VII SA/Wa 883/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędziowie asesor WSA Elżbieta Granatowska, sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2021 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2021 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 58 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b., odmówił na wniosek R. D. przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych pisma z 31 stycznia 2019 r. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda [...] stwierdził, że Prezydent [...] decyzją z [...] września 2018 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Miastu [...] pozwolenia na przebudowę i remont części elewacji budynku mieszkalno-usługowego wraz z przeniesieniem skrzynki gazowej oraz rozbiórką zabudowy tarasu na działce nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. Z.[...] w W. Wojewoda [...] postanowieniem z marca 2019 r. nr stwierdził niedopuszczalność odwołania R. D. od decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2018 r., stwierdzając, że środek zaskarżenia wniesiony przez odwołującego pismem z 31 stycznia 2019 r. pozostaje niedopuszczalny jako złożony w stosunku do decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku rozpoznania skargi R. D. wyrokiem z 6 listopada 2019 r. sygn. VII SA/Wa 835/19 uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd zauważył, że wydając kwestionowane postanowienie organ odwoławczy nie dostrzegł, iż pismo z 31 stycznia 2019 r. zatytułowane "Odwołanie" zawierało alternatywne żądanie, albowiem skarżący wniósł jednocześnie o wznowienie postępowania administracyjnego. Konieczne pozostawało w związku z tym wezwanie wnioskodawcy do jednoznacznego sprecyzowania zakresu żądania zawartego w piśmie, tj. czy stanowi ono wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta [...] z [...] września 2018 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czy odwołanie od tejże decyzji. Kierując się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, Wojewoda [...] pismem z 18 grudnia 2020 r. wezwał R. D. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków formalnych pisma z 31 stycznia 2019 r. poprzez określenie, jakiego typu działania organu domaga się wnioskodawca wraz z pouczeniem, iż nieusunięcie ww. braków w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W związku ze skutecznym doręczeniem wezwania i brakiem odpowiedzi na nie Wojewoda [...] pismem z dnia 28 stycznia 2021 r. zawiadomił R. D., że jego pismo z 31 stycznia 2019 r. zostało pozostawione bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych. Pismem z 16 lutego 2021 r. R. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych pisma z 31 stycznia 2019 r. Odmownie rozpatrując tenże wniosek, w postanowieniu z 25 marca 2021 r. Wojewoda [...] zauważył, że przesyłka listowa zawierająca wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych pisma z 31 stycznia 2019 r. po podwójnym awizowaniu w związku z niemożnością doręczenia pisma bezpośrednio odbiorcy powinna zostać uznana za skutecznie doręczoną 7 stycznia 2021 r. w świetle treści art. 44 § 1-4 k.p.a. Uznać tym samym należało, że termin na usunięcie braków formalnych pisma upłynął 14 stycznia 2021 r. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 58 § 1 i 2 k.p.a., wyjaśniając, że przywrócenie terminu może mieć miejsca wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przeszkoda powinna być niezależna od osoby zainteresowanej i musi istnieć przez cały czas, aż do wniesienia wniosku. Zdaniem organu, powołane przez wnioskodawcę przeszkody opisane we wniosku z 16 lutego 2021 r. nie dowodzą braku winy w uchybieniu terminu. Dłuższe przebywanie poza swoim miejscem zamieszkania, np. na urlopie, nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. Wyjazd na urlop zależy od woli strony, nie jest przeszkodą obiektywną, nie uniemożliwia też odbierania korespondencji. Strona należycie dbająca o swoje interesy, planując dłuższy pobyt poza miejscem swojego przebywania, powinna wskazać inny adres do korespondencji bądź ustanowić pełnomocnika, aby w ten sposób zapobiec niekorzystnym skutkom związanym z brakiem odbioru korespondencji. Okoliczności powołane przez skarżącego, jak podkreślił Wojewoda [...], nie stanowią wyjątkowych i nagłych okoliczności, które uniemożliwiły dochowanie uchybionego terminu i nie świadczą o wykazaniu w sprawie należytej staranności. Zdaniem organu