I SA/Łd 822/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wykładni przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie premii pieniężnej oddala skargę. Syg. akt I SA/Łd 822/11 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów, indywidualną interpretacją z dnia 25 lutego 2011 r. [...], na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej Op, oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), za nieprawidłowe uznał stanowisko Spółki z o.o. A, przedstawione we wniosku z dnia 30 listopada 2010r., uzupełnionym pismem z dnia 8 lutego 2011 r. W uzasadnieniu tej interpretacji wskazał, iż we wniosku i jego uzupełnieniu Spółka podała, iż w roku 2010 zawarła z B Sp. z o.o. umowę o współpracy handlowej, na mocy której strony uzgodniły, iż w przypadku osiągnięcia w każdym miesiącu kalendarzowym obrotu przekraczającego określoną kwotę, wnioskodawca będzie płacił na rzecz B kwoty z tytułu specjalnej premii pieniężnej - określonej procentowo od wysokości obrotu; bonus z tytułu rezygnacji z prawa zwrotu towarów jest określony w procencie od całości obrotów, a jego wartość jest określana w miesięcznych okresach rozliczeniowych. Bonusa tego, jak oświadczyła Spółka, nie da się podporządkować do konkretnej dostawy odnoszącej się do konkretnego towaru. Podniosła ponadto, iż warunki kontraktu nie nakładają na odbiorcę spełnienia dodatkowych obowiązków. Termin płatności 90 dni jest zawsze dotrzymany. Oferty handlowe składane przez wnioskodawcę do sieci handlowej kontrahenta są akceptowane wtedy, kiedy odbiorcy odpowiadają modele, ceny, termin dostaw. Wysokość premii to stała stawka procentowa od obrotu w danym okresie rozliczeniowym. Zatem stawka ta nie zmienia się w zależności od wysokości realizowanych obrotów. Podstawą wypłacenia premii jest obrót, a nie świadczenie usług np. marketingowych. Jest to jednak jedyna opłata ponoszona przez wnioskodawcę. Kontrahent wydaje gazetki, w których są produkty zainteresowanego, ogłasza promocje, celem podwyższenia sprzedaży. Umowa o współpracy handlowej nie określa szczegółowo, jakie działania ma podjąć kontrahent celem intensyfikacji sprzedaży. Z przyjętej praktyki handlowej z kontrahentem (wieloletnia współpraca), niemal 100% towaru wnioskodawcy jest umieszczane w ofertach gazetowych firmy. Kontrahent, ze względu na procentowy charakter premii jest zainteresowany w intensyfikacji sprzedaży. W ramach dotychczasowej praktyki nie wystąpiła sytuacja, w której wnioskodawca stwierdzał niedostateczną promocję swoich wyrobów przez kontrahenta. Wypłacone premie związane są ze sprzedażą towaru opodatkowanego podatkiem od towarów i usług. W tym stanie faktycznym Spółka zapytała, czy nabycie jej towarów przez kontrahenta, w danym miesiącu kalendarzowym, powodujące obrót przekraczający określoną kwotę, za które otrzyma on specjalną premię pieniężną, jest odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej VAT. Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. W ocenie wnioskodawcy, w świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego, nabycie przez kontrahenta towarów w danym miesiącu kalendarzowym powodujące obrót przekraczający określoną kwotę jest odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Osiągnięcie określonego poziomu obrotu z tytułu nabycia towarów od wnioskodawcy jest konkretnym jego zachowaniem, wykonywanym w interesie wnioskodawcy, za które otrzymuje od wnioskodawcy wynagrodzenie w postaci specjalnej premii. Kontrahent jest wynagradzany za to, że dokonuje nabyć określonej wartości, a w konsekwencji nagradzany za lojalność, tj. za to, że nabywa towary od wnioskodawcy, a nie od jego konkurentów. Spółka wskazała, iż z uwagi na możliwość otrzymania dodatkowego wynagrodzenia w postaci premii pieniężnej, kontrahent w ramach prowadzonej działalności gospodarczej intensyfikuje swoje działania handlowe w zakresie sprzedaży nabytych przez niego produktów, co z kolei prowadzi do intensyfikacji zakupów dokonywanych przez niego i jego związania z wnioskodawcą. Według Spółki, przedmiotem usługi, za którą kontrahent ma otrzymać wynagrodzenie w postaci premii pieniężnej jest jego aktywność, dążność i zamiar przysporzenia polegającego na osiągnięciu przez wnioskodawcę, z którym współpracuje jak największego zysku, od którego uzależniona jest wypłata premii na jego rzecz. Pomiędzy stronami umowy ramowej tworzy się w tym zakresie więź o charakterze zobowiązaniowym - strony ukształtowały swój stosunek w ten sposób, że w przypadku świadczenia przez kontrahenta określonej usługi na rzecz wnioskodawcy, ten zobowiązuje się zapłacić kontrahentowi określoną sumę pieniężną. W ocenie Spółki, wypłacanej