II GSK 5535/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SAB/Wr 6/16 w sprawie ze skargi T. G. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu w sprawie rozstrzygnięcia wniosku oddala skargę kasacyjną. II GSK 5535/16 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Sąd I instancji), procedując w trybie uproszczonym, oddalił skargę T. G. (dalej: Skarżący), na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu (dalej: Kierownik BP ARiMR). Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że: W dniu [...] maja 2012 r. Skarżący skierował do Kierownika BP ARiMR, wniosek o wpis do ewidencji producentów rolnych, z zaznaczonym celem zgłoszenia "Zmiana danych". Na formularzu wniosku zamieścił zaparafowaną i opatrzoną datą [...] maja 2012 r., adnotację, "Przestałem być producentem rolnym". Ponadto, w piśmie z [...] maja 2012 r., zatytułowanym "Wyjaśnienia do wniosku o zmianę wpisu w ewidencji - wykreślenie wpisu", złożonym wraz z ww. wnioskiem, Skarżący oświadczył, że wnosi, aby "organ wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie mojego wpisu do ewidencji producentów, dla wydania decyzji o wykreśleniu mnie z ewidencji producentów, zawieszenia mojego wpisu, anulowania nadanego mi numeru, lub uczynienia z mojego wpisu danych historycznych". W odpowiedzi na powyższy wniosek, Kierownik BP ARiMR wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2012r., o uchyleniu wpisu do ewidencji producentów i uchyleniu numeru identyfikacyjnego nadanego stronie w dniu [...] kwietnia 2004 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we Wrocławiu (dalej: Dyrektor OR ARiMR) decyzją z [...] grudnia 2012 r. stwierdził nieważność ww. decyzji. W jego opinii, w rozpatrywanym przypadku, brak było podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej a sprawę należało załatwić w drodze czynności materialno-technicznej, zakończonej wysłaniem do wnioskodawcy stosownej informacji. Decyzja Dyrektora OR ARiMR została utrzymana w mocy przez Prezesa ARiMR. W piśmie z [...] lipca 2012 r., Kierownik BP ARiMR poinformował Skarżącego, że wykreśla jej wpis z ewidencji producentów i anuluje numer identyfikacyjny. Pismem z [...] lutego 2016 r., Skarżący złożył do Dyrektora OR ARiMR skargę (zażalenie) na bezczynność organu, w zakresie rozpatrzenia złożonego przez niego, w dniu [...] maja 2012 r. wniosku o wykreślenie z ewidencji producentów. Oświadczył jednocześnie, że wycofuje swój wniosek z [...] maja 2012 r. o wykreślenie z ewidencji producentów. W uzasadnieniu ww. skargi, Skarżący podał, że stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego powoduje, że w konsekwencji powyższego sprawa wróciła do etapu postępowania, którego Kierownik BP ARiMR nie umorzył (nie doręczył żadnego dokumentu kończącego postępowanie). W tej sytuacji, zdaniem Skarżącego, wszczęte postępowanie administracyjne nadal się toczy a organ pozostaje w bezczynności. Skarżący przyznał, że w dniu [...] lipca 2012 r., Kierownik BP ARiMR skierował do jego reprezentanta – B. G. - pismo informujące o wykreśleniu go z ewidencji producentów, lecz Dyrektor OR ARiMR nie potraktował tego pisma, jako decyzji administracyjnej. Dodał, że ww. pismo Kierownika BP ARiMR nie zostało skierowane do niego ani też skutecznie doręczone, nie mogło, zatem wywołać żadnych skutków prawnych w zakresie jego praw i obowiązków. W ocenie Skarżącego, organy jedynie w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej mogą wyeliminować z obiegu prawnego decyzję o jego wpisie do ewidencji producentów. Zarzucił także niedopełnienie obowiązków służbowych i przekroczenie przez Kierownika BP ARiMR uprawnień, odnośnie rzetelnego prowadzenia i bieżącej aktualizacji wpisów w ewidencji producentów, w zakresie jego danych. Uznał, że organ zaniechał wpisania do ewidencji - w 2012 r. - miejsca jego zamieszkania we W. i przekroczył swoje uprawnienia zmieniając w ewidencji status jego wpisu na "zawieszony", gdy tymczasem organ ten - od 2012 r. - formalnie prowadzi nadal postępowanie w sprawie wykreślenia tego wpisu. Postanowieniem z [...] lutego 2016 r. Dyrektor OR ARiMR uznał, że skarga (zażalenie) na bezczynność organu - Kierownika BP ARiMR - jest bezzasadna. Natomiast w odpowiedzi na skargę, Kierownik BP ARiMR wyjaśnił, że sprawa dotycząca tego wniosku została załatwiona zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm., dalej: ustawa o ewidencji), w drodze czynności materialno-technicznej, o której strona została poinformowana pismem z [...] lipca 2012 r. Za błędne uznał stanowisko Skarżącego, że stan prawny jego wniosku jest taki, że jest on wpisany do ewidencji producentów, pod nadanym