odwoławczego, wnioskodawca nie zrealizował równocześnie kluczowej przesłanki umożliwiającej przywrócenie terminu, tj. nie dopełnił czynności, dla której określony był termin, albowiem do wniosku o przewrócenie terminu zostały dołączone dwa pisma, które w sposób zgoła odmienny definiowały wolę strony, a ponadto wnioskodawca nie powołał się w nich na własną wolę, ale na ustalenia sadu, przez co nie można uznać, iż czynność polegająca na sprecyzowaniu żądania została w sprawie dokonana wraz z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2021 r. złożył R. D., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 64 § 2 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że zasadne było wzywanie skarżącego do określenia, jakiego typu działań domaga się od organu w sytuacji, gdy treść pisma skarżącego z 31 stycznia 2019 r. była klarowna i nie pozostawiała w tym zakresie wątpliwości; 2) art. 58 § 2 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że skarżący nie zrealizował przesłanki umożliwiającej przywrócenie terminu, tj. nie dopełnił w piśmie z 16 lutego 2021 r. czynności, dla której określony był termin w sytuacji, gdy w ostatnim akapicie na drugiej stronie tego pisma zostało wyraźnie napisane "W tym miejscu, aby przeciąć wszelkie wątpliwości oświadczam w imieniu mojego Mocodawcy, iż (...) jego wolą jest traktowanie owego pisma jako wniosku o wznowienie postępowania i ów wniosek w jego imieniu popieram"; 3) art. 58 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że skarżący z własnej winy nie dopełnił czynności, do których był wzywany przez organ w sytuacji, gdy po pierwsze jego wola w zakresie sposobu prowadzenia sprawy była od początku oczywista, a po drugie skarżący nie był w stanie w zakreślonym terminie odpisać na korespondencję wysyłaną mu przez organ z uwagi na nieobecność pod adresem, na który była ona wysyłana. Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia z [...] marca 2021 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie Wojewody [...] nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie lub też stwierdzenie jego nieważności. Instytucja przywrócenia terminu, o której mowa w art. 58-59 k.p.a., jest zastrzeżona dla terminów o charakterze procesowym, umożliwiając zainteresowanemu uchylenie negatywnych skutków niezachowania terminu w szczególnych przypadkach, w których brak działania nie powinien prowadzić do obciążenia skutkami zakończenia biegu terminu strony za jej zaniechanie bądź zaniechania osób, którymi się posługiwała. Przywrócenie terminu jest uzależnione od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek określonych w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Charakter ściśle ocenny ma przesłanka uprawdopodobnienia braku winy strony w uchybieniu terminu, pozostająca materialnym warunkiem uwzględnienia jej żądania. Pozostają z nią w łączności formalne przesłanki, do których zaliczyć należy: 1) uchybienie terminowi procesowemu; 2) złożenie wniosku o przywrócenie terminu; 3) dokonanie czynności, której terminowi uchybiono; 4) zachowanie siedmiodniowego terminu, licząc od ustania przeszkody, na złożenie wniosku oraz dokonanie czynności, dla której uchybiony termin obowiązywał (por. H. Knysiak-Sudyka [w:] System Prawa Administracyjnego Procesowego. Tom II, Część 3. Czynności procesowe w postępowaniu administracyjnym ogólnym, red. G. Łaszczyca, A. Matan, Warszawa 2021, s. 263-264) Na gruncie rozpatrywanej sprawy nie budzi wątpliwości ustalenie, że 7-dniowy termin do usunięcia braków formalnych podania (pisma z 31 stycznia 2019 r.), będących przedmiotem wezwania skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a., ma charakter terminu procesowego, którego przywrócenie jest możliwe w drodze wystąpienia przez stronę z wnioskiem, o którym mowa w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Wobec braku sprecyzowania żądania zamieszczonego w podaniu poprzez nieokreślenie przez stronę, czy stanowi ono odwołanie od decyzji organu I instancji, czy wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, właściwym rzeczowo (instancyjnie) do wezwania strony do uzupełnienia tego braku formalnego co do zasady pozostaje organ I instancji, a nie organ odwoławczy, któremu to podanie zostało przekazane, niemniej w rozpatrywanej sprawie właściwość Wojewody [...]ego do wezwania skarżącego do sprecyzowania pisma z 31 stycznia 2019 r. i procesowego zareagowania na ewentualne zaniechanie wezwanego