przez niego specjalnej premii nie da się przyporządkować do żadnych konkretnych dostaw towarów i nie ma wpływu na wartość tych dostaw - nie jest ona rabatem dobrowolnie udzielanym jej przez wnioskodawcę. Premia pieniężna jest bowiem uzależniona od konkretnych dostaw tylko w tym zakresie, w jakim jest ona niezbędna do wyliczenia danego poziomu obrotów, od których jest wyliczana jej wysokość. Premia ta stanowi zapłatę za konkretne zachowanie kontrahenta. Pomiędzy zachowaniem kontrahenta a zapłatą specjalnej premii pieniężnej przez wnioskodawcę istnieje ścisły i bezpośredni związek, co przesądza o odpłatnym charakterze usługi świadczonej przez niego w postaci nabycia towarów powodującego osiągnięcie określonego obrotu w danym miesiącu. Spółka podniosła, iż prezentowana przez nią interpretacja jest zgodna ze stanowiskiem wyrażonym w interpretacji nr [...]. Uznając to stanowisko za nieprawidłowe, Dyrektor Izby Skarbowej powołał art. 5 ust. 1 VAT, na mocy którego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W myśl art. 7 ust. 1 VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Na podstawie art. 29 ust. 1 VAT, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r., podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Stosownie do art. 29 ust. 4 VAT, podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4b. Zgodnie z art. 106 ust. 1 VAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Dalej organ zauważył, iż w celu intensyfikacji sprzedaży towarów, podatnicy podejmują różnorodne działania, w efekcie, których wypłacane są tzw. premie pieniężne. W sytuacji, gdy wypłacona premia pieniężna jest związana z konkretną dostawą (dostawami), to nawet, jeżeli jest to premia wypłacona po dokonaniu zapłaty, powinna być traktowana jak rabat, o którym mowa w art. 29 ust. 4 VAT. Rabat rozumieć należy, jako zniżkę od ustalonej ceny określonego towaru lub usługi, wyrażoną procentowo lub kwotowo. Rozróżnia się rabaty na przyznane przed ustaleniem ceny oraz udzielane po jej ustaleniu. Rabat udzielony w momencie wystawienia faktury (rabat transakcyjny), nie ma znaczenia dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, ponieważ kwota należna od nabywcy już go uwzględnia - dane dotyczące rabatu znajdą swoje odzwierciedlenie w wystawianej fakturze stwierdzającej dokonanie sprzedaży. Rabat udzielony po sprzedaży i wystawieniu faktury, w której dokonano pierwotnego określenia obrotu (rabat potransakcyjny), wymaga wystawienia faktury korygującej, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku gdy po wystawieniu faktury udzielono rabatów określonych w art. 29 ust. 4 ustawy, podatnik udzielający rabatu wystawia fakturę korygującą która -zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia - powinna zawierać co najmniej:1. numer kolejny oraz datę jej wystawienia; 2. dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca: a) określone w § 5 ust. 1 pkt 1-4, b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych rabatem; 3. kwotę i rodzaj udzielonego rabatu; 4. kwotę zmniejszenia podatku należnego. Odnosząc ten stan prawny do opisanego we wniosku stanu faktycznego, organ nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że premii pieniężnych nie sposób przyporządkować do konkretnych dostaw. Jak wskazała Spółka, wysokość premii zależy wyłącznie od osiągniętego przez kontrahenta poziomu obrotów w poszczególnych miesiącach. Obrót uprawniający do wypłaty premii ustalany jest zatem na podstawie wielkości zrealizowanych zakupów w konkretnie określonym przedziale czasowym (miesiącu). Ponadto zgodnie z zawartą umową handlową, wypłata premii nie jest związana z koniecznością wykonywania przez kontrahenta na rzecz Spółki jakichkolwiek czynności mających na celu intensyfikację sprzedaży towarów wnioskodawcy. Zamieszczenie towarów Spółki w ofertach gazetowych kontrahenta czy też promowanie przez niego towarów Spółki, nie są - w świetle postanowień umowy - czynnościami warunkującymi przyznanie premii. Leżą one w wyłącznej gestii kontrahenta. Dalej stwierdził, iż wypłata premii związana jest wyłącznie z wykonaniem przez kontrahenta określonego poziomu zakupów towarów od Spółki i rozliczenia się z nim na podstawie zrealizowanego obrotu. Kontrahent nie świadczy wobec Spółki usług w rozumieniu art. 8 VAT. Brak jest bowiem takich działań kontrahenta, które byłyby czynnościami dodatkowymi i do jakich byłby zobligowany postanowieniami wynikającymi z umowy dotyczącej przyznawania premii. Wypłacana przez Spółkę premia pieniężna stanowi w istocie rabat obniżający wartość konkretnych dostaw dokonanych w danym okresie rozliczeniowym - zgodnie z art. 29 ust. 4 VAT - zmniejszający