III SA/Wa 2350/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Agnieszka Olesińska, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. B. i W.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2011 r. oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Prezydent W. (dalej też "Prezydent" albo "Organ pierwszej instancji"), działając z urzędu wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 r. za nieruchomość położona w Warszawie, ul. W. dz. nr [...], [...], [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej, wyszły na jaw nieścisłości w zgłoszonych do opodatkowania składnikach. W toku postępowania zgromadzono następujący materiał dowodowy: protokół kontroli podatkowej spisany w dniach 9-19 marca 2015 r., wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dot. W. B., potwierdzenie zgłoszenia rejestracyjnego podatnika podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego dot. W. B., wydruk ze strony Głównego Urzędu Statystycznego, oświadczenia z dnia 20 lutego 2015 r., protokół oględzin z dnia 27 lutego 2015 r. dot. nieruchomości i obiektów budowlanych zlokalizowanych przy ul. W. i ul. L. w W., wykaz dokumentów z dnia 19 marca 2015 r., oświadczenie z dnia 24 lutego 2015 r., akt notarialny z dnia 31 grudnia 2005 r., Rep. A nr [...], informacje z rejestru gruntów na dzień 25 lutego 2015 r., decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r. o warunkach zabudowy dot. działek ew. nr [...] i części działki ew. [...] w obrębie [...] przy ul. W. w W., decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę Z. na terenie posesji przy ul. W. w W., decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2010 r. zmieniająca decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2009 r. o zatwierdzeniu projektu budowalnego i wydaniu pozwolenia na realizację inwestycji, dziennik budowy Z., dziennik robót montażowych nr 1/2010 dot. linii technologicznej sortowania odpadów komunalnych i surowcowych, oświadczenie 2B dla robót budowlanych wykonanych z odstępstwami od zatwierdzonego projektu, pismo W. B. z dnia 28 września 2011 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W., projekt budowlany zamienny zakładu odzyskiwania surowców wtórnych "B." wraz z zespołem socjalnym etap 1, 2 i 3, listy środków trwałych, akt notarialny z dnia 9 lutego 2010 r., Rep. A nr [...], informację z rejestrów gruntów dot. gruntu położonego przy ul. L., akt notarialny z dnia 16 marca 2010 r., Rep. A [...], odpis księgi wieczystej nr WA1M/00097240/4, informację z rejestru gruntów dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00097240/4, akt notarialny z dnia 24 czerwca 2010 r., Rep. A nr [...], akt notarialny z dnia 15 lipca 2010 r., Rep. A nr [...], akt notarialny z dnia 10 września 2010 r., Rep. A nr [...], akt notarialny z dnia 10 września 2010 r., Rep. A nr [...], informację z rejestru gruntów dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00491484/8, akt notarialny z dnia 28 lipca 2010 r., Rep. A nr [...], informację z rejestru gruntów dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00496793/2, akt notarialny z dnia 3 września 2010 r., Rep. A nr [...], informację z rejestru gruntów dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00497342/3, informację z rejestru gruntów dot. budynków położonych przy ul. W., akt notarialny z dnia 4 maja 2011 r., Rep. A nr [...], informację z rejestry gruntów dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00501926/3, akt notarialny z dnia 25 maja 2010 r., Rep. A [...], informację z rejestru gruntów dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00222353/5, akt notarialny z dnia 8 sierpnia 2012 r., Rep. A nr [...], informację z rejestru gruntów dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00508408/5, akt notarialny z dnia 8 sierpnia 2012 r. Rep. A nr [...], informację z rejestru gruntu dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00436117/2, informację z rejestru gruntu dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00043714/5, informację z rejestru gruntu dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00232548/2, informację z rejestru gruntu dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00465904/8, informację z rejestru gruntu dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/0009331/1, informację z rejestru gruntu dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00483666/9, informację z rejestru gruntu dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00036389/5, informację z rejestru gruntu dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00459898/7, informację z rejestru gruntu dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00457212/1, akt notarialny z dnia 16 września 2013 r., Rep. A nr [...], zawiadomienie o dokonaniu wpisu w brzmieniu DZ.KW. /WA1M/00024974/13/001, informację z rejestru gruntu dot. gruntu, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr WA1M/00515700/4, informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych datowaną na 13 marca 2012 r. - korekta informacji, informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych datowaną na 19 lutego 2015 r., informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych datowaną na 24 sierpnia 2010 r., informację o nieruchomościach i obiektach budowalnych datowaną na 11 lutego 2015 r., informację o nieruchomościach i obiektach budowalnych datowaną 18 października 2010 r., informację o nieruchomościach i obiektach budowalnych datowaną na 11 lutego 2015 r., informację o nieruchomościach i obiektach budowalnych datowaną na 11 lutego 2015 r., decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], informację o nieruchomościach i obiektach budowalnych datowaną na 11 lutego 2015 r., informację o nieruchomościach i obiektach budowalnych datowaną na 11 lutego 2015 r., pismo "B."- W. B. datowane na 11 marca 2015 r. W dniu 30 grudnia 2015 r. Organ pierwszej instancji wydał decyzję, którą uchylił w całości własną decyzję z dnia 28 stycznia 2011 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2011 r. dla nieruchomości położonej w W. przy ul. W., dz. nr [...] nr obrębu [...] w kwocie: 68.353 zł i ustalił M. B. oraz W. B. (dalej też łącznie "Skarżący" albo "Strona") wymiar podatku od nieruchomości na 2011 rok dla nieruchomości położonej w W. przy ul. W.: budynki i budowle położone na działkach nr [...] z obrębu [...] oraz przy ul. L.: częściowo budowle położone na działkach nr [...] z obrębu [...] w kwocie 329.453 zł. W uzasadnieniu Organ pierwszej instancji stwierdził, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, a tym samym spełniona została dyspozycja art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, dalej "O.p.") i wyjaśnił, iż w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych u W. B. w dniach: 20 lutego 2015 r. i 20 marca 2015 r. w zakresie ustalenia stanu własności, stanu posiadania oraz podstaw opodatkowania gruntów, budynków, budowli położonych na terenie W. w Dzielnicy B. za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 stycznia 2015 r. stwierdzono nieprawidłowości dotyczące podstaw opodatkowania. Organ pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. ustalono podatek od nieruchomości za rok 2011 kwocie 68.353 zł od nieruchomości położonej przy ul. W. za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 1.591,00 m2 oraz za grunty związane z prowadzeniem działalność gospodarczej o pow. 43.578 m2. W dniu 19 lutego 2015 r. złożono korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-12, wykazując do opodatkowania podatkiem od nieruchomości od dnia 1 stycznia 2012 r. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 43.578 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 2.311 m2, budynki o pow. użytkowej 5.080 m2 oraz budowle o wartości 6.935.267,57 zł. Prezydent podniósł, że w protokole kontroli podatkowej sporządzonym w dniach 9-19 marca 2015 r. stwierdzono, że W. B. nieprawidłowo wykazywał do opodatkowania m.in. obiekty budowlane znajdujące się przy ul. W. i ustalono nową kwotę podatku za rok 2011 dla budynków i nieopodatkowanych budowli wchodzących w skład Z. oraz przyjęto dla budynku hali sortowni i budynku pompowni wraz z infrastrukturą towarzyszącą datę powstania obowiązku podatkowego 1 stycznia 2011 roku. Strona pismem z dnia 3 kwietnia 2015 r. złożyła do ww. protokołu zastrzeżenia i wyjaśnienia, polegające m.in. na zakwestionowaniu daty powstania obowiązku podatkowego dla hali sortowni i budynku pompowni, tj. daty 1 stycznia 2011 r. W odpowiedzi na zastrzeżenia podatnika odnośnie daty powstania obowiązku podatkowego, Prezydent pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. zawiadomił, iż zastrzeżenia w przedmiotowej kwestii nie zostały uwzględnione. Z uwagi na rozbieżności pomiędzy podstawą opodatkowania w 2011 roku a ustaleniami kontroli podatkowej wznowiono wobec Skarżących postępowanie podatkowe w sprawie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 rok od wyżej wymienionej nieruchomości - celem przyjęcia prawidłowych podstaw opodatkowania. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego - odnośnie opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotowej nieruchomości, pismem z dnia 29 września 2015 r. Skarżący wyjaśnili w nawiązaniu do protokołu kontroli podatkowej, iż w odniesieniu do budynku hali sortowni, budynku pompowni wraz z budowlami mylnie przyjęto datę powstania obowiązku podatkowego jako datę 1 stycznia 2011 r., gdyż w ocenie Skarżących, w świetle przepisów prawa, podana przez nich data 1 stycznia 2012 r. jest właściwą datą powstania obowiązku podatkowego. Organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 30 września 2010 r. w dzienniku budowy dotyczącym budowy Z. kierownik budowy wpisał zakończenie budowy hali sortowni, a inspektor nadzoru potwierdził zakończenie robót i rozpoczęcie procedury odbiorczej. Następnie w dniu 16 grudnia 2010 r. W. B. złożył wniosek o pozwolenie na użytkowanie zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202, dalej "p.b.") Z. "B." etap 1, przy czym w dniu 3 stycznia 2011 r. uzupełnił ten wniosek wskazując, że pozwolenie na użytkowanie obejmuje halę sortowni i budynek pompowni. Prezydent stwierdził, że powyższe jasno wskazuje na to, że budowa w dniu 16 grudnia 2010 r. była już zakończona i nie zmienia tego fakt, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w 2011 roku i zobowiązywała do wykonania dodatkowych prac budowlanych, a zatem datę 1 stycznia 2011 r. przyjęto dla hali sortowni i budynku pompowni zgodnie ze stanem faktycznym. Organ pierwszej instancji wyjaśnił też, że na podstawie protokołu oględzin sporządzonego w dniu 27 lutego 2015 r., protokołu kontroli sporządzonego w dniach 9-19 marca 2015 r., przedłożonego dokumentu księgowego nazwanego "Lista środków trwałych" firmy "B. W. B.", stanowiącego załącznik nr 33 oraz załącznik 34 do protokołu kontroli oraz na podstawie wyjaśnień Strony z dnia 11 marca 2015 r., w tym tabeli stanowiącej załącznik nr 1, jako podstawę opodatkowania niniejszą decyzją działek nr [...] z obrębu [...] przy u W., budynków i budowli oraz częściowo budowli położonych na działkach przy ul. L. nr: [...] z obrębu [...] na 2011 rok przyjęto: grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 43.578 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 6.473,58 m2 w tym: budynek socjalny o pow. 241,69 m2, budynek magazynowo warsztatowy o pow. 280,38 m2, budynek warsztatowy o pow. 708,18 m2, budynek "Niszczarki" o pow. 314,14 m2, budynek pompowni o pow. 29.00 m2 i budynek sortowni o pow. 4 900,19 m2, a także budowle o wartości 7.916.073,52 zł, przy czym wartość budowli ustalono po uwzględnieniu zastrzeżeń W. B.. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie zarzucając jej naruszenie: – art. 245 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 243 § 2 O.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały istotne dla sprawy nowe "fakty i dowody" istniejące i nieznane organowi w dniu wydania decyzji z dnia 28 stycznia 2011 r.; – art. 120 O.p., art. 121 § 1 O.p., art. 122, art. 124, art. 180 § 1 O.p. i art. 187 O.p., poprzez błędne oparcie się w decyzji wyłącznie na wpisach z dziennika budowy, pomijając przy tym zbadanie, kiedy nieruchomości budynkowe Podatników, a w szczególności sortownia i pompownia, zostały wpisane do ewidencji budynków oraz pomijając datę rozpoczęcia użytkowania sortowni i pompowni przez Podatników zgodnie z ich przeznaczeniem wynikającym z działalności gospodarczej W. B., co przesądza o tym, iż zebrano jedynie części materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i w sposób dowolny i wybiórczy dokonano oceny materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie; – art. 6 ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785, dalej "u.p.o.l.") w zw. z art. 54 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202, dalej "P.b.") w brzmieniu obowiązującym od dnia 31 maja 2004 roku do dnia 27 czerwca 2015 roku, poprzez błędne uznanie, iż obowiązek podatkowy w podatku od sortowni i pompowni powstał z dniem 1 stycznia 2011 roku, co miało uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 rok, podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do uznania, iż zaistniały przesłanki wznowieniowe określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości budynkowych podatników w zakresie sortowni i pompowni - nie powstało z dniem 1 stycznia 2011 roku, a dopiero z dniem 1 stycznia 2012 r., gdyż przed dniem 1 stycznia 2011 roku budowa sortowni i pompowni nie została zakończona, jak i nie rozpoczęto użytkowania sortowni i pompowni lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. W odwołaniu zaskarżono także postanowienie z dnia 16 czerwca 2015 r. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 243 § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w zw. z art. 121 § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 124 O.p., poprzez wskazanie w postanowieniu jedynie podstawy prawnej, tj. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i niewyjaśnienie, jakie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody stanowią podstawę do wydania postanowienia. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej też "SKO" albo "Organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO wpierw przedstawiło stan faktyczny sprawy omówiony powyżej. Stwierdzono, że stanowisko Podatników prezentowane w trakcie kontroli podatkowej oraz istota wszystkich zarzutów postawionych w odwołaniu sprowadza się do kwestionowania opodatkowania w roku 2011 budynków i budowli wchodzących w skład Z. - hali sortowni i budynku pompowni wraz z infrastrukturą towarzyszącą, których budowa zdaniem Organu pierwszej instancji została zakończona w roku 2010, a zdaniem Podatników powinny być one opodatkowane dopiero od 1 stycznia 2012 r., gdyż dopiero w roku 2011 podatnicy uzyskali pozwolenie na użytkowanie i przystąpili do użytkowania nowo wybudowanych obiektów sortowni i pompowni. SKO ocenił, iż stanowisko Strony jest błędne. Organ odwoławczy wskazał na brzmienie art. 6 ust. 2 u.p.o.l., który stanowi, że jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Za bezpodstawny SKO uznało argument odwołania, że podstawą określenia momentu powstania obowiązku podatkowego podatników jest ujawnienie nieruchomości budynkowych podatników, w tym pompowni i sortowni wraz z budowlami w ewidencji budynków i to informacja o dacie ujawnienia w ewidencji budynków mogłaby stanowić istotne okoliczności faktyczne lub dowody w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Oceniono, że ujawnienie spornych budynków w stosownych ewidencji było bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w kopii dziennika budowy dot. budowy Z. na stronie 36 pod datą 30 września 2010 r. znajduje się wpis kierownika budowy o treści "w dniu dzisiejszym zostały zakończone roboty budowlane placu (parkingi place manewrowe). W dniu dzisiejszym zostały zakończone roboty budowlane hali sortowni (Z.) i teren zewnętrzny. Zgłaszam gotowość do odbioru. Oświadczam, że budynek wybudowany jest zgodnie z otrzymaną dokumentacją z zasadami wiedzy technicznej w sposób zapewniający bezpieczeństwo konstrukcji, pożarowe użytkowania. W oparciu o powyższe stwierdzam, że obiekt budowlany może być użytkowany. Użytkowanie nie będzie powodowało zagrożenia dla zdrowia i życia, chronione są interesy osób trzecich. Materiały budowlane posiadają dopuszczenia do stosowania. Wszystkie instalacje poddano próbom i są sprawne. Teren uporządkowany i ogrodzony". Na stronie 37 dziennika budowy, pod datą 30 września 2010 r. inspektor nadzoru wpisał "potwierdzam zakończenie robót. Rozpoczęto procedurę odbiorczą". Wskazano również, że w dniu 16 grudnia 2010 r. inwestor wystąpił o pozwolenie na użytkowanie Z. "B." etap I. SKO pokreśliło również, że w wyniku powyższego wniosku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla W., decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. udzielił W. B. pozwolenia na użytkowanie hali sortowni i budynku pompowni przy ul. W. w W. Ze względu na powyższe SKO nie podzieliło argumentów Strony, że przed dniem 1 stycznia 2011 r. budowa sortowni i pompowni nie została zakończona. Jako bez znaczenia Organ odwoławczy ocenił kwestie, że przedmiotowe inwestycje nie mogły być od razu użytkowane, ze względu na wymóg uzyskania stosownych pozwoleń. SKO wskazało również, że należało rozważyć, czy obiekty budowlane sortowni i pompowni, stanowiące przedmiot sporu pomiędzy podatnikami a organem podatkowym co do opodatkowania w roku 2011, były budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ w przypadku gdyby te budynki i budowle nie były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to budowle w ogóle nie podlegałyby opodatkowaniu, a budynki podlegałyby opodatkowaniu według stawek jak od budynków lub ich części pozostałych. Stwierdzono, że z akt sprawy wynika, że W. B. jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą na nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania. Zdaniem SKO przywołanych przez Stronę w odwołaniu okoliczności co do czasowego braku możliwości wykorzystania sortowni i pompowni w prowadzonej działalności gospodarczej nie można uznać za "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż miały one charakter czasowy. Wskazano, że z materiału dowodowego wynika, iż już w 2011 r. Strona uzyskała stosowne pozwolenia. Zwrócono również uwagę, że z akt sprawy wynika, iż wybudowana inwestycja wykorzystywana była w działalności gospodarczej przed uzyskaniem wymaganych zgód i przystąpieniem do użytkowania, gdyż w załączonym do odwołania protokole kontroli M. Wojewódzkiego Inspektora Ochronny Środowiska znajduje się stwierdzenie: "wg wyjaśnień p. W. B. właściciela, firma jest w trakcie rozruchu technologicznego od początku lutego". SKO ocenił, ze względu na powyższe, że w sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania. Organ odwoławczy ocenił, że Prezydent określając zobowiązanie podatkowe przyjął prawidłowe powierzchnie oraz zastosował prawidłową stawkę. Co do budowli wskazano, iż w niniejszej sprawie podstawę opodatkowania budowli stanowiła wartość uwzględniona przez Organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji, która w roku 2011 wynosiła 7.916.073,52 zł. Odnośnie kwestii przedawnienia SKO podniosło, że Strona nie wypełniła obowiązku wynikającego z przepisów prawa podatkowego, to jest nie złożyła w terminie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w związku z zaistnieniem zdarzeń mających wpływ na wysokość opodatkowania, więc w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania 3 letni okres przedawnienia prawa do wydania i doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe określony w art. 68 § 1 O.p., lecz 5 letni okres przedawnienia tego prawa wynikający z art. 68 § 2 O.p. Skarżący nie godząc się z powyższą decyzją złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 233 § 1 O.p., poprzez uznanie za Organem pierwszej instancji, iż wznowienie postępowania było zasadne, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania, w konsekwencji bezzasadnie wzruszono ostateczną decyzję, naruszając tym samym zasadę trwałości decyzji administracyjnej, a w konsekwencji obciążono Skarżących podatkiem od nieruchomości niezasadnym zarówno co do zasady, jak i wysokości; 2. art. 233 § 1 pkt 1 O.p., art. 120 O.p., art. 121 O.p., art. 122 O.p., art. 127 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p., art. 210 §1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 235 O.p., poprzez zaniechanie ponownego wnikliwego i wszechstronnego rozpoznania sprawy oraz ograniczenie się przez SKO jedynie do bezrefleksyjnego powielenia argumentacji Organu pierwszej instancji, oparcie się w sposób wybiórczy na materiale zgromadzonym w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej pomiędzy 20 lutego a 20 marca 2015 roku ("Protokół Kontroli Podatkowej") i wreszcie zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego na zasadzie art. 229 O.p. zgodnie z żądaniem Skarżących wyrażonym w odwołaniu od decyzji, co w szczególności polegało na: a) nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mających istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności i argumentów Skarżących, b) zaniechaniu ustalenia konstrukcyjnych elementów przedmiotu opodatkowania umożliwiających zidentyfikowanie właściwych składników majątkowych do opodatkowania oraz określenia podstawy opodatkowania, c) wadliwym ustaleniu przedmiotu opodatkowania i okresu obowiązku podatkowego Skarżących, d) zaniechaniu dokonania ustaleń, w jakim stopniu rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej przez Pana W. B. wpływa na podstawę opodatkowania, datę powstania obowiązku podatkowego oraz przedmiot opodatkowania, co stanowi naruszenie zasad postępowania dowodowego, zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego oraz zasady prawdy obiektywnej, gdyby powyższe uchybienia nie zaistniały SKO doszłoby do wniosku, iż rację mają Skarżący twierdząc, iż obowiązek podatkowy dotyczący pompowni i sortowni nie powstał w czasie wskazanym przez Organ; 3. art. 120 O.p., art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p., art. 124 O.p., art. 180 § 1 O.p. i art. 187 O.p., poprzez powielenie błędu Organu pierwszej instancji polegającego na oparciu się w decyzji SKO wyłącznie na wpisach w dzienniku budowy, pomijając przy tym zbadanie, kiedy nieruchomości budynkowe Skarżących, a w szczególności kiedy sortownia i pompownia, zostały wpisane do ewidencji budynków, co przesądza o tym, iż: (a) decyzja SKO wydana została w oparciu o jedynie część materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i tym samym wydano obie decyzję na podstawie niepełnego materiału dowodowego, tj. wpisów z dziennika budowy, który nie stanowi istotnego dowodu uzasadniającego utrzymanie w mocy decyzji Organu pierwszej instancji, (b) w sposób dowolny i wybiórczy dokonano oceny materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, podczas gdy w przypadku zebrania kompletnego materiału dowodowego, a w szczególności uzyskania przez Organ pierwszej instancji informacji o dacie wpisu sortowni i pompowni do ewidencji budynków, jak i uwzględnienia daty rozpoczęcia użytkowania sortowni i pompowni, decyzja Organu pierwszej instancji nie zostałaby utrzymana w mocy; 4. art. 6 ust. 2 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w roku 2011, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że zobowiązanie podatkowe w zakresie podatku od nieruchomości dotyczące sortowni i pompowni powstało 1 stycznia 2011 roku, podczas gdy zobowiązanie to powstało dopiero z dniem 1 stycznia 2012 roku, gdyż przed dniem 1 stycznia 2011 roku budowa sortowni i pompowni nie została zakończona i włączona do Z. prowadzonego przez W. B.; 5. art. 6 ust. 2 u.p.o.l., art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w roku 2011, poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji nieuwzględnienie okoliczności, iż przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez W. B. ze względów technicznych i technologicznych w roku 2011, co w konsekwencji spowodowało ustalenie podatku od budowli, która nie została ukończona; 6. art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w roku 2011, poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie wadliwej podstawy opodatkowania w odniesieniu do wartości budowli stanowiących przedmiot opodatkowania, co skutkowało określeniem podatku w niewłaściwej wysokości. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Skarżący wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, które znajdują się w aktach sprawy/zostały załączone do skargi. Do skargi załączono następujące dokumenty: • zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za 2010 rok; • zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za 2011 rok; • wniosek z dnia 21 lutego 2011 roku, do Prezydenta W., Biuro Ochrony Środowiska o zmianę decyzji nr [...] z dnia [...] października 2003 roku; • protokół kontroli M. Wojewódzkiego Inspektora Ochronny Środowiska, nr [...] (kontrola z dnia 26 maja 2011 roku); • protokół kontroli M. Wojewódzkiego Inspektora Ochronny Środowiska, nr [...] (kontrola dokonana w dniach 4-15 kwietnia 2011 roku); • Deklaracja IN 12 - korekta informacji obowiązującej od 1 stycznia 2012 roku; • Deklaracja IN 12 - korekta informacji obowiązującej od 1 stycznia 2012 roku; • TOM 1.1 Plan Zagospodarowania Terenu, w części 5. Opis działalności zakładu (str. 13-17); • wyciąg z umowy o dofinansowanie w formie pożyczki z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej; • wyciąg z Planu Gospodarki Odpadami dla W. na Lata 2008-2011 z uwzględnieniem lat 2012-2015; • pismo Strony do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 18 października 2010 roku; • pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z 15 listopada 2010 roku; • pismo Strony z dnia 18 października 2010 roku do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego; • Decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 listopada 2010 roku; • protokół odbioru SUTCO z dnia 14 marca 2011 roku; • uzupełnienie wniosku do Prezydenta W. z dnia 7 marca 2011 roku ; • uzupełnienie wniosku do Prezydenta W. z dnia 25 marca 2011 roku; • wyjaśnienia do Prezydenta W. z dnia 12 kwietnia 2011 roku; • uzupełnienie wniosku do Prezydenta W. z dnia 10 maja 2011 roku; • pismo Strony do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 15 marca 2011 roku; • Protokół nr 7041.1.2011 M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska; • Decyzja Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] maja 2011 roku; • Protokół kontroli nr [...] M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Skarga jest nieuzasadniona, a w konsekwencji podlegać musi oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie jest dotknięta naruszeniami prawa mogącymi skutkować jej uchyleniem. Odnosząc się do zarzutów Skarżących, w pierwszej kolejności wskazać należy, że wznowienie postępowania było uzasadnione, gdyż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, a tym samym spełniona została dyspozycja art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie Sądu budowa spornych obiektów budowlanych (sortowni wraz z infrastrukturą towarzyszącą) została zakończona w roku 2010 r. (o czym poniżej), a zatem obowiązek podatkowy od tych przedmiotów opodatkowania powstał od 1 stycznia 2011 r., wobec czego Podatnicy zobowiązani byli zatem do złożenia w terminie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych na rok 2011 w tym zakresie. Okoliczność ta nie była znana organowi podatkowemu wydającemu decyzję z dnia 28 stycznia 2011 r. ustalającą podatek od nieruchomości za rok 2011 kwocie 68.353,00 zł od nieruchomości położonej przy ul. W. za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 1.591,00 m2 oraz za grunty związane z prowadzeniem działalność gospodarczej o pow. 43.578,00 m2. Dopiero w dniu 19 lutego 2015 r. Podatnicy złożyli korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych 1N-12, wykazując do opodatkowania podatkiem od nieruchomości od dnia 1 stycznia 2012 r. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 43.578 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 2.311.00 m2, budynki o pow. użytkowej 5.080,00 m2 oraz budowle o wartości 6.935.267,57 zł. Podczas kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach 9-19 marca 2015 r. uzyskano następujące dokumenty, istniejące w dniu wydania decyzji z dnia 28 stycznia 2011 r., a nieznane organowi ją wydającemu: – dziennik budowy Z. obejmującego halę sortowni odpadów wraz z infrastrukturą towarzyszącą wraz z wpisem kierownika budowy z dnia 30 września 2010 r. o zakończeniu budowy hali sortowni (str. 36) oraz wpisem inspektora nadzoru z dnia 30 września 2010 r. potwierdzającym zakończenie robót i rozpoczęcie procedury odbiorczej (str. 37), – oświadczenie 2B dla robót budowlanych wykonanych z odstępstwami od zatwierdzonego projektu z dnia 20 października 2010 r., w którym potwierdzono, że obiekt budowalny, tj. Z. "B." Etap I zlokalizowany w W. przy ul. W. (polegający na budowie hali sortowni, zbiornika na wodę ppoż. wraz z pompownią oraz placów manewrowych i dróg wraz z niezbędną infrastruktura techniczną) wykonano zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę, – wniosek z dnia 16 grudnia 2010 r o pozwolenie na użytkowanie Z. "B." Etap I, polegający na budowie hali sortowni, zbiornika wody ppoż. wraz z pompownią oraz placów manewrowych i dróg wraz z niezbędną infrastruktura techniczną, zlokalizowanego przy ulicy W. w W., działki ewidencyjne nr [...] część dz. [...] obręb [...]. Za chybiony należy uznać argument Skarżących, że podstawą określenia momentu powstania obowiązku podatkowego podatników jest ujawnienie nieruchomości budynkowych Podatników, w tym pompowni i sortowni wraz z budowlami w ewidencji budynków, i to informacja o dacie ujawnienia w ewidencji budynków mogłaby stanowić istotne okoliczności faktyczne lub dowody w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Argument ten nie znajduje oparcia w przepisach prawa, a moment powstania obowiązku podatkowego nie zależy od ujawnienia nieruchomości budynkowej w ewidencji budynków. Reasumując, zdaniem Sądu, wznowienie postępowania podatkowego w niniejszej sprawie było prawidłowe i zasadne. Podkreślić należy, że z orzecznictwa NSA wynika, iż dla zastosowania art. 240 § 1 pkt 5 O.p. konieczne jest spełnienie się trzech warunków. Po pierwsze okoliczność faktyczne lub dowody muszą istnieć już w dniu wydania pierwotnej decyzji w postępowaniu zwykłym. Po drugie okoliczności faktyczne oraz dowody mają być "ujawnione" organowi już po wydaniu decyzji w postępowaniu zwykłym. Ponadto, nowe okoliczności faktyczne oraz dowody muszą posiadać walor istotności. "Istotność" oznacza cechę, która sprawia, że nowe dowody lub okoliczności mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czyli doprowadzić do wydania orzeczenia innego, niż wydane w postępowaniu toczącym się w zwykłym trybie. Innymi słowy o "istotności" decyduje ich waga, doniosłość, wartość dla końcowego załatwienia sprawy. To, czy dowody i okoliczności są istotne, ocenia się nie według subiektywnego przekonania strony, tylko w powiązaniu z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym (por. np. wyroki NSA: z 25 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1441/16, z 8 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1137/16 oraz z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 583/18 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). W ocenie składu orzekającego wszystkie powyższe warunki zostały spełnione, co zostało po części wykazane powyżej. Co do "istotności" stwierdzić trzeba, że jednoznacznie przesądza o istotności ujawnionych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych oraz dowodów fakt, iż na ich podstawie wydana została nowa decyzja o odmiennej treści niż wcześniejsza. Odnośnie zarzutów proceduralnych Strony zawartych w pkt 2 oraz 3 na wstępie trzeba zauważyć, że ich istota sprowadza się do sporu, kiedy sporne budynki zostały wybudowane i do tej kwestii Sąd odniesie się przy omawianiu przepisów materialnych. Przechodząc do zarzutów zawartych w pkt 2 należy podkreślić, że Organ odwoławczy nie powielił bezrefleksyjnie argumentacji Organu pierwszej instancji. Faktycznie SKO przyjęło takie same stanowisko jak Prezydent, lecz w swojej decyzji przedstawiło argumentację, która skutkowała przyjęciem takiego stanowiska. Powielenie stanowiska, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 127 O.pó., nastąpiłoby, gdyby SKO poprzestało jedynie na: przytoczenia stanowiska Organu pierwszej instancji, bez poparcia go stosowną argumentacją albo odniesienia się tylko do zarzutów odwołania. Odnośnie zarzutów Strony co do ustalonego stanu faktycznego podkreślić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 187 § 1 O.p. nie ma charakteru absolutnego. Jak słusznie zauważył NSA, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd, postępowanie dowodowe nie stanowi celu samego w sobie. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.). Ponadto w myśl art. 187 O.p. organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednakże zasada wynikająca z powołanego art. 187 O.p. nie ma charakteru bezwzględnego, co oznacza, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Zdaniem NSA, dowód musi być istotny, w sensie przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy i niezbędny do ustalenia stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 18 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 341/18, publ. CBOSA). W odwołaniu od decyzji Organu pierwszej instancji Skarżący zawarli pięć wniosków dowodowych dotzcyczch dowodów z dokumentów, wszystkie na okoliczność niemożności użytkowania sortowni i pompowni w 2010 r. zgodnie z ich przeznaczeniem wynikającym z rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej przez Stronę. Zauważyć należy, że w ramach niniejszej sprawy istotną okolicznością była data zakończenia budowy spornych obiektów. Daty zakończenia budowy nie można utożsamiać z możnością użytkowania wybudowanych obiektów (o czym więcej poniżej). Dlatego też przeprowadzanie zgłoszonych wniosku dowodowych było zbędne, gdyż nie mogło się przyczynić do wyjaśnienia istotnych elementów stanu faktycznego. Dlatego też SKO nie naruszyło art. 229 O.p. nie przeprowadzając zawnioskowanych dowodów. Jednocześnie należy uznać, że nieprowadzenie niecelowego postępowania dowodowego nie może stanowić naruszenia zasady zaufania obywatela do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. Ponadto takie działalnie organu podatkowego ma oparcie w przepisach prawa. Odnośnie zarzutu pominięcia przez organy podatkowe okoliczności kiedy sporne obiekty budowlane zostały wpisane do ewidencji budynków wskazać trzeba, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101, dalej "P.g.k.") podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Odwołując się do wykładni językowej zauważyć należy, że zgodnie z definicji słownika języka polskiego PWN (zawartą na stronie https://sjp.pwn.pl/szukaj/wymiar.html) słowo "wymiar" oznacza