VI SA/Wa 750/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca – M. sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez dwóch profesjonalnych pełnomocników – adwokata i radcę prawnego, z zachowaniem trybu i terminu wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora farmaceutycznego (dalej GIF), którą ostatecznie cofnięto jej zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej i której organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, który w sposób bardzo obszerny uzasadniła i potwierdziła licznymi dokumentami załączonymi do akt sprawy. Jej zdaniem niewstrzymanie wykonania przedmiotowego cofnięcia spowoduje zarówno niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak i zrodzi trudne do odwrócenia skutki – obie przesłanki występują łącznie, w postaci: • konieczności natychmiastowego zaprzestania prowadzenia hurtowni (utrata bytu), co spowoduje brak przychodów (utrata korzyści majątkowych) i tym samym utratę płynności finansowej, przy jednoczesnej koniczności ponoszenia przez nią stałych kosztów, będących konsekwencją prowadzenia hurtowni m.in. z tytułu czynszu za wynajem lokalu, w którym hurtownia się znajduje; z tytułu opłat eksploatacyjnych owego lokalu; z tytułu umów leasingowych czy telekomunikacyjnych. Wskazała przy tym, że brak przychodów z działalności hurtowni oraz konieczność ponoszenia w dalszym ciągu niemałych kosztów związanych z jej dotychczasowym prowadzeniem spowoduje, że dla pozyskania środków finansowych będzie musiała sprzedawać składniki majątkowe potrzebne do prowadzenia hurtowni. Taki stan może zaś doprowadzić do sytuacji, w której – przy pomyślnym dla niej rozstrzygnięciu Sądu, nie będzie w stanie już prowadzić hurtowni, gdyż nie będzie posiadać ku temu odpowiednich urządzeń i narzędzi – uprzednio zbytych; • konieczności zwolnienia zatrudnianych pracowników oraz utraty kontrahentów, z którymi współpracuje, a którzy zaczną z pewnością współpracować z jej konkurencją. Taki stan rzeczy spowoduje, że w przypadku pomyślnego dla niej rozstrzygnięcia Sądu, nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego – tj. sprzed wykonania skarżonej decyzji; • utraty przez nią wypracowanej już pozycji rynkowej na rynku obrotu produktami leczniczymi, której odbudowanie będzie bardzo trudne lub wręcz niemożliwe; • konieczności poniesienia kosztów na utylizację produktów leczniczych pozostałych na stanie hurtowi, których nie będzie mogła już sprzedać. W odpowiedzi na skargę GIF stwierdził, że nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży bowiem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie należy wyjaśnić także, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przykładowo w postanowieniu z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 852/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Natomiast w postanowieniu z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżąca w sposób przekonywujący i pełny wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, którą skarżącej cofnięto zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem posiadającym przymiot wykonalności, gdyż pozbawia skarżącą prawa do prowadzenia hurtowni farmaceutycznej, co powoduje, że skarżąca musi powstrzymania się od wykonywania tej działalności. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a w konsekwencji skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do samego wniosku Sąd przypomina, że skarżąca żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazała na konieczności natychmiastowego zaprzestania prowadzenia hurtowni, co spowoduje brak przychodów z tego tytułu i tym samym utratę płynności finansowej, przy jednoczesnej koniczności ponoszenia przez nią stałych kosztów, będących konsekwencją prowadzenia hurtowni m.in. z tytułu czynszu za wynajem lokalu, w którym hurtownia się znajduje; z tytułu opłat eksploatacyjnych owego lokalu; z tytułu umów leasingowych czy telekomunikacyjnych. Nadto podała, że brak przychodów z działalności hurtowni oraz konieczność ponoszenia w dalszym ciągu niemałych kosztów związanych z jej dotychczasowym prowadzeniem, ale i nie tylko, spowoduje, że dla pozyskania środków finansowych będzie musiała sprzedawać składniki majątkowe potrzebne do prowadzenia hurtowni. Powołała również, że w związku z powyższym będzie zmuszona zwolnić zatrudnianych pracowników oraz utraci swoich kontrahentów, którzy z pewnością zaczną współpracować z jej konkurencją. Taki stan rzeczy w jej ocenie spowoduje, że w przypadku pomyślnego dla niej rozstrzygnięcia Sądu, nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego – tj. sprzed wykonania skarżonej decyzji. Nadto podała, że w hurtowni znajdują się jeszcze niesprzedane produkty, których sprzedać nie będzie w stanie, jeżeli Sąd nie wstrzyma wykonania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji będzie musiała te produkty zutylizować i ponieść koszty z tym związane. Jako przesłankę wstrzymania skarżonej decyzji skarżąca wskazała także utratę pozycji rynkowej na rynku obrotu produktami leczniczymi. Bez wątpienia wniosek skarżącej jest bardzo obszernie uzasadniony. Nadto w jego załączeniu do akt sprawy zostały przesłane liczne dokumenty, przy czym Sąd stwierdza, że żaden z nich nie jest ani oryginałem, ani kopią poświadczoną za zgodność z oryginałami mimo, że skarżąca reprezentowana jest przez dwóch profesjonalnych pełnomocników. W zakresie finansów skarżącej z nadesłanych kopi dokumentów wynika, że oprócz przedmiotowej hurtowni farmaceutycznej, prowadzi ona także C. w [...] (dalej Centrum). Wobec tego jej dochody nie ograniczają się jedynie do tych pochodzących z prowadzenia hurtowni. Nadto Sąd zauważa, że skarżąca w okresie od maja do sierpnia 2016 r. zaciągnęła pięć pożyczek, na łączną kwotę [...] złotych (k. 490 w zw. z k. 494, 496, 500, 503 oraz 506 akt). Koszty związane bezpośrednio z prowadzeniem hurtowni, to: 1. koszty wynajęcia lokalu na jej prowadzenie – [...] złotych netto plus opłaty za media w tym lokalu. Kwota ta wynika z umowy zawartej przez skarżącą z właścicielem lokalu (k. 66-68 akt). Jednocześnie Sąd zauważa, że umowa ta zawarta w grudniu 2012 r. była na okres do września 2014 r. i innej umowy skarżąca nie załączyła. Załączyła zaś rachunki wystawiane na jej rzecz przez właściciela przedmiotowego lokalu za jego wynajęcie w miesiącach od stycznia 2016 r. do marca 2017 r., każdy na kwotę [...] złotych (k. 69-83 akt); 2. koszt monitorowania lokalu hurtowni. Umowa z października 2014 r. zawarta została na czas nieokreślony (k. 413 akt), ów koszt miesięczny wynosi [...] złotych i [...] groszy, a ostatnia faktura jaką skarżąca załączyła do sprawy pochodzi z listopada 2016 r. (k. 416 akt). Zatem nie wiadomym jest, czy istotnie skarżąca w dalszym ciągu ponosi ten koszt; 3. koszty wskazane na fakturach P. SA z kwietnia 2016 r. oraz z lutego 2016 r. (k. 445 i 447 akt), odpowiednio na kwotę [...] złotych oraz [...] złotych. Aktualnych faktur skarżąca nie załączyła, zatem nie wiadomo czy i w jakiej kwocie te koszty obecnie są; 4. koszty wywozu odpadów komunalnych – umowa z maja 2013 r. (k. 450 akt), przy czym ostatnia należność za tą usługę wyniosła [...] złotych i została uregulowana [...] stycznia 2017 r. (k. 452 akt). Późniejszych obciążeń z tego tytułu skarżąca nie ujawniła mimo, że z nadesłanego wyciągu bankowego, z jednego z posiadanych przez nią rachunków bakowych (k. 451-452), wynika, że ów koszt od stycznia 2016 r. do stycznia 2017 r. ponosiła co miesiąc, w różnych wysokościach. Zdaniem Sądu z pozostałych