie z załącznikiem mapowym, trudno jest ustalić, które linie to linie rozgraniczające, o których mowa w treści art. 20 ust. 3 Specustawy, a zatem które nieruchomości i w jakim zakresie przechodzą na własność Skarbu Państwa. Legenda mapy określa między innymi projektowany gazociąg (kolorem czarnym), projektowaną strefę kontrolowaną linią przerywaną (kolorem różowym), natomiast linią przerywaną z kropką (koloru niebieskiego) granicę terenu objętą wnioskiem, pas montażowy określony jako linia określająca obszar zapewniający prawo wejścia na teren nieruchomości w celu przeprowadzenia na nim budowy inwestycji a także prac związanych z konserwacją lub usuwaniem awarii - art. 24 ust. 1 specustawy gazowej. Wszystko powyższe zostało określone w treści decyzji na str. 3 pod nagłówkiem «Linie rozgraniczające teren inwestycji». Zatem, gdyby analizować art. 20 ust. 3 specustawy i uznać, że najbardziej odległa linia od planowanego gazociągu jest linia rozgraniczająca odnoszącą skutek w postaci art. 20 ust. 3 Specustawy, to nie tylko nie byłoby możliwe prowadzenie inwestycji budowlanych zamierzonych przez [...] Sp. z 0.0., ale wręcz część instalacji, którą prowadzi, stałaby się własnością Skarbu Państwa i [...] musiałaby tę instalację częściowo opuścić, co wiązałoby się z niemal natychmiastowym zakończeniem działalności gospodarczej." Takie postępowanie ze strony organów administracji publicznej byłoby jawnym naruszeniem przepisów Konstytucji RP w zakresie swobody działalności gospodarczej i prawa własności, na co nie może być przyzwolenia." Ponadto pełnomocnik skarżących powołał się na trwającą przeszło dwa lata, korespondencję z projektantem, w której wnioskowały o odpowiednie przesunięcie planowanej inwestycji, ,,( ... ) na co projektant i wnioskodawca winni byli zwrócić uwagę i przychylić się do wniosku ( ... )." W świetle przedstawionych w uzasadnieniu skargi okoliczności, Skarżące wniosły o: uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa oraz decyzji Wojewody [...], w części odnoszącej się do nieruchomości położonych w [...], obręb [...], karta mapy 6, dz. ewid. nr [...] i dz. ewid. nr [...] i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Odpowiadając na powyższą skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej w sprawie decyzji, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana w oparciu o akt prawa mający charakter szczególny, bowiem ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (Dz. U. 2016 r. poz. [...], z późn. zm.), zwanej dalej "specustawą " została uchwalona w celu realizacji konkretnego przedsięwzięcia o charakterze ogólnopaństwowym ze względu na istotny interes bezpieczeństwa RP. Stąd też unormowania w niej zawarte mają charakter zamknięty i w sposób wyczerpujący regulujący daną materię, chyba, że co innego wynika z jej zapisów. Wskazać zatem należy, że kontrolując zaskarżoną decyzję wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałyby konieczność jej uchylenia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że analiza treści zaskarżonej decyzji, jak również zgromadzonych w sprawie akt, w ocenie Sądu pozwalała na uznanie, że zasadnie organ odwoławczy orzekł w części reformatoryjnie, w pozostałym zaś zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Sąd w całej rozciągłości podziela, przyjmując za swoje ustalenie organu odwoławczego w zakresie spełnienia w sprawie wymów jakie winna spełniać w świetle specustawy kontrolowana decyzja. W art. 6 specustawy wskazano bowiem wymagane obligatoryjnie elementy, które winien zawierać wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, przy czym na równi ustawa traktuje inwestycje towarzyszące inwestycjom w zakresie terminalu i z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Stosownie bowiem do art. 38 pkt 2 ppkt k) specustawy jako inwestycję towarzyszącą terminalowi uznano budowę gazociągu H. - S. – P.- T. – T. – O. wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województwa [...], [...], [...], [...], [...] i [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi. Jak stanowi art. 39 ust. 1 do inwestycji towarzyszących stosuje się przepisy rozdziałów 2, 3 i 6 oraz art. 43. Rozdział 2 dotyczy przygotowania inwestycji w zakresie terminalu, w tym decyzję lokalizacyjną oraz pozwolenie na budowę, natomiast rozdział 3 reguluje nabywanie tytułu prawnego do nieruchomości i kwestię realizacji inwestycji. Wobec powyższego słusznie organy przyjęły, że wydanie decyzji lokalizacyjnej będzie podlegało normie art. 10 ust. 1 specustawy. Z kolei zaś organ odwoławczy po przeprowadzeniu analizy treści