podstawę opodatkowania. Uzyskanie przez kontrahenta Spółki premii pieniężnej w związku z nabyciem towarów od niej w danym miesiącu kalendarzowym, powodującym obrót przekraczający określoną kwotę, nie stanowi odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 VAT. Zauważył nadto, że powołana przez Spółkę we własnym stanowisku interpretacja, została wydana w indywidualnej sprawie, w której indywidualnie oceniono stan faktyczny sprawy i stanowisko danego wnioskodawcy. Dodatkowo podniósł, iż zgodnie z wolą wyrażoną przez wnioskodawcę we wniosku (poz. 35 wniosku ORD-IN) uznał, że przedmiotowy wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego. Jakkolwiek w uzupełnieniu wniosku Spółka wskazała, że wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, jak i może dotyczyć zdarzeń przyszłych, to jednak z uwagi na uiszczenie przez Spółkę kwoty w wysokości 40 zł, która w przedmiotowej sprawie odpowiada jednemu zaistniałemu stanowi faktycznemu, Dyrektor Izby Skarbowej w P. nie znalazł podstaw aby rozstrzygać w zakresie zdarzenia przyszłego. We wniesionej po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, skardze Spółka wniosła o uchylenie tej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przypisanych. Interpretacji tej zarzuciła naruszenie art. 121 Op. W uzasadnieniu skargi, po powtórzeniu stanowiska zaprezentowanego we wniosku i jego uzupełnieniu, podniosła, iż w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, nabycie przez jej kontrahenta towarów w danym miesiącu kalendarzowym, powodujące obrót przekraczający określoną kwotę jest odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a wskazana w jej wniosku interpretacja Nr [...] została wydana na rzecz jej kontrahenta i dotyczyła takiego samego stanu faktycznego, tj. umowy która została zawarta z wnioskodawcą. Zauważyła, iż sytuacja w której ten sam organ podatkowy w sposób odmienny ocenia w interpretacji indywidualnej ten sam stan faktyczny nie jest do pogodzenia z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 Op. Wskazując wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 lipca 2009r., III SA/Po, 60/09, wywiodła, iż "rozstrzygnięcie w sposób odmienny w stosunku do różnych podatników w analogicznym stanie faktycznym i prawnym jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa oraz zasadą zaufania obywateli do organów państwa (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Bezzasadna jest przy tym próba przerzucenia na stronę obowiązku udowodnienia tożsamości spraw, zważywszy, że strona wskazała numer sprawy oraz podmiot, w stosunku do którego analogiczne postępowanie zostało rozstrzygnięte". Odwołując się do wyroku WSA z dnia 15 października 2009 r., I SA/Wr, 1000/09, podniosła, iż "trudno jest organom podatkowym zarzucić naruszenie wyrażonej w art. 121 O.p. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, jeśli nie dokonano w sprawne odmiennej oceny prawnej w odniesieniu do tego samego adresata, na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej, bez dokładnego uzasadnienia takiej różnicy, a tylko takie postępowanie jest traktowane, jako naruszenie zasady zaufania". Z tego orzeczenia wynika, zdaniem Spółki, iż wydanie rozbieżnych rozstrzygnięć w takim samym stanie faktycznym narusza wprost art. 121 Op. Powołując z kolei wyrok WSA z dnia 28 stycznia 2010 r., l SA/Sz 653/09, stwierdziła, że "zasada zaufania powinna się przejawiać nie tylko w bezstronności rozstrzygnięć i dbałości o wyjaśnienie wszelkich - głównie prawnych - aspektów sprawy, lecz także w działaniu na korzyść podatnika, przeciwko naruszaniu jego interesów. Tylko taki może być sens tworzenia instancji odwoławczej dla celów postępowania podatkowego w związku z zasadą zaufania. Działania organów podatkowych powinny więc prowadzić podatnika do przekonania, iż odnoszące się doń działania organów państwa są prawidłowe i odpowiadają prawu". W ocenie Spółki, w przedmiotowej sprawie jedyne uzasadnienie organu podatkowego sprowadza się do stwierdzenia, iż "powołana we własnym stanowisku interpretacja została wydana w indywidualnej sprawie, w której indywidualnie oceniono stan faktyczny sprawy i stanowisko wnioskodawcy". Tymczasem "ogólnikowe i lakoniczne stwierdzenie, iż powołane w sprawie stanowiska organów i wyroki sądów, jako wydane w indywidualnych sprawach, nie są wiążące dla organu dokonującego interpretacji jest niedopuszczalne i narusza zasadę zaufania do organów, wyrażoną w art. 121 § 1 O.p." (wyrok WSA z dnia 28 stycznia 2010 r., I SA/Wr, 1618/09). "Organ wydający interpretację jest obowiązany zgodnie z art. 14c § 2 O.p. dokonać oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy, w