kopi dokumenty nie wynika już wprost jakoby były one związane z prowadzeniem hurtowni. Niektóre z nich zaś wprost wskazują, że są związane wyłącznie z prowadzeniem Centrum. I tak nie wynika to z: 1. aneksu do umowy o pracę zawartego pomiędzy skarżącą, a W. H. - zatrudniony jako "Kierownik magazynu, gdyż nie podano miejsca wykonywania tej pracy (k. 91 akt), a z innych dokumentów wynika, że skarżąca prowadzi magazyny w Warszawie (k. 235 w zw. z k. 237 akt); 2. umowy leasingu z 23 grudnia 2014 r. (k. 103, 108 i 118 akt) na wyposażenie pomieszczeń oraz na sprzęt IT, gdyż nie wskazano jakie to wyposażenie/sprzęt; 3. listy pracowników (k. 85 akt) zatrudnionych w spółce skarżącej, gdyż nie wskazano, którzy z nich są rzeczywiście zatrudnieni w hurtowni. Mało tego większa część z uwidocznionych na tej liście osób, w rubryce wynagrodzenie ma podane "stawka uzależniona od liczby pacjentów", a jako rodzaj umowy "kontrakt", co może dowodzić, że są to lekarze niezatrudnieni w hurtowni, ale najprawdopodobniej w ww. Centrum; 4. w związku z powyższym z zestawienia kosztów wynagrodzeń, opiewającego na łączną kwotę [...] złotych, gdyż skarżąca nie wskazała ile z tej kwoty stanowi obciążenie z tytułu zatrudnienia pracowników hurtowni (k. 93 akt); 5. oświadczeń dwóch pracownic skarżącej, które potwierdzają jedynie, że są one pracownikami skarżącej – spółki, bez podania miejsca zatrudnienia, oraz że owa praca stanowi dla nich (a nie dla ich rodzin) jedyne źródło utrzymania, zatem nie wynika z tych oświadczeń czy są one zatrudnione w hurtowni, czy np. w Centrum (k. 95 i 96 akt); 6. faktury za usługi telekomunikacyjne świadczone na rzecz skarżącej jako spółki przez O. SA, P. sp. z o.o. czy T. SA (k. 263-361 akt); 7. umowy na świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartej z e. sp. z o.o. (k. 471 akt); 8. umów leasingu z [...] grudnia 2014 r., obie na sprzęt medyczny (k. 113 i 123 akt) – ta druga na fotel ginekologiczny, który z pewnością nie został zakupiony na potrzeby prowadzenia hurtowni, ale najprawdopodobniej na potrzeby prowadzenia ww. Centrum; 9. umowy najmu z [...] września 2014 r. (k. 152 akt), której przedmiotem jest lokal w W., a nie lokalu, w którym prowadzona jest hurtownia; 10. umów na usługi: w serwisie [...].pl (k. 175 akt); prania i prasowania z listopada 2014 r., gdyż dotyczy to magazynów skarżącej znajdujących się w W. (k. 235 w zw. z k. 237 akt); informatyczne związane z utrzymaniem informatycznej sieci Centrum (k. 242 akt); odbioru odpadów pochodzących z działalności Centrum (k. 250 akt); sprzątania w Centrum (k. 256 akt); stałego serwisu eksploatacyjnego (k. 362 akt) czy promocji i budowy wizerunku w portalach społecznościowych (k. 374 akt). Jednocześnie Sąd zauważa, że w aktach znajduje się dziesięć kopi historii dwóch rachunków bankowych posiadanych przez skarżącą. Wszystkie tyczą tego samego okresu tj. od [...] stycznia 2016 r. do [...] marca 2017 r., przy czym dziewięć z nich jest z saldem otwarcia [...] pln i saldem zamknięcia [...] pln (k. 137-145, k. 147-149, 186-188, 238-240, 245-248, 252-254, 443-444 oraz 451-452 akt), a jedna z saldem otwarcia [...] pln, a zamknięcia -[...] pln (k. 146 akt). Każda z ww. historii została załączona na dowód regulowania przez skarżąca ww. kosztów i zawiera jedynie konkretne transakcje, tj. wykonywane przez nią na rzecz jednego podmiotu, np. na rzecz R. SA; na rzecz Z. sp. z o.o.; na rzecz P. sp.j.; na rzecz P. SA, czy na rzecz R. sp. z o.o. Sąd stwierdza zatem, że skarżąca nie przedstawiła do akt żadnego dokumentu – np. wyciągów z posiadanych przez siebie rachunków bankowych, stanu kas, czy np. zeznania o wysokości osiągniętego dochodu przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2016 (CIT-8), z którego