V SA/Wa 3637/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji P., dalej jako "Skarżący", reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 30 lipca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w komparycji decyzję Ministra Finansów. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej uzasadnia fakt, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, co wykazano w uzasadnieniu skargi. Wskazał również, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uzasadnia fakt że zarówno z zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej w mocy decyzji Ministra Finansów wynika konieczność zmiany budżetu P. na 2015 r. polegający na rezygnacji z zaplanowanych i koniecznych do wykonania w tym roku inwestycji, a tym samym może przyczynić się do powstania nieodwracalnych skutków spowodowanych powyższą rezygnacją ze szkodą dla wszystkich mieszkańców P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd musi zauważyć, że prawidłowo sporządzony wniosek o wstrzymanie wykonania aktu musi być uzasadniony. To na wnioskodawcy, w tym przypadku P., spoczywa ciężar wykazania konkretnych zdarzeń oraz okoliczności, których zaistnienie sprawia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W jego bowiem interesie leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2654/13; z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt I FZ 65/04; z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt II OZ 219/09; z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2290/13; z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II OZ 788/13; z dnia 6 września 2013 r., II FZ 683/13; z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 110/10; z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 621/08; z dnia 11 stycznia 2008, sygn. akt I OZ 1002/07; opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnienia wymaga, iż przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. P. nie wskazał żadnych zadań ustawowych, których realizacja miałaby być utrudniona w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do twierdzenia Skarżącego, iż uzasadnienie skargi potwierdzające wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa uzasadnia równocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania Sąd zauważa, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że nie można zarzutów odnoszących się do kwestionowanego aktu lub czynności utożsamiać z podstawami wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest pismem innym od skargi w rozumieniu procesowym i podlega odrębnemu uzasadnieniu (por. postanowienia NSA: z 22 lutego 2006 r., II OZ 166/06; z 15 lutego 2008 r., II OZ 1202/07; 4 marca 2008 r., II OZ 173/08; 6 marca 2008 r., II OZ 194/08; 14 marca 2008 r., II OZ 217/08; 6 lipca 2011 r., I OZ 473/11; 14 marca 2013 r., II OZ 176/13). Przedstawiona w skardze argumentacja, mająca w ocenie skarżącego p. uzasadniać uwzględnienie skargi, nie ma zatem wpływu na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpatrując taki wniosek sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie dokonuje wówczas oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności Podkreślić również należy, że merytoryczne odnoszenie się Sądu do zarzutów zawartych w skardze, przy rozstrzyganiu postępowania pobocznego, stanowiłoby swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty. Stąd też argumentacja Skarżącego dotycząca poprawności samej decyzji nie mogła uzasadniać przedmiotowego wniosku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia