VII SA/Wa 839/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Monika Kramek, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. i W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2018r., znak: [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. i W. K. z 19 grudnia 2017 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], nakazującej rozbiórkę wiaty, zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...], wybudowanej przez M. i W. K. na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia z [...] października 2012 r., znak: [...], wydanego przez Kierownika Referatu Administracji Architektoniczno - Budowlanej w [...], Wydziału Strategii Rozwoju Miasta, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w [...] - uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nakazał M. i W. K. rozbiórkę wiaty, zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...], wybudowanej na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia z [...] października 2012 r., znak: [...], wydanego przez Kierownika Referatu Administracji Architektoniczno - Budowlanej w [...], Wydziału Strategii Rozwoju Miasta, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w [...]. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że sprawa była już przedmiotem postępowania przed organem II instancji jak również podlegała badaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrokiem z 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2615/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. i A. W., uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] października 2013r., znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] lipca 2013r., znak: [...], nakładającą na M. i W. K. obowiązek doprowadzenia w wyznaczonym terminie wiaty, zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z prawem i przepisami, tj. usytuowania jej zgodnie z załącznikiem do zgłoszenia z [...] października 2012r., znak: [...], wydanym przez Kierownika Referatu Administracji Architektoniczno - Budowlanej, Wydział Strategii Rozwoju Miasta, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w [...] oraz wykonania jej zgodnie z przepisami, tj. o powierzchni jej zabudowy do 25 m2 oraz uchylił w/w decyzję organu I instancji. Wyrok stał się prawomocny 17 czerwca 2014r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ powiatowy pismem z 21 lipca 2014r. zwrócił się do Urzędu Miasta w [...] o udzielenie informacji czy lokalizacja przedmiotowej wiaty w przyjętym przez Prezydenta Miasta [...] bez sprzeciwu zgłoszeniu z [...] października 2012r., znak: [...], jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w szczególności czy usytuowanie przedmiotowej wiaty mieści się w liniach zabudowy na działce o nr ew. [...]). Odpowiedzi w w/w zakresie udzielono przy piśmie z 24 lipca 2014r. Następnie pismem z 31 lipca 2014r. wystąpiono do Wojewody [...] o zbadanie legalności przyjętego bez sprzeciwu w/w zgłoszenia. Wojewoda [...] do tego wystąpienia ustosunkował się pismem z 30 września 2014r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z [...] października 2014r., znak: [...], umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek z 23 maja 2013r. przez A. i A. W. w sprawie wiaty, zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...], wybudowanej przez Państwa M. i W. K. na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia z [...] października 2012r., znak: [...], potwierdzonego przez Kierownika Referatu Administracji Architektoniczno - Budowlanej w [...], Wydziału Strategii Rozwoju Miasta, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w [...]. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożyli A. i A. W. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2014r., znak: [...], zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie dokonania oględzin w celu dokładnego i jednoznacznego ustalenia czy przedmiotowy obiekt stanowi wiatę, która została wzniesiona (biorąc pod uwagę jej parametry i usytuowanie) zgodnie z dokonanym zgłoszeniem z [...] października 2012r., znak: [...], czy też omawiana inwestycja jest obiektem kubaturowym. Informacja o dokonanych w w/w zakresie ustaleniach została przekazana przy piśmie z 12 stycznia 2015r. Następnie zawiadomieniem z 19 stycznia 2015r. poinformowano strony o prowadzeniu postępowania odwoławczego w w/w sprawie oraz o możliwości zapoznania się w określonym terminie z zebranym materiałem dowodowym i złożenia wyjaśnień w sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wystąpił 5 marca 2015r. do Urzędu Miasta w [...], Wydziału Strategii Rozwoju Miasta, Urbanistyki i Architektury z prośbą o przekazanie pisemnej informacji czy usytuowanie przedmiotowej inwestycji, która nie jest obiektem kubaturowym, nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się w/w działka o nr ew. [...], a także o przesłanie kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem rysunku w/w miejscowego planu, na którym oznaczono dla przedmiotowego terenu nieprzekraczalne linie zabudowy. Odpowiedzi w w/w zakresie wraz ze stosowną dokumentacją udzielono przy piśmie z 18 marca 2015r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z [...] marca 2015 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] października 2014r., znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 maja 2016 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1243/15 uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] marca 2015 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] października 2014r., znak: [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1979/16 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 listopada 2016 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2179/16 uchylił zaskarżoną decyzję [...]WINB Nr [...] z [...] marca 2015 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] października 2014r., znak: [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 maja 2017 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 581/17 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie z 25 listopada 2016 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2179/16. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że "wiata może być uznana za obiekt kubaturowy, a zatem legalność jej wybudowania podlegać będzie ocenie również w kontekście postanowień § 5 pkt 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji 6 października 2017 r. przeprowadził czynności kontrolne przedmiotowego obiektu, w celu ustalenia stanu faktycznego ze względu na upływ czasu od ostatniej kontroli w dniu 9 stycznia 2015 r. Ustalenia poczynione podczas kontroli były zgodne z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli z dnia 9 stycznia 2015 r. Następnie organ powiatowy decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2017 r., znak: [...] nakazał rozbiórkę wiaty, zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...], wybudowanej przez M. i W. K. na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], wydanego przez Kierownika Referatu Administracji Architektoniczno - Budowlanej w [...], Wydziału Strategii Rozwoju Miasta, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w [...]. Odwołanie od w/w decyzji w ustawowym terminie złożyli M. i W. K. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy – [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że w jego ocenie wydanie nakazu rozbiórki spornej wiaty jest uzasadnione, a odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zastosował się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 listopada 2016 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2179/16, w stosunku do którego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 maja 2017 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 581/17 oddalił skargę kasacyjną. Wyrokiem Sądu pierwszej instancji z 25 listopada 2016 r., uchylona została decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] marca 2015 r., znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] października 2014r., znak: [...], którą organ umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wiaty, zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna wyrażona w wyroku sądu jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany sprawę rozpoznać ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w pełni podzielił argumentację organu powiatowego, dotyczącą konieczności przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 50 - 51 Prawa budowlanego, a więc dotycząca m. in. prowadzenia robót budowlanych innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy budowy obiektu budowlanego, lub jego części, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, zaś przepis art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego odnosi się do budowy obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź budowanego pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W art. 50 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego prawodawca określa rodzaje robót budowlanych, w odniesieniu do których organ orzeka o wstrzymaniu. Ustawa wymienia prowadzenie robót budowlanych: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia; mogących spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska; na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1; w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym bądź w przepisach. Zatem przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego ma zastosowanie do robót budowlanych innych niż wymienione w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, a które spełniają jedną z przesłanek wymienionych w ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowo - administracyjnym przez przepisy, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego należy rozumieć także przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 26 lutego 2014 r., sygn. w sprawie o akt VII SA/Wa 2630/13 "przez przepisy prawa wskazane w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy rozumienie się także postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który z mocy art. 14 pkt 8 ustawy z dnia 27.03.2013 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest aktem prawa miejscowego". Podobnie wypowiedział się w wyroku z 28 marca 2012 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 29/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku "Przez przepisy prawa wskazane w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane rozumie się także postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z mocy art. 14 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest aktem prawa miejscowego. Budowa obiektu budowlanego, nawet niewymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane )". Ponadto jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 18 września 2015 r., sygn. akt II OSK 80/14 "Rolą organu prowadzącego postępowanie jest dokonanie oceny zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku ustalenia braku tej zgodności, wskazanie konkretnych zapisów planu, z którymi sporna inwestycja koliduje". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przedmiotowa wiata narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w [...], przyjętego Uchwałą Nr [...] z [...] czerwca 2004 r. Rady Miasta [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] sierpnia 2004r., Nr [...] poz. [...]. Działka o nr ew. [...] przy ul. [...], położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem 65MN. Dla przedmiotowego terenu w zakresie zabudowy wyżej wymieniony plan miejscowy ustala, między innymi, nieprzekraczalną linię zabudowy oznaczoną na rysunku planu. Zgodnie z § 5 pkt 12 tekstu planu, przez "nieprzekraczalną linię zabudowy" należy rozumieć możliwość sytuowania budynków i innych obiektów kubaturowych w granicach działki bez prawa przekroczenia tej linii. Wobec powyższych ustaleń organ stwierdził, że lokalizacja wiaty poza obszarem wyznaczonym przez nieprzekraczalną linię zabudowy jest niezgodna z ustalonymi w planie miejscowym warunkami bowiem przedmiotowa wiata stanowi obiekt kubaturowy, tj. obiekt budowlany który obok budynku został wyłączony z możliwości sytuowania poza w/w liniami. Przedstawione stanowisko znajduje odzwierciedlenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 listopada 2016 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2179/16 uchylającym decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] marca 2015 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] października 2014r., znak: [...], w którym Sąd wskazał, że "wiata może być uznana za obiekt kubaturowy, a zatem legalność jej wybudowania podlegać będzie ocenie również w kontekście postanowień § 5 pkt 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". To stanowisko jako prawidłowe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 maja 2017 r., w sprawie o sygn. akt sygn. akt II OSK 681/17 oddalającym skargę kasacyjną od ww. wyroku sądu pierwszej instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organy orzekając w sprawie są związane oceną, zgodnie z która wiata może być uznana za obiekt kubaturowy zaś usytuowania wiaty jako obiektu kubaturowego jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w [...]. Na podstawie dyspozycji z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy wykonana wiata narusza w/w przepisy o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, organ powiatowy w drodze decyzji:1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny z 21 października 2011 r., w sprawie o sygn. akt II SA/G1 322/11: "Możliwość zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 zachodzi wówczas, gdy organ nadzoru budowlanego co do zasady ustali, że jest możliwe wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych". Podobnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 18 kwietnia 2012 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 155/11: "Obowiązkiem organów jest doprowadzenie do wymuszenia na inwestorze dokonania takich czynności, aby doprowadzić dany obiekt do stanu zgodnego z prawem (w sytuacji gdy jest to możliwe z technicznego i prawnego punktu widzenia)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 18 kwietnia 2012r., w sprawie o sygn. akt II SA/Go 204/12 zaś, że "Ideą postępowania naprawczego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W toku postępowania w tym przedmiocie organ nadzoru budowlanego winien ustalić, czy przeprowadzone roboty są zgodne z przepisami prawa oraz - ewentualnie - jakie czynności należy przedsięwziąć, aby zaistniały stan doprowadzić do zgodności z prawem. W wypadku ustalenia, że nie jest możliwe doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem organ ma obowiązek nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Celem wszystkich powyższych czynności jest zagwarantowanie bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom danego obiektu oraz ochrona osób trzecich". Organ wskazując, że w niniejszej sprawie nieprawidłowością jest niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przytoczył także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2799/12, w którym wskazano, że w wypadku wybudowania obiektu wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiednie zastosowanie ma, między innymi, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane dający podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem. Wynika z tego, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jest właściwy do likwidacji samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego wbrew ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ powiatowy prawidłowo nałożył obowiązek zawarty w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Nie było możliwości nałożenia na inwestorów obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane bowiem zmiana lokalizacji obiektu zgodnie z § 5 pkt 12 wiązałaby się z rozbiórką i budową obiektu w nowej lokalizacji z uwzględnieniem ww. przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w [...]