tym orzeczeń, na które występujący o interpretację się powołał. Dlatego też nie może poprzestać na stwierdzeniu, że wyroki, na które powołał się podatnik zapadły w indywidualnych sprawach. W tych okolicznościach odniesienie się przez organ do powołanego i mającego zastosowanie w sprawie orzecznictwa sądów administracyjnych konieczne jest dla zachowania wyrażonej w art. 121 O. p. zasady zaufania do organów podatkowych. Zatem pominięcie przez organ podatkowy w swojej analizie powołanych przez stronę orzeczeń sądów administracyjnych narusza również przepisy procesowe, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O. p. (wyrok WSA z dnia 26 stycznia 2010 r., I SA/Po 1053/09). "Sytuacja, w której w identycznym stanie faktycznym w stosunku do różnych osób wydane zostaną odmienne interpretacje podatkowe narusza zasady postępowania podatkowego określone w art. 120 i 121 Op. oraz zasady określone w art. 7 i 32 Konstytucji RP. Jednakże w takiej sytuacji organom nie można postawić zarzutu, że nie powieliły interpretacji, która została wydana najwcześniej, gdyż organ ma prawo i obowiązek wydać odmienną interpretację w sytuacji, gdy uzna, że wcześniejsza interpretacja była nieprawidłowa (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2009 r., I FSK, 1036/08). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że jakkolwiek zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym narusza zasadę wyrażoną w art. 121 O.p., to jednak nie zawsze uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie może być rozumiana jako bezwzględna konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednio popełnione błędy (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 października 2008 r., I SA/Łd 559/08, LEX nr 498397, wyroki NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., I FSK 27/07; z dnia 30 września 2005 r., FSK 2528/04, LexPolonica nr 401550; z dnia 12 listopada 2003 r., III SA 1601/02,; z dnia 1 czerwca 2001 r., I SA/Gd 1145/99 i z dnia 8 grudnia 1999 r., SA/Sz 1775/98, "Serwis Podatkowy" 2001, nr 4). "Zakwestionowanie przez organy podatkowe stosowanej przez nie wieloletniej, jednolitej praktyki, ukształtowanej pismem Ministerstwa Finansów z dnia 3 marca 1997 r. nr PPl-7204/100/96/K.Sz. (po kilku latach utraty mocy obowiązującej ustawy VAT z 1993 r.) nastąpiło jedynie w stosunku do skarżącej, tj. jednego spośród trzech działających wówczas na rynku operatorów telefonii komórkowej naruszyło konstytucyjną zasadę równości określoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Zmiana praktyki czy interpretacji przepisów jest dopuszczalna, jednakże nie można znaleźć uzasadnienia dla sytuacji, gdy ta zmiana dotyczy tylko jednego podatnika w przypadku tak ograniczonej liczby podmiotów, których ta kwestia dotyczy" (wyrok WSA z dnia 13 sierpnia 2009 r., III SA/Wa, 976/09). W oparciu o powyższe orzeczenia, Spółka stwierdziła, że zmiana stanowiska organu podatkowego powinna zostać dokonana również względem kontrahenta wnioskodawcy. "Skoro organ wydający interpretacje indywidualne może, działając z urzędu, zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się osoba składająca wniosek o jej wydanie. Przepis art. 14e § 1 O.p. wychodzi poza zasadę związania wyrokiem tylko w sprawie, w której on zapadł i nadaje orzecznictwu sądów administracyjnych walor normatywny także w stosunku do innych indywidualnych spraw załatwianych w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnych). Orzecznictwo to jest istotnym miernikiem legalności wydawanych interpretacji indywidualnych. Jego nieuzasadnione zaś pomijanie narusza wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i może skutkować w ramach kontroli sądowoadministracyjnej uchyleniem interpretacji indywidualnej z tej przyczyny" (wyrok WSA z dnia 20 stycznia 2010 r., I S A/B k, 563/09). Sytuacja, w której w obrocie prawnym funkcjonują dwie rozbieżne interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego dotyczące tego samego stanu faktycznego, wydane dla dwóch stron tego samego stosunku prawnego nie tylko rażąco sprzeciwia się zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 Op, lecz również uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej, bowiem powoduje, iż któraś że stron przedmiotowego stosunku prawnego może być narażona na sankcje za niewłaściwe stosowanie prawa podatkowego, czyniąc zarazem niemożliwym sytuacje w której oba podmioty mają szansę wykonywać działalność zgodnie z przepisami prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Uznając za niezasadny zarzut skargi naruszenia art. 121 Op zauważył, iż zaskarżona interpretacja nie narusza wskazanych przepisów prawa materialnego, została ona wydana w oparciu o przedstawiony stan faktyczny oraz na podstawie przepisów prawa. Podniósł również, iż istotą wydania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do dokładnie określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy. Wyjaśnił, iż powołana we wniosku interpretacja została wydana na wniosek zainteresowanego i oparta na konkretnym i szczegółowym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym, przez co bezpośrednio się tylko do tej sprawy odnosi. Została ona rozstrzygnięta adekwatnie do przestawionych okoliczności. Poinformował nadto, iż pismem z dnia 14 czerwca 2011r. wystąpił do Ministra Finansów o weryfikację tamtej interpretacji i jej zmianę, powołując jako podstawę zmiany analizę orzecznictwa sądowego w kwestii opodatkowania premii pieniężnych, stanowiącego też podstawę dla dyrektorów izb skarbowych do zmiany ich dotychczasowego sposobu interpretacji po miesiącu czerwcu 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej interpretacji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej interpretacji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić (art. 146 § 1 ppsa). W przypadku zaś, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez skarżącą Spółkę interpretację przepisów prawa podatkowego, Sąd nie dopatrzył się naruszenia stanowiących jej podstawę materialnoprawną przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm), zwanej dalej VAT, oraz mogących mieć wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 z póź. zm.), zwanej dalej Op, w szczególności wskazanego w skardze art. 121. W niniejszej sprawie zagadnienie o charakterze merytorycznym sprowadza się, pomimo braku wprost sformułowanego w skardze zarzutu, do opodatkowania premii pieniężnych przysługujących nabywcy od skarżącej Spółki z tytułu osiągnięcia określonego pułapu sprzedaży nabytych od niej towarów, a źródłem sporu na tle tego zagadnienia jest odmienna kwalifikacja okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę jej wypłaty. Organ uznał bowiem, iz skoro premia jest wypłacana z tytułu osiągnięcia określonego pułapu obrotu przez nabywcę towarów Spółki, a umowa nie nakłada na kontrahenta dodatkowego obowiązku świadczenia usług na rzecz Spółki, tj. czynności o charakterze marketingowym, to premia pozostaje w związku z dostawą towarów, Spółka z kolei uznała, iż premia ta stanowi wynagrodzenie za świadczoną przez kontrahenta na jej rzecz usługi, polegającej na aktywizacji działań przez kontrahenta zmierzających do zwiększenia obrotu poprzez zwiększenie zakupu towarów Spółki. Definicje legalne dostawy i świadczenia usług regulują odpowiednio przepisy art. 7 ust. 1 i 8 ust. 1 VAT. Stosownie do pierwszego z nich, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Zgodnie z drugim z nich, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Wspólnotową definicję dostawy zawiera z kolei art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz. U. UE L 06.347.1), zaś świadczenia usług – jej art. 24 ust. 1. Według tej Dyrektywy dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, świadczeniem usług zaś - każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów. Analiza tych przepisów dowodzi, iż transakcja gospodarcza stanowi albo dostawę towarów albo świadczenie usług. Niedopuszczalna jest natomiast sytuacja, w której ta sama transakcja jest kwalifikowana raz jako dostawa towaru, drugi raz jako świadczenie usług (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 lutego 2009r., I SA/Bd 784/08, Lex nr 5246608 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 października 2008r., III SA/Wa 1056/08, Lex nr 518859). Pojęcie świadczenie usług ma wprawdzie bardzo szeroki zakres, nie obejmuje bowiem wyłącznie działań podatnika, lecz także jego zaniechania poprzez zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Przez usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1, jak i art. 24 ust. 1 przepisy Dyrektywy 2006/112/WE, należy jednakże rozumieć transakcję gospodarczą wiążącą się ze świadczeniem wzajemnym, dwustronnym (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 lutego 2009r., I SA/Ke 18/09, Lex nr 489750 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2008r., III SA/Wa 864/08, "Monitor Podatkowy" 2008, z. 11, poz. 7). We wspólnotowym systemie podatku od wartości dodanej wszelkie transakcje wykonywane w ramach działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, ale jednocześnie transakcje już opodatkowane nie mogą podlegać ponownemu opodatkowaniu. Czynności stanowiące nabycie (dostawę) towaru nie mogą jednocześnie poprzez ich zsumowanie stanowić