wynikałaby jej rzeczywista, obecna kondycja finansowa. Było to o tyle istotne dla sprawy i losów rozpoznawanego wniosku, że – jak wskazano już powyżej, oprócz hurtowni na pewno prowadzi ona jeszcze ww. Centrum. Zatem dochody z hurtowni nie są jej jedynymi dochodami co powoduje, że koniczność zaprzestania prowadzenia hurtowni wcale nie musi prowadzić do załamania jej płynności finansowej. Jednocześnie – mając na uwadze, że skarżąca przedłożyła do akt wiele dokumentów przedstawiających jej obciążenia finansowe z tytułu prowadzenia ww. Centrum, Sąd zauważa, że istotą prowadzenia każdej działalności gospodarczej jest uzyskiwanie z niej dochodów (koszty nie mogą ciągle przewyższać przychodów), zatem koszty prowadzenia Centrum muszą być finansowane z tej, a nie z innej działalności – np. z prowadzenia hurtowni. W ocenie Sądu za dokument potwierdzający jakimi środkami finansowymi skarżąca faktycznie dysponuje nie mogą zostać uznane ww. historie z posiadanych przez nią rachunków bankowych, gdyż nie wiadomo po pierwsze czy są to jedyne jej rachunki bankowe, a po za tym – nawet jeżeli tak, to z historii tych nie wynikają wpływy. Uwidocznione są na nich jedynie obciążenia i to z konkretnych tytułów oraz salda zamknięcia, tj. [...] pln i -[...] pln. Dokumentem takim nie są w ocenie Sądu także jednostronne rachunki zysków i strat z uwzględnieniem bufora (za 2016 r. k. 515 akt i za 2017 r. k. 516 akt), jak również "Analiza płynności finansowej M. Sp. z o.o." sporządzona przez biuro rachunkowe ją obsługujące dnia "[...].03.2016r.". Sąd zauważa, że data sporządzenia tej analizy chyba jest niewłaściwa, gdyż z jej treści wynika, że powinien być to [...].03. 2017r. Niby jest to niewielki błąd, ale może rodzić wątpliwość co do rzetelności sporządzenia ww. analizy. Nie mniej – co nie ulega wątpliwości, analiza owa została złożona w formie niepoświadczonej za zgodność z oryginałem kopii. Z danych w niej zawartych wynika, że od kwietnia 2016 r do stycznia 2017 r. skarżąca uzyskała dochód w kwocie [...] złotych, zaś w okresie luty 2017 r. do wrzesień 2017 r. prognozuje się, że jej koszty przewyższą przychody o [...] złotych. W tym zakresie Sąd zauważa, co wynika z wielu orzeczeń sądów administracyjnych (np. z postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłych w sprawach o sygn. akt: II GZ 222/17 z 30 marca 2017 r.; II GZ 249/17 z 5 kwietnia 2017 r.; II GZ 253/17 z 11 kwietnia 2017 r. czy II GZ 915/14 z 13 stycznia 2015 r.), że samo wykazanie poniesionej, wygenerowanej straty nie oznacza automatycznej utraty płynności finansowej, skutkującej niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a której skarżąca w istocie w tej sprawie nie wykazała, czy choćby uprawdopodobniła, tym bardziej, że nadal prowadzi ona swoją działalność gospodarczą w formie [...] – ww. Centrum. Reasumując powyższe Sąd stwierdza, że brak dokumentów obrazujących jaka jest rzeczywista kondycja finansowa skarżącej uniemożliwił ostatecznie zbadanie czy w niniejszej sprawie ziściły się wskazane we wniosku okoliczności w zakresie utraty jej płynności finansowej, mogącej skutkować koniecznością likwidacji spółki, a uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie dowiodła należycie czy i w jaki sposób wykonanie skarżonej decyzji spowoduje dla niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w powyższej materii. Sąd nie był w stanie ocenić czy istotnie zaprzestanie prowadzenia hurtowni spowoduje, że skarżąca, z prowadzonej działalność w postaci Centrum, nie będzie w stanie rzeczywiście ponieść kosztów wskazanych we wniosku i będzie się to wiązać ostatecznie z likwidacją spółki. Nie było możliwe dokonanie jednoznacznej oceny stanu finansów skarżącej i ocenę wpływu cofnięcia zezwolenia na prowadzenie przez nią