decyzją administracyjną numerem identyfikacyjnym. Kierownik BP ARiMR zaakcentował, że wskazana przez Skarżącego - we wniosku z [...] maja 2012 r. - zmiana danych adresowych została wprowadzona do ewidencji producentów, o czym został on poinformowany pismem z [...] maja 2012 r., skierowanym do jego pełnomocnika. W stanowiącym uzupełnienie skargi, piśmie procesowym z dnia [...] marca 2016 r., Skarżący wskazał na treść notatki służbowej, sporządzonej [...] marca 2016 r. przez - działającego z upoważnienia Dyrektora OR ARiMR - pracownika, która potwierdzała, że wszczęte przez Kierownika BP ARiMR postępowanie w sprawie wykreślenia go z ewidencji producentów, pozornie zakończone nieważną decyzją tego organu z dnia [...] maja 2012 r., nadal się toczy, gdyż Dyrektor OR ARiMR - do dnia [...] marca 2016 r. - nie zwrócił Kierownikowi BP ARiMR akt tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016r. oddalił skargę. Wskazał, że bezczynność organu, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej: p.p.s.a.), jest związana z niezałatwieniem sprawy w terminie, określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2013 poz. 267, dalej: k.p.a.) i art. 36 k.p.a., czyli z nieuzasadnionym okolicznościami, wydłużającymi procedowanie organu, przez co strona oczekuje nadal na rozstrzygnięcie swej sprawy. Instytucja skargi na bezczynność w tym ujęciu, nie oznacza w żadnym wypadku, że w tym trybie można zwalczać zapadłe w sprawie orzeczenia (rozstrzygnięcia) organów administracji publicznej, z którymi strona się nie zgadza z powodów merytorycznych. Zatem stan, w którym załatwiając sprawę organ nie zakończył jej w taki sposób, jaki strona żądała we wniosku inicjującym postępowanie lub w którym zaniechał on dokonania w toku postępowania, pewnych czynności dowodowych, których strona się domagała, nie oznacza istnienia bezczynności w sprawie. Zauważył, że zgodnie z pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a. - wyłączone są z kontroli sądu - inne niż określone w pkt 1-3 - czynności podjęte w ramach postępowania administracyjnego określonego w przepisach k.p.a., co odnieść należy do czynności procesowych o charakterze dowodowym. W korespondencji z pkt 9 cyt. artykułu oznacza to, że zakres czynności dowodowych organu nie może być objęty skargą na bezczynność. Zdaniem Sądu I instancji, z lektury skargi oraz akt administracyjnych wynika, że Skarżący nie kwestionuje terminowości załatwienia przez Kierownika BP ARMiR wniosku z [...] maja 2012 r., o dokonanie zmian w ewidencji producentów, lecz podważa brak podjęcia oczekiwanych przez siebie działań organu, w szczególności sposobu załatwienia sprawy, w drodze czynności materialno-technicznej. Wobec tego, należało ocenić, czy forma (sposób) załatwienia wniosku Skarżącej, stanowi czynność materialno-techniczną (realizowaną w formie "zwykłego pisma"), czy też, jak domaga się tego strona, powinna przybrać formę decyzji administracyjnej. Sąd dokonał, więc analizy przepisów prawnych, na podstawie, których organ obowiązany był podjąć określone czynności tj. ustawy o ewidencji. Zwrócił uwagę, że stosownie do uregulowań ustawy o ewidencji, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej tę ustawę, wpisu producenta do ewidencji producentów, dokonuje się na jego wniosek, złożony do kierownika biura powiatowego ARiMR (art. 11 ust. 1). Jednocześnie z wpisem do ewidencji nadaje się numer identyfikacyjny (art. 12 ust. 1). Organ administracji publicznej odmawia w drodze decyzji administracyjnej dokonania wpisu do ewidencji producentów (art. 13 ust. 1). Producent jest zobowiązany do zgłoszenia kierownikowi biura powiatowego Agencji każdej zmiany danych zawartych we wniosku, na formularzu wpisu do ewidencji (art. 14). Z przytoczonych regulacji wynika, zdaniem Sądu I instancji, że co do zasady, działania organu ewidencyjnego sprowadzają się do dokonywania czynności materialno-technicznych (dokonania wpisu), jednakże ustawa przewiduje sytuacje wymagające podjęcia (wydania) decyzji administracyjnej ( w przypadku odmowy wpisu). W ocenie Sądu, w drodze analogii do dokonywania wpisu producenta do ewidencji poprzez czynność materialno-techniczną, organ Agencji dokonuje zmiany takiego wpisu także poprzez czynność materialno-techniczną. Wobec powyższego, Sąd I instancji stwierdził, że datowana na dzień [...] kwietnia 2004 r., czynność wpisania Skarżącego do ewidencji producentów rolnych, stanowi czynność materialno-techniczną (zrealizowaną w formie "zwykłego" pisma - "zaświadczenia"). Sąd uznał, że konsekwentnie, mające charakter czysto informacyjny, pismo Kierownika BP ARiMR z dnia [...] lipca 2012 r., informujące