decyzji organu I instancji, zdaniem Sądu zasadnie doszedł do zasadnego wniosku, że decyzja ta zawiera określone w art. 10 ust. 1 wymagania, oraz dokonał niezbędnej jej korekty. Sąd nie podzielił tym samym zarzutów skargi w zakresie niewłaściwego ustalenia w decyzji organu I instancji linii rozgraniczających. Jak wynika z decyzji organu I instancji Zawiera ona określenie: terenu objętego inwestycją w zakresie terminalu, w. tym linii rozgraniczającej (art. 10 ust. 1 pkt 1 specustawy gazowej), przedstawionego na mapach ewidencyjnych w skali 1: 1 000, stanowiących załącznik nr .1 do decyzji Wojewody [...], warunków technicznych realizacji inwestycji (art. 10 ust. 1 pkt 2 specustawy), warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym (art. 10 ust. 1 pkt 3 specustawy), warunki ochrony przeciwpożarowej dla inwestycji (art. 10 ust. 1 pkt 4 specustawy), warunków dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 10 ust. 1 pkt 5 specustawy ). Zaskarżona decyzja Wojewody [...] zawiera zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa wart. 20 ust. 1 specustawy gazowej (art. 10 ust. 1 pkt 6 specustawy gazowej). Decyzja Wojewody [...] zawiera ponadto oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których ww. decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy (art. 10 ust. 1 pkt 8), oznaczenie nieruchomości znajdujących się w granicach terenu objętego wnioskiem w stosunku do których zgodnie z art. 25 ust. 1 specustawy inwestor jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia na czas realizacji inwestycji, w tym gruntów pokrytymi powierzchniowymi wodami płynącymi, oraz określa termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń (art. 10 ust. 1 pkt 9 specustawy). Odnosząc się z kolei do zarzutów nierozważenia przez organ II instancji interesów stron skarżących tj. nieodniesienia się do kwestii podniesionych w pismach złożonych przez skarżące spółki na etapie postępowania odwoławczego, należy wskazać, że Sąd nie podzielił przedstawionych w skardze w tym zakresie zarzutów, uznając tym samym, że organ nie naruszył art. 7, 8, 11, 15, 16, 77§ 1 , 80 i 107 §3 k.p.a. Zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, iż strona postępowania administracyjnego ma prawo żądać, aby dotycząca ją sprawa administracyjna, w przedmiocie której orzekł już organ I instancji, została merytorycznie rozpatrzona ponownie, tym razem przez organ wyższej instancji. Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 127 k.p.a., składając odwołanie od decyzji organu I instancji, strona ma uzasadnione prawo w szczególności żądać, aby organ odwoławczy rozpatrzył zarzuty, jakie formułuje ona w odniesieniu do wydanej decyzji, niemniej jednak niezależnie od powyższego w świetle utrwalonego stanowiska orzecznictwa sądowoadministracyjnego i doktryny prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006r. Sygn. akt V SA/Wa 2473/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 października 2005r. Sygn akt VII SA/Wa 292/05, B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i nast .), obowiązki organu odwoławczego idą zdecydowanie dalej. Z faktu, iż rozpatruje on daną sprawę merytorycznie (jako drugi z kolei organ) wynika, że nie może on ograniczyć się wyłącznie do rozpatrzenia zarzutów odwołania, czy też nawet do oceny prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale musi ponownie rozpoznać całokształt sprawy, tj. samodzielnie ocenić, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego istnieją przesłanki do nałożenia na określony podmiot praw lub obowiązków administracyjnoprawnych. Dopiero w wyniku przeprowadzenia tak zakreślonego postępowania odwoławczego organ wydaje jedno z rozstrzygnięć, o którym mowa w art. 138 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu organ odwoławczy wbrew zarzutom skargi w dokonał oceny, analizy zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem wymogów wynikających ze specustawy. Dokonana przez organ odwoławczy analiza doprowadziła do wydania decyzji uchylającej w części decyzję organu I instancji i w tym zakresie organ orzekł co do meritum, co więcej z treści uzasadnienia decyzji wynika również, że Minister odniósł się do zarzutów wszystkich stron, które złożyły odwołanie. Postępowanie poprzedzające wydanie decyzji zostało przeprowadzone zatem jak już wskazano na wstępie zgodnie z przepisami specustawy. W tym miejscu należy wskazać, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżące Spółki nie wniosły odwołania od decyzji organu I instancji. W piśmie skierowanym do organu odwoławczego (uzupełnionego), które miało stanowić ,przyłączenie się do postępowania odwoławczego, wywołanego przez inne strony" de facto, przedstawiły zarzuty wskazujące na naruszenie decyzją organu I instancji ich interesu zarówno prawnego jak i faktycznego. Wskazać w tym miejscu należy, że specustawa, ustanawia odmienne niż w k.p.a zasady wnoszenia i sporządzania odwołań. Zgodnie z jej art. 34: 1. Decyzje administracyjne, o których mowa w niniejszej ustawie, podlegają natychmiastowemu wykonaniu. 