działalności. Niewątpliwie wykonanie skarżonej decyzji, cofającej skarżącej zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, spowoduje dla niej określone koszty finansowe, a także konieczność "wypadnięcia" z rynku obrotu produktami leczniczymi. Wystąpienie tego rodzaju kosztów oraz konieczność zaprzestania prowadzenia hurtowni nie oznacza jednak, że w każdym przypadku cofnięcie to spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Rozmiar szkody i charakter skutków zależy bowiem przede wszystkim od zakresu prowadzonej przez spółkę działalności, jej rozmiaru oraz możliwości zrekompensowania strat związanych z zamknięciem hurtowni dzięki przychodom uzyskiwanym z pozostałej działalności – np. ww. Centrum (p. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2015 r. sygn. akt II GZ 384/15, jak również z 8 marca 2017 r. sygn. akt II GZ 130/17). Sąd stwierdza, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała także czy i jaką pozycję na rynku obrotu produktami leczniczymi posiada/posiadała. Samo tylko stwierdzenie, że jest to rynek bardzo konkurencyjny i kilkumiesięczna nie bytność na nim spowoduje utratę tej pozycji, której odzyskanie będzie bardzo trudne lub wręcz niemożliwe, nie uzasadnia jeszcze wstrzymania wykonania decyzji. Odnosząc się z kolei do kwestii konieczności rozwiązania umów z pracownikami, zaznaczyć należy, że skarżąca nie przedstawiła ostatecznie i konkretnie aktualnego stanu zatrudnienia w hurtowni. Jak podniesiono powyżej z załączonej do sprawy listy pracowników nie wynika, którzy z nich są zatrudnieni w hurtowni. Także przedstawione kopie umów o pracę, czy aneks do umowy o pracę, jak również dwa oświadczenia pracownicze nie potwierdzają, że osoby te zatrudnione są w hurtowni. W tym kontekście, na marginesie Sąd zauważa, że Naczelny Sąd Administracyjny, w niektórych ze swoich orzeczeń stanął na stanowisku, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma zagrażać wyłącznie wnioskującemu, nie zaś osobom trzecim – np. pracownikom zatrudnionym w spółce (por. postanowienia NSA z 8 marca 2017 r. II GZ 130/17 i przywołane tam orzecznictwo). Bez wpływu na ocenę rozpoznawanego wniosku pozostają przedstawione w jego treści fragmenty z uzasadnień orzeczeń sądów administracyjnych. Każda sprawa jest bowiem sprawą indywidualną i rozpatrywana jest w kontekście konkretnego stanu faktycznego. Dotyczy to zwłaszcza takich sytuacji, których rozstrzygnięcie jest ściśle związane z wynikiem indywidulanej oceny sytuacji wnioskującego. Reasumując Sąd zauważa, że niniejsze postępowanie wpadkowe – z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest postępowaniem, w którym wyłącznie od skarżącej zależały losy wniosku, gdyż to na niej ciążył obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GZ 1357/16). Sąd rozpoznając wniosek związany był zatem tym, co w nim zostało wykazane, podniesione oraz jakimi dokumentami zostało to potwierdzone. Przepisy ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w tym przedmiocie nie przewidują po stronie Sądu – tym bardziej jeżeli strona jest reprezentowana przez profesjonalnych pełnomocników, obowiązku wzywania o jakiekolwiek dokumenty potwierdzające zasadność zadośćuczynienia żądaniu wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W oparciu o przedstawione przez skarżącą kopie dokumentów oraz twierdzenia zawarte w rozpoznawanym wniosku, a także akta sprawy Sąd stwierdza, że nie był w stanie ustalić czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na jej sytuację ekonomiczno-gospodarczą, a zatem, czy sytuacja ta w związku z koniecznością powstrzymania się od prowadzenia hurtowni farmaceutycznej uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd – na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.