wielkość czegoś materialnego, rozpatrywanego ze względu na swoją długość, szerokość i wysokość lub głębokość. Zgodnie z powyższym przyjąć należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Jednocześnie takie związanie nie występuje co do przedmiotu opodatkowania (por. wyrok NSA z 7 września 2016 r., sygn. akt I FSK 341/18, publ. CBOSA). Dlatego też SKO nie dopuściło się zarzucanego naruszenia przepisów proceduralnych. Przechodząc do istoty sporu, jaki wyłonił się w niniejszej sprawie, wskazać trzeba, że na mocy art. 6 ust. 2 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2011 roku, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Wskazać trzeba, że powyższy przepis był już wielokrotnie podany analizie przez sądownictwo administracyjne. Ponieważ Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela wypracowane już wcześniej stanowisko judykatury, za zasadne należy uznać przytoczenie wcześniejszych orzeczeń. NSA w wyroku z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1228/12 stwierdził, że art. 6 ust. 2 u.p.o.l. stanowiąc o okolicznościach, od których uzależniony jest obowiązek podatkowy, używa określenia zakończenie budowy oraz rozpoczęcie użytkowania obiektu budowlanego, ale chodzi wyłącznie o stan faktyczny powodujący moment rozpoczęcia obowiązku podatkowego. Zgodnie z tym przepisem, powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest bowiem od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót - a więc powstanie obowiązku podatkowego nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku (por. M. Ślifirczyk, Moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, Monitor Podatkowy 2003, nr 1, s. 18). Związane jest to z faktem, że według przepisów ustawy - Prawo budowlane rozpoczęcie użytkowania następuje zawsze po zakończeniu budowy, co przeczyłoby sensowi rozwiązania, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. (publ. CBOSA). W późniejszym orzeczeniu NSA wskazano, iż zasadniczy problem związany ze stosowaniem regulacji art. 6 ust. 2 u.p.o.l., to zakres znaczeniowy terminu "zakończenie budowy". W przepisach prawa podatkowego nie znajdziemy jego definicji. Ponadto w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca nie odsyła w celu ustalenia znaczenia tego terminu do innego aktu prawnego. Z tych też powodów punktem wyjścia do ustalenia znaczenia tego terminu zasadniczo powinna być wykładnia językowa. Jeżeli chodzi o rozumienie słowa "zakończyć" w języku polskim, to oznacza ono pewien etap procesu polegający na doprowadzeniu jakiejś czynności definitywnie do końca. Zakończenie budowy w tym znaczeniu to ostateczne wykonanie prac budowlanych prowadzących do stanu, w którym można powiedzieć, że dany obiekt budowlany istnieje (jest kompletny). Należy jednak zwrócić uwagę, że takie rozumienie tego pojęcia, w oderwaniu od jakichkolwiek norm, miałoby charakter wyjątkowo ocenny i jednocześnie mogłoby prowadzić do wielu nadużyć. Łatwo bowiem wyobrazić sobie sytuację, w której podatnik dążący do przedłużenia sobie wakacji podatkowych celowo nie wykonuje pewnych prac (jednocześnie nie użytkując jeszcze budynku), mimo że obiekt w rzeczywistości już się nadaje do używania. Wykładnia opierająca się na normach prawa budowlanego również nie jest pozbawiona słabych punktów. Przede wszystkim, odnosząc się do argumentu racjonalnego ustawodawcy, należy postawić tezę, że gdyby jego intencją było wprowadzenie takiego rozumienia przepisu, wyraźnie wprowadziłby odesłanie do konkretnych norm prawa budowlanego (podobnie jak to uczynił np. w odniesieniu do pojęcia obiektu budowlanego). Tymczasem - jak wiadomo - takiego odesłania w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. brak. Po wtóre, odniesienie się stricte do procesu budowlanego regulowanego przez Prawo budowlane prowadziłoby do niewątpliwie niewłaściwego wniosku, zgodnie z którym tzw. samowola budowlana nie podlegałaby opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Trzecia wątpliwość wynika z faktu, że Prawo budowlane w rzeczywistości nie definiuje pojęcia "zakończenie robót budowlanych". Mimo wszystko na podstawie przepisów prawa budowlanego można pokusić się o uniwersalną interpretację tego pojęcia. Z pewnością o zakończeniu prac budowlanych może świadczyć wydanie pozwolenia na użytkowanie, umożliwiającego legalne korzystanie z obiektu, o którym mowa w art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202, dalej "u.p.b.") O zakończeniu prac budowlanych można jednak mówić już wcześniej. W szczególności należałoby odnieść się tutaj do art. 54 u.p.b., który wprowadza obowiązek zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było podstaw do uzależniania stwierdzenia faktu zakończenia prac budowlanych od złożenia zawiadomienia, skoro sam art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie wprowadza takiej przesłanki. Pojęcie zakończenia budowy należałoby utożsamiać z zaistnieniem stanu faktycznego umożliwiającego złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy (w rozumieniu art. 57 u.p.b.), jednak spełnienie tego wymogu należałoby zawęzić ściśle do samego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Takie rozumienie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. zapobiegałoby powstawaniu paradoksalnych rozstrzygnięć, które umożliwiałyby nieopodatkowywanie danego obiektu tylko i wyłącznie z uwagi np. na brak uporządkowania terenu budowy (por. Jarosz Aleksander, Wąsikiewicz Łukasz, Moment powstania i ustania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, PP 2010/6/22-30). Tym samym powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od momentu faktycznego zakończenia prac związanych ze wznoszeniem budynku i nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do jego użytkowania. Dla organów podatkowych, w celu ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, istotnym dowodem powinna być przede wszystkim dokumentacja budowy, w tym w szczególności dziennik budowy. Dziennik budowy jest więc podstawowym dokumentem potwierdzającym przebieg prac budowlanych - odzwierciedla on, a przynajmniej prawidłowo prowadzony powinien odzwierciedlać, poszczególne etapy procesu związanego ze wznoszeniem obiektu budowlanego. Obowiązek jego prowadzenia stosownie do art. 22 pkt 2 w zw. z art. 42 ust. 2 pkt 1 u.p.b. spoczywa na kierowniku budowy. Szczegółowe kwestie związane z zasadami jego prowadzenia określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz.U. Nr 108, poz. 953 ze zm.). W § 2 ww. rozporządzenia stwierdza się, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu. Dziennik budowy prowadzi się w taki sposób, aby z dokonywanych w nim wpisów wynikała kolejność powyższych zdarzeń i okoliczności. Kolejne strony dziennika budowy przeznacza się na wpisy dotyczące przebiegu robót budowlanych. Każdy wpis oznacza datą i podpisuje osoba dokonująca wpisu, z podaniem imienia, nazwiska, wykonywanej funkcji i nazwy jednostki organizacyjnej lub organu, który reprezentuje. Data wpisu ujawniona w dzienniku budowy ma decydujące znaczenie w kontekście ustalenia określonych skutków w sferze prawa podatkowego [por. Bogumił Pahl, Glosa do wyroku NSA z dnia 8.5.2014 r. II FSK 1228/12, LEX/el.2014] (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3785/14, publ. CBOSA). Podkreślić należy, że wyżej przytoczone stanowisko zostało uwzględnione w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 29 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 244/17, wyrok. WSA w Poznaniu z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Po 11/18, wyrok WSA w Gdańsku z 18 października 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1028/17, wyrok WSA w Krakowie z 21 września 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1945/14, wszystkie publ. CBOSA). Reasumując, judykatura wypracowała jednolite stanowisko, zgodnie z którym przez "zakończenie budowy" należy rozumieć stan faktyczny, którego ziszczenie się nie może być uzależniane od uzyskania stosownych pozwoleń na użytkowanie wzniesionych obiektów budowlanych. Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że istotnym dowodem, będącym podstawą do określenia daty zakończenia budowy, jest dziennik budowy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że zdaniem Sądu rację miały organy podatkowe. Jak zostało przytoczone powyżej, organy podatkowe zgromadziły dowody potwierdzające, że budowa spornych obiektów została zakończona już w 2010 r. Przede wszystkim wynika to z dziennika budowy. Na stronie 36 przedmiotowego dziennika kierownik budowy w dniu 30 września 2010 r. dokonał wpisu "W dniu dzisiejszym zostały zakończone roboty budowlane hal Sortowni (Z.) i teren zewnętrzny. Zgłaszam gotowość do odbioru. Oświadczam, że budynek wybudowany jest zgodnie z otrzymaną dokumentacją z zasadami wiedzy technicznej w sposób zapewniający bezpieczeństwo konstrukcji (...)". Ponadto, w dniu 30 września 2010 r. na stronie 37 inspektor nadzoru dokonał wpisu o treści "Potwierdzam zakończenie robót. Rozpoczęto procedurę odbiorczą". Oprócz powyższego w aktach sprawy znajduje się Oświadczenie-2B złożone przez T. M. - kierownika budowy, w którym zawarto oświadczenie, że obiekt budowlany tj.: Z."B." Etap I zlokalizowany w W. przy ul. W., a) został wykonany z warunkami pozwolenia oraz przepisami, b) w czasie wykonywania robót budowlanych wprowadzono zmiany nie odstępujące w sposób istotny od zatwierdzonego projektu, warunków pozwolenia na budowę, c) teren budowy doprowadzono do należytego stanu i porządku - a także - w razie korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu. Na druku oświadczenia naniesiono dopisek z informacją, iż etap I polegał na budowie hali sortowni, zbiornika na wodę ppoż wraz z pompownią oraz placów manewrowych i dróg wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Wskazać również trzeba na wniosek o pozwolenie na użytkowanie z dnia 16 grudnia 2010 r., złożony przez "B." W. B., w którym wnioskodawca wniósł o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie Z. "B." etap I. W ocenie Sądu powyższe dokumenty przesądzają, iż budowa spornych obiektów faktycznie została zakończona w 2010 r. Już z samych wpisów zamieszczonych w dzienniku budowy wynika, iż zakończenie budowy nastąpiło w 2010 r. O zakończeniu budowy świadczy choćby używanie przez kierownika budowy w wpisie z dnia 30 września 2010 r. sformułowania "budynek wybudowany jest". Treść powyższych wpisów nie pozostawia wątpliwości, że budowa spornych obiektów budowlanych zakończona została w 2010 r. Odnośnie dwóch pozostałych przytoczonych dokumentów należy zwrócić uwagę na uregulowania zawarte w ustawie - Prawo budowlane. Na mocy art. 54 ust. 1 u.p.b. do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 19a, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Art. 55 ust. 1 u.p.b. stanowi, iż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie w określonych przypadkach (taka sytuacja wystąpiła w przypadku spornych obiektów budowlanych). Ponadto, art. 57 ust. 1 u.p.b. wymienia dokumenty, jakie należy dołączyć do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor m.in.: oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - drogi, ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu. Ze względu na treść wyżej przytoczonych przepisów należy uznać, że niezgodnym z prawem byłoby złożenie: wniosku o pozwolenie na użytkowanie z dnia 16 grudnia 2010 r. oraz Oświadczenia-2B złożoych przez T. M. -kierownika budowy, w przypadku gdyby budowa spornych obiektów budowlanych nie byłaby zakończona. Jednocześnie należy podkreślić, że dokumenty te T. m. złożył jako osoba reprezentująca inwestora - W. B., co świadczy o tym, że również w ocenie jednego z Skarżących budowa przedmiotowych obiektów została zakończona. Podsumowując, zdaniem Sądu powyższe dokumenty w sposób jednoznacznie przesądzają, że budowa sortowni wraz z infrastrukturą towarzyszącą została zakończona w 2010 r. Ustosunkowując się do argumentacji Strony zawartej w skardze wskazać trzeba, że sprowadza się ona do twierdzeń, iż budowa spornych obiektów nie została zakończona, gdyż Skarżący nie mogli ich wykorzystywać w swojego działalności ze względu na brak montażu instalacji do segregowania odpadów oraz brak odbioru instalacji przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska ("WIOŚ"). W ocenie Sądu takie stanowisko jest całkowicie błędne. Jak zostało wskazane powyżej, zgodnie z orzecznictwem NSA, uzyskanie stosownych zezwoleń nie ma wpływu określenie czy budowa została zakończona. Zwrócić należy też uwagę, że instalacja do segregowania odpadów nie jest trwałą częścią wybudowanej sortowni. Sąd, przyjmując powyższe stanowisko, oddalił złożone wnioski dowodowe Strony, które dotyczyły czynności podejmowanych w celu uzyskania stosownego pozwolenia oraz przebiegu tego postępowania. Na marginesie można wskazać, że zgodnie z tym, co przyznała sama Strona, WIOŚ najpierw odmówił wyrażenia swego stanowiska, ze względu na brak zainstalowania linii technologicznej, następnie wskazał, iż W. B. nie posiadał decyzji Prezydenta zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w procesie R1 - produkcja paliwa alternatywnego i R-15 linia sortowania, w hali sortowni. Z powyższego wynika, że odmowa uzyskania pozytywnego stanowiska WIOŚ nie były spowodowana brakiem zakończenia budowy przedmiotowych obiektów, a wynikała z innych przyczyn. Ustosunkowując się do twierdzeń odnośnie niemożliwości wykorzystywania w 2010 r. wybudowanych obiektów w działalności gospodarczej W. B. oraz zarzutu wskazanego w pkt 5 przywołać należy art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., który stanowi że użyte w ustawie określenia oznaczają grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że już sam fakt posiadania gruntów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości w poczet kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla przyjęcia powyższego nieistotna jest okoliczność faktycznego wykorzystywania, sposób czy intensywność tego wykorzystywania, a nawet rodzaj tytułu prawnego przysługującego przedsiębiorcy. Nie jest też ważne, czy