2. Odwołanie od decyzji administracyjnej, o której mowa w niniejszej ustawie, wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji stronie albo w terminie 14 dni od dnia obwieszczenia lub doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji. 3. Odwołanie od decyzji administracyjnej, o której mowa w niniejszej ustawie, powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. 4. Odwołanie od decyzji administracyjnej, o której mowa w niniejszej ustawie, rozpatruje się w terminie 14 dni. Przepisu art. 135 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. 5. W postępowaniu przed organem wyższego stopnia oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji, o której mowa w niniejszej ustawie, w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca części inwestycji w zakresie terminalu, nieruchomości lub działki. Odnosząc się do zarzutu skarżących w kwestii naruszenia art. 9 specustawy gazowej, w związku z art. 7 kpa oraz art. 15 kpa, poprzez pominięcie stanowiska Skarżących przystępujących do postępowania administracyjnego, podczas gdy w myśl zasady dwuinstancyjności, organ administracyjny wydając decyzję, winien merytorycznie rozpoznać całość sprawy, a nie wyłącznie rozpatrywać odwołanie w granicach oddziaływania decyzji na interes prawny osoby odwołującej się, stwierdzić należało, że słusznie uznał organ odwoławczy uwzględnić specyfikę tego postępowania, iż skoro pismo skarżący nie stanowiło odwołania o którym mowa w art. 34 specustawy, to zasada zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, wyrażona w art. 10 § 1 kpa musiała być realizowana z uwzględnieniem charakteru tego postępowania odwoławczego. Jego szczególną cechą jest zaś wnioskowy charakter, który na gruncie specustawy został również dookreślony wymogiem nie tylko sformułowania zarzutów ale również obowiązkiem określenia ich istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania jak również wskazania dowodów uzasadniających żądanie. Tym samym o ile w literaturze przedmiotu przyjmuje się powszechnie, że organ odwoławczy powinien zapewnić stronom możliwość udziału w postępowaniu, to jednak nie może umknąć uwadze, że działania strony podlegają pewnemu ograniczeniu właśnie z uwagi na charakter postępowania toczącego się przed organem drugiej instancji. Podkreśla się bowiem, że strony mają prawo do zapoznania się z treścią odwołań wniesionych przez inne strony i wypowiedzenia się co do ich treści (E. Iserzon, w: Iserzon, Starościak, Komentarz, 1970, s. 230; Janowicz, Komentarz, 1996, s. 315; B. Adamiak, w: Adamiak, Borkowski, Komentarz, 2009, s. 569). Jest bowiem oczywiste, że treść odwołań i zawarte w nich wnioski mogą wpływać na sytuację prawną innych stron postępowania - zwłaszcza w sytuacji, gdy w postępowaniu uczestniczą strony o przeciwnych interesach. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że odwołania, jakie zainicjowały postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie, koncentrowały się na zakwestionowaniu lokalizacji inwestycji na terenie nieruchomości, stanowiących własność odwołujących, a ponadto odnosiły się do sytuacji prawnej stron, które je wniosły. W konsekwencji zasadnie organ uznał, że uprawnienia do przedstawienia stanowiska przez strony skarżące, które same nie skorzystały z przysługującego im prawa złożenia odwołania, obejmowały prawo odniesienia się do wniesionych odwołań i przedstawienia własnego stanowiska w sprawie w tej tylko mierze, w której prawa i obowiązki tych stron były wspólne. Nie było natomiast możliwe przedstawianie argumentów dotyczących jedynie własnego interesu prawnego skarżących, który jak już wcześniej wyjaśniono, w żaden sposób nie oddziaływał na sferę praw i obowiązków odwołujących. W konsekwencji ww. pismo skarżących mogło jedynie stanowić impuls do podjęcia przez organ odwoławczy działań z urzędu. Jednakże z uwagi na fakt, że poruszone w nim okoliczności dotyczyły przede wszystkim kwestii lokalizacyjnych. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że " zarówno wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu decyduje o jej przebiegu oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy gazowej. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Jednocześnie konieczne jest zachowanie racjonalnej proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa (np. prawa do nieruchomości) a zamierzonym celem (np. inwestycji w zakresie terminalu gazowego) danej regulacji prawnej, na co zwraca się uwagę w doktrynie oraz w judykaturze (J. Zakolska. Zasada proporcjonalności w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1708/09). Zadaniem zatem organu jest sprawdzenie, czy przyjęte przez wnioskodawcę rozwiązania techniczne, w tym obszar niezbędny do ograniczenia w korzystaniu, odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu. Przepisy specustawy gazowej nie określają obowiązku przedstawienia przez inwestora różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, dlatego też organ orzekający ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13). W tym zakresie organ dokonał w niniejszej sprawie takowej oceny. Stanowisko mówiące o kreacyjnej roli inwestora w procesie realizacji inwestycji infrastrukturalnych zostało zaaprobowane w szerokim orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zwłaszcza w sprawach dotyczących inwestycji drogowych, ale znajdującym zastosowanie również w sprawach z zakresu ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2572/15, z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1373/16, z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 524/16, z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 2334/15, z dnia 1 kwietnia 2015 r.; sygn. akt II OSK 106/15, 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 3221/14, z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2621/12, z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 93/14, z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13, z dnia 17 kwietnia 2013 L, sygn. akt II OSK 432/13, z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1968/10, z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 2416/10,oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2887/14, 5 lutego 2015 r., sygn. akt VII SAlWa1987/14, z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1001/14, 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2753/13, z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 561/11, z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1722/09). Skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora dotyczącego przedsięwzięcia w zakresie terminalu, to porównując jego zawartość z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji, określoną wart. 10 ust. 1 specustawy gazowej, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. W przypadku uznania, iż przedstawiony przez inwestora projekt spełnia wymogi prawa i cel danej inwestycji, zarówno wojewoda, jak też Minister nie jest uprawniony do zmiany przebiegu inwestycji. Za powyższym stanowiskiem przemawia również fakt, iż w celu skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu inwestor na podstawie przepisów specustawy gazowej obowiązany jest do przedstawienia opinii i uzgodnień oraz decyzji innych organów, wyrażających stanowisko co do przebiegu przedsięwzięcia i jego lokalizacji w określonym kształcie. Ingerowanie w kształt inwestycji przez organy orzekające - przy spełnieniu przez inwestora wszystkich wymagań określonych przepisami prawa - stanowiłoby działanie niedopuszczalne. Wobec powyższego, podniesiona kwestia zmiany przebiegu gazociągu uwzględniająca interesy Skarżących, w świetle powyższych wyjaśnień w ocenie organu nie mogła stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji jako wadliwej w tym zakresie. Uznać zatem należy, że zarzuty kwestionujące lokalizację przedmiotowej inwestycji nie zasługują na uwzględnienie. Organ wyjaśnił, że analiza założeń lokalizacyjnych przyjętych przez inwestora wskazuje, że trasa gazociągu została opracowana w sposób optymalny. Gazociąg zaprojektowano jako obiekt podziemny w części przebiegający przez obszary pól uprawnych, łąk, nieużytków, tereny leśne (lasy prywatne i państwowe), w części w rejonie istniejących zabudowań oraz w rejonie obiektów przemysłowych. Minister podziela przy tym stanowisko przedstawione przez inwestora w piśmie z 3 lipca 2017 r., znak: [...], z którego wynika, że przebieg gazociągu został zoptymalizowany pod względem aspektów środowiskowych oraz zabudowy mieszkaniowej w taki sposób, aby w jak najmniejszym stopniu oddziaływać na tereny prywatne. Brak jest w szczególności zmiany lokalizacji inwestycji w rejonie przekroczenia rzeki [...] w taki sposób, aby przylegał do istniejącego gazociągu DN500, a to z uwagi na kolizję z istniejącą linią średniego napięcia oraz kąt takiego skrzyżowania niezgodny z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. 2013 poz. 640 z późno zm.), zachowanie przepisowych odległości pomiędzy przedmiotowymi instalacjami oraz odległości narzuconej reżimem technologicznym w przypadku wykonywania przekroczeń przeszkód terenowych realizowanych metodami bezwykopowymi. Należy przy tym wziąć pod uwagę, że w wypadku inwestycji liniowych ich przebieg zawsze pozostaje kompromisem uwzględniającym szereg czynników i nie jest możliwe całkowite zrezygnowanie z ich przebiegu przez nieruchomości będące własnością prywatną. Ograniczenia techniczne związane z charakterem projektu gazociągu przesyłowego wysokiego ciśnienia powodują, że niemożliwe jest dowolne kształtowanie jego przebiegu poprzez gwałtowne zmiany kierunku, dostosowywanie się do wąskich korytarzy z ostrymi załamaniami, itp. Projektowanie gazociągu, z uwagi na bezpieczeństwo jego funkcjonowania, podlega ściśle określonym regułom wynikającym z bezwzględnie obowiązujących przepisów technicznych, w tym w szczególności z rozporządzenia. Wobec powyższego gazociągi tego typu, z uwagi na duże średnice, duże grubości ścian oraz wymagane procedury eksploatacyjne, charakteryzują się możliwie łagodnymi łukami, a ponadto nie mogą być gięte w dowolny sposób. W konsekwencji próby dostosowania przebiegu do skomplikowanego kształtu działki lub przeszkód terenowych powodują zdecydowanie bardziej niekorzystne skutki w późniejszych możliwościach zagospodarowania terenu niż ma to miejsce w przypadku przebiegu w linii prostej. Dodać należy, iż zezwolenie na lokalizację inwestycji gazowej, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy gazowej oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności zezwolenia na lokalizację inwestycji gazowej użytku publicznego. Wyraźnego zaznaczenia wymaga, że ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestor - w omawianym przypadku Operator Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. z siedzibą w W., decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z c naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Uzależnianie funkcjonowania gazociągów publicznych od wyrażenia zgody przez osobę prywatną nie byłoby do pogodzenia z charakterem inwestycji o znaczeniu ponad lokalnym, stanowiącej realizację celu publicznego. W myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1517/97,: "Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Interesy osób trzecich winny być brane pod uwagę na etapie prac projektowanych i przez organ przygotowujący decyzję - pozwolenie na budowę. Nie można jednak oczekiwać, aby interes osób trzecich był najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę."" W tym kontekście za nietrafny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 9 specustawy gazowej w związku z art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, w szczególności w wyniku braku dokładnej i wyczerpującej analizy planów lokalizacyjnych przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się z kolei do podniesionej w skardze okoliczności, że na gruncie prawa cywilnego, za fakt powszechnie znany należy uznać wpis do Krajowego Rejestru Sądowego oraz inne jawne publikacje organów publicznych, do których należą także Wojewódzkie Plany Gospodarowania Odpadami, wyjaśnić należy, iż realizacja zasady ogólnej wyrażonej w art. 7 kpa, tj. zasady prawdy obiektywnej. następuje przede wszystkim przez przeprowadzenie stosownych dowodów w danej sprawie. W ocenie jednak Sądu wbrew twierdzeniu skarżących, organ odwoławczy, działając zgodnie z ogólnie przyjętą zasadą stanowiącą, że organy administracyjne powinny działać wnikliwie, prowadząc wyczerpujące postępowanie dowodowe w celu uzyskania prawdy obiektywnej, a fakty istotne dla podjęcia rozstrzygnięcia powinny zostać w miarę możliwości bezsprzecznie ustalone, w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] dla przedmiotowej inwestycji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji oraz zbadał prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez Wojewodę [...], jak również wydanej przez ten organ decyzji oraz rozpatrzył zarzuty podniesione przez odwołujących się, w którym co należy jeszcze raz podkreślić wyjaśnił kwestie dotyczące kompetencji organu w zakresie przebiegu i lokalizacji inwestycji objętej decyzją . Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zarówno wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Ustawodawca precyzyjnie określił bowiem zakres wniosku składanego przez inwestora dotyczącego przedsięwzięcia w zakresie terminalu. Porównując zatem jego zawartość z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji, określoną w art. 10 ust. 1 specustawy gazowej, organy orzekające nie mogą więc modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. W przypadku uznania, iż przedstawiony przez inwestora projekt spełnia wymogi prawa i cel danej inwestycji, zarówno wojewoda, jak też Minister nie jest uprawniony do zmiany przebiegu inwestycji. Za powyższym stanowiskiem przemawia również fakt, iż w celu skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu inwestor na podstawie przepisów specustawy gazowej obowiązany jest do przedstawienia opinii i uzgodnień oraz decyzji innych organów, wyrażających stanowisko co do przebiegu przedsięwzięcia i jego lokalizacji w określonym kształcie. Ingerowanie w kształt inwestycji przez organy orzekające - przy spełnieniu przez inwestora wszystkich wymagań określonych przepisami prawa - jest niedopuszczalne. W ocenie zatem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać aby nieuwzględnienie przez organ podniesionych przez skarżących zarzutów, które de facto dotyczyły lokalizacji inwestycji mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W świetle powyższych rozważań za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 9 specustawy gazowej w związku z art. 107 § 3 kpa i art. 8, art. 16 ust. 1 kpa i art. 11 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy, lakoniczny i niewyczerpujący, tj. w szczególności bez wskazania szczegółowych przepisów prawa materialnego, które przemawiały za odmową zmiany decyzji we wnioskowanym zakresie, co stoi w sprzeczności z funkcją uzasadnienia jako elementu decyzji administracyjnej, a także bez wskazania dowodów, na których organ się oparł wydając decyzję, a którym dowodom organ odmówił wiarygodności oraz zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 16 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98 z 19 listopada 2008r. w sprawie odpadów, oraz postanowień umowy z 10 listopada 1989r. zawartą pomiędzy Polską Rzeczpospolitą Ludową a Republiką Federalna Niemiec w sprawie popierania wzajemnej ochrony inwestycji. Podkreślenia wymaga, że decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, przemawiające za wydaniem pozytywnej dla inwestora decyzji o ustaleniu lokalizacji planowanego przedsięwzięcia. Równocześnie organ wyjaśnił również, że z uwagi na fakt, iż przedstawiony przez inwestora projekt spełnia wymogi prawa i cel danej inwestycji, nie było podstaw do zmiany przebiegu inwestycji. Tym samym podnoszona przez Skarżące okoliczność, że: - umiejscowienie przedmiotowego gazociągu w stosunku do nieruchomości Spółki może spowodować, iż na nieruchomości Spółki nie będzie możliwości przeprowadzenia ewentualnej inwestycji w celu osiągnięcia przez instalację [...] Sp. z o.o. lepszych wyników w zakresie odzysku odpadów, w związku z treścią § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640), co uniemożliwi Województwu [...] oraz gminom należącym do regionu II gospodarki odpadami Województwa [...] realizację obowiązków wynikających z ustawy o odpadach oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w kolejnych latach, a Spółce uniemożliwi uzyskanie spodziewanych z realizacji przedsięwzięcia korzyści, co może być poczytywane jako szkoda wyrządzona Spółce. - w świetle uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...]kwietnia 2017 r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa [...] na lata 2016-2022, instalacja należąca do Spółki posiada status instalacji do produkcji paliw alternatywnych dla regionu II Województwa [...] (w myśl art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1987 ze zm), co oznacza, że przyjmuje do przetwarzania pozostałości z mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych. W konsekwencji powyższego, brak możliwości realizacji ewentualnych przyszłych przedsięwzięć usprawniających działanie ZPPA, może spowodować konieczność zakończenia działalności instalacji, a nieruchomość, na której instalacja się znajduje, nie będzie miała gospodarczego znaczenia dla Spółek. Wobec tego Spółki mogą ponieść szkodę w jeszcze większym stopniu, jeśli będą zmuszone do zakończenia prowadzenia działalności na wskazanych ( ... ) działkach." - zaniechanie realizacji ewentualnych inwestycji w postaci rozbudowy instalacji należącej do [...] Sp. z o.o., będzie wiązało się z naruszeniem postanowień artykułu 16 dyrektywy, która powinna być brana pod uwagę w niniejszej sprawie, jako dyrektywa istotna z punktu widzenia