z uwagi na wymóg pozostawienia w takim przypadku podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) wynikała ze związania organu odwoławczego oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku z 6 listopada 2019 r. sygn. VII SA/Wa 835/19. W jego treści Sąd wyraźnie bowiem wskazał, że orzekając ponownie, Wojewoda [...] będzie zobowiązany wezwać skarżącego do wypowiedzenia się w jakim trybie ma zostać rozpatrzone jego podanie i poprawność tego działania nie może podlegać zakwestionowaniu w świetle art. 153 p.p.s.a. kształtującego związanie na dalszych etapach rozpoznawania sprawy organów orzekających i Sądu. W konsekwencji przysługująca Wojewodzie [...]emu kompetencja do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych pisma z 31 stycznia 2019 r. nie może budzić jakichkolwiek zastrzeżeń prawnych. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie można podważyć dopuszczalności skierowania do skarżącego spornego wezwania pismem z 18 grudnia 2020 r. (k. 135). Jakkolwiek w skardze zaakcentowana została przez skarżącego niezasadność domagania się precyzowania żądania zamieszczonego w piśmie z 31 stycznia 2019 r., które – w ocenie skarżącego – pozostawało, jak to zostało określone, wystarczająco "klarowne", z czym korespondowało zarzucenie Wojewodzie [...]emu naruszenia art. 64 § 2 k.p.a., to zapatrywanie takie nie może prowadzić do podania w wątpliwość legalności postanowienia z [...] marca 2021 r. z uwagi na przedmiot sprawy przywrócenia terminu, która została zaskarżonym aktem załatwiona w postępowaniu incydentalnym. Odrębną kwestią pozostaje zachowanie przez skarżącego terminu wyznaczonego do dokonania czynności procesowej i rozważana przez organ przesłanka braku winy w jego uchybieniu od kwestii zasadności uznania pisma z 31 stycznia 2019 r. za obarczone wadami formalnymi. Jedynie na marginesie tejże oceny zwrócenia uwagi wymaga to, że Sąd przeprowadzając kontrolę legalności postanowienia Wojewody [...] z [...] marca 2019 r., przesądził wiążąco zagadnienie, któremu skarżący próbuje nadać w rozpoznawanej sprawie ponownie charakter sporny, co wyklucza bezwzględnie przez wzgląd na treść art. 153 p.p.s.a. jakąkolwiek możliwość rozważenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tego, czy istniała w treści podania alternatywność żądań sformułowanych przez skarżącego, jak i zbadania konsekwencji, jakie ten stan powodował dla określenia procesowego trybu weryfikacji udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę decyzją z [...] września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ustalenia organu odwoławczego odnośnie do tego, że w kontrolowanej sprawie skarżący wobec skutecznego doręczenia mu w tzw. trybie zastępczym (art. 44 § 4 k.p.a.) wezwania w dniu 7 stycznia 2021 r. uchybił terminowi. Podziela również wniosek, że skarżący prawidłowo wywiązał się z obowiązku wystąpienia o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych pisma z 31 stycznia 2019 r. i działanie to nie jest obarczone spóźnieniem. Brak jest natomiast uzasadnionych podstaw, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, by warunek odnoszony do dokonania wraz ze złożeniem wniosku czynności, której terminowi uchybiono, mógł być w rozpatrywanej sprawie uznany za niespełniony. Argumentacja skargi odnosząca się do tejże kwestii jest w całości trafna, albowiem zasadnie wskazuje ona, że wnioskodawca w dołączonym do wniosku piśmie z 16 lutego 2021 r. zamieścił oświadczenie procesowe znoszące stan niesprecyzowania przez skarżącego żądania zawartego w piśmie z 31 stycznia 2019 r. Jest faktem, że we wniosku o przywrócenie terminu złożonym równocześnie z pismem określonym "pismem w sprawie" pełnomocnik skarżącego zawarł szereg polemicznych uwag, których treść nie tylko pozostawała w sprzeczności z oceną prawną przyjętą przez Sąd w prawomocnym wyroku z 6 listopada 2019 r., ale także mogła być odebrana jako brak woli dopełnienia czynności, dla której określony był termin, w rozumieniu jakie temu działaniu nadaje art. 58 § 2 k.p.a., z uwagi na akcentowaną przez pełnomocnika skarżącego jej "zbyteczność". Wojewoda [...] zachowaniu temu nie powinien był jednakże nadawać prawnej doniosłości, jeżeli treść oświadczenia zamieszczonego we wskazanym wyżej piśmie z 16 lutego 2021 r., mającego przeciąć "wszelkie wątpliwości", jak określił to wnioskodawca, prowadziła do eliminacji spornego braku formalnego, albowiem jednoznacznie ujawniała