II SA/Wr 830/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Dominik Dymitruk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Z. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 25 września 2025 r. Nr SKO 4141/72/2025 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: Kolegium, SKO, organ odwoławczy), zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 września 2025 r. (nr SKO 4141/72/2025), utrzymała w mocy postanowienie Burmistrza M. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 12 sierpnia 2025 r. (nr 15/2025) w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości oznaczonej jako działka o numerze ewidencyjnym [...], na działki o numerach [...] i [...], obręb: R. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w następujących okolicznościach faktycznych. Wnioskiem z dnia 19 lutego 2025 r. Z. A. (dalej: skarżący) zwrócił się do organu pierwszej instancji o wydanie opinii o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego proponowanego podziału nieruchomości oznaczonej jako działka o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie R., poprzez wydzielenie działek o numerach [...] i [...], celem ustanowienia odrębnej nieruchomości. Postanowienie z dnia 12 sierpnia 2025 r. (nr 15/2025) organ pierwszej instancji - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - negatywnie zaopiniował wstępny projekt podziału ww. nieruchomości, wskazując, że zaproponowany przez skarżącego podział jest niezgody z art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm., dalej: u.g.n.). W uzasadnieniu organ ten wyjaśnił, że projektowane działki o numerach [...] i [...], zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej M. z dnia [...] października 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy M. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2004 r., Nr 2, poz. [...]), położone są na terenie oznaczonym w planie symbolem "R", przeznaczonym dla polowej gospodarki rolnej oraz upraw ogrodniczych. Proponowana do podziału działka nr [...] wchodzi w skład wielodziałkowej nieruchomości, która w całości posiada przeznaczenie rolne i w niewielkiej części leśne. W tego powodu wnioskowany przez skarżącego podział nie jest możliwy do przeprowadzenia, ponieważ proponowana do wydzielenia działka nr [...] ma powierzchnię [...] h, a zatem mniejszą od wskazanej w art. 93 ust. 2a u.g.n. W wyniku rozpoznania zażalenia, SKO zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem 25 września 2025 r. (nr SKO 4141/72/2025), utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że nowo projektowane działki, stanowiące dotychczas działkę nr [...], a po podziale [...] i [...], znajdują się z zgodnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w jednostce terenowej oznaczonej na rysunku planu symbolem "R". Zatem zgodnie z planem działki te mają przeznaczenie rolne. W tym zakresie Kolegium uznało, że wobec tak ustalonego stanu faktycznego zastosowanie znajduje art. 93 ust. 2a u.g.n., a proponowany podział jest niezgodny z tym przepisem, gdyż proponowana działka nr [...] ma powierzchni [...] ha z przeznaczeniem pod lokalizację nadajnikowej wieży telekomunikacyjnej nie służy do powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub do dokonania regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Przepis art. 93 ust. 2a u.g.n. nie ma zastosowania w przypadku podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 95 u.g.n. Inwestycja celu publicznego, na którą powołuje się strona, na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 311), nie została jednak wymieniona w tym przepisie, a zatem przepis art. 93 ust. 2a nie został w tym zakresie wyłączony. W dalszej kolejności SKO wyjaśniło, że nie kwestionuje, iż miejscowy plan zagospodarowania dopuszcza lokalizację nowych telefonii nadawczych radiowych i radiotelekomunikacyjnych oraz że budowa taka stanowi cel publiczny. Jednakże wbrew stanowisku strony możliwość lokalizacji stacji nadawczych na obszarach rolnych i leśnych, nie prowadzi do zmiany przeznaczenia nieruchomości, na co wydaje się wskazywać strona. Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącego, że skoro planowany podział nieruchomości położony jest na obszarze nie wyłącznie przeznaczone cele rolne i leśne, bowiem przeznaczony jest na budowę stacji telekomunikacyjnej infrastruktury technicznej, to dopuszczalny jest podział na działki mniejsze niż w 0,3000 ha. Stwierdzenie to – zdaniem organu odwoławczego – opiera się na założeniu, że wobec okoliczności, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają lokalizację na gruntach o przeznaczeniu rolnym i leśnym określonych obiektów, prowadziło - w przypadku ich wybudowania - do zmiany przeznaczenia nieruchomości. Założenie takie jest jednak błędne. Ani lokalizacja obiektów wskazanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ani inne decyzje - jak np. pozwolenie na budowę, nie zmieniają przeznaczenia rolnego na nierolne. Stąd też, mając na uwadze, że skarżący zaproponował podział działki nr [...], położonej w obrębie R., na działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz działkę nr [...] o powierzchni [...] ha, obejmujące nieruchomości o przeznaczeniu zasadniczym "R", a w bardzo niewielkiej części "RL", a także biorąc pod uwagę, że działka nr [...] znajduje się w jednostce terenowej oznaczonej na rysunku planu symbolem "R", oraz że nowo projektowana działka nr [...] ma powierzchnię mniejszą niż 0,3000 ha i nie służy celowi, o którym mowa w art. 93 ust.2a u.g.n., SKO uznało, iż organ pierwszej instancji prawidłowo zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka o numerze ewidencyjnym [...] na działki o numerach [...] i [...], obręb R., w sposób negatywny. W skardze na powyższe postanowienie Kolegium wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 93 ust. 2a, ust. 4, art. 95, art. 97 ust. 6 w związku z art. 6 pkt 10 u.g.n. w powiązaniu z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez ich niewłaściwą interpretacje i zastosowanie w szczególności pominięcie, że MPZP dopuszcza lokalizację nowych nadawczych stacji radiowych i radiotelekomunikacyjnych, w tym dla telefonii komórkowej, a budowa takiej stacji stanowi cel publiczny; pominięcie że działka nr [...] w MPZP jest przeznaczona na budowę stacji telekomunikacyjnej jako cel publiczny; poprzez błędną ich interpretacje i uznanie, że brak jest podstaw prawnych do pozytywnego zaopiniowania wstępnego planu podziału nieruchomości oznaczonej jako działka o numerze ewidencyjnym [...] na działki o numerach [...] i [...] obręb R., 2) § 17 ust 13 i § 22 ust. 2 w związku z § 62 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej M. z dnia [...] października 2003 r ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 7 stycznia 2024 r., Nr 2 poz. [...] w związku z art. 93 ust 2a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez pominiecie faktu, że na podzielonej działce o obszarze mniejszym niż 0,3000 ha będzie zlokalizowana stacja telekomunikacyjna zgodnie uzyskanym pozwoleniem na budowę; błędną ich interpretacją i uznaniem, że brak jest podstaw prawnych do pozytywnego zaopiniowania wstępnego planu podziału nieruchomości oznaczonej jako działka o numerze ewidencyjnym [...] na działki o numerach [...] i [...], obręb R.; błędnego przyjęcia, że teren na której znajduje się przedmiotowa działka jest przeznaczony wyłącznie na cele rolne i leśne, podczas gdy zapisy MPZP przewidują przeznaczenie tego terenu na lokalizacje stacji nadawczych; II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, w tym: 1) art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego informowania strony o przesłankach na jakich oparte zostały ustalenie stanu faktycznego i prawnego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, 2) art. 7, art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli naruszenie zasady zaufania do organów władzy publicznej, należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego - poprzez nieuwzględnienie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej M. z dnia [...] października 2003 r. oraz zapisów u.g.n. oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, 3) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do treści art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 p.p.s.a rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 u.p.p.s.a.). Kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona zgodnie z kryteriami legalności określonymi w art. 145 § 1 i § 2 w związku z art. 134 i art. 135 p.p.s.a. wykazała, że odpowiada ono prawu, w tym samym nie zaistniały jakiekolwiek, a zwłaszcza wskazane w treści skargi, podstawy skutkujące koniecznością jego uchylenia. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie postanowień są przepisy cytowanej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, która w art. 93 ust. 1 stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Zgodnie natomiast z art. 93 ust. 2a i 3 a u.g.n. podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem, że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości określa się termin na przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu, który nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Warunku dotyczącego wydzielenia działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha nie stosuje się do działek gruntu projektowanych do wydzielenia pod drogi wewnętrzne. Z przepisu tego wynika, że tereny przeznaczone w planie miejscowym na cele rolne można podzielić na działki gruntu o powierzchni nie mniejszej niż 0,3 ha, na działki mniejsze wyłącznie w dwóch przypadkach wymienionych w ww. przepisie. Jeżeli nie zachodzi żaden z tych przypadków (określonych w art. 93 ust. 2a ww. ustawy) podział jest w ogóle niedopuszczalny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1558/11, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: we Wrocławiu z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 521/18; w Krakowie z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 962/18; we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 706/17, czy w Olsztynie z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 159/09 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1. Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Z cytowanych przepisów wynika, że organ opiniujący (wójt, burmistrz albo prezydent miasta) na tym etapie postępowania ma kompetencje do badania wyłącznie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub badania spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 ustawy, a jego opinia, wyrażona w formie postanowienia, dotyczy jedynie tych kwestii (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1727/19). Opiniując projekt podziału nieruchomości, organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i tylko z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt podziału realizuje to przeznaczenie i czy służy temu przeznaczeniu, a także czy nowo wydzielone działki będą mogły być zagospodarowane w sposób przewidziany w planie miejscowym. Dopuszczalny jest więc tylko taki podział nieruchomości, który gwarantuje, że działki gruntu powstałe w jego wyniku będą mogły być zagospodarowane zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 1297/09). Opiniując zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi więc wykazać, że projekt podziału stwarza lub nie, możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1860/19 oraz 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 107/13). Badanie zgodności z planem miejscowym polega zatem na sprawdzeniu, czy proponowany podział nie jest sprzeczny zarówno z częścią tekstową, jak i graficzną tego planu. Tym samym, to od planu miejscowego zależy jakie cechy powinny mieć powstające działki ewidencyjne, aby w przyszłości ich zagospodarowanie było możliwe. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że działka objęta wnioskiem o podział znajduje się na obszarze, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej M. z dnia [...] października 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy M. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2004 r., Nr 2, poz. [...]; dalej: m.p.z.p.). Przedłożony przez skarżacego projekt podziału przewiduje wydzielenie dwóch działek oznaczonych numerami [...] i [...] położonych na terenie oznaczonym w planie symbolem "R", przeznaczonym dla polowej gospodarki rolnej oraz upraw ogrodniczych. Nie ma zatem wątpliwości, że prawodawca lokalny dopuścił na przedmiotowym terenie wyłącznie działalność rolną. Należy zaznaczyć, że m.p.z.p. został opracowany pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm., dalej: u.p.z.p. z 1994 r.), która w art. 10 ust. 1 pkt 1 przewidywała, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb, przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania. Wobec braku ustawowego zakazu, przepis ten nie wykluczał ustalenia mieszanego przeznaczenia, a więc takiego określenia w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwiało realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu). Należy podkreślić, że pogląd dopuszczający określenie dla tego samego terenu w planie miejscowym tzw. przeznaczenia mieszanego jest obecnie jednolicie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11; 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2551/11; 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1855/12; 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2490/12; 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2847/16; 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2098/16; 8 listopada 2018 r.; sygn. akt II OSK 2294/18 i II OSK 2295/18 czy 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3284/19). Wobec zbliżonej treści przepisów aktualnie obowiązującej ustawy, w oparciu o którą sformułowano powyższy pogląd, a mających zastosowanie w sprawie, w ocenie Sądu stanowisko to w powodzeniem należało przenieść na grunt u.p.z.p. z 1994 r. Wbrew ocenie skarżącego, analizowany m.p.z.p. nie wprowadza na przedmiotowym terenie mieszanego przeznaczenie, a jedynie w sytuacji, gdy ustalenia planu miejscowego dopuszczają na nieruchomości jakikolwiek inny niż rolny i leśny sposób jej zagospodarowania, to w takim przypadku nieruchomość ta nie może być traktowana jako przeznaczona jedynie na te cele (zob. M. Wolanin, Podział nieruchomości rolnych i leśnych (w:) Podziały, scalenia i rozgraniczenia nieruchomości oraz procedury ewidencyjne, 2025, Legalis, r.2, pkt III lit. C; M. Durzyńska, Podział nieruchomości, Wolters Kluwer 2021, s. 217). Bez znaczenia pozostaje w tym przypadku fakt, że na terenach oznaczonych w m.p.z.p. symbolem "R" plan miejscowy dopuścił lokalizowanie m.in. szklarni i namiotów foliowych, wprowadzanie dróg dojazdowych do gruntów rolnych, śródpolnych zadrzewień oraz stawów rybnych i innych zbiorników służących wyłącznie dla potrzeb rolnictwa, jak też organizowanie miejsc postojowych dla rowerów oraz przy drogach publicznych miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz przeprowadzanie sieci infrastruktury technicznej oraz lokalizację obiektów i urządzeń towarzyszących tym sieciom, w sposób określony w § 22 m.p.z.p. Zdaniem Sądu, przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy utożsamiać z funkcją podstawową, jaką plan przypisuje danemu obszarowi. Od przeznaczenia terenu należy odróżnić dopuszczalne sposoby jego zagospodarowania, do których zalicza się m.in. lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Dopuszczenie lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej nie prowadzi do wyodrębnienia odrębnego przeznaczenia terenu. Infrastruktura techniczna ma bowiem charakter powszechny i może być sytuowana na terenach o różnym przeznaczeniu. Sam więc fakt umożliwienia lokalizacji takich urządzeń nie oznacza zatem zmiany przeznaczenia gruntu. Jak wskazał przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1432/09, ustawienie słupa i ułożenie w ziemi kabla nie spowoduje wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, skoro zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączeniem gruntów z produkcji jest rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów. Skoro obowiązujący plan miejscowy nie wprowadza innego niż rolne przeznaczenie tej części nieruchomości, która objęta jest podziałem, natomiast projektowany podział "dzieli" ten obszar na dwie działki ewidencyjne o rolnym przeznaczeniu, spośród których jedna cechuje się mniejszym areałem niż 0,3000 ha, aktualizuje się wówczas zawarty w art. 92 ust. 1 u.g.n. zakaz podziału nieruchomości. Taka interpretacja jest zasadna także z tego względu, że ograniczeń wskazanych w art. 93 ust. 2a u.g.n. nie można interpretować w sposób rozszerzający (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt III SA/Po 321/08). Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi – choć nie miało to wpływu do sposób rozstrzygnięcia – Sąd wskazuje, że § 17 ust. 3 m.p.z.p. (błędnie powołany w zarzutach skargi jako § 17 ust. 13) dopuszcza lokalizację nowych nadawczych stacji radiowych i radiotelekomunikacyjnych, w tym dla telefonii komórkowej, tylko na terenach oznaczonych symbolami "UP" i "Ł", z następującymi zastrzeżeniami: 1) ich negatywne oddziaływanie nie może sięgać terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową; 2) na innych terenach, na których przewiduje się możliwość wprowadzania obiektów infrastruktury dopuszcza się lokalizację tylko stacji przekaźnikowych emitujących fale radiowe w formie skupionych wiązek i pod warunkiem spełnienia wymogów, o których mowa w pkt. 1. Z kolei § 22 ust. 2 m.p.z.p. stanowi, że dopuszcza się lokalizowanie wybranych nowych elementów sieci i lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej na innych niż wymienione w ust. 1 terenach [oznaczonych symbolami: KG-[...], KG-[...], KG, KZ, KL-[...], KL-[...], KD-[...] i KD; także WZ, NO, NU, EE i Ł], o ile nie zostaną zakłócone podstawowe funkcje tych terenów i nie zostanie zajęte więcej niż 10% powierzchni jednostki terenowej, w miarę możliwości w pasach ulic wewnętrznych. Urządzenia infrastruktury technicznej towarzyszące elementom liniowym mogą być lokalizowane zarówno jako podziemne i jako nadziemne, w tym w zależności od uwarunkowań technicznych jako wolnostojące lub wbudowane w inne obiekty, z zastrzeżeniem ust. 3. Powołane przepisy – wbrew opinii skarżącego - dopuszczają zatem lokalizację nowych nadawczych stacji radiowych i radiotelekomunikacyjnych, w tym dla telefonii komórkowej, tylko na terenach oznaczonych symbolami "UP" i "Ł". Na działce skarżącego, położonej na terenie oznaczonym w planie symbolem "R", prawodawca lokalny dopuścił w § 62 ust. 4 pkt 3 m.p.z.p. przeprowadzanie sieci infrastruktury technicznej oraz lokalizację obiektów i urządzeń towarzyszących tym sieciom, w sposób określony w § 22. Biorąc natomiast pod uwagę, że § 17 m.p.z.p. określa zasady lokalizacji konkretnych obiektów (w tym nadawczych stacji radiowych i radiotelekomunikacyjnych), w uzupełnieniu innych regulacji niniejszej uchwały oraz innych przepisów, dopuszczone w § 22 lokalizowanie wybranych nowych elementów sieci i lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej nie dotyczy więc nadawczych stacji radiowych i radiotelekomunikacyjnych. Regulacje powyższe uznać bowiem należy za rozłączone. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę treść § 17 ust. 3 pkt 2 w zw. z § 62 ust. 4 pkt 3 m.p.z.p., na gruncie skarżącego, na którym przewiduje się możliwość wprowadzania obiektów infrastruktury, dopuszczalne jest lokalizowanie tylko stacji przekaźnikowych emitujących fale radiowe w formie skupionych wiązek i pod warunkiem spełnienia wymogów, o których mowa w pkt. 1 tego paragrafu. Tego rodzaju argumentacja, wzmocniona nawet odniesieniem się skarżącego do projektowanej inwestycji jako realizującej cel publiczny z zakresu łączności publicznej, w żaden sposób nie podważała stanowiska organów obu instancji o braku możliwości dokonania podziału nieruchomości. Należało podzielić stanowisko przedstawione m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 2627/18, zgodnie z którym z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie wynika przyzwolenie na realizowanie każdej inwestycji telekomunikacyjnej w każdym miejscu objętym planem. Przepisy te nie przyznają przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej w zakresie lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Przeciwnie, potrzeba ochrony szczególnie cennych obszarów gminy może przemawiać za ustanowieniem pewnych zakazów, w tym dotyczących realizacji inwestycji o charakterze telekomunikacyjnym. Należy ponadto zauważyć, że jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. z 1994 r. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb, także tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny. Dlatego też prawodawca lokalny miał także na gruncie ówcześnie obowiązujących przepisów możliwość ustalenia rozmieszczenia inwestycji celu publicznego w zakresie łączności, co też uczynił w § 17 ust. 3 m.p.z.p. Zważywszy na powyższą argumentację, przedstawione przez skarżącego stanowisko dotyczące konieczności uznania terenu obejmującego fragment planowanej do podziału nieruchomości za przeznaczony w m.p.z.p. na cele inne niż rolne nie było uzasadnione. Z podanych względów, uznając, że nie doszło do wzmiankowanego w skardze naruszenia art. 93 ust. 2a i ust. 4, art. 95, art. 97 ust. 6 w zw. z art. 6 pkt 10 u.g.n. oraz § 17 ust. 3 i § 22 ust. 2 w zw. z § 62 m.p.z.p., jak również przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynika sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 80 k.p.a., Sąd na podstawie art. 155 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.