przedmiot opodatkowania przynosi jakiekolwiek dochody. Powyższe zagadnienie było przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych, na kanwie których wykształciła się ugruntowana i niekwestionowana, jednolita linia orzecznicza. Dla przykładu wskazać można na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2009 r., sygn. akt: II FSK 1888/07, czy też wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: we Wrocławiu z 25 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1575/07; w Warszawie z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 2010/08; w Olsztynie z 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 85/09; w Olsztynie z 10 września 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 474/09; w Olsztynie z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 722/09; w Poznaniu z 3 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Po 107/09; w Gliwicach z 28 lipca 2009 r., sygn. akt: I SA/Gl 223/09; w Gorzowie Wielkopolskim z 19 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Go 569/14; w Olsztynie z 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 241/13; w Kielcach z 27 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 113/15 (wszystkie publ. CBOSA). Powołany przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. łączy więc "związek z działalnością gospodarczą" z faktem posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, a nie np. z ich "wykorzystywaniem do prowadzenia działalności gospodarczej" lub "zajęciem na prowadzenie działalności gospodarczej" (por. art. 7 ust. 1 pkt 5 i 6 u.p.o.l.). A zatem nawet obiekty niewykorzystywane w danym momencie na potrzeby działalności gospodarczej, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W przytoczonej definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy, bowiem nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości. Podatek ten (jego konstrukcja) skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości w ustawie tej wymienione, jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów, wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy, a nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem, w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych jest przepis określający stawki podatku. Wyższe stawki określone są dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jednak nie zmienia to charakteru tej daniny co do zasady, gdyż uzależnia się obowiązek płacenia podatku według wyższej stawki tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku (gruntu), a nie stawek zróżnicowanych według wielkości rzeczywistych przychodów. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1031/09, publ. CBOSA). Zatem podstawowym kryterium związku nieruchomości z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą, nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 458/12, publ. CBOSA). Podzielając w całości powyższe stanowisko judykatury podkreślić należy, że w sprawie jest bezsporne, iż W. B. posiada status przedsiębiorcy, co skutkuje uznaniem, że sporne obiekty budowlane pozostawały w dyspozycji przedsiębiorcy. Jak wynika z powyższego bez znaczenia jest faktyczne wykorzystywanie nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej. Odnośnie wyłączenia przewidzianego w cytowanym art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w roku 2011) zawartego w słowach "chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych" zwrócić należy uwagę, że przedmiotowe sformułowanie zostało podane analizie NSA, który w wyroku z 22 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 337/16 stwierdził, że przez względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy rozumieć tylko takie okoliczności, które uniemożliwiają korzystanie z przedmiotu opodatkowania nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie lub przy prowadzeniu określonego rodzaju działalności gospodarczej, ale czynią go nieprzydatnym do prowadzenia jakiejkolwiek innej działalności. Omawiane kryterium należy oceniać obiektywnie, to znaczy jego spełnienie jest równoznaczne z ustaleniem, iż przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej nie tylko przez konkretnego przedsiębiorcę, ale także przez innych przedsiębiorców, prowadzących działalność o innym charakterze. Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów nie stanowi i nie może stanowić o występowaniu tak rozumianych względów technicznych, bowiem są to czynniki o charakterze ekonomicznym i organizacyjnym, a nie technicznym (publ. CBOSA). Podkreślić stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie NSA (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 872/15, z 9 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 504/15, z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 3302/16, publ. CBOSA). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższy pogląd i odnosząc go do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdza, że we wrześniu 2010 r. Strona nie mogła wykorzystywać posiadanych obiektów budowlanych, ale ten stan ustał już w kwietniu 2011 r., co wynika z protokołu kontroli M. Wojewódzkiego Inspektora Ochronny Środowiska, dokonanej w dniach 4-15 kwietnia 2011 r. Przyjąć zatem należy, że niemożność korzystania z przedmiotowych obiektów była tymczasowa i ustała już po kilku miesiącach. Ponadto, niemożność ta wynikała z rodzaju prowadzanej działalności gospodarczej. Te same obiekty po zakończeniu budowy we wrześniu 2010 r. mogły być, zdaniem Sądu, od razu wykorzystywane w działalności gospodarczej innego rodzaju, która niemiałaby takiego oddziaływania na środowisko. Dlatego też argumentacja Skarżących, odnosząca się do niemożliwości wykorzystywania spornych obiektów w działalności gospodarczej, nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnośnie zarzutu Skarżących wymienionego w pkt 6, dotyczącego przyjęcia wadliwej podstawy opodatkowania w odniesieniu do wartości budowli stanowiących przedmiot opodatkowania, wskazać trzeba, że Strona nie kwestionowała wartości budowli w odwołaniu złożonym od decyzji Organu pierwszej instancji, a wartości budowli zostały przyjęte do opodatkowania na podstawie dokumentów kontroli podatkowej i dokumentacji przedstawionej przez Skarżących w trakcie przedmiotowej kontroli podatkowej, a wartość budowli organy ustaliły po uwzględnieniu zastrzeżeń Strony. Powyższe oczywiście nie przesądza o bezzasadności zarzutu Strony, ale pokazuje pewną nielojalność Skarżących w stosunku do organów podatkowych. Jednocześnie twierdzenia Skarżących co do poszczególnych obiektów odnośnie: wartości początkowej do amortyzacji, rozpoczęcia amortyzacji, metody amortyzacji i wysokości rocznego odpisu oraz zakończenia amortyzacji pozostały gołosłowne i Strona nie zaoferowała żadnego materiału dowodowego potwierdzającego jej tezy. Z tego względu uwzględnienie tego zarzutu było niemożliwym. Podsumowując, zarzuty skargi okazały się niezasadne, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się innych uchybień uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.