stronę o uwzględnieniu jej wniosku w całości przez wykreślenie jej wpisu z ewidencji producentów i anulowanie jej numeru identyfikacyjnego, stanowi także ową czynność materialno-techniczną, która nie podlega zaskarżeniu drogą odwołania. Ponadto, czynność taka - na gruncie stanu prawnego obowiązującego w 2012 r., zazwyczaj była potwierdzana przez organ administracji publicznej w drodze zaświadczenia, czy też pisemnej informacji skierowanej do składającego stosowny wniosek. Brak jest, więc podstaw do uznania, że w sprawie wydano faktycznie dwie decyzje administracyjne, czy też wyeliminowano z obrotu prawnego (zmieniono) decyzję organu I instancji zwykłym pismem. W ocenie Sądu, skoro obowiązujące przepisy prawa nie przewidywały dla powyższych czynności formy decyzji administracyjnej, bez znaczenia pozostaje sam kształt spornych "zwykłych pism". Sąd zauważył ponadto, że skoro w dacie ich dokonywania, działania organów ARiMR były zgodne z wolą Skarżącego, a więc nie było obawy, że zostanie ona pozbawiona ochrony swoich praw, dopuszczalne jest załatwienie sprawy w formie czynności materialno-technicznej. Z uwagi natomiast na fakt, że wykreślenie jej wpisu z ewidencji producentów i anulowanie jej numeru identyfikacyjnego nastąpiło ostatecznie [...] lipca 2012 r., bez znaczenia dla sprawy pozostają przepisy ustawy zmieniającej, w tym jej art. 2 ust. 1 i 2, która weszła w życie 1 stycznia 2015 r. Podobnie jak to, że obecnie strona zmieniła zdanie i już nie chce być wykreślona z ewidencji. Wobec powyższego, nie można zarzucić Kierownikowi BP ARiMR, że pozostawał w bezczynności w tej sprawie, mając na uwadze, iż dokonanie stosownych czynności materialno-technicznych zostało dokonane przez organ administracji i potwierdzone pisemną informacją skierowaną do Skarżącego [...] lipca 2012 r. Sąd I instancji wskazał również, że organ I instancji nie był zobligowany do umorzenia postępowania administracyjnego, a pismo z [...] lipca 2012 r. zostało skutecznie doręczone na adres pełnomocnika strony B. G. i wywołało skutki prawne. Za bezzasadny uznał też zarzut niedopełnienia przez Kierownika BP ARiMR obowiązków służbowych "w zakresie (...) rzetelnego prowadzenia i bieżącej aktualizacji wpisów w ewidencji producentów...". Z akt administracyjnych wynika, że zmiana danych adresowych, wskazana przez Skarżącą we wniosku z dnia [...] maja 2012 r. została wprowadzona do ewidencji producentów, o czym został on poinformowany pismem z [...] maja 2012 r., skierowanym do jej pełnomocnika. O uwzględnieniu tej zmiany w ewidencji świadczy także fakt, że organ posługiwał się aktualnymi danymi producenta m.in. w decyzji z [...] maja 2012 r. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Skarżący, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: I. w oparciu o art. 172 pkt. 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest: 1. art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a., poprzez wydanie orzeczenia nie w pełnym zakresie granic danej sprawy wyznaczonych treścią skargi, a jedynie w zakresie częściowym, a przy tym przez oddalenie skargi w całości, również w zakresie nierozpoznanym przez Sąd. 2. art. 57 § 3 p.p.s.a., bowiem Skarżący złożył skargę na bezczynność w zakresie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2012r., oraz bezczynność w zakresie braku umorzenia wszczętego postępowania, Sąd I instancji natomiast nie rozdzielił tych skarg. 3. art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie wyroku nie zawiera zwięzłego przedstawienia stanu sprawy w zakresie rzeczywistego przedmiotu skargi. 4. art. 61a § 1 i art. 104 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż nie zasługują na uwzględnienie zarzuty, iż organ I instancji nie był zobligowany do umorzenia postępowania, bądź wydania decyzji. 5. art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez rozszerzenie badania i rozstrzygnięcia sprawy o bezczynność organu, w zakresie załatwienia wniosku Skarżącego z dnia [...] maja 2012r., niezasadnie wyłączając z badania i rozstrzygnięcia bezczynność organu w zakresie zakończenia decyzją postępowania administracyjnego. 6. art. 134 § 2 p.p.s.a., poprzez uznanie, iż organ I instancji załatwił wniosek Skarżącego z dnia [...] maja 2012r., niejawnie odmawiając wszczęcia postępowania i załatwiając ten wiosek czynnością z dnia [...] lipca 2012r. 7. art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez nie przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w formie elektronicznej, które było niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości, co do opisu rzetelności czynności podejmowanych przez organ oraz wyjaśnienia sposobu załatwienia wniosku Skarżącego z dnia [...] maja 2012r. 8. naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a., poprzez nie uwzględnienie dowodów w postaci decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...] maja 2012r. oraz decyzji Prezesa ARiMR, poprzez co został błędnie ustalony stan faktyczny sprawy, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem ich uwzględnienie wymusiłoby uznanie, iż organ pozostaje w bezczynności, w rzeczywistym zakresie skargi. 