. Zgodnie zaś z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 8 września 2011 r., sygn. akt II SA/Go 208/11: "Jeżeli w trakcie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez właściwy organ okaże się, że nastąpiło naruszenie prawa niedające się usunąć, wówczas organ jest zobowiązany zastosować art. 51 ust. 1 pkt 1 i wydać decyzję zakazującą prowadzenia dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja taka kończy postępowanie naprawcze". Podobnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 30 czerwca 2011 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 254/11: "orzeczenie rozbiórki, powinno mieć miejsce, jeżeli ze względów technicznych nie istnieje możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego prawem" a także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 171/11 "Brak możliwości doprowadzenia wykonanych robot budowlanych do stanu zgodnego z prawem, musi w konsekwencji prowadzić do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego". Organ drugiej instancji za nieznajdującą uzasadnionych podstaw prawnych uznał argumentację odwołujących się, którzy powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2179/16 przyjęli błędnie, że Sąd nie przesądził jednoznacznie przymiotu wiaty jako obiektu kubaturowego. Sąd wskazał, że "wiata może być uznana za obiekt kubaturowy, a zatem legalność jej wybudowania podlegać będzie ocenie również w kontekście postanowień § 5 pkt 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Twierdzenie to, dla właściwego zrozumienia, należy rozpatrywać w kontekście całego uzasadnienia zaś w przywołanym wyroku sądu pierwszej instancji wskazano - "Wobec treści § 5 pkt 12 planu umiejscowionego, który określił nieprzekraczalną linię zabudowy czyli możliwość sytuowania budynków i innych obiektów kubaturowych w granicach działki bez prawa przekroczenia tej linii, organy nadzoru budowlanego, musiały ocenić zgodność lokalizacji wiaty z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (...)" a następnie analizując definicję kubatury wywiódł, że "W ocenie Sądu, organy nadzoru budowlanego umarzając obecnie postępowanie, dokonały nieprawidłowej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]", albowiem jego intencją było wprowadzenie ładu przestrzennego, polegającego na ograniczeniu obszaru, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków i innych obiektów kubaturowych rozumianych jako takie, które ład ten mogą zakłócić". W decyzjach [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] marca 2015 r., znak: [...] oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] października 2014r., znak: [...] organy nadzoru budowlanego uznały, że "przedmiotowa wiata nie stanowi obiektu kubaturowego". Powyższe uczyniły punktem wyjścia do umorzenia postępowania. Skoro zatem to stanowisko organów zostało zakwestionowane przez sądy obu instancji, to w konsekwencji Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] stosując się do ww. wytycznych sądów właściwie przyjął, że wiata ma charakter obiektu kubaturowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził także, że organ I instancji nie był zobowiązany do oceny przedłożonej ekspertyzy technicznej na okoliczność oceny z jakim obiektem mamy do czynienia bowiem kwestie tą przesądził w/w wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zdaniem organu to, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie nie spełnia oczekiwań skarżących i w ich odczuciu jest dla nich krzywdzące, nie dowodzi uchybienia wymogom przewidzianym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wskazał w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny z 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1754/13 "Kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania". Za nieuzasadnione ocenił organ odwoławczy zarzuty dotyczące naruszenia przez organu pierwszej instancji zasad opisanych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podkreślił, że wszystkie istotne okoliczności skutkujące wydaniem nakazu rozbiórki wiaty, zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] zostały ustalone oraz rozważone. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił ponadto, że uznaje za uzasadnione orzeczenie o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu, to jednak organ powiatowy w sentencji zaskarżonej decyzji nieprawidłowo nałożył obowiązek rozbiórki przedmiotowej wiaty na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 z pominięciem art. 51 ust 7 ustawy Prawo budowlane bowiem roboty budowlane zostały zakończone. Z uwagi na to organ odwoławczy uchylił organu pierwszej instancji i orzekł w sprawie wskazując właściwą podstawę materialno - prawną rozstrzygnięcia tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Uchybienie polegające na wskazaniu błędnej podstawy materialno - prawnej nie uzasadnia uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wnieśli M. K. i W. K. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:· art. 7, 75, 77 §1 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona,· art. 6, 8 k.p.a. w związku z art. 7, 77 k.p.a. wyrażających zasadę związania organu administracji publicznej prawem oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa przejawiające się w zaniechaniu rozważenia wszystkich okoliczności sprawy i poprzestaniu na powołaniu się na związanie się wytycznymi sądu. 2. naruszenie prawa materialnego, to jest:· bezzasadne zastosowanie art. 51 ust.1 pkt. 1 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.),· § 5 pkt 12 i innych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu ,,[...]" w [...] uchwalonego Uchwałą NR [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 roku poz. [...]), poprzez błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że intencją planu miejscowego było wprowadzenie ładu przestrzennego, polegającego na ograniczeniu obszaru, wytyczonego nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków i innych obiektów kubaturowych rozumianych jako takie, które ład ten mogą zakłócić oraz, że wiata może być uznana za obiekt kubaturowy, o jakim mowa w § 5 pkt 12 planu miejscowego. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o: 1) uchylenie w całości przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z [...] lutego 2018 roku oraz poprzedzającej ją decyzji Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2017 roku, 2) na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżących od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Stanowisko skarżących znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Kluczowa dla sądowej oceny zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji było to czy organy zastosowały się do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 listopada 2016r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2179/16 oraz stanowiska zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 26 maja 2017r., w sprawie o II OSK 581/17. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd stwierdza, że organy zadośćuczyniły wymogom wynikającym z ww. przepisu. Prawidłowo, kierując się oceną dokonaną przez Sądy obu instancji oceniły, że wiata jest obiektem kubaturowym. Konieczne było zatem badanie czy jej położenie na gruncie odpowiada warunkom ustalonym, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Obiekt okazał się położony w sprzeczności z przepisami ww. prawa miejscowego. Nie mógł zatem być przedmiotem legalizacji. Postępowanie prowadzono we właściwym trybie opisanym w art. 51 ustawy Prawo budowlane. Zasadnie zaakceptowanym we wcześniejszych orzeczeniach sądów gdy zważyć, że inwestorzy nie działali w warunkach samowoli budowlanej. Postępowanie musiało prowadzić do wydania nakazu rozbiórki, jak prawidłowo określono w zaskarżonej decyzji, opartego na art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Analiza ekspertyzy przedłożonej przez skarżących w toku postepowania administracyjnego i na tej podstawie oczekiwana przez nich weryfikacja aspektów techniczno-budowlanych wiaty nie była konieczna. Organy zasadnie zastosowały się do kwalifikacji wiaty jako obiektu kubaturowego, która jednoznacznie wyłoniła się ze stanowisk sądów administracyjnych wyrażonych w ww. wyrokach To, że w uzasadnieniach wyroków ww. pojawia się sformułowanie – "może być uznana za obiekt kubaturowy" nie oznacza, wbrew stanowisku skarżących, że Sądy tego przymiotu obiektu nie ustaliły, nie przesądziły. "Może być uznana" należy odczytać jako formę wyrażenia aprobaty dla takiej oceny czyli powiedzenia – "tak ten obiekt może być uznany" a np. "inny nie może być uznany". Słusznie również intencje sądów organ drugiej instancji odniósł do analizy przebiegu całego postepowania administracyjnego, kolejnych kwalifikacji obiektu i wydawanych orzeczeń, a także wyroków i wynikających z ich uzasadnień stanowisk sądów. Już tylko na marginesie należy zauważyć, że zapisy planu regulujące położenie budynków na działkach zmierzają do zachowania ładu przestrzennego i linia zabudowy z pewnością musi dotyczyć zarówno budynków jako obiektów o określonej kubaturze jak i obiektów takich jak wiaty, których kubatura jest też bezsprzeczna choć nie zamknięta w czterech a w trzech ścianach konstrukcji. Wnioski opinii przedłożonej przez skarżących w toku postepowania administracyjnego są oczywiste jak chodzi o ocenę, że zgodnie z art. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane przedmiotowa wiata drewniana nie jest budynkiem. To zaś, że przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, definiują w § 3 pkt 24 kubaturę brutto wyłącznie w odniesieniu do budynków wynika stąd, że samo rozporządzenie dotyczy budynków. Pojęcie kubatury ma odniesienie do pojemności, ta zaś jest cechą nie tylko obiektów zamkniętych. Już tylko dla przykładu, za słownikiem języka polskiego pojęcie kubatury można odnieść np. do pojemność zbiornika. Tej zaś nie zmieni to czy będzie zamknięty czy np. otwarty jedną przestrzenią górnego otworu. Także w architekturze kubaturę odnosi się nie tylko do obiektów zamkniętych. Przykładem mogą być takie elementy jak podcienia w budynkach, które maja przestrzeń otwartą, a do których również odnosi się pojęcie kubatury. Istnieje też pojęcie kubatury użytkowej netto odnoszące się zarówno do przestrzeni zamkniętych ze wszystkich stron jak i elementów zewnętrznych niezamkniętych ze wszystkich stron, lecz przykrytych. Informacja jaką udzielił Urząd Miasta [...] w piśmie z [...] marca 2015 r. znak: [...], stwierdzając, że usytuowanie wiaty nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie była dla organu wiążąca, co więcej to organ orzekający zaskarżoną decyzją miał obowiązek dokonania własnej, samodzielnej analizy i oceny zgodności obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powtórzmy, oceny uwzględniającej stanowisko wyrażone w ww. wyrokach Sądów. Sąd badając postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie nakazu rozbiórki nie stwierdził naruszenia zasad opisanych w art. 7, 77, 80 k.p.a. oraz w art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.).