I OSK 2737/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant: starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SAB/Po 39/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Po 39/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Stowarzyszenie") na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w pkt 1. zobowiązał Prezydenta Miasta [...] do załatwienia wniosku Stowarzyszenia z 22 lutego 2016 r. w terminie 21 dni od daty uprawomocnienia wyroku; w pkt 2. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności; w pkt 3. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałym zakresie skargę oddalił; w pkt 5. zasądził od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszania 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Stowarzyszenie 22 lutego 2016 r. zwróciło się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w 2015 r. otrzymali nagrody, wysokość tych nagród w odniesieniu do każdego z tych pracowników oraz informacji o tym jakie osiągnięcia zawodowe stanowiły podstawę przyznania nagród. W odpowiedzi Prezydent Miasta poinformował Stowarzyszenie, że w 2015 r. w Urzędzie Miasta [...] przyznano nagrody dla 1150 pracowników na łączną kwotę 2.908.033 zł. Jednocześnie przekazał listę 135 pracowników, których wynagrodzenia z racji pełnionych przez nich funkcji są informacją publiczną. Wynagrodzenia pozostałych pracowników zdaniem Prezydenta Miasta nie są informacją publiczną z uwagi na przepisy ustaw szczególnych – o ochronie danych osobowych, kodeksu pracy, o pracownikach samorządowych. Prezydent Miasta poinformował również, że nie gromadzi danych według wskazanego przez Stowarzyszenie kryterium dotyczącego osiągnięć zawodowych. Opracowanie zestawienia według tego kryterium polegałoby na odszukaniu dokumentów źródłowych znajdujących się w różnych miejscach poszczególnych akt osobowych 135 pracowników. Ze względu na obszerność materiału źródłowego, oznaczałoby to podjęcie nieproporcjonalnych działań przekraczających proste czynności materialno-techniczne oraz zmianę trybu udostępnienia informacji publicznej na przetworzoną. Wobec powyższego Prezydent Miasta wezwał do sprecyzowania zakresu wniosku w terminie 7 dni, przez określenie, czy żądanie dotyczy udostępnienia także informacji przetworzonej, czy wystarczające jest przekazanie danych zawartych w piśmie. Pismem z 27 kwietnia 2017 r. Stowarzyszenie złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku uznał, że żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764, dalej: "u.d.i.p."). Skoro bowiem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, to tym samym informacją publiczną jest również kwota wydatkowanych przez organ administracji środków publicznych, z których z kolei wypłacane są wynagrodzenia pracowników tego organu. Informacją publiczną jest więc też informacja dotycząca wydanych kwot z przeznaczeniem na nagrody dla pracowników. Ponadto w ocenie Sądu informację publiczną stanowią również kwoty wypłaconych nagród, konkretnie wymienionych z imienia i nazwiska pracowników organu, z tym zastrzeżeniem, że dane dotyczące pracowników niepełniących funkcji publicznych podlegać będą ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie Sądu sam fakt niepełnienia przez pracowników jednostki budżetowej funkcji publicznych nie powoduje utraty charakteru informacji publicznej danych o wynagrodzeniach tych pracowników. Dane te w dalszym ciągu stanowią informację publiczną. Ograniczenia doznaje jednak w takim przypadku prawo dostępu do tego typu informacji w zakresie ochrony prywatności osób fizycznych. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Prezydent Miasta pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z 22 lutego 2016 r. Skoro bowiem kwoty nagród wypłaconych konkretnym pracownikom Urzędu Miasta stanowią informację publiczną, to obowiązkiem organu było udostępnienie tej informacji. Jeżeli natomiast część z tych informacji podlega ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. obowiązkiem organu było wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w omawianym zakresie. Udostępnienie danych dotyczących pracowników pełniących funkcje publiczne oraz kwot przyznanych im nagród, bez jednoczesnego wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji w pozostałym zakresie prowadzi do podzielenia stanowiska Stowarzyszenia, iż Prezydent Miasta pozostaje w bezczynności. Następnie odnosząc się do kwestii rozstrzygnięcie dotyczącego informacji o tym jakie osiągnięcia zawodowe stanowiły podstawę przyznania nagród, Sąd podniósł, że Prezydent Miasta trafnie uznał, iż ze względu na obszerność materiału źródłowego, i konieczność podjęcia nieproporcjonalnych działań przekraczających proste czynności materialno-techniczne żądana informacja jest informacją przetworzoną. Sąd zwrócił uwagę, że Prezydent Miasta wezwał do sprecyzowania zakresu wniosku, jednak skarżące Stowarzyszenie na wezwanie nie udzieliło odpowiedzi. Sąd podał, że zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli żądana informacja nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot zobowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli w terminie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W ramach powyższego powiadomienia wnioskodawcy organ jest również zobowiązany do jego poinformowania, że jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji publicznej zostanie umorzone. Jak słusznie wskazano w skardze, Prezydent Miasta nie zakończył postępowania wydaniem stosownej decyzji. Oceniając natomiast charakter zaistniałej bezczynności Sąd stwierdził, iż nie ma ona charakteru rażącego. Prezydent Miasta odpowiedział na wniosek skarżącego stowarzyszenia w terminie. Natomiast stwierdzona przez Sąd bezczynność organu była wynikiem błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd nie uwzględnił wniosku Stowarzyszenia o wymierzenie organowi grzywny. Prezydent Miasta [...] w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie powyższego wyroku i oddalenie skargi w całości, ewentualnie o uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażące naruszenie: a/ art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: “p.p.s.a."), przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że Prezydent Miasta [...] dopuścił się bezczynności postępowania, w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, b/ art.14 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego Stowarzyszenia o: udostępnienie informacji publicznej o tym, jakie osiągnięcia pracowników samorządowych Miasta [...] pełniących funkcje publiczne stanowiły podstawę przyznania nagród, należało zastosować normę prawną określoną w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., lecz w istocie należało przyjąć, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W uzasadnieniu Prezydent Miasta [...] przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność zgłoszonych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 P.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z art. 176 w związku z art. 178 p.p.s.a. jest przewidziana w art. 183 § 1 tej ustawy możliwość przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Ważne jest też zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednak wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., I FSK 1448/06). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 19 marca 2014 r., II GSK 16/13, 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2018 r., I OSK 629/17). W judykaturze nie budzi wątpliwości pogląd, wedle którego prawidłowe podanie podstaw kasacyjnych, o jakim stanowi art. 176 p.p.s.a. wymaga, aby wskazać konkretne przepisy naruszone zdaniem strony skarżącej przez sąd, z wyszczególnieniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych. Tylko prawidłowe opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10). Powołanie się na całość przepisu nie pozwala na prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonywać kontroli zaskarżonego orzeczenia, a zatem uchybienie w tym zakresie stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 9 lutego 2006 r., I GSK 1348/05). Zwrócić należy uwagę, że pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej odnosi się do naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. Przepis ten ma strukturę złożoną, składa się bowiem z kilku jednostek redakcyjnych. Prezydent Miasta [...], pomimo konieczności wskazania precyzyjnie przepisu (przepisów), któremu miał uchybić Sąd pierwszej instancji, tego nie dokonał. Podnieść także należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 149 p.p.s.a., ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie tego typu przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z 27 marca 2018 r., I OSK 1701/16, z 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę podziela pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z 28 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 887/16, zgodnie z którym "bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ muszą być powiązane z jego kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia - zaskarżalnego do sądu administracyjnego, interpretacji czy innych aktów bądź podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zatem art. 149 p.p.s.a. nie może stanowić wyłącznej podstawy do zobowiązania organu do podjęcia jakiejś czynności lub aktu, lecz musi wynikać z przepisu prawa stwarzającego taką podstawę i przewidującego taką możliwość. W konsekwencji zarzut skargi kasacyjnej również nie może się ograniczać do wskazania naruszenia art. 149 p.p.s.a. bez powiązania go z przepisami prawa przewidującymi możliwość podjęcia w określonej sprawie przez organ administracji czynności lub aktu (por. także wyrok NSA z 17 kwietnia 2015 r., II OSK 2483/14, z 7 maja 2014 r., I OSK 2595/13, z 30 stycznia 2009 r., II OSK 931/08)". Niezależnie od powyższego, odnosząc się do meritum sprawy (pomimo błędnie sformułowanego ww. zarzutu), za zasadne uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż w niniejszej sprawie organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku z Stowarzyszenia z 22 lutego 2016 r. Z bezspornego w niniejszej sprawie stanu faktycznego wynika, że organ przy piśmie z 3 marca 2016 r. udostępnił jedynie imiona i nazwiska pracowników samorządowych pełniących funkcje publiczne, którzy w 2015 r. otrzymali nagrody wraz z informacją o ich wysokości. Organ równocześnie nie wydał jednak decyzji w zakresie odmowy udzielenia informacji co do pozostałych pracowników organu, jak również nie wydał żadnego rozstrzygnięcia w zakresie informacji obejmującej kwestie jakie osiągnięcia zawodowe stanowiły podstawę przyznania nagród. Natomiast zawarte w ww. piśmie wezwanie, czy żądanie Stowarzyszenia jest także wnioskiem o udostępnienie informacji przetworzonej, nie może stanowić o aktywnym działaniu organu. Treść wniosku Stowarzyszenia jest bowiem jednoznaczna, dlatego nie realizując go w całości Prezydent Miasta [...] w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności. Tym samym Sąd pierwszej instancji prawidłowo w zaskarżonym wyroku zobowiązał Prezydenta Miasta [...] do załatwienia wniosku Stowarzyszenia z 22 lutego 2016 r. i stwierdził, że organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności. Jednocześnie podniesienia wymaga, że błędne jest stanowisko zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż nawet w przypadku uznania, że Prezydent Miasta [...] odpowiedzialny jest za brak wydania pełnego rozstrzygnięcia w zakresie przedmiotowego wniosku, to co