ona, że podanie z 31 stycznia 2019 r. powinno być, według strony, traktowane jako żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...], oparte na przyczynie wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Na gruncie rozpatrywanej sprawy nie ma powodu, by za organem uznawać, że dwa złożone przez stronę pisma procesowe, cyt.: "[...] w sposób z goła odrębny definiowały wolę" przypisywaną skarżącemu. Byłoby tak, gdyby wraz z oświadczeniem zamieszczonym w piśmie z 16 lutego 2021 r. przy takiej formie, jaka została mu nadana, pełnomocnik skarżącego w złożonym równocześnie wniosku o przywrócenie terminu zawarł zastrzeżenie, że treść oświadczenia złożonego we wskazywanym piśmie nie powinna być uważana za dopełnienie warunku opisanego w art. 58 § 2 k.p.a. Takiego zastrzeżenia, co niesporne, skarżący jednak nie poczynił, toteż zgłoszone przez organ zastrzeżenia względem spełnienia analizowanego warunku pozostają nieuprawnione. Końcowo już tylko wypada zauważyć, że niewywiązanie się z powinności jednoczesnego z wnioskiem o przywrócenie terminu dopełnienia czynności, której dotyczył wniosek, stanowi jego brak formalny mogący podlegać uzupełnieniu, a zatem jego zaistnienie nie może skutkować automatycznie odmownym załatwieniem wniosku. Taki pogląd interpretacyjny nie budzi wątpliwości zarówno w piśmiennictwie (por. H. Knysiak-Sudyka, op. cit., s. 265), jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym wskazuje się, że tezy wynikające z uchwały siedmiu sędziów NSA z 21 kwietnia 2009 r. sygn. II FPS 9/08, ONSAiWSA 2009/4/65 powinny być odnoszone bezpośrednio do regulacji zamieszczonej w art. 58 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r. sygn. I OSK 3332/18; wyrok NSA z 23 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 1989/12) Powyżej wskazana wadliwość nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, jeżeli rozstrzygnięcie odmawiające przywrócenia terminu, co potwierdza bezspornie treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, nie wynikało wyłącznie z uznania, że skarżący nie dopełnił wymaganej czynności, ale determinowane było stwierdzeniem przez Wojewodę [...] , iż w rozpatrywanym przypadku nie została potwierdzona przesłanka materialna skuteczności wniosku, skarżący nie uprawdopodobnił bowiem braku winy w uchybieniu terminu, ponieważ zaniechanie odebrania skierowanej do niego korespondencji było podyktowane okolicznościami, na które miał on wpływ. Ten wniosek i wspierającą go argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w całości podziela, toteż kontrola sądowa zaskarżonego aktu nie mogła doprowadzić do uwzględnienia zawartego w skardze żądania uchylenia postanowienia Wojewody [...] z [...] marca 2021 r. Niesporne pozostaje, że brak winy jako warunek przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (art. 58 § 1 k.p.a.) łączy się w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym z sytuacjami nagłymi i niezależnymi od wiedzy i woli zainteresowanego. Za uzasadniającą przywrócenie terminu okoliczność przyjmuje się tylko taką, która stanowi przeszkodę nie do przezwyciężenia, niedającą się usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 9 maja 2021 r. sygn. I OSK 2539/20; wyrok NSA z 3 marca 2020 r. sygn. II OSK 183/19; wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 2627/15). W konsekwencji nawet lekkie niedbalstwo wyklucza brak winy. Co równie ważne, uznaje się, że przy ocenie zasadności wniosku należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 427/17; wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 1370/16). Niezachowanie terminu do dokonania określonej czynności procesowej wynikające z nieposiadania wiedzy o takim wymaganiu, które to zaniechanie jest następstwem niepodjęcia korespondencji zawierającej skierowane przez organ do strony wezwanie z uwagi na wyjazd (wypoczynkowy), zasadniczo nie może być traktowane jako wywołane okolicznością niezależną od strony (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2020 r. sygn. I OSK 11/19; wyrok NSA z 21 stycznia 2020 r. sygn. I OSK 1884/18; wyrok NSA z 20 października 2016 r. sygn. II OSK 73/15; wyrok NSA z 2 grudnia 2015 r. sygn. I OSK 821/14; wyrok NSA z 19 września 2014 r. sygn. II OSK 646/13). Jakkolwiek konkretne uwarunkowania mogą skłaniać do przypisania stronie zachowania różnego poziomu staranności, nie zawsze sprowadzając jej działanie (zaniechanie) do niedbalstwa, to w kontrolowanym przypadku, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ma rację Wojewoda [...] wskazując, że skarżący nie wykazał, by zaplanowany urlop był przeszkodą obiektywną, uniemożliwiającą mu odebranie korespondencji zawierającej wezwanie z 18 grudnia 2020 r. Z wyjaśnień zamieszczonych w uzasadnieniu wniosku nie wynika, by wyjazd skarżącego z miejsca stałego zamieszkania był nagły i od niego niezależny. Jego zaplanowaniu, szczególnie w przypadku względnie długiej, tak jak rozpatrywana, nieobecności, powinno zatem towarzyszyć zabezpieczenie przez następstwami, jakie się z taką nieobecnością w życiu codziennym wiążą. Trudno przyjąć, by pobyt skarżącego w jednej z nadmorskich miejscowości, mający charakter wyjazdu świątecznego, jak określił go wniosek, stał temu na przeszkodzie. Uwzględnić w sprawie należało, że zastosowanie się do znanych skarżącemu wskazań co do dalszego postępowania wynikających z wyroku z 6 listopada 2019 r. sygn. VII SA/Wa 835/19 musiało wiązać się z wystąpieniem przez Wojewodę [...] o sprecyzowanie przez skarżącego żądania zamieszczonego w piśmie z 31 stycznia 2019 r. i świadomość możliwości skierowania przesyłki pocztowej na adres skarżącego zawierającej takie wezwanie powinna była być postrzegana jako miara wykazania przez stronę należytej staranności w przypadku każdego dłuższego wyjazdu, któremu towarzyszyła niemożność posłużenia się innymi osobami upoważnionymi do odbioru przesyłek. Tę zasadę trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 marca 2021 r. sygn. II OSK 3883/19, wskazując, że każda osoba, która zabiega o własne interesy i dochowuje należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, będąc stroną postępowania przed jakimkolwiek organem, w jakimkolwiek kraju ma świadomość, że może być do niej kierowana korespondencja organu dotycząca prowadzonej sprawy. Powyższe oznacza, że analizowany wyjazd skutkujący nieobecnością pod adresem zamieszkania niewątpliwie powinien był być zaplanowany przez skarżącego również w tym aspekcie, który miał związek z tokiem czynności podjętych przez skarżącego w celu podważenia kwestionowanego pozwolenia na budowę i takie założenie, na którym oparł się w sprawie Wojewoda [...], w całości zasługuje na aprobatę. W sytuacji, gdy sporna przesyłka mogła być podjęta do 7 stycznia 2021 r., brak jest jednocześnie uzasadnionych powodów, by przyjąć, że jej niepodjęcie we wskazanym terminie mogło być traktowane jako usprawiedliwione następstwo uczestniczenia w wyjeździe świątecznym. Jakkolwiek bowiem, w ocenie Sądu, należy zgodzić się z poglądem, że nie powinno się oczekiwać, by każdy był w stanie w ostatniej chwili doprowadzić do odwołania, posługując się sformułowaniem zawartym we wniosku, "planów świątecznych", z racji powszechnie kultywowanego zwyczaju spędzania świąt Bożego Narodzenia w ustalonym miejscu w gronie najbliższych (rodziny), to o nieadekwatności wniosków wynikających z odwołania się do tego wyjaśnienia na gruncie rozpatrywanej sprawy świadczy już to, że pobyt skarżącego we wskazanej we wniosku miejscowości turystycznej trwał zdecydowanie dłużej aniżeli potrzeba uczestniczenia we wspólnym obchodzeniu uroczystości świątecznych, ponieważ wykraczał on zdecydowanie nawet poza ramy czasowe, które zwyczajowo przypisuje się wyjazdom świąteczno-noworocznym. Ocenę zawinienia współkształtuje ustalenie, że skarżący nie pozostawał w niewiedzy odnośnie do skierowania do niego przesyłki, ale o jej awizowaniu został poinformowany, otrzymując, jak sam przyznał, w dniach 23 grudnia 2020 r. i 31 grudnia 2020 r. awiza elektroniczne potwierdzające przesłanie korespondencji pocztowej na adres zamieszkania i końcową datę możliwego jej odbioru. Wskazanie, że przeszkodą, by została ona w terminie odebrana, była w tym przypadku znaczna odległość dzieląca nadmorską miejscowość pobytu i miejsce stałego zamieszkania, a także stan ogłoszonej epidemii, albowiem w jej trakcie podróże pozostawały "wysoce niezalecane", nie odwołuje się w żadnym razie do okoliczności znoszących stan ponoszenia winy za niemożność zapoznania się z wezwaniem do usunięcia braków formalnych spornego pisma z 31 stycznia 2019 r. Taka ocena przyjęta przez Wojewodę [...] nie narusza art. 58 § 1 k.p.a., gdyż nawiązuje do potrzeby posługiwania się w sprawie kryterium obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Mając na uwadze powyższe względy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.