VII SA/Wa 1223/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), , Asesor WSA Elżbieta Granatowska, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] stycznia 2021 r. nr [...] nakazującą [...] S.A. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci podświetlanej od wewnątrz tablicy o wymiarach 8,00 m x 4,00 m, mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w żelbetowej stopie fundamentowej częściowo wyniesionej ponad powierzchnię terenu, wybudowanego na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...]. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) stwierdził, że w związku z zawiadomieniem Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...] dotyczącym istniejących przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...]kilkudziesięciu nośników reklamowych, odnośnie do których brak jest informacji o ich legalnej budowie, upoważniony przedstawiciel Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla [...] [...] listopada 2017 r. przeprowadził czynności kontrolne, w trakcie których stwierdził występowanie na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]pomiędzy numerami 46a i 48 wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci tablicy o nr ident. [...], mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w żelbetowej stopie fundamentowej, częściowo wyniesionej ponad powierzchnię terenu. Pismem z [...] grudnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej: PINB) zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie budowy ww. nośnika reklamowego, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. nakazał [...] S.A. jego rozbiórkę. Uzasadniając powyższe rozstrzygniecie, organ wskazał, że nośnik reklamowy usytuowany na działce ew. nr [...] w obrębie [...] to wolnostojące urządzenie reklamowe, trwale związane z gruntem, stanowiące budowlę, czyli techniczno-użytkową całość, o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b. Przedmiotowy nośnik reklamowy posiada solidną konstrukcję stalową, fundament o znacznych gabarytach i skutecznie opiera się sile wiatru. Głębokość posadowienia w gruncie pozostaje bez znaczenia dla stwierdzenia trwałego związania nośnika z gruntem. W art. 29 ust. 1 p.b. (w brzmieniu przed 19 września 2020 r.) ustawodawca nie przewidział zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego urządzenia reklamowego, wobec czego realizacja takiej inwestycji pociągała za sobą obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. PINB zauważył równocześnie, że realizacja nośnika, będącego przedmiotem postępowania, nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Instalacja, zdaniem organu, może dotyczyć bowiem robót budowlanych polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie. Taka kwalifikacja inwestycji, jak stwierdził PINB, pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, o które inwestor nie wystąpił, dokonując [...] listopada 2006 r. jedynie zgłoszenia. Do ww. zgłoszenia decyzją Prezydenta [...] z [...] listopada 2006 r. nr [...] wniesiony został sprzeciw z uwagi na niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został uchylony ze względów proceduralnych, albowiem kompetencja organu ustała z chwilą upływu ustawowego 30-dniowego terminu od daty wpływu zgłoszenia. PINB zauważył, że aby zgłoszenie było skuteczne, musi dotyczyć robót budowlanych, na których wykonanie wymagane jest tylko zgłoszenie, a nie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, o które inwestor nie wystąpił. Dokonanie zgłoszenia przez inwestora, o ile nie jest działaniem mającym na celu ominięcie przepisów, sprawia, że nie można zarzucić inwestorowi działania w pełni samowolnego, tj. bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej, co skutkuje koniecznością zastosowania trybu określonego w art. 50-51 p.b. PINB stwierdził, że inwestycja została zrealizowana niezgodnie z obowiązującym w dacie zgłoszenia i w dacie orzekania miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] przyjętym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2000 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 134, poz. 1277). Plan w § 12 ust. 3 ustala lokalizację reklam w formie tablic neonów, ekranów o powierzchni (mierzonej w obrysie zewnętrznym) nie większej niż 8 m2. Nośnik reklamowy będący przedmiotem niniejszego postępowania posiada powierzchnię reklamową wynoszącą 32 m2, co prowadzi do braku możliwości legalizacji przedmiotowych robót budowlanych. Odwołanie od powyższej decyzji PINB złożyła spółka, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Odwołująca zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 7 p.b. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że dokonane przez inwestora zgłoszenie i sprzeciw właściwego organu uniemożliwia zastosowanie art. 48 ust. 2 p.b.; 2) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieumożliwienie rozpoczęcia procedury legalizacji nośnika reklamowego poprzez wydanie postanowienia o nałożeniu obowiązku złożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji reklamy na podstawie art. 48 ust. 2 p.b.; 3) art. 48 ust. 1-3 p.b. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na rozstrzygnięciu przez PINB kwestii, która podlega właściwości organu administracji architektoniczno-budowlanej, tj. Zarządowi [...]. We wskazanej decyzji z [...] kwietnia 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] stycznia 2021 r. [...]WINB stwierdził, że nakaz rozbiórki spornego nośnika reklamowego pozostaje prawidłowy. Zdaniem organu odwoławczego, PINB prawidłowo zakwalifikował ww. obiekt jako budowlę, na którą wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Przedmiotowy nośnik reklamowy składa się z tablicy reklamowej o wymiarach 4,00 m x 8,00 m mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w stopie fundamentowej częściowo wyniesionej ponad powierzchnię terenu. Wobec powyższego jest bez wątpienia budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że zrealizowany nośnik reklamowy jest konstrukcją przestrzenną, stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość. Parametry techniczne tego obiektu, a zwłaszcza wielkość tego urządzenia (wskazująca na znaczną jego masę) oraz sposób związania z gruntem (słup stalowy zatwierdzony w gruncie) nie pozwala na jego odmienną kwalifikację i uznanie, że postawienie tego nośnika reklamowego w określonym miejscu stanowić będzie roboty budowlane polegające na instalacji w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. [...]WINB zauważył, że w myśl przepisów p.b. w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania zgłoszenia zasadą było, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 p.b.). Wyjątki od tej zasady, wymienione w art. 29-31 p.b., powinny być w związku z tym interpretowane ściśle. Każe to uznać, że na wykonanie rozpatrywanego nośnika reklamowego niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiada. Organ odwoławczy wskazał, że [...] listopada 2006 r. do Urzędu [...] wpłynęło pismo K. W. reprezentującego [...] S.A. informujące o zamiarze wykonania robót budowlanych polegających na "instalowaniu urządzeń reklamowych" w 21 punktach na terenie [...], w tym u zbiegu ul. [...] i ul. [...]. Prezydent [...] decyzją z [...] listopada 2006 r. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania ww. robot budowlanych z uwagi na niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niemniej decyzją z [...] marca 2007 r. Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję i umorzył postępowanie, wskazując, że sprzeciw został wniesiony po upływie ustawowego terminu. Wobec powyższego brak było podstaw, jak podał organ odwoławczy, do uznania w sprawie, że rozpatrywany nośnik reklamowy powstał w warunkach samowoli budowlanej, skutkujących obowiązkiem zastosowania procedury legalizacyjnej przewidzianej w art. 48 p.b. Nieprawidłowe zachowanie inwestora musi jednakże skutkować uruchomieniem w ramach nadzoru budowlanego postępowania naprawczego przewidzianego w art. 50 i 51 p.b. [...]WINB zgodził się ze PINB, że w sprawie przeszkodą do zalegalizowania nośnika reklamowego jest jego sprzeczność z obowiązującymi na tym terenie przepisami planistycznymi, tj. obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Nr [...]. Przedmiotowy nośnik reklamowy posiada powierzchnię ekspozycyjną 32,00 m2, co znacznie przekracza dopuszczone w planie (§ 12 ust. 3) wymiary i wyklucza możliwość wdrożenia w niniejszym przypadku procedury naprawczej. W rozpatrywanym przypadku, jak wyjaśnił organ odwoławczy, nie ma możliwości nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych lub czynności w celu doprowadzenia nośnika reklamowego do stanu zgodnego z prawem, albowiem i tak wiązałoby się to w istocie z robotami budowlanymi polegającymi na jego rozbiórce. [...]WINB wskazał, że błędnie w odwołaniu podniesiony został zarzut naruszenia art. 48 ust. 2 p.b. poprzez niewdrożenie procedury legalizacyjnej, gdyż wszczęte przez PINB postępowanie było prowadzone w trybie art. 51 p.b., a nie w trybie art. 48 p.b. z uwagi na nieuznanie spornego nośnika za samowolę budowlaną. Do trybu z art. 51 p.b. nie miał tym samym zastosowania art. 48 ust. 2 i 3 p.b. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...]WINB z [...] kwietnia 2021 r. złożyła [...] S.A., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. przez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotowy nośnik reklamowy został zainstalowany na podstawie skutecznego zgłoszenia wniesionego na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., a organ zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., w przypadku stwierdzenia odstępstw od dokonanego zgłoszenia powinien nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, czego organ zaniechał; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieustalenie daty powstania różnic istniejącego nośnika od dokonanego zgłoszenia, a także nieustalenie w sposób należyty możliwości dostosowania nośnika do stanu zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższe zarzuty spółka rozwinęła w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2021 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja [...]WINB nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności. Z akt sprawy wynika, że przedmiotem wszczętego z urzędu przez PINB postępowania naprawczego pozostawały roboty budowlane polegające do budowie nośnika reklamowego w postaci tablicy o wymiarach 8,00 m x 4,00 m, mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w żelbetowej stopie fundamentowej częściowo wyniesionej ponad powierzchnię terenu, wybudowanego na działce nr ew. [...], obręb [...] w [...]. Wydana w sprawie decyzja na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 p.b. nakazywała stronie skarżącej jako inwestorowi rozbiórkę ww. obiektu z uwagi na niemożność doprowadzenia go do stanu zgodności z prawem. W świetle zarzutów skargi i wspierającej ją argumentacji [...]WINB miał dokonać, zdaniem strony skarżącej, wadliwej kwalifikacji prawnej spornego przedsięwzięcia budowlanego i błędnego rozważenia możliwości jego legalizacji, niemniej Wojewódzki Sąd Administracyjny tak formułowanego twierdzenia nie podziela, albowiem w niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego trafnie zinterpretował przepisy normujące procedurę naprawczą inicjowaną względem obiektu budowlanego zrealizowanego na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 p.b. i je poprawnie zastosował (art. 50 ust. 1 pkt 3 i art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 p.b.), nie dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzega istotnej wadliwości w ustaleniach [...]WINB w zakresie, w jakim organ przyjął, po pierwsze, że nośnik reklamowy posadowiony na działce nr ew. [...] został wykonany wskutek przeprowadzenia robót budowlanych prowadzących do zrealizowania budowli. Pojęcie robót budowlanych definiuje art. 3 pkt 7 p.b., zgodnie z którym należy przez to rozumieć budowę rozumianą jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei art. 3 pkt 1 p.b. zawiera definicję obiektu budowlanego, wskazując, że jest nim budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. W art. 3 pkt 3 p.b. zawarta została równocześnie definicja budowli, określająca, że jest to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury wraz z przywołaniem jego przykładowych postaci. Poddając kontroli przyjętą przez organ kwalifikację spornych robót, mieć na uwadze trzeba sposób rozumienia w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym cechy "trwałego związania z gruntem". Organy nadzoru budowlanego orzekające w kontrolowanej trafnie zauważyły, że tenże warunek dotyczący budowli sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować jego przemieszczenie (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 697/18; wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r. sygn. II OSK 773/10). O tym, czy nośnik reklamowy jest trwale związany z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, lecz wielkość takiego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagające zapewnienia jego stabilizacji (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2020 r. sygn. II OSK 1630/18; wyrok NSA z 26 lutego 2020 r. sygn. II OSK 1066/18). Sąd podziela wniosek, że warunek trwałości związania z gruntem należy oceniać nie tyle poprzez niemożność łatwego przeniesienia obiektu, ale poprzez powyższe cechy, co powoduje, że jeżeli przyjęte przy projektowaniu i wykonywaniu obiektu jego techniczne właściwości zapewniają jego trwałą stabilizację w miejscu zlokalizowania, to obiekt ten charakteryzuje się "trwałym związaniem z gruntem". Z opisu spornego obiektu sporządzonego w trakcie jego oględzin [...] grudnia 2017 r. i [...] sierpnia 2020 r. oraz dołączonego materiału fotograficznego (k. 17-19, 33-35) wynika, że jest on konstrukcją przestrzenną o znacznych rozmiarach. Jego wykonanie, jak trafnie wskazał [...]WINB, odpowiada definicji budowy budowli z art. 3 pkt 3 i 6 p.b. Ciężar i rozmiar stalowej konstrukcji elementów mocujących tablicę o wymiarach 8,00 m x 4,00 m zaprojektowane zostały niewątpliwie w sposób dający jej pełną odporność na warunki atmosferyczne, w szczególności uniemożliwiający jej przewrócenie. Betonowa stopa fundamentowa stanowiąca element obciążenia tablicy reklamowej została dostosowana do obciążenia, którym obiekt w miejscu jego posadowienia w założeniu podlega. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po drugie, nie dostrzega błędu w ustaleniach [...]WINB w zakresie, w jakim organ przyjął, że realizacja spornego wolnostojącego nośnika reklamowego jako budowli nie była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Budowa budowli tego rodzaju w świetle art. 29 p.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wykonania nie została zwolniona z obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Oceny tej nie zmienia wyjątek przewidziany w powołanym w skardze art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. dotyczący objęcia procedurą zgłoszeniową czynności polegających na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych", ponieważ przedmiot zrealizowanych robót (budowla) i sposób, w jaki doszło do jego realizacji, uniemożliwiają sprowadzenie wykonanego przedsięwzięcia do "instalacji" nośnika reklamowego na nieruchomości inwestycyjnej. W całości należy podzielić sformułowany przez organ nadzoru budowlanego pogląd wskazujący, że roboty wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. odnosić trzeba do prac o niewielkim stopniu technicznego skomplikowania i jakkolwiek za instalację można traktować zamocowanie tablicy reklamowej na już istniejącej konstrukcji wsporczej (obiektu budowlanego), to realizacja od postaw całej wolno stojącej, trwale związanej z gruntem, budowli przeznaczonej na umieszczenie tablicy reklamowej bądź urządzenia reklamowego nie jest objęta hipotezą ww. przepisu (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 273/18; wyrok NSA z 10 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 1491/17). Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. dotyczy wyłącznie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 1275/17). Powyższe każe uznać, że wskazanie w uzasadnieniu skargi, iż projektowane przy realizacji zgłoszenia prace "polegały na instalowaniu gotowych urządzeń", zatem można je uznać za "instalację" pokrywającą się ze zgłoszeniem, pozostaje w całości sprzeczne ze znaczeniem normatywnym przypisywanym przywołanym wyżej pojęciom. Po trzecie, wniosek powyższy, jeżeli uznać go za wiążący, determinował ocenę [...]WINB, zgodnie z którą względem spornych robót budowlanych, na których wykonanie nie zostało uzyskane pozwolenie na budowę, PINB był zobowiązany wdrożyć postępowanie naprawcze w związku z zaistnieniem w sprawie sytuacji opisanej w art. 50 ust. 1 pkt 3 p.b. Postawiony takiemu wnioskowi interpretacyjnemu w skardze zarzut odwołujący się do faktu dokonania skutecznego zgłoszenia zamiaru instalacji wolnostojącego nośnika reklamowego na działce nr ew. [...] pozostaje nietrafny. O ile bowiem nie da się podważyć twierdzenia, zgodnie z którym sprzeciw wniesiony przez Prezydenta [...] decyzją z [...] listopada 2006 r. został uchylony decyzją organu odwoławczego z [...] marca 2007 r., a postępowanie prowadzone przed tym organem umorzone, o tyle zakończenie postępowania w sprawie wniesienia sprzeciwu takim rozstrzygnięciem formalnym nie może oznaczać, że spornej inwestycji może być nadana kwalifikacja potwierdzająca jej pełną zgodność z prawem. Ocena ta znajduje swoje umocowanie w przyjęciu przez Sąd, że wynikający z art. 30 ust. 5 p.b. skutek prawny zgłoszenia robót budowlanych, w stosunku do których organ w terminie nie wniósł sprzeciwu, może być wyznaczony jedynie w odniesieniu do robót budowlanych objętych instytucją zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 ww. ustawy. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że w przypadku, gdy inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dla inwestycji, która wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a organ administracji architektoniczno-budowlanej wadliwie nie wniósł sprzeciwu lub wniósł go z przekroczeniem terminu, obowiązkiem organów nadzoru budowlanego jest zareagowanie na powyższe naruszenie przepisów p.b. Organ nadzoru budowlanego powinien w takim przypadku podjąć postępowanie naprawcze w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, gdyż brak sprzeciwu nie legalizuje inwestycji, która narusza przepisy prawa budowlanego w zakresie określającym sposób reglamentacji określonych robót budowlanych (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 255/17; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 2482/15; wyrok NSA z 8 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1266/12; wyrok NSA z 28 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 178/10; wyrok NSA z 28 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 178/10). Dopuszczalność wdrożenia wskazanego postępowania, wbrew odmiennemu twierdzeniu zamieszczonemu w skardze, nie była tym samym uzależniona od "stwierdzenia odstępstw od dokonanego zgłoszenia" i poszukiwania określonych "różnic istniejącego nośnika", ponieważ już sam fakt nieskuteczności zgłoszenia z przyczyn wyżej ujawnionych determinuował wymaganie poddania ocenie organów nadzoru budowlanego zrealizowanych robót budowlanych w ramach jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego kształtowanego przepisami art. 50-51 p.b. Po czwarte, za niewadliwy w sprawie uznać trzeba pogląd przyjęty przez PINB i zaakceptowany przez [...]WINB w toku kontroli instancyjnej decyzji z [...] stycznia 2021 r., zgodnie z którym zakończenie postępowania naprawczego wydaniem nakazu rozbiórki, bez wdrożenia procedury legalizacji obiektu budowlanego, było wynikiem stwierdzenia, że nośnik reklamowy znajdujący się w dacie prowadzonych czynności na działce nr ew. [...] w postaci tablicy o wymiarach 8,00 m x 4,00 m, mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w żelbetowej stopie fundamentowej nie mógł zostać doprowadzony do stanu zgodnego z prawem. Potwierdzenie istnienia zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo możliwość doprowadzenia do zapewnienia tejże zgodności są kluczowe z punktu widzenia wskazanego wyżej wymagania. Ma ono charakter zobiektywizowany, stąd wzgląd na treść § 12 pkt 3 uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] determinował w rozpoznawanej sprawie skorzystanie przez organ z kompetencji określonej w art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. Nie budzi wątpliwości Sądu poprawność ustalenia, na którym oparł się [...]WINB, że budowla w takiej formie, w jakiej została zrealizowana, pozostaje niezgodna z postanowieniami planu miejscowego. Plan ten ustala dopuszczalność lokalizacji reklam w formie słupów reklamowych oraz lokalizacji reklam w powiązaniu z elementami małej architektury, zezwalając również na realizację tablic neonów, ekranów o powierzchni (mierzonej w obrysie zewnętrznym) nie większej niż 8 m2. Tablica reklamowa o wymiarach 8,00 m x 4,00 m zdecydowanie wykracza poza dozwolony wymiar, co determinowało treść podjętego rozstrzygnięcia. Charakter spornej budowli uniemożliwiał nadanie konstrukcji wsporczej tablicy reklamowej, tj. słupowi zakotwiczonemu w stopie fundamentowej, samodzielnego znaczenia prawnego z uwagi na to, że nośnik reklamowy stanowi techniczno-użytkową całość. Z tego względu ocena możliwości wdrożenia czynności dostosowawczych wskazanych w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. względem tego obiektu budowlanego musiała być kształtowana koniecznością nakazania usunięcia tablicy reklamowej niespełniającej wymagań określonych w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przesądzającej o rozbiórce nośnika reklamowego. Akcentowane w skardze przez skarżącego stanowisko wskazujące, że zakres prac budowlanych przy tego rodzaju budowlach opiera się jedynie na "złożeniu poszczególnych elementów konstrukcji" potwierdza, że nakaz rozbiórki spornej budowli w całości odpowiada jej konstrukcji technicznej i zastrzeżenia strony odwołujące się do "przedwczesności" podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia pozostają nieuprawnione. Wbrew odmiennemu twierdzeniu strony skarżącej, zaskarżona decyzja z [...] kwietnia 2021 r. nie uchybia przepisom procesowym powołanym w skardze, albowiem w kontrolowanej sprawie organ dokonał wystarczających dla rozstrzygnięcia ustaleń stanu faktycznego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, kierując się wymaganiami art. 80 k.p.a. W zaskarżonej decyzji powody zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 p.b. zostały, w ocenie Sądu, w wystarczający sposób ujawnione przez [...]WINB w treści uzasadnienia, które spełnia wymagania art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Treść zamieszczonej argumentacji pozwala uznać, że organ odwoławczy w toku instancji ponownie rozpatrzył sprawę w jej całokształcie, poddając weryfikacji również zarzuty postawione przez stronę decyzji PINB. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.