II SA/Gd 201/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2012r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O. na decyzję Wojewody z dnia 21 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę. II SA/Gd 201/12 UZASADNIENIE W dniu 6 października 2009 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło zgłoszenie A., dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej wraz z montażem stalowej konstrukcji wsporczej niezwiązanej trwale z gruntem, na działce nr [[...]] w miejscowości U., gmina P. W zgłoszeniu określono, że tablica reklamowa wykonana jest w formie konstrukcji stalowej, szkieletowej, przykręconej do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych. Wymiary tablicy są następujące: powierzchnia graficzna - 8 m (wysokość) x 24 m (szerokość), wysokość całkowita - 10,80 m. Starosta decyzją z dnia 21 października 2009 r. nr [[...]], wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej wraz z montażem stalowej konstrukcji wsporczej niezwiązanej trwale z gruntem, na działce nr [[...]] w miejscowości U., gmina P. oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Organ pierwszej instancji stwierdził, że planowana konstrukcja, z uwagi na rozmiary i lokalizację na otwartym terenie, narażona jest znacząco na działanie wiatru, przez co może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Według organu w sprawie zastosowanie ma art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Od decyzji Starosty odwołanie złożyła A., zarzucając brak rzetelnego uzasadnienia wydanej decyzji. Według inwestora, "możliwość" spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi imienia nie może być podstawą do zastosowania art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Wojewoda decyzją z dnia 21 lutego 2012 r. nr [[...]] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, wskazując na inne powody, niż wynikające z tej decyzji. Wojewoda ustalił, że przedmiotowa tablica reklamowa będzie wykonana w formie konstrukcji stalowej, szkieletowej przykręconej do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt. Organ odwoławczy powołał się na art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Jednakże instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 dotyczy jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Jeśli konstrukcja wsporcza wraz z płótnem banerowym jest instalowana do podstawy fundamentowej, to taki sposób montażu nie wymaga pozwolenia na budowę, a wystarczające jest zgłoszenie w trybie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Natomiast samo posadowienie podstawy fundamentowej, która jest elementem niezbędnym dla zamontowania całości nośnika reklamowego, wymaga pozwolenia na budowę. Z tych przyczyn w niniejszej sprawie zastosowanie miał przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła B. (funkcjonująca wskutek zmiany firmy A., co wykazano informacją z krajowego rejestru sądowego). Skarżąca domaga się uchylenia decyzji obu instancji. W skardze zarzuca się naruszenie: art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa - poprzez niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego; art. 8 kpa - ponieważ organ wyższego stopnia nie przyczynił się do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania dla zagwarantowania równości wobec prawa, podważając zasadę ogólnego pogłębiania zaufania do organów państwa; art. 10 § 1 kpa – ponieważ organ wyższego stopnia wydając decyzję naruszył naczelną zasadę postępowania administracyjnego, gdyż przed wydaniem decyzji nie wezwał strony do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego; art. 80 w związku z art. 107 § 3 kpa – ponieważ organ orzekający mając pozostawioną swobodę oceny dowodowej, w uzasadnieniu decyzji, nie wykazał dlaczego jednym dowodom przyznano wiarygodność, innym zaś tej wiarygodności odmówiono; art. 138 § 1 pkt 1 kpa – gdyż organ odwoławczy w istocie wydal decyzję nową, opartą o inny przepis prawa materialnego; art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie stóp fundamentowych popierających przedmiotowe urządzenie na samodzielne budowle; art. 32 ust. 5 ustawy Prawo budowlane – poprzez nieuwzględnienie faktu, że sprzeciw został wniesiony po upływie 30 dni od daty doręczenia organowi zgłoszenia. Skarżąca twierdzi, że zgłoszenia dokonano w dniu 6 października 2009 r., sprzeciw został doręczony stronie dopiero w dniu 9 listopada 2009 r., a więc już po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Również decyzja organu odwoławczego wydana została już po upływie terminu przysługującego do rozpoczęcia robót i tym samym jest ona bezpodstawna. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi organ odwoławczy wyjaśnił, że zgłoszenie realizacji nośnika reklamowego zostało złożone w Starostwie Powiatowym w dniu 6 października 2009 r., a organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw decyzją z dnia 21 października 2009 r., która nadana została na Poczcie Polskiej w dniu 23 października 2009 r., w terminie określonym ustawowo. O zachowaniu terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego świadczy data wydania decyzji, a nie data jej doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięć organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oceniając w świetle przedstawionych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że jest ona zgodna z prawem, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy administracji architektoniczno – budowlanej rozstrzygając sprawę zgłoszenia dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego, w sposób prawidłowy odnosząc poczynione ustalenia do przepisów prawa materialnego – art. 30 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Stosownie zaś do treści art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, do wykonywania robót można przystąpić jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu (i nie później, niż po upływie dwóch lat od określonego w zgłoszeniu terminu rozpoczęcia robót). W pierwszej kolejności, wobec zarzutu skargi, należy rozważyć kwestię zachowania terminu do zgłoszenia sprzeciwu. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu oraz niespornych okoliczności sprawy, zgłoszenie wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 6 października 2009 r., decyzja zawierająca sprzeciw wydana została w dniu 21 października 2009 r., nadano ją w urzędzie pocztowym dnia 23 października 2009 r., podjęta zaś została przez skarżącą spółkę w dniu 9 listopada 2009 r. (vide: dowody w aktach administracyjnych). Jak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie, termin 30 dni do wniesienia sprzeciwu jest terminem materialnoprawnym, maksymalnym, po upływie którego właściwy organ traci kompetencje do wydania decyzji o sprzeciwie, a inwestor uzyskuje prawo rozpoczęcia robót budowlanych (budowy) objętych zgłoszeniem. Niemniej, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym występuje rozbieżność poglądów co do tego, czy w terminie o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane właściwy organ powinien wydać decyzję o sprzeciwie, czy również doręczyć ją stronie, jak wynikałoby to z treści art. 110, 111 i 129 § 2 kpa. Prezentowane jest także stanowisko, zgodnie z którym organ administracji powinien w terminie 30 dni wydać decyzję o sprzeciwie i nadać ją w polskim urzędzie pocztowym (vide m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 79/06; z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 574/08, z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1447/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela te poglądy orzecznictwa, które stoją na stanowisku, że termin do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane jest zachowany, gdy w tym terminie wydano decyzję zawierającą sprzeciw (vide m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 105/10; z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 737/11; z dnia 2 września 2011 r., sygn. akt II OSK 737/11; także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 179/12, dostępne j.w.). W szczególności w wyroku z dnia 2 września 2011 r., sygn. akt II OSK 737/11, Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że organ ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu, a więc na wydanie decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszonego zamiaru budowy zaznaczył jednocześnie, że czynność nadania przesyłki zawierającej tę decyzję jest czynnością techniczną, która ma znaczenie jedynie faktyczne, potwierdzając fakt wydania przez organ decyzji w terminie 30 dni. Takiemu stanowisku nie stoi na przeszkodzie treść art. 110 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Brzmienie przepisu wskazuje, że ustawodawca rozróżnia dwie sytuacje: wydanie decyzji i związanie organu wydaną decyzją od określonej chwili (powiązanej z czynnością). Nie wynika jednak z tego przepisu, by ustawodawca pozbawił znaczenia prawnego fakt wydania decyzji, co zresztą pozostałoby w sprzeczności z innymi przepisami kodeksu, normującymi w na przykład terminy załatwienia spraw (art. 35 kpa), nieuzależniające terminowości od daty doręczenia decyzji. O doniosłości prawnej daty wydania decyzji stanowi również obowiązek nałożony na organy administracji publicznej w art. 6 kpa (zasada praworządności), bowiem organ ma obowiązek orzekania na podstawie przepisów prawa, co oznacza, że aktualnych na dzień wydania decyzji. Idąc dalej, również sądy administracyjne dokonują kontroli legalności indywidualnych aktów administracyjnych, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nie z daty jego doręczenia. Wyjaśnia się w orzecznictwie aprobującym datę wydania decyzji o sprzeciwie, że przemawia za tym stanowiskiem wykładnia celowościowa art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Dochowanie lub brak