9. art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, w sprzeczności z decyzją Kierownika BP ARiMR z dnia [...] maja 2012r. oraz decyzją Prezesa ARiMR, że do dnia [...] lipca 2012r., iż organ wniosku z dnia [...] maja 2012r. nie załatwił, zachowując możliwość jego załatwienia niezaskarżalnym pismem informacyjnym. 10. art. 106 § 5 p.p.s.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego co do zmian zapisu o miejscu zamieszkania Skarżącego. 11. art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez rozstrzygnięcie sprawy, na podstawie akt sprawy, których treść jest wyłącznie wynikiem bezprawnych i utajnionych przed Skarżącym operacji na danych osobowych prowadzonych w systemie informatycznym. 12. art. 110 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż w dniu [...] lipca 2012r. Kierownik BP ARiMR, mógł ponownie załatwić już wcześniej załatwiony wniosek Skarżącego z dnia [...] maja 2012r. II. w oparciu o art. 172 pkt. 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie arat. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ewidencji przez błędną jego wykładnię, gdyż wykreślenie wpisu winno nastąpić w formie decyzji. Nadto w części wstępnej skargi kasacyjnej Skarżący wskazał również na naruszenie art. 148 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1-7 k.p.a. oraz art. 145a § 1 i 2 k.p.a.,art.80 k.p.a. i art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby Skarżący nadto, wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny. Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 176 § 1 pkt.1 - 3 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W skardze kasacyjnej, zarzut naruszenia prawa musi być sformułowany jasno i wyraźnie. Tak, więc, Skarżący winien wskazać na konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie powinien formułować za stronę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nie, bowiem nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. np. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., II FSK 861/10 - publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ i cytowane tam orzecznictwo). Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, iż skarga wniesiona przez Skarżącą, nie w pełni spełnia wymagania określone w art. 176 p.p.s.a. W części wstępnej skargi kasacyjnej, Skarżący wskazał na naruszenie art. 148 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1-7 k.p.a. oraz art. 145a § 1 i 2 k.p.a., art.80 k.p.a., art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Jednakże skarga kasacyjna nie zawiera ich uzasadnienia. W tym stanie rzeczy, zważając na to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może za Skarżącego precyzować wskazanych zarzutów, w sytuacji ich braku uzasadnienia, nie mogły być one poddanie ocenie. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a. uznając, iż Sąd I instancji zmienił przedmiot skargi i dokonał oceny bezczynności organu w innym niezaskarżonym zakresie (punkt I.1.). Wskazać należy, iż art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty ( art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a.). Zauważyć należy, iż zakwestionowane przepisy, są w istocie przepisami ustrojowymi, które bezpośrednio nie mogą być zaliczone do żadnej z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Skarżący zarzucił w uzasadnieniu, iż Sąd I instancji dokonał oceny załatwienia wniosku z dnia [...] maja 2012r., w niezaskarżonym przez niego zakresie, wskazanym w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a., czym naruszył art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. Jego zdaniem wniosek ten został załatwiony, poprzez wydanie decyzji z dnia [...] maja 2012r. Wniosek Skarżącego, dotyczył natomiast rozpoznania wniosku, na bezczynność Kierownika BP ARiMR, polegającej na nie wydaniu decyzji, wobec stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2012r. a więc w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. Wskazując na podstawy sformułowanego zarzutu, Skarżący wskazał dwie różne jego podstawy. Natomiast zarzucając Sądowi I instancji rozpoznanie sprawy w innym zakresie (granicach) winien należycie sprecyzować przepisy prawa, które odnoszą się do wskazanego naruszenia, polegającego na naruszeniu rozpoznania sprawy w jej granicach, bowiem wskazane przepisy nie odnoszą się do opisanego w uzasadnieniu zarzutu. Skarżący natomiast uzasadniając powyższy zarzut, tego nie uczynił. Tym samym, wobec tego, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie może, za Skarżącego precyzować zarzutów skargi kasacyjnej, poprzez wskazanie naruszonego przepisu postępowania, uznać należy, iż w tym kształcie nie może być on poddany ocenie. Brak jest również podstaw do uznania zasadności naruszenia art. 57 § 3 p.p.s.a.(punkt I.2.) Wskazać, bowiem należy, iż skuteczność zarzutu naruszenia art. 57 § 3 p.p.s.a., a więc braku zarządzenia o rozdzieleniu skarg, co do skargi w przedmiocie bezczynności w zakresie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2012r. oraz sprawy, co do bezczynności w zakresie braku umorzenia wszczętego postepowania, uzależniona jest od stwierdzenia, faktycznego złożenia powyższych skarg. Skarżący natomiast twierdzi, iż nie zaskarżył bezczynności, co do nierozpatrzenia wniosku z [...] maja 2012r. Tak, więc, jeżeli Skarżący nie zaskarżył bezczynności w w/w zakresie, to brak jest podstaw do twierdzenia, iż nie wydano zarządzenia, co do rozdzielenia spraw. Podkreślić również należy, że nawet gdyby przyjąć, w zaistniałym stanie faktycznym, że złożone były dwie skargi na bezczynności w wskazanym zakresie, a Sąd I instancji nie zarządziłby ich rozdzielenia, to nie miałoby to istotnego wpływu na wynik sprawy. Wbrew, bowiem twierdzeniom Skarżącego, zasadność powyższego zarzutu, nie ma wpływu na zarzut nie rozpoznania sprawy w rzeczywistym jego zakresie i nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie zasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (punkt I.3). Skarżąca wskazywała, iż uzasadnienie nie zawiera zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, w zakresie rzeczywistego przedmiotu skargi. Zauważyć należy, iż wskazany przepis określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2009 r., I OSK 1605/09, z dnia 27 października 2010 r., II GSK 900/09, z dnia 5 listopada 2010 r., II OSK 1713/10, z dnia 30 listopada 2012 r., II FSK 745/11), względnie, gdy sąd nie zajmie stanowiska odnośnie prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada jednak wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny. Sąd I instancji wskazał również, z jakich względów uznał, iż skarga nie jest uzasadniona. Odniósł się również do argumentów Skarżącego. Natomiast przyjęcie przez Sąd określonego sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w tym uznanie, iż organ nie pozostaje w bezczynności wobec załatwienia sprawy czynnością materialno-techniczną, a nie w formie decyzji, nie daje podstaw do uznania zasadności powyższego zarzutu. Wniesienie, bowiem do sądu administracyjnego skargi, zawierającej żądanie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności (art. 149 § 1 p.p.s.a.), opartej na przesłance bezczynności, nie ogranicza zakresu kontroli sądowej do przesłanki wskazanej w skardze. Natomiast fakt, iż Skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do postawienia powyższego zarzutu. Nieuzasadnione okazały się również zarzuty naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. (punkt I.8 i 10). Skarżący, bowiem, wskazując na naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a. zarzucał nie uwzględnienie dowodów w postaci decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...] maja 2012r. oraz decyzji Prezesa ARiMR, poprzez co został błędnie ustalony stan faktyczny sprawy, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem ich uwzględnienie wymusiłoby uznanie, iż organ pozostaje w bezczynności w rzeczywistym zakresie skargi. Twierdził, iż uchylając się od zakończenia postępowania decyzją spowodował, błędne ustalenie, sposobu, w jaki Kierownik BP ARiMR załatwił wniosek Skarżącego. Natomiast anulowanie numeru identyfikacyjnego, nie nastąpiło zgodnie z wolą Skarżącego. Gdyby organ chciał skutecznie anulować nadany Skarżącemu numer identyfikacyjny, musiałby w tym zakresie wydać decyzję administracyjną. Wskazał nadto, że zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, w zakresie dokumentów wykazujących zmianę zapisu o miejscu zamieszkania Skarżącego skutkował tym, że Sąd nie ustalił aktualnego stanu treści wpisu w ewidencji, w zakresie jego miejsca zamieszkania, przez co nie ustalił właściwości Kierownika BP ARiMR, a tym samym organu pozostającego w bezczynności. Wskazać, należy, iż art. 106 § 5 p.p.s.a., stanowi, że