II SA/Gd 779/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk, Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Miasta na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 8 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nieważności uchwały w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w uchwale dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez Gminę Miasta jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 8 sierpnia 2013 r., [...], stwierdzające nieważność uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 9 lipca 2013 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki redakcyjnej w uchwale nr [...] z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości J. w gminie J. Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało podjęte w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Rada Miasta w dniu 9 lipca 2013 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie sprostowania oczywistej omyłki redakcyjnej w uchwale Rady Miasta Nr [...] z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości J. w gminie J. W § 1 wskazanej uchwały dokonano sprostowania oczywistej omyłki redakcyjnej w treści § 8 ust. 5 uchwały z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości J. w gminie J. poprzez dodanie w zdaniu trzecim po słowach "Dla działek" słowa "niezabudowanych" oraz na umieszczeniu przecinka po słowie "terenu". W uzasadnieniu uchwały organ wyjaśnił, że nie ulega wątpliwości, że w zakresie objętym sprostowaniem pomiędzy treścią przyjętego aktu a wolą prawodawcy wystąpiła oczywista różnica, co potwierdzają dokumenty wskazujące, że intencja była odmienna niż ostatecznie uzewnętrzniona w podjętej uchwale o planie. Organ na potwierdzenie stanowiska przywołał treści pisma dyrektora Urzędu Morskiego uzgadniającego projektu planu, w którym wyjaśnił, że przedmiotowy zapis traktuje jako odnoszący się w całości do działek niezabudowanych. Taki też był zamysł uchwałodawcy. Organ stwierdził, że dokonane sprostowanie oczywistej omyłki nie prowadzi do merytorycznej zmiany planu, wobec czego omyłka może być naprawiona w trybie przyjętym w niniejszej uchwale. Wojewoda, działając na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 647), rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia 9 lipca 2013 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki redakcyjnej w uchwale o planie miejscowym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda, powołując się na kompetencje rady gminy wynikające z art. 18 ust. 2 pkt 5 i pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym uznał, że nie obejmują one uprawnienia do podjęcia uchwały w sprawie sprostowania oczywistej omyłki redakcyjnej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji, że przedmiotowa uchwała podjęta została z naruszeniem art. 7 Konstytucji RP, stanowiącym zasadę praworządności. Nadto, według Wojewody zmiany wprowadzone do tekstu uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają charakter merytoryczny, ponieważ w ich wyniku określone w § 8 ust. 5 zmienianej uchwały zakazy dotyczące podwyższania poziomu terenu oraz poziomu posadzki parteru dotyczą nie tylko działek niezabudowanych, ale wszystkich działek. W związku z powyższym nie podzielono twierdzeń organu, że sprostowanie oczywistej omyłki nie prowadzi do merytorycznej zmiany planu. Wszelkie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winny następować z zachowaniem procedury planistycznej przewidzianej w art. 14 – 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonanie zmiany w zapisach planu miejscowego z pominięciem trybu, o którym mowa w art. 27 powołanej ustawy, powoduje, że uchwała taka dotknięta jest nieważnością w myśl art. 28 ust. 1 ustawy, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W skardze Gmina Miasta wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego w całości, zarzucając naruszenie art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dokonane przez Radę Miasta sprostowanie oczywistej omyłki redakcyjnej w uchwale nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości J. w gminie J. stanowiło zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji nie było dopuszczalne. Zarzuciła także błędne przyjęcie, że Rada Miasta naruszyła art. 7 Konstytucji RP i podjęła sporny akt bez upoważnienia ustawowego oraz naruszenie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez doręczenie skarżącej rozstrzygnięcia nadzorczego po upływie terminu, a zatem w momencie gdy kompetencja nadzorcza wojewody wygasła. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedmiotowa uchwała nie stanowi zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie nie było podstaw do stwierdzenia jej nieważności, albowiem nie naruszono przepisu art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśniono, że dokumenty potwierdzają, że intencja prawodawcy była odmienna od ostatecznie uzewnętrznionej w podjętej uchwale. Przywołał w tym zakresie pismo dyrektora Urzędu Morskiego, z którego wynika, że uzgodniono projekt planu miejscowego, zaznaczając przy tym, że zapis ten w całości odnosi się do działek niezabudowanych. Uzgodnienie to bezwzględnie wiąże organ uchwałodawczy i powinno być uwzględnione przez Wojewodę. Takie też było przeświadczenie i zamysł Rady Miasta. Nadto przywołano rozstrzygnięcie Wojewody w podobnej sprawie, w której stwierdzono, że fakt istnienia dokumentów wskazujących, że intencja prawodawcy była odmienna niż ostatecznie uzewnętrzniona w podjętej uchwale przesądza o dopuszczalności zastosowania instytucji sprostowania błędu, która ma charakter wyjątkowy. Skarżąca wskazała, że wbrew twierdzeniom Wojewody, przepis art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym uprawnia właśnie radę gminy tak do uchwalania studium i planów, jak i do ich zmian oraz dokonywania sprostowań oczywistych omyłek w tekście tych aktów. Skarżąca przywołała orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego jej zdaniem wynika dopuszczalność dokonywania sprostowań omyłek w tekście aktów prawa miejscowego. Wskazano również, że sprostowania dokonano jeszcze przed publikacją uchwały w organie promulgacyjnym, a zatem nie była jeszcze aktem powszechnie obowiązującego prawa. Dodatkowo zarzucono, że rozstrzygnięcie nadzorcze doręczone zostało skarżącej po terminie wynikającym z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zakwestionowaną uchwałę przedłożono Wojewodzie w dniu 9 lipca 2013 r., a rozstrzygnięcie nadzorcze zostało doręczone skarżącej dopiero w dniu 12 sierpnia 2013 r., a zatem po upływie 30 dniowego terminu i tym samym utracie przez organ nadzoru kompetencji nadzorczych. W świetle powołanego orzecznictwa sądowego uzewnętrznienie woli organu w zakresie zastosowania sankcji nieważności musi nastąpić poprzez doręczenie rozstrzygnięcia nadzorczego gminie w dniu, w którym upływa ustawowy termin kompetencji nadzorczej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie, podtrzymując argumentację uzasadniającą zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Wojewoda zarzucił, że skarga wniesiona została do sądu po terminie wynikającym z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem nadano ją do sądu w dniu 10 września 2013 r., podczas gdy termin do jej wniesienia upłynął w dniu 7 września 2013 r. W piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2013 r. skarżąca, ustosunkowując się okoliczności uzasadniających zdaniem Wojewody odrzucenie skargi z powodu przekroczenia terminu wyjaśniła, że wysłanie skargi nastąpiło z zachowaniem 30-dniowego terminu, który upłynął w dniu 11 września 2013 r. Doręczenia bowiem dokonano drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, z której dokument rozstrzygnięcia nadzorczego skarżąca pobrała w dniu 12 sierpnia 2013 r. Podkreślono bowiem, że w świetle przepisów regulujących kwestię doręczeń drogą elektroniczną, rozróżnić należy wysłanie dokumentu, które nastąpiło w dniu 8 sierpnia 2013 r., od jego faktycznego odebrania. Poświadczenie doręczenia dokonane zostało w dniu 12 sierpnia 2013 r. przy zastosowaniu profilu zaufanego elektronicznej platformy usług administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej: p.p.s.a., kontrolując legalność sąd nie jest związany treścią zarzutów i wniosków skargi. Oceniając w świetle przedstawionych kryteriów legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ Wojewoda podjął je zgodnie z prawem. Kontrolowane rozstrzygnięcie nadzorcze podjęte zostało przez Wojewodę w trybie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594), zwanej dalej ustawą. Na podstawie art. 86 ustawy to wojewoda sprawuje nadzór nad działalnością gminną na podstawie kryterium zgodności z prawem. W myśl art. 91 ust. 1 ustawy uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W rozpatrywanej sprawie w pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia terminowości wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, którą zakwestionowano w skardze. Orzecznictwo sądowoadministracyjne w powyższym zakresie nie jest jednolite. Sądy prezentują stanowisko, jak między innymi w przywołanym przez skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lutego 2013 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1417/12, że oświadczenie woli organu nadzoru zastosowania sankcji nieważności musi zostać uzewnętrznione poprzez doręczenie rozstrzygnięcia nadzorczego gminie, a dla zachowania powyższego 30 – dniowego terminu musi być ono doręczone najpóźniej w dniu, w którym upływa ustawowy termin kompetencji nadzorczej (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2008 r., II OSK 1216/08, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poglądu