prawa ochrony środowiska obowiązującego na szczeblu wspólnotowym, a zatem na szczeblu wyższego rzędu niż przepisy prawa krajowego, w tym również tak zwanej specustawy gazowej, na podstawie której miałby być budowany gazociąg. W ocenie Sądu nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że w sprawie mamy do czynienie ze specustawą. Zgodnie z jej art. 1 określa ona zasady przygotowania, realizacji i finansowania inwestycji w zakresie terminalu wymaganych ze względu na istotny interes bezpieczeństwa państwa oraz inwestycji towarzyszących. Kwestia interesu pojedynczych osób fizycznych czy prawnych, nawet działającym w interesie państwa, społeczności lokalnej, ich planów czy zobowiązań inwestycyjnych nie może być przedkładana ponad bezpieczeństwo państwa, w sytuacji gdy ustalono, że planowany przebieg inwestycji nie narusza przepisów prawa. Za nietrafne uznać należy zatem zarzuty skarżących w kwestii uniemożliwienia uzyskania przez [...] Sp. z o.o. spodziewanych z realizacji przedsięwzięcia korzyści, co może być poczytywane jako szkoda wyrządzona Spółce oraz braku argumentów i dowodów przemawiających za tym, że planowany przebieg gazociągu nie narusza słusznych interesów osób trzecich. Kwestie odszkodowawcze nie stanowią bowiem przedmiotu rozstrzygnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu. Chybiony jest również zarzut, iż Minister orzekając w niniejszej sprawie jako organ odwoławczy, nie rozpoznał sprawy w pełnym zakresie, a jedynie ograniczył się do rozpatrzenia zarzutów podniesionych przez strony skarżące we wniesionych odwołaniach. Obszerne uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób jednoznaczny wskazuje, że organ, wbrew stanowisku skarżących, przeprowadził postępowanie wyjaśniające w pełnym zakresie z poszanowaniem zasad ogólnych kpa. W decyzji organ odwoławczy szeroko opisał przeprowadzone czynności wyjaśniające, dokonując oceny zarówno wniosku inwestora, postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania, jak również zaskarżonej decyzji. Minister dostrzegł przy tym z urzędu pewne nieprawidłowości, które wyeliminował, wydając orzeczenie reformatoryjne. Decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa zawiera ponadto szerokie odniesienie się do zarzutów zawartych we wniesionych odwołaniach. Za zupełnie niezrozumiały Sąd uznał zaś zarzut naruszenia przepisów ustawy ocenowej. Na etapie wydawania zaskarżonej decyzji organy związane są ustalenia decyzji środowiskowej. Nie posiadają tym samym kompetencji do podważania, czy też korygowania jej rozstrzygnięć. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wariantowanie przebiegu przedmiotowego przedsięwzięcia, na które powołują się skarżący odbywało się właśnie na etapie postępowania poprzedzającego złożenie przez inwestora wniosku o wydanie zaskarżonej decyzji, a mianowicie w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej i to właśnie we wspomnianym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi co do przebiegu projektowanego gazociągu. Na etapie postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji gazociągu nie bada się już tzw. innych szczegółowych wariantów lokalizacyjnych przeprowadzenia inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia. W myśl natomiast art. 66 ust. 1 pkt 4 - 7 ustawy ocenowej, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia; opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, jak i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru; określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów; uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na: ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków oraz wzajemne oddziaływanie między ww. elementami. Zgodnie z art. 86 ustawy ocenowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa wart. art. 72 ust. 1. Zatem, co należy podkreślić, decyzja środowiskowa determinuje rozwiązania projektowe określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji gazowej, a organ administracji publicznej prowadzący postępowanie lokalizacyjny nie jest zobligowany do rozważania alternatywnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji. Reasumując Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 6, 7, 8, 77 § 1, 78 §2, 80 i 107 §3 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem stron. W ocenie Sądu organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja została właściwie uzasadniona, a strony miały zapewniony czynny udział w postępowaniu zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez Skarżące zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.