I SA/Wr 515/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 22 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do czerwca 2012 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja orzekająca o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki w łącznej kwocie 2540,65 zł. W skardze skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz powołując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - wniósł wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniósł, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wywodził, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego w tej sprawie narazi go na szkodę majątkową. Zagrożenie znoszenia egzekucji oraz poniesienia jej kosztów, spowoduje utratę środków potrzebnych na utrzymanie skarżącego i jego dzieci. Odzyskanie wyegzekwowanych świadczeń może być bardzo utrudnione, a ponadto zająć może wiele czasu. Stąd, wobec uprawdopodobnienia zarzutów skargi, wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji jest w pełni uzasadnione. We wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych podał skarżący, że utrzymuje się z wynagrodzenia w kwocie 215,72 zł netto miesięcznie. Z wniosku wynika też, że nie zamieszkuje razem z dziećmi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd wskazuje, że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05; publ. w CBOSA). Zatem, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Skarżący we wniosku nie podał żadnej konkretnej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, które spowodowałaby ewentualnie wszczęta egzekucja. Z uzasadnienia wniosku wynika jedynie, że skarżący obawia się obniżenia swojej stopy życiowej. Sąd wskazuje, że wykonanie decyzji przez wdrożenie czynności egzekucyjnych, zawsze powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego. Jednak, nie zawsze wiążą się one z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, zwłaszcza że obowiązujące przepisy normujące postępowanie egzekucyjne w administracji, przewidują ochronę zobowiązanego w postaci stosownych ograniczeń i zwolnień spod egzekucji. Ponadto, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09; publ. w CBOSA). Zatem, dolegliwość w finansach zobowiązanego spowodowana koniecznością uiszczenia należności wynikającej z decyzji, sama z siebie nie uzasadnia zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa, gdyż w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, można uzyskać zwrot uiszczonej a wynikającej z tej decyzji kwoty. Ewentualna konieczność utrzymania się przez pewien czas z minimalnych, określonych przez przepisy, środków, sama w sobie nie może więc uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd wskazuje, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) określa zasady, jakie wiążą organ egzekucyjny przy prowadzeniu postępowania egzekucyjnego i dotyczącego zabezpieczenia należności. Wedle jednej z nich, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Kolejna zasada wynikająca z art. 8 - 10 u.p.e.a., wprowadza pewne ograniczenia, których celem jest zapewnienie zobowiązanemu określonych środków do egzystencji. Zgodnie z art. 9 § 1 u.p.e.a. wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 917; dalej: K.p.). Zgodnie z art. 87 K.p. egzekucja z wynagrodzenia za pracę będzie prowadzona tylko do wysokości połowy wynagrodzenia, przy czym, według art. 871 § 1 pkt 1 K.p., wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2018 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1747) minimalne wynagrodzenie wolne od potrąceń w egzekucji w 2018 r. wynosi 1530 zł netto (2300 zł brutto). W sprawie, zgodnie o oświadczeniem o stanie majątkowym złożonym na formularzu PPF skarżący takiego wynagrodzenia nie osiąga i nie posiada żadnego majątku podlegającego egzekucji. Zgodnie z danymi podanymi przez skarżącego ewentualna egzekucja będzie więc bezskuteczna i nie będzie miała żadnego wpływu na sytuację finansową i majątkową skarżącego. W postanowieniu z dnia 20 sierpnia 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy Sąd ocenił okoliczności przedstawione przez skarżącego jako wybiórcze oraz niewiarygodne. Nie jest jednak rzeczą Sądu ani w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy ani też w obecnym postępowaniu w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu domyślać się, jakie są rzeczywiste dochody, sytuacja finansowa i majątkowa strony. Zgodnie z ustawą ciężar dowodu wykazania okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku spoczywa na skarżącym. W sprawie, skarżący tych okoliczności nie wykazał. Brak więc w sprawie jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że ewentualne postępowanie egzekucyjne spowoduje szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.