do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Tak, więc dla uznania, iż sformułowanie zarzutu pozwala na jego rozpoznanie, koniecznym było przytoczenie odpowiednich przepisów kodeksu postępowania cywilnego, które zdaniem Skarżącego naruszył Sąd I instancji. Skarżący natomiast poza przytoczeniem przepisu art. 106 § 5 p.p.s.a. nie wskazał w zarzucie, jakie przepisy jego zdaniem zostały naruszone, czego nie może uczynić Naczelny Sąd Administracyjny. Nie zasadny okazał się również zarzut polegający na naruszeniu art. 106 § 3 p.p.s.a. (punkt I.7) Jak wskazywał Skarżący, Sąd nie przeprowadził dowodów uzupełniających z dokumentów w formie elektronicznej, które było niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości, co do opisu rzetelności czynności podejmowanych przez organ oraz wyjaśnienia sposobu załatwienia wniosku Skarżącego z dnia [...] maja 2012r. Naruszenie to zdaniem Skarżącego, polegało również, na zaniechaniu przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego, co uniemożliwiło wyjaśnienie istotnych wątpliwości, co do tego, który organ Kierownik BP ARiMR we Wrocławiu czy w O., jest właściwy do rozpatrzenia wniosku na bezczynność organu, a więc który organ pozostaje w bezczynności. Wskazać należy, iż art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Natomiast Sąd I instancji, w uzasadnieniu wskazał oraz uzasadnił, że wykreślenie Skarżącego z ewidencji producentów i anulowanie jego numeru identyfikacyjnego, nastąpiło ostatecznie [...] lipca 2012 r. Natomiast pismo z dnia [...] lipca 2012 r. zostało skutecznie doręczone i wywołało skutki prawne, bowiem zostało doręczone na adres pełnomocnika Skarżącego, B. G. Z akt administracyjnych wynika również, że zmiana danych adresowych, wskazana przez Skarżącą we wniosku z dnia [...] maja 2012 r. została wprowadzona do ewidencji producentów, o czym został on poinformowany pismem z [...] maja 2012 r., skierowanym do jej pełnomocnika. O uwzględnieniu tej zmiany w ewidencji świadczy także fakt, że organ posługiwał się aktualnymi danymi producenta m.in. w decyzji z [...] maja 2012 r. Tym samym nie ma wątpliwości, który organ był właściwy do rozpoznania zażalenia Skarżącego, w przedmiocie bezczynności, a tym samym, którego organu dotyczy skarga. Brak było, więc podstaw do uznania, iż istniały uzasadnione wątpliwości, które winny być wyjaśnione, poprzez przeprowadzenia dowodów uzupełniających. Podkreślić również należy, iż zakres czynności dowodowych organu nie może być objęty skargą na bezczynność, bowiem w związku z art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. z kontroli sądu wyłączone są inne niż określone w punkcie 1 -3 czynności podjęte w ramach postepowania administracyjnego. Brak jest również podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a.(punkt I.9.) Jak wskazuje uzasadnienie powyższego zarzutu, Skarżący w jego ramach zarzucał zarówno błędne ustalenie prawidłowości doręczenia pisma z dnia [...] lipca 2012r., błędne przyjęcie, iż do dnia [...] lipca 2012r. nie został załatwiony wniosek Skarżącego, jak również błędne przyjęcie, iż organ prawidłowo dokonywał zapisów w ewidencji producentów rolnych danych o miejscu zamieszkania Skarżącego. Zgodnie z brzmieniem art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba, że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Odróżnić należy, co należy podkreślić, poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej aktu czy czynności, na podstawie innego materiału niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może, bowiem służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 29 listopada 2016 II OSK 516/15, LEX nr 2190930), co próbuje czynić Skarżący w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Podkreślić należy, że analiza skargi kasacyjnej, w szczególności uwag zawartych w uzasadnieniu poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej, jak również zarzutów naruszenia art. 61a k.p.a, art. 104 § 1 k.p.a., art. 134 § 1 p.p.s.a.., art. 134 § 2 p.p.s.a.,(punkt I.4, I.5, I.6), wskazuje, iż istota zarzutów skargi kasacyjnej, sprowadza się do zakwestionowania braku bezczynności organu, bowiem zdaniem Skarżącego winien on, po stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, zakończyć postępowanie decyzją lub postanowieniem, a nie czynnością materialno-techniczną. Podnieść, więc należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji przysługuje m.in. w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). W piśmiennictwie oraz w judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na bezczynność, jest przy tym uzasadnione, nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Jednakże, kontrola