VII SA/Wa 1098/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wykonane zaskarżonej decyzji może doprowadzić skarżącego do ubóstwa i pozbawienia wszelkich środków pieniężnych potrzebnych na życie i zaspakajanie podstawowych potrzeb. Skarżący wskazał, że ma małe dziecko, rodzinę, mieszka na wsi i pozbawienie prawa jazdy uniemożliwia jakiekolwiek prawidłowe funkcjonowanie np. opieka lekarska. Skarżący wskazał, iż tylko on posiada prawo jazdy. W konsekwencji utraciłby wszystko – rodzinę, pracę, co w efekcie groziłoby osobistą upadłością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z przesłanek, określonych w powołanym powyżej przepisie ustawy. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., I OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z dnia 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z dnia 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z dnia 8 października 2013 r., II OZ 839/13; z dnia 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09; z dnia 3 grudnia 2009 r., I OZ 1101/09; z dnia 6 maja 2014 r., I OZ 341/14; z dnia 2 października 2014 r., I OZ 815/14; z dnia 20 października 2015 r., I OZ 1290/15; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Zdaniem Sądu skarżący we wniosku nie wykazał i nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie nie można uznać zawartych we wniosku twierdzeń, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji grozi skarżącemu doprowadzeniem do ubóstwa oraz pozbawienia wszelkich środków pieniężnych. Tego rodzaju stwierdzenia mają charakter zbyt ogólny i nie są wystarczające. Zauważyć należy, że skarżący w piśmie z dnia 17 czerwca 2016 r. przedstawiając sytuację materialną na potrzeby wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, iż w chwili obecnej nie pracuje, a ponadto nie prowadzi żadnych własnych działalności. Skarżący nie załączył żadnego dokumentu z którego wynikałoby, że uzyska zatrudnienie, które wymagałoby posiadania prawa jazdy. Ponadto wskazanie, że skarżący ma małe dziecko, rodzinę i mieszka na wsi, a jako jedyny ma prawo jazdy, również nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać bowiem należy, że trudności w komunikacji i utrudnienia w życiu zawodowym czy osobistym to typowe skutki wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Jednocześnie należy zauważyć, że skarżący odpowiadając na wezwanie o uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy podał, że jego ojciec posiada ciągnik rolniczy, [...],[...] oraz przyczepę rolniczą. Trudno zatem uznać, że skarżący jest jedyną osobą posiadającą prawo jazdy w gospodarstwie domowym. Podzielając pogląd prezentowany w orzecznictwie, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi (por. postanowienia NSA z dnia 20 października 2015 r., I OZ 1290/15; z dnia 27 października 2015 r., I OZ 1368/15; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16), stwierdzić należy, iż w tym wypadku takie okoliczności nie występują. Mając na uwadze powołaną wyżej argumentację i działając na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.