powyższego sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela, opowiadając się stanowiskiem, według którego do zachowania określonego w przepisie art. 91 ust. 1 ustawy 30-dniowego terminu wystarczające jest podjęcie przez uprawniony podmiot rozstrzygnięcia, pojmowanego jako wyraz wiedzy i woli organu nadzoru, orzekającego o nieważności uchwały. Brak jest bowiem przepisów, z których mogłoby wynikać, że dla zachowania tego terminu niezbędne byłoby wysłanie lub doręczenie rozstrzygnięcia nadzorczego. Przez orzeczenie przez organ nadzoru o nieważności uchwały należy rozumieć podpisanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez uprawniony do jego wydania podmiot, nie zaś jego doręczenie gminie. W przepisie art. 98 ust. 1 ustawy zagwarantowano gminie prawo zaskarżenia rozstrzygnięć nadzorczych do sądu administracyjnego, określając, że termin do wniesienia skargi biegnie od dnia doręczenia. Tym samym bez względu na różnice w datach wydania i prowadzenia do obrotu prawnego rozstrzygnięcia nadzorczego, gmina nie doznaje ograniczenia w możliwości poddania go kontroli sądowoadministracyjnej, albowiem w każdym przypadku termin do wniesienia skargi będzie liczony od daty doręczenia kwestionowanego aktu. Skład orzekający podziela zatem pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt I OSK 331/09 oraz w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1379/13, z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 1070/08 i z dnia z 27 października 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 627/11, w myśl których wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego następuje z chwilą jego podpisania przez uprawniony podmiot. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia z przekroczeniem ustawowego terminu, co z kolei otworzyło drogę do merytorycznej oceny skargi i rozważenia pozostałych jej zarzutów. Z niespornych w sprawie okoliczności faktycznych wynika, że zakwestionowana przez Wojewodę uchwała prostująca omyłkę w uchwale o planie przedłożona mu została w dniu 9 lipca 2013 r., a zatem 30 – dniowy termin na realizację kompetencji nadzorczych upływał w dniu 8 sierpnia 2013 r. W tym właśnie dniu Wojewoda wydał rozstrzygnięcie nadzorcze, zachowując wskazany termin ustawowy. Sąd orzekający nie podzielił również zastrzeżeń Wojewody co do terminowości wniesienia skargi. Z dyspozycji art. 53 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Okoliczności faktyczne dotyczące doręczenia kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego przedstawią się w przedmiotowej sprawie w ten sposób, że Wojewoda w dacie wydania rozstrzygnięcia, tj. w dniu 8 sierpnia 2013 r., dokonał doręczenia tego rozstrzygnięcia gminie drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP. Uprawniony był do wykorzystania tego sposobu doręczenia na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2013 r., poz. 235), regulującej między innymi zasady wymiany informacji drogą elektroniczną, w tym dokumentów elektronicznych, pomiędzy podmiotami publicznymi. Powyższa ustawa wraz z wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania pism w formie dokumentów elektronicznych, doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. nr 206, poz. 1216) określa zasady doręczania dokumentów elektronicznych za pośrednictwem ePUAP. Podkreślić należy, że w każdym przypadku istotą doręczenia jest dostarczenie przesyłki adresatowi i uzyskanie potwierdzenia tego faktu. Dostarczenie podmiotowi publicznemu dokumentu elektronicznego musi zatem wiązać się z wydaniem przez ten podmiot urzędowego poświadczenia odbioru dokumentu. Doręczenie dokumentu elektronicznego na nośniku informatycznym może być potwierdzone poświadczeniem przedłożenia (§ 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia), które jest przesyłane na adres poczty elektronicznej wskazany przez doręczającego (§ 11 ust. 2 pkt 2). W przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń (§ 13 ust. 1). W przedmiotowej sprawie doręczenie rozstrzygnięcia nadzorczego w formie elektronicznej potwierdzone zostało wygenerowanym przez system poświadczeniem przedłożenia z dnia 8 sierpnia 2013 r. Urzędowe poświadczenie przedłożenia potwierdza wyłącznie wpłynięcie pisma (dokumentu) na skrzynkę podawczą urzędu. Natomiast rozporządzenie wymaga od adresata dokumentu elektronicznego potwierdzenia jego odebrania poprzez opatrzenie poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym umożliwiającym identyfikację podpisującego w sposób określony w art. 20a ust. 1 lub 2 ustawy o informatyzacji (§ 15). Dopiero zaś po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata: 1. udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia; 2. udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia. Opatrzone podpisem elektronicznym umożliwiającym identyfikację podmiotu urzędowe poświadczenie doręczenia stanowi dowód odbioru pisma przesłanego za pomocą platformy ePUAP, a z datą odbioru w nim wskazaną rozpoczynają bieg terminy do dokonania czynności procesowych, m.in. do wniesienia skargi. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wyjaśnić należy, że wbrew twierdzeniom Wojewody samo przesłanie rozstrzygnięcia nadzorczego w formie dokumentu elektronicznego za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej i potwierdzenie tego faktu poświadczeniem przedłożenia z dniem 8 sierpnia 2013 r. nie rozpoczęło biegu terminu do wniesienia skargi. Bieg tego terminu rozpoczął się z datą potwierdzenia doręczenia opatrzonego podpisem elektronicznym umożliwiającym identyfikację podpisującego w sposób przewidziany w art. 20a ust. 1 i 2 ustawy o informatyzacji. W przedmiotowej sprawie nastąpiło to w dniu 12 sierpnia 2013 r. Przedłożony przez skarżącą wydruk ze skrzynki ePUAP potwierdza chronologię czynności dokonywanych przez system teleinformatyczny adresata – skarżącej gminy w związku z przesłaniem na elektroniczną skrzynkę podawczą rozstrzygnięcia nadzorczego, w tym potwierdza jego odbiór przez adresata w dniu 12 sierpnia 2013 r. W tym okolicznościach zarzut przekroczenia terminu do wniesienia skargi przez gminę nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skargę nadaną w placówce pocztowej w dniu 10 września 2013 r. należało uznać za wniesioną w terminie. Przechodząc do rozpoznania zarzutów natury materialnoprawnej wskazać należy, że kluczową dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kwestią jest ocena, czy w akcie prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego można dokonywać zmian o charakterze prostującym oczywiste omyłki z pomięciem procedury przewidzianej w trybie art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), zwanej dalej: u.p.z.p. W ocenie Sądu odpowiedź na tak postawione pytanie jest oczywiście negatywna, a orzecznictwo sądowoadministracyjne powołane przez skarżącą, wbrew jej intencjom, w całej rozciągłości potwierdza stanowisko Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie. W powołanych przez skarżącą sprawach o sygnaturach akt: II OSK 2535/2010, IV SA/Wa 1954/2007, IV SA/Wa 73/08, II OSK 366/08, II SA/Kr 901/11, sądy administracyjne wyraźnie opowiadały się za niedopuszczalnością sprostowania omyłki w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jako aktach prawa miejscowego i akceptowały rozstrzygnięcia organów administracji eliminujące takie sprostowania z obrotu prawnego. Wyjaśnić bowiem należy, że na gruncie obowiązujących przepisów brak jest regulacji normatywnych, dotyczących instytucji prostowania błędów w uchwałach podejmowanych przez organy władzy publicznej w kwestiach nie stanowiących rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej. Ani przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani ustawy o samorządzie gminnym nie przewidują instytucji prostowania błędów lub oczywistych omyłek w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, iż nie oznacza to jakoby sprostowanie błędu było w ogóle niedopuszczalne. Wyróżnia się jednak różne sytuacje, które mogą wiązać się z powstaniem błędu i w konsekwencji z ewentualną możliwością (dopuszczalnością) jego sprostowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2010 r., II SA/Kr 901/10, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). I tak wskazuje się na sytuację sprostowania błędu w ogłoszonej w dzienniku urzędowym treści aktu normatywnego, polegającego na zlikwidowaniu rozbieżności pomiędzy oryginałem, czyli tekstem aktu prawnego skierowanym do publikacji przez organ wydający ten akt, a tekstem ogłoszonym we właściwym dzienniku urzędowym. Sytuację taką przewiduje hipoteza normy prawnej wynikającej z art. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawych (Dz. U. z 2010 r., nr 17, poz. 95), która dopuszcza prostowanie takich błędów w ogłoszonym tekście prawnym w formie obwieszczenia. Sprostowanie takie ogłasza się w dzienniku urzędowym, w którym ogłoszono prostowany akt i nie może ono prowadzić do merytorycznej zmiany tekstu aktu prawnego. W przypadku wojewódzkich dzienników urzędowych, a to w nich ogłasza się miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, sprostowania błędu dokonuje wojewoda. W przedmiotowej sprawie okoliczność taka nie miała miejsca, gdyż sprostowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonała Rada Miasta jeszcze przed skierowaniem uchwały o planie do publikacji w organie promulgacyjnym, a tym samym nie może być mowy o rozbieżności pomiędzy treścią aktu prawnego przedłożonego do publikacji a tekstem tego aktu opublikowanego w wojewódzkim dzienniku urzędowym. W rozpoznawanej sprawie zaistniała jednakże sytuacja, w której doszło do sprostowania błędu, który jest według skarżącej wynikiem oczywistej różnicy pomiędzy treścią przyjętego aktu a wolą prawodawcy, którą potwierdzają dokumenty wskazujące, iż intencja prawodawcy była odmienna niż ostatecznie uzewnętrzniona w podjętej uchwale. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę podziela wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie pogląd, według którego dopuszczalne jest tylko prostowanie rozbieżności pomiędzy oryginałem przesłanym do publikacji a tekstem ogłoszonym w dzienniku urzędowym. Natomiast błędy, które powstały na wcześniejszych etapach (były już w tekście oryginału) "prostuje się" poprzez klasyczną nowelizację, w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dokonującą się w trybie art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2007 r., II SA/Wr 328/07, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem rada gminy nie może sprostować błędów w uchwalonym przez siebie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego inaczej niż poprzez zmianę tego aktu normatywnego w trybie przewidzianym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Usunięcie błędów w takim akcie, nawet tych które wydają się być oczywiste np. pisarskich, jest możliwe jedynie poprzez zmianę takiego aktu, przeprowadzoną z zachowaniem procedury przewidywanej przy uchwalaniu planu określonej w art. 14-20 ustawy. Zakwestionowaną w rozstrzygnięciu nadzorczym uchwałą dokonano zmiany zdania trzeciego § 8 ust. 5 uchwały poprzez dodanie do wyrażenia "dla działek" określenia "niezabudowanych". Biorąc pod uwagę wyżej poczynione uwagi, Sąd podzielił ocenę Wojewody o niezgodności z prawem uchwały tej treści i niedopuszczalności dokonywania w niej opisanych zmian kwalifikowanych jako oczywiste omyłki pisarskie. Zgodzić należy się z organem nadzorczym, że przedmiotowa uchwała, stanowiąca w istocie uchwałę zmieniającą plan, podjęta została z naruszeniem art. 27 u.p.z.p. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że jakakolwiek zmiana planu miejscowego, chociażby dotyczyła samego tekstu planu, nie może naruszać trybu ustawowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2009 r. , II SA/Kr 1270/08, LEX nr 509696). Dokonywanie jakichkolwiek zmian w części opisowej lub graficznej uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego w stosunku do jego projektu wyłożonego do publicznego wglądu, poza przypadkami wskazanymi w art. 17 pkt 13 i art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest niedopuszczalne i stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 u.p.z.p. Zmiana treści lub rysunku projektu planu (zakres i rodzaj tych zmian) pozostaje bowiem w takim wypadku poza wiedzą zainteresowanej społeczności lokalnej i poza jej kontrolą. Sama ustawa, nakazując wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, sankcjonuje obowiązek organów gminy do zapoznania, jeszcze w toku procedury planistycznej społeczności lokalnej z projektem planu zagospodarowania przestrzennego, który po uchwaleniu przez radę gminy stanie się aktem prawa miejscowego, zawierającym przepisy powszechnie obowiązujące (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 września 2009 r., II SA/Gd 250/07oraz z dnia 8 maja 2013 r., II SA/Gd 225/13 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego stwierdzić należy, że przy podejmowaniu kwestionowanej uchwały z dnia 9 lipca 2013 r. bezpodstawnie zastosowano tryb sprostowania omyłki nieprzewidziany w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta w sposób odrębny (w stosunku do procedur podejmowania uchwał przez radę gminy w innych sprawach) reguluje kwestie związane z procedurą planistyczną – tak jeżeli chodzi o uchwalenie nowego planu, jak i zmianę dotychczas obowiązującego. W przypadku zmiany planu zachować należy wymagania dotyczące jego uchwalania (art. 27 u.p.z.p.). Pominięcie tych wymagań musi prowadzić do stwierdzenia, iż zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa, co musiało skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W świetle poczynionych uwag wyjaśnić również należy, że wiążący charakter uzgodnienia projekt planu, w tym wypadku uzgodnienia dyrektora Urzędu Morskiego, który zaakceptował przedłożony projekt, traktując zapis § 8 ust. 5 uchwały jako odnoszący się do działek niezabudowanych, nie może mieć żadnego wpływu na ocenę legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego w zakresie dokonania niedopuszczalnego prawnie sprostowania treści planu miejscowego. Następczą dopiero będzie kwestia prawidłowości uzgodnienia i tym samym oceny zgodności z prawem przeprowadzonej procedury planistycznej. Reasumując powyższe, w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie narusza przepisów prawa, a przytoczona w nim argumentacja Wojewody zasługuje na uwzględnienie. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.