dochowania przez właściwy organ terminu do wniesienia sprzeciwu musi wynikać z działania lub braku działania tego organu. W przypadku przyjęcia obowiązku doręczenia przez organ inwestorowi w terminie 30 dni decyzji o sprzeciwie, termin utraty kompetencji do wydania przedmiotowej decyzji nie byłby w istocie oznaczony, gdyż organ administracji nie miałby pewności, w którym dniu wysłać decyzję o sprzeciwie, aby została ona doręczona przez pocztę w ustawowym terminie. Zachowanie terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 byłoby zatem uzależnione nie od organu administracji, lecz od działania placówek pocztowych operatora publicznego, a często stron postępowania, którym zależałoby na opóźnieniu odbioru przesyłki. Tymczasem właściwy organ administracji, będący adresatem normy prawnej, musi wiedzieć, jakie określone skutki prawne wiążą się z jego działaniem. Jeżeli organowi wyznaczono termin do dokonania określonej czynności, to dokonanie jej w ostatnim dniu przed jego upływem oznacza dochowanie terminu. Nie można nałożyć na organ administracji obowiązku, którego wykonanie albo niewykonanie zależy od okoliczności, na które nie ma on bezpośredniego wpływu. Takim obowiązkiem jest obowiązek zachowania terminu do dokonania czynności, którego upływ następuje w momencie nieprzewidywalnym dla organu. Wskazuje się także, że decyzja administracyjna jest czynnością materialnoprawną, która rodzi skutki prawne kształtujące uprawnienia i obowiązki strony. Warunkiem bytu prawnego decyzji administracyjnej jest zakomunikowanie stronie oświadczenia woli organu administracji publicznej. Dotyczy to również zgłoszenia sprzeciwu. Jednak uzewnętrznienie oświadczenia woli organu administracji publicznej nie jest wymagane dla samego zachowania przez ten organ terminu. Zgłoszenie sprzeciwu następuje przez samo złożenie przez właściwy organ administracji oświadczenia woli, to jest wydanie decyzji spełniającej wszystkie wymogi określone w art. 107 kpa. Na gruncie niniejszej sprawy powyższe stanowisko ma takie znaczenie, że decyzja Starosty Powiatowego wydana została w terminie 30 dni, a dokładnie piętnastego dnia od daty dokonania (doręczenia organowi) przedmiotowego zgłoszenia. Ponadto, fakt wydania decyzji potwierdza niezwłoczne nadanie przesyłki w urzędzie pocztowym, które zresztą również miało miejsce przed upływem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Niebadając zatem przyczyn, które spowodowały znaczne opóźnienie w odbiorze przesyłki nadanej dnia 23 października 2009 r., a podjętej przez Spółkę dopiero w dniu 9 listopada 2009 r. (nie wynika z potwierdzenia odbioru, żeby przedmiotowa przesyłka była awizowana), stwierdzić należy zachowanie przez organ architektoniczno – budowlany terminu do wniesienia sprzeciwu, skutkiem wydania decyzji przed upływem 30 dni. Następna kwestią wymagającą wyjaśnienia jest to, czy budowę objętą opisanym zgłoszeniem należy zaliczyć do kategorii objętych koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd podziela również w tej kwestii stanowisko organu odwoławczego co do ustawowego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla budowy urządzenia reklamowego objętego niniejszym zgłoszeniem. Co do zasady, według art. 28 Prawa budowlanego, inwestor przed realizacją robót budowlanych obowiązany jest uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Roboty budowlane generalnie podlegają kontroli i reglamentacji organu architektoniczno - budowlanego, przy czym tryb zgłoszeniowy przewidziany w art. 30 Prawa budowlanego ma charakter wyjątku od zasady określonej w art. 28 tej ustawy. Przedmiotowy nośnik reklamowy osadzony jest metalowymi wspornikami, jak to ustalono, na podstawie fundamentowej z prefabrykowanych płyt betonowym (vide także zgłoszenie). Skarżąca spółka ocenia tak opisane roboty budowlane jako "instalację tablicy reklamowej niezwiązanej trwale z gruntem". Tymczasem o tym, czy nośnik reklamowy jest trwale związany z gruntem czy nie, decyduje technologia wykonania prefabrykowanego fundamentu, związanego z podłożem i zapewniającego bezpieczeństwo konstrukcji. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 882/10 (Baza orzeczeń LEX nr 992653), "O tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem świadczy jego stabilne posadowienie na gruncie, odporne na działanie czynników atmosferycznych. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne bowiem jest to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a więc w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu". Także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1579/09 stwierdza, że "(...) dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest bowiem czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, uniemożliwiając jej przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych wiatrach (...)" (podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1689/09). Podzielając przedstawione poglądy przyjąć trzeba, że sposób powiązania z gruntem spornej konstrukcji ocenić trzeba jako trwały. Według treści art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest stanowisko, że cytowany przepis ma wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a więc niebędących budowlą (vide m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1234/09). Instalowanie urządzeń reklamowych według art. 29 ust. 2 pkt 6 obejmuje tylko takie roboty budowlane, które nie stanowią budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a więc nie polegają na wykonywaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 7 pod pojęciem robót budowlanych rozumie się budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Budowa opisana w zgłoszeniu i przedstawiona na dołączonym do niego rysunku - wolnostojąca tablica reklamowa wykonana w formie konstrukcji stalowej, szkieletowej, przykręconej do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych, przemawia za oceną, że jest to budowa urządzenia reklamowego wolnostojącego, trwale związanego z gruntem, stanowiącego budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tym samym trafnie ocenił organ odwoławczy, że budowa objęta zgłoszeniem nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 29 ustawy Prawo budowlane, szczególnie wobec tego, że wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są wymienione enumeratywnie i nie jest dopuszczalna ich rozszerzająca interpretacja. Tak więc przedmiotowy obiekt podlegał reżimowi określonemu w art. 28, to zaś czyniło zasadnym sprzeciw na podstawie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. W tym kontekście Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7, 8, 77 § 1 kpa. Wojewoda Pomorski prawidłowo ustalił stan faktyczny, w takim zakresie, jaki był niezbędny dla rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji, wyczerpująco przedstawiające stanowisko faktyczne i prawne pozostaje w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa. Wprawdzie błędnie, przytaczając art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, organ uzasadnił, że pozwolenia na budowę wymagałoby posadowienie samej podstawy fundamentowej urządzenia reklamowego w sytuacji, gdy całość przedmiotowego urządzenia stanowi budowlę, jednakże naruszenie w tym zakresie art. 107 § 3 kpa nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro trafnie przedmiot zgłoszenia uznany został za wymagający pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy nie naruszył również art. 138 § 1 kpa przez to, że utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, który wniósł sprzeciw, o którym mowa w art. 30 ust. 5, aczkolwiek błędnie zastosował przepis art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Wyjaśnia się przede wszystkim, że wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. W administracyjnym toku instancji sprawa jest więc rozstrzygnięta dwukrotnie, a organ odwoławczy nie ogranicza się do kontroli zasadności i prawidłowości decyzji pierwszej instancji. W kontrolowanej sprawie podstawą prawną obu rozstrzygnięć był przepis art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, w zakresie odnoszącym się do sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych. Organ pierwszej instancji dokonał błędnych ustaleń, których skutkiem było, poza wniesieniem sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5, nieuwzględnienie obowiązku określonego w ust. 6. Organ odwoławczy, będący również organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę, odmiennie ocenił zebrany w pierwszej instancji materiał dowodowy, czego wyrazem było zaakceptowanie prawnej konieczności wniesienia sprzeciwu, lecz z przyczyny określonej w art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Z tych względów nie była to "nowa" decyzja, jak zarzuca się w skardze, ponieważ utrzymując w mocy sprzeciw wniesiony w terminie przez organ pierwszej instancji organ odwoławczy w istocie aprobuje jego konieczność, chociaż ustala inną przyczynę sprzeciwu, obligatoryjną według art. 30 ust. 6, a nie fakultatywną określoną w ust. 7. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa jest uzasadniony o tyle, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji Wojewoda nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Niemniej, naruszenie tego przepisu postępowania nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Trzeba bowiem zauważyć, że okoliczności niniejszej sprawy nie były sporne, a nadto były stronie znane, postępowanie przed organem odwoławczym nie wymagało dodatkowego wyjaśnienia ani uzupełnienia materiału dowodowego, kwestią sporną była wyłącznie ocena prawna. Również w skardze nie wskazuje się na takie okoliczności, z których wynikałoby, że naruszenie tego przepisu miałoby charakter istotny. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę jako niezasadną oddalił.