czynności podejmowanych przez organ, w konkretnej sprawie, obejmuje jedynie ich kierunek wyznaczony przez przedmiot postępowania i powinna odbywać się bez ingerencji w kwestie związane bezpośrednio z merytorycznym rozstrzyganiem. Podkreślić należy, iż wniesienie do sądu administracyjnego skargi, opartej na przesłance bezczynności organu, nie ogranicza zakresu kontroli sądowej do przesłanki wskazanej w skardze. W sprawach ze skarg na bezczynność, zakres kontroli sądowej wyznaczają granice sprawy administracyjnej, w której istnieje obowiązek wydania wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. decyzji, postanowienia, aktu, interpretacji lub podjęcia czynności (vide: wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2521/13; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Sąd administracyjny w tym postępowaniu jedynie ocenia, czy organ administracji wykonuje przewidziane prawem obowiązki, polegające na podejmowaniu czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Wskazać również należy, iż z przyjętych w ustawie o ewidencji rozwiązań prawnych wynika, że wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję (art. 11 ust. 1). Jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny (art. 12 ust. 1). Kierownik biura powiatowego Agencji odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu do ewidencji producentów, jeżeli wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12 (art. 13 ust. 1). Następnie kierownik biura powiatowego Agencji wydaje podmiotom wpisanym do ewidencji producentów zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym, o którym mowa w art. 12 (art. 13 ust. 2). Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2, jest wydawane niezwłocznie po dokonaniu wpisu do ewidencji producentów, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia wpłynięcia wniosku o wpis do ewidencji producentów (art. 13 ust. 3). Producent jest obowiązany do zgłoszenia kierownikowi biura powiatowego Agencji każdej zmiany danych zawartych we wniosku, o którym mowa w art. 11 ust. 1, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zmiany (art. 14 ust. 1). Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na formularzu wniosku o wpis do ewidencji producentów (art. 14 ust. 2). Tak, więc tam, gdzie działania organów są zgodne z wolą strony, a więc nie ma obawy, że zostanie ona pozbawiona ochrony swoich praw, ustawodawca dopuszcza w sposób dorozumiany załatwianie spraw w formie czynności materialno-technicznych, co znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie administracyjnym i sądowo administracyjnym. Przyjmuje się w nim, że wpis oraz jego zmiana (włącznie z wykreśleniem), dokonywany a wniosek producenta rolnego, następuje w formie czynności materialno-technicznych, natomiast weryfikacja wadliwego wpisu, jeśli zostaną ujawnione okoliczności określone w art. 13 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji, następuje w formie decyzji odmawiającej wpisu, po uprzednim, wykreśleniu (anulowaniu, cofnięciu, uchyleniu, itp.) nadanego wcześniej numeru identyfikacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 108/14; z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 2419/13; z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1429/12; z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11). Mając na uwadze powyższe rozważania, uznać należy, iż zarzuty Skarżącego zmierzające do podważenia orzeczenia Sądu I instancji, co do tego, że organ pozostaje w bezczynności, bowiem winien on, po stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, zakończyć postępowanie decyzją lub postanowieniem, a nie czynnością materialno-techniczną, są nieuzasadnione. W stanie faktycznym sprawy, Kierownik BP ARiMR wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2012r., o uchyleniu wpisu do ewidencji producentów i uchyleniu numeru identyfikacyjnego nadanego stronie w dniu [...] kwietnia 2004 r. Natomiast Dyrektor OR ARiMR, decyzją z [...] grudnia 2012 r. stwierdził nieważność ww. decyzji. Decyzja Dyrektora OR ARiMR została utrzymana w mocy przez Prezesa ARiMR. W piśmie z [...] lipca 2012 r., Kierownik BP ARiMR natomiast poinformował stronę, że dokonał wykreślenia jego wpisu, z ewidencji producentów i anulował numer identyfikacyjny. W tym stanie rzeczy, należało uznać, iż wobec stwierdzenia nieważności decyzji o uchyleniu wpisu do ewidencji producentów i uchyleniu numeru identyfikacyjnego nadanego Skarżącego, nie było konieczności wydania orzeczenia kończącego postępowanie w tym zakresie, bowiem sprawa została załatwiona poprzez wydanie czynności materialno-technicznej. Jak bowiem