usługi. Nie stają się jednocześnie jego usługą na rzecz dostawcy. Nie można zatem zaakceptować tezy, że w ramach transakcji już opodatkowanych mieszczą się czynności, które winny podlegać odrębnemu opodatkowaniu. Oznaczałoby to, że każda czynność zakupu towarów od sprzedawcy (dostawa) stanowiłaby jednocześnie usługę nabywcy świadczoną na rzecz tegoż sprzedawcy, co powodowałoby podwójne opodatkowanie tej samej czynności. Pierwszy raz – jako sprzedaży (dostawy towaru), drugi – jako zakupu (świadczenia usługi) przez nabywcę tego samego towaru, w ramach tej samej transakcji. Tymczasem podwójne opodatkowanie stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości i powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 84 oraz w art. 217 Konstytucji RP, jak również niedopuszczalne jest na gruncie podatku od wartości dodanej (por. wyrok NSA z 6 lutego 2007 r., I FSK 94/06). W stanie faktycznym tej sprawy dokonywanie przez kontrahentów Spółki zakupów towarów mieści się w zakresie czynności opodatkowanej VAT w postaci dostawy towarów. Na określoną wielkość obrotów składa się odpowiednia liczba transakcji sprzedaży – dostawy towarów w rozumieniu art. 7 VAT. Jak bowiem wynika z uzasadnienia wniosku, wezwania do usunięcia naruszenia prawa i skargi, Spółka zawarła umowę, na mocy której zobowiązała się do dokonywania na rzecz swoich kontrahentów dostawy towarów i wypłaty na ich rzecz w przypadku osiągnięcia przez nich w każdym miesiącu kalendarzowym obrotu przekraczającego określoną kwotę premii pieniężnej, określonej procentowo od wysokości obrotu. Podstawą świadczenia (tj. co należy dodać wypłaty premii) jest obrót, a nie świadczenie usług np. marketingowych. Umowa ta nie nakłada na kontrahentów spełnienia dodatkowych obowiązków, nie określa jakie działania ma podjąć kontrahent celem intensyfikacji sprzedaży, z przyjętej praktyki wynika, iż kontrahent wydaje gazetki. Spółka podała, iż "z uwagi na możliwość otrzymania dodatkowego wynagrodzenia w postaci premii pieniężnej, Kontrahent w ramach prowadzonej działalności gospodarczej intensyfikuje swoje działania handlowe w zakresie sprzedaży nabytych przez niego produktów". W tak opisanym stanie faktycznym, w ocenie Sądu, mamy do czynienia jedynie z transakcjami dostawy, które zostały opodatkowane i z wynagrodzeniem dostawcy wypłacanym nabywcy z tytułu osiągniętego pułapu sprzedaży (wartości dostaw), co z kolei zależy li tylko od decyzji i działań samego kontrahenta. Wypłata spornej premii wiąże się więc w istocie z wykonaniem określonej sumy czynności będących elementem dostawy towarów, a prezentowana w tej sprawie przez Sąd tezę wzmacnia dodatkowo podana we wniosku okoliczność, iż niezrealizowanie przez nabywcę określonego pułapu obrotów nie jest obwarowane żadną sankcją, czy jakąkolwiek odpowiedzialnością nabywcy towarów Spółki. Chybione jest stanowisko Spółki o występowaniu dwu transakcji, tj. dostawy towarów oraz świadczenia usług, odrębnie wynagradzanych przez obie strony (z tytułu dostawy towarów wynagrodzenie płacone było przez nabywcę, natomiast w przypadku premii - przez dostawcę towarów). Inaczej wyglądałaby sytuacja, gdyby w stanie faktycznym skarżąca Spółka wskazała, że pomiędzy nią i nabywcą istnieje stosunek prawny, w oparciu o który nabywca, dokonując zakupów u dostawcy, uzyskuje premię nie tylko za satysfakcjonującą dostawcę wartość dokonanych zakupów, lecz także za realizację przez nabywcę innych czynności na rzecz dostawcy, np. podjęcie działań w kierunku rozwijania bazy sprzedaży jego towarów, zobowiązanie się do stosowania szczególnych, np. określonych przez dostawcę zasad eksponowania jego towarów klientom, przyjęcie określonych zobowiązań lojalnościowych wobec dostawcy itp., wówczas mielibyśmy do czynienia ze świadczeniem usługi przez nabywcę na rzecz dostawcy, wynagradzanej przez niego stosowną premią, która powinna zostać odrębnie opodatkowana. Nie ma też, w ocenie Sądu, żadnych podstaw, aby tylko z uwagi na fakt nie powiązania przez dostawcę z poszczególnymi transakcjami przekazywanej nabywcy nagrody jedynie za osiągniętą wartość zakupów, dopatrywać się u tegoż ostatniego świadczenia usługi na rzecz dostawcy. Z samego tylko określenia przez sprzedawcę tytułu płatności wynagrodzenia (premii) oraz sposobu jego udokumentowania nie można wywodzić, że podmiot je otrzymujący świadczy usługę na rzecz płacącego. Opodatkowaniu jako usługa podlega bowiem określone w art. 8 ust. 1 VAT, zachowanie nie będące jednocześnie dostawą, którym nie jest samo osiągnięcie przez nabywcę określonej wartości dostaw towarów od danego sprzedawcy. Prezentowane stanowisko jest też zgodne z jednolitą w chwili obecnej linią