najwyżej można byłoby postawić mu zarzut przewlekłości, a nie zarzut bezczynności. Wyjaśnić należy, że o przewlekłości postępowania można mówić wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zachodzi zatem wówczas, gdy będzie mu można zasadnie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. II OSK 1956/12, LEX nr 1233717). W niniejszej sprawie Prezydent Miasta [...] nie podjął żadnych czynności, które miałyby prowadzić do załatwienia wniosku w całości. Jak już powyżej wskazano, wezwanie zawarte w piśmie z 3 marca 2016 r. nie stanowi o czynnościach zmierzających do udzielenia bądź odmowy udzielenia informacji publicznej. Ponadto zauważenia wymaga, że skarga Stowarzyszenia na bezczynność organu została złożona 27 kwietnia 2017 r., a zatem po ponad roku od wystosowania przez organ ww. pisma z 3 marca 2016 r. Prezydent Miasta po przesłaniu pisma z 3 marca 2016 r. nie podjął jakichkolwiek działań, które miałyby prowadzić do załatwienia pozostałej części wniosku. Tym samym, skoro Prezydent Miasta [...] nie dokonywał żadnych czynności w celu pełnego zrealizowania przedmiotowego wniosku uznać należy, że pozostawał on w bezczynności, a nie przewlekłości. Za prawidłowy należy uznać natomiast drugi z zarzutów skargi kasacyjnej, który odnosił się do niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Wedle natomiast art. 14 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Mając na uwadze treść powyższego przepisu uznać należy, że błędne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż znajduje on zastosowanie w niniejszej sprawie co do wniosku Stowarzyszenia w zakresie żądania udzielenia informacji o tym jakie osiągnięcia zawodowe stanowiły podstawę przyznania nagród. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji zgodził się z organem, że informacja o tym jakie zasługi były podstawą przyznania nagród stanowi informację publiczną przetworzoną. Jednakże błędnie uznał, że z uwagi na brak udzielenia odpowiedzi na wezwanie zawarte w piśmie z 3 marca 2016 r., organ winien, z uwagi na treść art. 14 ust. 2 u.d.i.p., umorzyć postępowanie w ww. części wniosku. Zwrócić należy uwagę, że przepis art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przewiduje umorzenie postępowania jeżeli udostępnienie żądanej informacji w sposób i formie wskazany we wniosku nie jest możliwe, ponieważ uniemożliwiają to środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany, a wnioskodawca w zakreślonym terminie nie wskazał innej formy udostępnienia żądanej informacji. Z treści powyższego przepisu wynika, że stanowi on ochronę dla podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, które jedynie z przyczyn technicznych nie mogą jej udzielić w sposób lub formie wskazanej we wniosku. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że ma to miejsce wtedy, gdy organ nie może udzielić informacji w trybie w jakim domaga się tego wnioskodawca, np. organ nie ma możliwości przesłać jej na wskazany adres korespondencyjny, wskazany adres poczty elektronicznej, czy też nie może na żądanie strony przesłać jej za pomocą ePUAP, jak i w sytuacji, gdy organ nie może udzielić informacji w żądanej formie tzn. nie może tej informacji przekazać w takiej postaci jakiej domaga się wnioskodawca, tj. ksera, skanu, nośnika danych, bowiem nie dysponuje odpowiednim sprzętem (np. strona domaga się aby organ informację przekazał jej na płycie a organ nie używa takich nośników danych). Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy należy uznać, że taka sytuacja w niej nie wystąpiła. Brak odpowiedzi na wezwanie, czy wniosek Stowarzyszenia stanowi także żądanie udostępnienia informacji przetworzonej, nie jest bowiem ww. przeszkodą techniczną do przekazania żądanej informacji. Dlatego też nie może prowadzić do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W przypadku gdy do uwzględnienia wniosku konieczne jest wytworzenie z posiadanych informacji prostych informacji przetworzonej organ winien ustalić, czy udzielenie takiej informacji spełnia przesłankę zawartą w przytoczonym powyżej art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Tym samym, skoro w niniejszej sprawie Prezydent Miasta uznał, że informacja o tym jakie zasługi były podstawą przyznania nagród stanowi informację publiczną przetworzoną, winien wezwać Stowarzyszenie do wykazania, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast w sytuacji gdyby Stowarzyszenie nie odpowiedziało na wystosowane do niego wezwanie, organ zobowiązany byłby do udostępnienia tej informacji w przypadku uznania, że już z wniosku wynika, że w sprawie zaistniała przesłanka o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. bądź też do wydania decyzji odmownej. Zaznaczenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym to na podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej. Tak więc jeżeli wnioskodawca żądający takiej informacji po wezwaniu nie wykaże istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot zobowiązany powinien wydać w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję odmawiającą udzielenia informacji a w jej uzasadnieniu wykazać brak szczególnego interesu publicznego. W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji błędnie w uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniała m.in. podstawa, do zastosowania art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Jak już bowiem powyżej wskazano, Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł, że organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności i zobowiązał Prezydenta Miasta [...] do załatwienia wniosku Stowarzyszenia z 22 lutego 2016 r. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. uznając, że zaskarżone orzeczenie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.