wskazano, Sąd administracyjny w postępowaniu w przedmiocie bezczynności, nie jest ograniczony, w zakresie kontroli sądowej, tylko do przesłanki wskazanej w skardze. W sprawach ze skarg na bezczynność, zakres kontroli sądowej wyznaczają granice sprawy administracyjnej, w której istnieje obowiązek wydania wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. decyzji, postanowienia, aktu, interpretacji lub podjęcia czynności Sąd ocenia, więc, czy organ administracji wykonuje przewidziane prawem obowiązki, polegające na podejmowaniu czynności zmierzających do załatwienia sprawy, a kontrola czynności podejmowanych przez organ, w konkretnej sprawie obejmuje jedynie ich kierunek wyznaczony przez przedmiot postępowania i powinna odbywać się bez ingerencji w kwestie związane bezpośrednio z merytorycznym rozstrzyganiem. Podkreślić należy, że organ prowadził postępowanie w jednej sprawie, dotyczącej wykreślenia wpisu w ewidencji producentów rolnych. Wobec stwierdzenia nieważności decyzji, co do wykreślenia Skarżącego z ewidencji, dokonał tegoż wykreślenia w drodze czynności materialno-technicznej. Z tego też względu nie mógł jednocześnie dokonać powyższej czynności materialno-technicznej, a jednocześnie np. umorzyć postępowanie, co do tej samej sprawy. Natomiast poza zakresem kontroli sądu, w sprawie ze skargi na bezczynność organu, pozostaje prawna poprawność działań organu załatwiających zgłoszone żądanie. W związku z powyższym za niezasadne uznać należy zarzuty zawarte w punkcie I.4, I.5, I.6. Nieuzasadniony przy tym okazał się również zarzut naruszenia art. 110 k.p.a.(punkt I.12). Skarżący wskazywał, że organ był związany decyzją z dnia [...] maja 2012r., aż do momentu wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności, a więc do dnia [...] marca 2013r. Natomiast naruszenie tegoż przepisu upatrywał w tym, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że wobec braku stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2012r.,. Kierownik BP ARiMR mógł ponownie załatwić wniosek Skarżącego z dnia [...] maja 2012r., w dniu [...] lipca 2012r. Zgodnie z art. 110 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Zasada związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją oznacza w aspekcie proceduralnym to, że decyzja, która została doręczona czy ogłoszona stronie, nie może być zmieniona ani uchylona przez organ, który ją wydał, inaczej niż w postępowaniu administracyjnym przewidzianym w kodeksie i z udziałem stron tego postępowania. W każdym wypadku związania chodzi o to, aby organ administracji publicznej po dacie doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie nie dokonywał samowolnie i bez wiedzy stron zmian w decyzji należycie doręczonej ani też nie uchylał takiej decyzji. Jednakże, podkreślić należy, że poza zakresem kontroli sądu, w sprawie ze skargi na bezczynność organu, pozostaje prawna poprawność działań organu załatwiających zgłoszone żądanie. Oznacza to, że sąd nie wnika w merytoryczną i procesową zasadność czynności procesowych, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie administracyjne albo została dokonana stosowna czynność. Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy wypełniono go w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie ma swe usprawiedliwienie.(por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016, I OSK 677/15, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2017, I FSK 1890/16, wyrok NSA I OSK z dnia 18 listopada 2016r. I OSK 1415/15, wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., I FSK 1238/12, wyrok NSA z dnia 28 października 2016r. I FSK 277/15, wyrok NSA z dnia 27 października 2016r., I OSK 1636/15). Tym samym okoliczności podnoszone przez Skarżącego nie mogą być przedmiotem oceny, w sprawie, której przedmiotem jest zarzucana bezczynności organu. Zważyć przy tym należy, iż po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2012r. organ dokonał czynności materialno-technicznej, informując Skarżącego pismem z dnia [...] lipca 2012r. o wykreśleniu Skarżącego z ewidencji producentów rolnych. Należy tym samym uznać, iż Sąd I instancji zasadnie uznał, iż organ dokonał tej czynności załatwiając wniosek Skarżącego, a tym samym nie pozostawał w bezczynności. Za nieuzasadniony uznać również należało zarzut naruszenia art. 26a ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych (punkt I.11). Kwestia naruszenia powyższego przepisu nie mogła być bowiem przedmiotem rozważań Sądu I instancji., w postepowaniu w przedmiocie bezczynności organu. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną zgodnie z art. 184 p.p.s.a.. oddalił.