orzeczniczą sądów administracyjnych (a tę Minister Finansów obowiązany jest uwzględniać przy wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego). Sądy te przyjmują bowiem, iż premie pieniężne, czy też bonusy otrzymywane przez nabywcę od dostawcy za dokonanie nabycia określonej ilości czy wartości towaru, tj. z tytułu osiągnięcia przez niego satysfakcjonującej dostawcę wielkości obrotów, nie odnoszące się do konkretnych transakcji, stanowi nagrodę za osiągnięcie tego rezultatu, a nie odpłatność (wynagrodzenie) za świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 VAT, a wypłacenie takiej premii nie kreuje odrębnej od dostawy towaru czynności objętej podatkiem od towarów i usług (np. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2007 r., I FSK 94/06, ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 153; z dnia 10 czerwca 2008 r., I FSK 707/07, "Monitor Podatkowy" 2008, nr 11, s. 31; z dnia 5 grudnia 2008 r., I FSK 1527/07; z dnia 23 września 2008 r., I FSK 998/08; z dnia 26 lutego 2009 r., I FSK 1067/08; dnia 17 lutego 2010 r., I FSK 2137/08; z dnia 8 kwietnia 2010 r., I FSK 308/09; z dnia 11 czerwca 2010 r., I FSK 972/09; z dnia 6 lipca 2010 r., I FSK 915/09; z nia 12 października 2010 r., I FSK 1635/09; z dnia 29 października 2010 r., I FSK 1776/09). Stanowisko to jest też całkowicie akceptowane w literaturze przedmiotu (por. J. Zubrzycki, Leksykon VAT, t. I, Wrocław 2006, s. 498; A. Bartosiewicz, R. Kubacki, VAT, Komentarz, 2007, s. 147). Sformułowany w skardze wprost jedyny zarzut co do zaskarżonej interpretacji, oparty na naruszeniu art. 121 Op poprzez wydanie w tym samym stanie faktycznym i prawnych do dwu różnych kontrahentów skarżącej Spółki odmiennej interpretacji oraz ogólnikowe uzasadnienie tak rozbieżnej interpretacji, jest, w ocenie Sądu, również bezzasadny. Wprawdzie, stosownie do tego przepisu organy podatkowe obowiązane są do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do tych organów, tj. ze starannością i poprawnością merytoryczną oraz unikania podejmowania w tym samym stanie faktycznym i prawnym odmiennych rozstrzygnięć, niemniej jednak obowiązek ten nie może być rozumiany jako konieczność wydawania rozstrzygnięć sprzecznych z obowiązującym prawem i powielania poprzednich błędów, w tym obejmujących ignorowanie treści kształtującego się orzecznictwa sądowego na gruncie danej konkretnej regulacji prawnej (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2001r., I SA/Gd 1145/99, wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1999r., SA/Sz 1775/98, "Serwis Podatkowy" 2001, nr 4, poz. 12 czy wyrok NSA z dnia 30 września 2005r., FSK 2428/04, LexPolonica nr 401550). Wręcz, korzystniejsze, choć niezgodne z prawem rozstrzygniecie w stosunku do innej osoby, znajdującej się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, nie stwarza po stronie podatnika prawa do potraktowania go w ten sam sposób (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2005r., FSK 1660/04, GP 2005, nr 77, s. 6). W swoim orzecznictwie sądy administracyjne, które zresztą Spółka przytoczyła w uzasadnieniu skargi, idą dalej, przyjmując, iż nie można postawić organowi interpretacyjnemu zarzutu, iż nie powieliły wcześniejszej nieprawidłowej swojej interpretacji, gdyż mają one prawo i obowiązek wydać w takiej sytuacji odmienną późniejszą interpretację (wyrok NSA z dnia ( lipca 2009r., I FSK 1036/08). Taką wykładnię art. 121 Op uzasadnia pośrednio treść art. 14e § 1 Op, formułujący uprawnienie Ministra Finansów do zmiany wydanej interpretacji właśnie z uwagi na orzecznictwo sądów, TK lub ETS. Skoro zatem posiada on uprawnienie do zmiany już wydanej interpretacji sprzecznej z orzecznictwem sądowym, to tym bardziej jest on obowiązany do wydania interpretacji uwzględniającej to orzecznictwo, choćby interpretacja ta pozostawała w rozbieżności z już wcześniej wydaną interpretacją, co do której może zastosować tryb art. 14e § 1 Op. Nie do przyjęcia byłaby bowiem sytuacja, w której zmienia on juz podjętą naruszającą prawo interpretację, a nie mógłby on wydając kolejną interpretację uwzględnić orzecznictwa sądowego z uwagi właśnie na podjęcie uprzednio niezgodnej z prawem innej interpretacji, choćby została ona wydana na rzecz innego kontrahenta tego samego podatnika. Spółka we wniosku jako argument dla poparcia prezentowanego przez nią stanowiska stwierdziła, iż jej interpretacja jest zgodna ze stanowiskiem wyrażonym w interpretacji Nr [...] . Tym samym argumentacja zawarta w tej interpretacji stała się argumentacją strony w niniejszej sprawie. Odnosząc się do tej argumentacji organ, jak podniesiono w skardze, odniósł się wprawdzie