I GSK 613/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA IzabelIa Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Bolesławiec od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 571/18 w sprawie ze skargi A. R. na czynność Prezydenta Miasta Bolesławiec z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłacenia dotacji oświatowej z budżetu miasta oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 571/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. R. (dalej też: "strona", "skarżąca") na czynność Prezydenta Miasta Bolesławiec (dalej też: "Prezydent", "organ dotujący"), z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłacenia dotacji oświatowej stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności oraz orzekł o kosztach postępowania. Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny z którego wynikało, że A. R. prowadząca w Bolesławcu Niepubliczne Przedszkole Integracyjne (dalej: NPI) "X" pismem z 5 września 2018 r. poinformowała Prezydenta Miasta Bolesławiec, że od 1 września 2018 r. przyjęła do placówki 11 dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Wskazała, że począwszy od września 2018 r. ujmuje te dzieci w comiesięcznym rozliczeniu dotacji celowej z budżetu JST. Pismem (czynnością) z [...] września 2018 r., Prezydent zakomunikował stronie, że w budżecie miasta na rok 2018 nie zostały zaplanowane środki na ten cel. Podniósł, że w piśmie z 27 września 2017 r. podał stronie przyczynę odmowy zabezpieczenia środków finansowych w bieżącym roku budżetowym. Oznajmił, że strona może złożyć wniosek o udzielenie dotacji na rok 2019, nie później jednak niż do 30 września br. W skardze na czynność Prezydenta, skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2203 ze zm. - dalej: "u.f.z.o".), poprzez odmowę wypłacenia jej dotacji na 11 uczniów, posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, mimo obowiązku wynikającego wprost z w/w przepisu i złożenia przez nią stosownej miesięcznej informacji o liczbie uczniów uczęszczających NPI; 2) przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: k.p.a.), przez brak podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zmierzających do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i interesu dzieci objętych opieką przedszkola; b) art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania strony do organów władzy publicznej; c) art. 6 k.p.a., przez przeprowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem przepisów proceduralnych i u.f.z.o. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. WSA wskazał, że stosownie do mającego zastosowanie w sprawie art. 17 ust. 3 u.f.z.o., niepubliczne przedszkole niebędące przedszkolem specjalnym niespełniające warunków, o których mowa w ust. 1, otrzymuje na każdego ucznia dotację z budżetu gminy w wysokości równej 75% podstawowej kwoty dotacji dla przedszkoli, z tym, że na ucznia niepełnosprawnego w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na takiego ucznia niepełnosprawnego przedszkola w części oświatowej subwencji ogólnej dla gminy. Sąd I instancji zauważył, że, o warunkach przekazania dotacji stanowi art. 33 u.f.z.o. Wskazał, że zgodnie z ust. 1, dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-30 i art. 32, są przekazywane, pod warunkiem, że organ prowadzący przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę oraz placówkę, o której mowa w art. 2 pkt 6, 7 i 8 ustawy Prawo oświatowe, przekaże: 1) organowi dotującemu informację o planowanej liczbie dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków lub uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych nie później niż do dnia 30 września roku bazowego - w przypadku dotacji, o których mowa w art. 15, art. 17, art. 19, art. 21, art. 26 ust. 1, 2, 5 i 8, art. 29 i art. 30; 2) dane do systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września roku bazowego w przypadku dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-30 i art. 32. Zdaniem WSA skoro wpis prowadzonej przez skarżącą placówki NPI "X" do ewidencji placówek niepublicznych miał miejsce 10 sierpnia 2018 r. (okoliczność niesporna między stronami), to oczywistym jest, że brak było prawnej i faktycznej możliwości podania organowi dotującemu informacji o liczbie dzieci do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji (roku bazowego). Według Sądu I instancji prawidłowo zatem przyjmuje organ, że w okolicznościach faktycznych sprawy i w oparciu o w/w przepisy odmowa przyznania skarżącej dotacji jest uzasadniona, ale tylko co do zasady. Według WSA, o ile już niespełnienie jednego z warunków, określonych w art. 33 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.z.o., pozbawia podmiot wnioskujący możliwości otrzymania dotacji, o tyle w art. 33 ust. 4 u.f.z.o. wprowadzono odstępstwo od tej zasady, umożliwiające organowi dotującemu przekazanie dotacji mimo braku spełnienia warunków podanych w ust. 3. Mianowicie: "Na wniosek organu prowadzącego odpowiednio przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, o której mowa w art. 2 pkt 6, 7 i 8 ustawy Prawo oświatowe, organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do udzielenia dotacji, o której mowa w art. 15, art. 17, art. 19, art. 21, art. 26 ust. 1, 2, 5 i 8, art. 29 i art. 30, może wyrazić zgodę na odstąpienie od terminów, o których mowa w ust. 1, lub na udzielenie dotacji w terminie wcześniejszym niż od początku następnego roku budżetowego". WSA stwierdził, że w sprawie organ dotujący naruszył ten przepis poprzez jego niezastosowanie, co było podstawą stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej przez skarżącą czynności. Zdaniem WSA oczywistym jest, że określoną w art. 33 ust. 4 u.f.z.o. możliwość wyrażenia zgody na odstąpienie od terminów, o których mowa w ust. 1, ustawodawca pozostawił uznaniu organu dotującego ("może wyrazić zgodę"), w które to uznanie jako takie Sąd nie może ingerować. Rolą Sądu jest natomiast ocena sytuacji poprzedzającej sam akt ostatecznego uznania. W opinii WSA przepis art. 33 ust. 4 u.f.z.o. nie stanowi, czym (jakimi przesłankami) winien kierować się organ dotujący korzystając z możliwości w nim zawartej. Według Sądu I instancji, stosując ten przepis, organ dotujący powinien odpowiedzieć m.in. na pytanie, czy w interesie społecznym jest zapewnienie dzieciom niepełnosprawnym, które wymagają kształcenia specjalnego, możliwości edukacyjnych. Obowiązany jest także ocenić sytuację konkretnego wnioskodawcy i uwzględnić cel dotacji. Np. czy dotyczy ona właśnie dzieci (uczniów) niepełnosprawnych, które należy objąć szczególną troską i umożliwić im edukację przedszkolną, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Ważne jest również i to, czy istnieje możliwość, co wykazano w skardze, zwiększenia dotacji oświatowej i wygenerowania w ten sposób dodatkowych środków na w/w cel. W opinii WSA Prezydent podejmując zaskarżoną czynność zignorował art. 33 ust. 4 u.f.z.o., tj. nie powołał jego treści (treści żadnego innego przepisu ustawy), jak i nie wykonał jego dyspozycji, co jest niedopuszczalne i stanowi o naruszeniu tego przepisu. W konsekwencji także przepisów (zasad w nich określonych) art. 7, art. 8, art. 9, art. 11a co za tym idzie art. 6 k.p.a. Powyższe zdaniem Sądu I instancji nakazywało stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności organu dotującego zgodnie z art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Prezydent Miasta Bolesławiec zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 października 2017 roku o finansowaniu zadań oświatowych poprzez przyjęcie, że organ administracji naruszył ten przepis poprzez jego niezastosowanie, co było podstawą stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej przez skarżącą czynności, podczas gdy z w/w przepisu wyraźnie wynika, że organ może wyrazić zgodę na odstąpienie od terminów, jednakże w tym zakresie musi zostać złożony wniosek. W niniejszej sprawie skarżąca wniosku takiego nie złożyła, stąd też organ nie miał obowiązku stosowania rozwiązań przyjętych w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 października 2017 roku o finansowaniu zadań oświatowych. - art. 17 w związku z art. 33 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 października 2017 roku o finansowaniu zadań oświatowych poprzez pominięcie tego, że informacja o liczbie uczniów została złożona przez skarżącą ze znacznym opóźnieniem i z tego względu organ administracji dniu 5 września 2018 roku nie miał możliwości rozdysponowania środków finansowych na ten cel. Dotacje mają charakter podmiotowy, a ich celem jest dofinansowanie działalności podmiotów wykonujących zadania oświatowe określone w ustawie. Dotacja dla niepublicznego przedszkola przysługująca na każdego ucznia zależna jest od spełnienia przez podmiot prowadzący takie przedszkole warunku podania organowi właściwemu do udzielania dotacji planowanej liczby uczniów nie później niż do 30 września roku bazowego. Niewątpliwie ma to umożliwić jednostkom samorządowym odpowiednie zaplanowanie środków w swoich budżetach na te cele. 2. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 134 p.p.s.a poprzez podjęcie rozstrzygnięcia z przekroczeniem granic danej sprawy. Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności z uwagi na brak zastosowania przez organ art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 października 2017 roku o finansowaniu zadań oświatowych, podczas gdy skarżąca nie złożyła wniosku o odstąpienie od terminu na udzielenie dotacji, a także w samej skardze brak nawiązania skarżącej do takiego wniosku. Jak wskazał rozstrzygnięcie Sądu II Instancji zdaje się dotyczyć odmowy odstąpienia od terminu na złożenie wniosku o udzielenie dotacji, podczas gdy w spawie wniosek taki nie został złożony. Mając powyższe na uwadze wniósł o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Jednocześnie, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony - w tym przypadku organ - w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Należy podkreślić, że z woli ustawodawcy skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym pismem procesowym. Z uwagi na wymogi formalne, które musi spełniać skarga kasacyjna, a także skutki niedochowania tych wymogów, w szczególności mających charakter konstrukcyjny i dotyczących podstaw kasacyjnych w art. 175 § 1 p.p.s.a. ustanowiono obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe, przede wszystkim adwokatów i radców prawnych. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez Sąd I instancji. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło w postępowaniu przed Sądem I instancji i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Podkreślenia wymaga, że sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 – dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i nie budzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy wpierw rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wojewódzki rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Ocena legalności zaskarżonego aktu lub czynności (w tym przypadku decyzji administracyjnej) winna być zatem dokonana: po pierwsze - w granicach danej sprawy a po drugie - z punktu widzenia zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę w tej sprawie niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną czynnością, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Z kolei art. 134 § 2 p.p.s.a. ustanawia tzw. zasadę reformationis in peius czyli zasadę nieorzekania na niekorzyść skarżącego. Naruszenie zakazu reformationis in peius w postępowaniu sądowoadministracyjnym może wystąpić jedynie na skutek uchylenia aktu lub czynności w części niezaskarżonej, zastosowania środka ostrzejszego od tego, o który wnosił skarżący, lub takiego sformułowania oceny prawnej, która w ponownym postępowaniu przez organem administracji zdeterminowałaby wydanie aktu pogarszającego sytuację materialnoprawną skarżącego w porównaniu z sytuacją, która wynika z zaskarżonego aktu lub czynności. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 2960/17 r., CBOSA; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Naruszony przez Sąd pierwszej instancji przepis musi być wyraźnie wskazany i stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; LEX nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt. II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Wobec niedochowania powyższych wymogów zarzut skargi kasacyjnej w części dotyczącej art. 134 p.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych na wniosek organu prowadzącego odpowiednio przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, o której mowa w art. 2 pkt 6-8 ustawy Prawo oświatowe, organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do udzielenia dotacji, o której mowa odpowiednio w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-3 la i art. 32, może wyrazić zgodę na odstąpienie od terminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, lub na udzielenie dotacji w terminie wcześniejszym niż od początku następnego roku budżetowego w przypadku nie przekazania informacji i danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2. Informacja o liczbie uczniów została złożona przez skarżącą w dniu 5 września 2018 roku, co oznacza, że organ nie miał możliwości rozdysponowania środków finansowych na ten cel. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do przepisu art. 17, jak też art. 33 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Wskazał, że zgodnie z art. 33 ust 1 u.f.z.o. dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-30 i art. 32, są przekazywane, pod warunkiem, że organ prowadzący przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę oraz placówkę, o której mowa w art. 2 pkt 6, 7 i 8 ustawy Prawo oświatowe, przekaże: 1) organowi dotującemu informację o planowanej liczbie dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków lub uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych nie później niż do dnia 30 września roku bazowego - w przypadku dotacji, o których mowa w art. 15, art. 17, art. 19, art. 21, art. 26 ust. 1, 2, 5 i 8, art. 29 i art. 30; 2) dane do systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września roku bazowego w przypadku dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-30 i art. 32. WSA zasadnie wskazał, że skoro wpis prowadzonej przez skarżącą placówki NPI "X" do ewidencji placówek niepublicznych miał miejsce 10 sierpnia 2018 r., to oczywistym jest, że brak było prawnej i faktycznej możliwości podania organowi dotującemu informacji o liczbie dzieci do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji (roku bazowego). Zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że o ile już niespełnienie jednego z warunków, określonych w art. 33 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.z.o., pozbawia podmiot wnioskujący możliwości otrzymania dotacji, o tyle w art. 33 ust. 4 u.f.z.o. wprowadzono odstępstwo od tej zasady, umożliwiające organowi dotującemu przekazanie dotacji mimo braku spełnienia warunków podanych w ust. 3. Przepis art. 33 ust. 4 u.f.z.o. stanowi, iż na wniosek organu prowadzącego odpowiednio przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, o której mowa w art. 2 pkt 6, 7 i 8 ustawy Prawo oświatowe, organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do udzielenia dotacji, o której mowa w art. 15, art. 17, art. 19, art. 21, art. 26 ust. 1, 2, 5 i 8, art. 29 i art. 30, może wyrazić zgodę na odstąpienie od terminów, o których mowa w ust. 1, lub na udzielenie dotacji w terminie wcześniejszym niż od początku następnego roku budżetowego. Możliwość wyrażenia zgody na odstąpienie od terminów, o których mowa w ust. 1, określoną w art. 33 ust. 4 u.f.z.o. ustawodawca pozostawił zatem uznaniu organu dotującego ("może wyrazić zgodę"). Rolą Sądu jest natomiast ocena sytuacji poprzedzającej sam akt dotyczący ostatecznego uznania. Trafnie więc Sąd I instancji uznał, że czynność Prezydenta (pismo z dnia [...] września 2018 r.) była przedwczesna. Prezydent w piśmie z dnia [...] września 2018 r. nie powołał w jego treści żadnego przepisu będącego jego podstawą. Skarżąca uprawniona była do wniesienia skargi na czynność organu, ponieważ w myśl art. 47 u.f.z.o., czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W związku z tym wytyczne WSA, co do powinności organu przy ponownej ocenie pisma skarżącej z dnia 5 września 2018 r. należy uznać za prawidłowe i odpowiadające treści art. 153 p.p.s.a. Z przedstawionych wyżej przyczyn, wobec stwierdzenia, że zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie są uzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a, skargę kasacyjną oddalił.