ogólnikowo, stwierdzając, iż interpretacja ta została podjęta w indywidualnej sprawie, w której indywidualnie oceniono stan faktyczny sprawy i stanowisko danego wnioskodawcy. Nie oznacza to jednak, iż zaskarżona interpretacja podlega uchyleniu jako naruszająca zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa z tego powodu. Jak bowiem twierdzi sama strona już we wniosku o interpretację prezentowana przez nią w tym wniosku "interpretacja jest zgodne ze stanowiskiem zawartym w interpretacji Nr [...] ", a więc także w zakresie prezentowanej przez stronę skarżącą argumentacji co do wykładni przepisów prawa podatkowego. Do tej argumentacji zaś organ w udzielonej interpretacji odniósł się, co nie jest kwestionowane przez stronę, wskazując przyczyny dla których nie podzielił argumentacji podatnika. Istotne jest i to, że zarówno zadane przez Spółkę we wniosku pytania, jak i przedstawione przez nią stanowisko są identyczne, stanowią kopię pytania 1 i zawartego pod pakt 1 stanowiska interpretacji Nr [....] ". Skoro zatem stanowisko tej ostatniej interpretacji zostało uznanie przez organ podatkowy za prawidłowe, a stanowisko to skopiowano do wniosku o interpretację w niniejszej sprawie i organ odniósł się do tego stanowiska w będącej przedmiotem kontroli zaskarżonej interpretacji, to nie sposób podzielić zarzutu skargi jakoby organ nie ustosunkował się do argumentacji strony poprzez nie uwzględnienie jej argumentacji poprzez odwołanie do interpretacji Nr[...] . Ustosunkowując się bowiem do argumentów strony, stanowiących kopię treści poprzedniej interpretacji, tym samym ustosunkował się do tej argumentacji. Z tego względu owo lakoniczne stwierdzenie zaskarżonej interpretacji, iż interpretacja Nr [...] zapadła w innej sprawie nie ma znaczenia dla oceny wadliwości zaskarżonej interpretacji. Dodatkowo podnieść należy, iż dokonana przez organ w interpretacji Nr [...] odmienna ocena stanu faktycznego i uznanie, iż między stronami zachodzi stosunek zobowiązaniowy – świadczenie usług między stronami – nie wyklucza, co już wskazano, uprawnienia organu do późniejszej zmiany tej oceny zwłaszcza w sytuacji gdy po dacie podjęcia interpretacji, a to miało miejsce w przypadku podjętej w czerwcu 2009r. Nr [...] , utrwaliła się linia orzecznicza sądów administracyjnych dokonująca odmiennej klasyfikacji stosunku zobowiązaniowego między stronami. Nie sposób też przyjąć, iż skarżąca Spółka została potraktowana przez organ podatkowy w sposób odmienny niż inni podatnicy, w sposób stronniczy czy tendencyjny, skoro jest już utrwalona linia orzecznicza sądów administracyjnych w analogicznych, a wręcz takich samych stanach faktycznych, a zaskarżona interpretacja jest zgodna z tą linią. Istotne znaczenia dla oceny zarzutu naruszenia art. 121 Op ma też i to, że ten wnioskodawca, na wniosek którego została wydana interpretacja Nr [...] , tylko pozornie znajduje się w korzystniejszej sytuacji niż skarżąca Spółka. Sytuacja tego pierwszego, wobec ewentualnej zmiany w właściwym trybie interpretacji Nr [...] jako sprzecznej z orzecznictwem sądowym, będzie identyczna z sytuacją skarżącej Spółki, tyle tylko, że nie poniesie on negatywnych skutków w toku przyszłego ewentualnego postępowania wymiarowego w zakresie określonym art. 14k Op. Skarżąca Spółka natomiast z treści zaskarżonej interpretacji, już uwzględniającej stanowisko sądów administracyjnych, od razu posiada wiedzę o powinnym zachowaniu i skutkach niezastosowania się do udzielonej interpretacji. Podnieść również należy, iż organ wszczął już, co wynika z odpowiedzi na skargę, postępowanie celem uchylenia interpretacji Nr [...] . Brak możliwości zmiany, w trybie nadzoru nieprawidłowej interpretacji skutkowałoby nieuzasadnionym, tj. nie wynikającym z obowiązujących przepisów, zróżnicowaniem podatników oraz pozostawieniem organu w sytuacji ciągłego naruszania obowiązujących przepisów. Nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem uzasadnienia skargi, wedle którego pozostawienie w obrocie prawnym dwu rozbieżnych interpretacji dotyczących dwu różnych kontrahentów Spółki skutkuje wykonywaniem działalności gospodarczej przez oba z nich zgodnie z przepisami prawa podatkowego. Stanowisko to pomija bowiem fakt, iż podatnik obowiązany jest działać zgodnie z prawem, nie zaś z wydaną w dodatku wadliwą w świetle utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych interpretacją podatkową. Zastosowanie się do wadliwej interpretacji nie czyni działania podatnika zgodnymi z prawem, a jedynie, jak już podniesiono, chroni podatnika przed niekorzystnymi skutkami takiego działania. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. P.Z-C.