I SA/Wa 509/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Joanna Skiba WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2019 r. sprawy ze skargi H. U. i B. U. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu wniosku B. i H. U. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] marca 2017 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2013 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia odszkodowania na rzecz B. i H. U. w wysokości [...] zł za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położoną w gminie R., obręb K., przejętą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, przeznaczoną pod budowę obwodnicy w ciągu drogi krajowej nr [...] (na odcinku od węzła do węzła S.) i drogi ekspresowej [...] (na odcinku od węzła S. do węzła L.), oraz o powiększeniu ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z tytułu wydania nieruchomości, tj. o kwotę [...] zł i zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty powiększonego odszkodowania w kwocie [...] zł w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczn Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położona w gminie R., obręb K. decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] grudnia 2012 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zmienioną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] lutego 2013 r., nr [...], została przeznaczona pod budowę obwodnicy A. w ciągu drogi krajowej nr [...] (na odcinku od węzła A. do węzła S.) i drogi ekspresowej [...] (na odcinku od węzła S. do węzła L.). Decyzją z [...] września 2013 r. Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz B. i H. U. za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położoną w gminie R., obręb K., przejętą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, przeznaczoną na budowę obwodnicy A. w ciągu drogi krajowej nr [...] (na odcinku od węzła A. do węzła S.) i drogi ekspresowej [...] (na odcinku od węzła S. do węzła L.) oraz powiększył ustalone odszkodowanie o 5% wartości nieruchomości z tytułu wydania nieruchomości, tj. o kwotę [...] zł i zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty powiększonego odszkodowania w kwocie [...] zł w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli B. i H. U. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] września 2013 r. Na powyższą decyzję B. U. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Prawomocnym wyrokiem z 11 lutego 2015 r. o sygn. akt I SA/Wa 1560/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ww. skargę. 20 lipca 2015 r. do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wpłynęło datowane na 10 lipca 2015 r. żądanie wznowienia postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. Jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania skarżący wskazali otrzymanie oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego wydanej przez K. Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych zawierającej negatywną ocenę sporządzonego przez J. M. operatu szacunkowego dotyczącego ww. nieruchomości, będącego podstawą ustalenia odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną pod budowę drogi (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa postępowanie zakończone decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2013 r. Decyzją z [...] marca 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, odmówił uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2013 r. 27 marca 2017 r. wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] marca 2017 r., uzupełniony pismem z 9 kwietnia 2017 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano, że Minister Infrastruktury i Budownictwa w zaskarżonej decyzji dokonał błędnej interpretacji art. 145 § 1 pkt 5 kpa, bowiem przedłożona opinia całkowicie dyskwalifikuje operat szacunkowy, na podstawie którego ustalono należne odszkodowanie. Ponadto, zdaniem skarżących, Minister nie jest uprawniony do samodzielnej analizy przedłożonej opinii K. Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych, czego dokonał w zaskarżonej decyzji. Ponadto uzupełniając wniosek o wznowienie postępowania wskazano, że dowód na podstawie, którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności (na gruncie niniejszej sprawy był to operat szacunkowy J.M. na podstawie, którego ustalono odszkodowania) okazał się fałszywy. Natomiast odnosząc się do podniesionego w uzupełnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosku o zastosowanie w niniejszej sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe) Minister uznał, że ww. przesłanka nie była podstawą wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. Zdaniem organu z wniosku o wznowienie postępowania jednoznacznie wynika, że wnioskodawcy chodziło o podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa bowiem wprost ten przepis powołał. Również argumentacja wniosku dotyczy tylko i wyłącznie okoliczności, które - zdaniem wnioskodawców - ujawniły się po wydaniu ostatecznej decyzji. Ponadto organ podniósł, że kwestia sfałszowania operatu szacunkowego przez J.M. była przedmiotem analizy w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w A. w sprawie o sygn. [...], gdzie zostało wydane postanowienie o umorzeniu śledztwa, tj. zebrany w tym zakresie materiał dowodowy nie potwierdził, aby przy sporządzaniu operatów szacunkowych doszło do przestępstwa z art. 271 kk. Po rozpoznaniu ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez skarżących Minister Inwestycji i Rozwoju stwierdził brak przesłanek do zmiany zaskarżonej decyzji. Jak uzasadniał Minister podstawą wznowienia postępowania w niniejszej sprawie wskazaną w złożonym wniosku jest art. 145 § 1 pkt 5 kp Przedmiotowa podstawa dotyczy więc wyłącznie nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nieznanych organowi, który ją wydał. Tymczasem w warunkach niniejszej sprawy skarżący domagali się ponownej weryfikacji decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. z uwagi na wydanie 30 czerwca 2015 r. opinii K. Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w K. stwierdzających, że operat szacunkowy sporządzony 8 lipca 2013 r. przez rzeczoznawcę majątkowego J.M. został wykonany niezgodnie z przepisami prawa i obarczony jest istotnymi uchybieniami, mającymi wpływ na poziom określonej wartości nieruchomości. Organ podniósł jednak, że stanowiąca podstawę wniosku o wznowienie postępowania ocena prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego została sporządzona 30 czerwca 2015 r., a więc po wydaniu decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. Zatem na gruncie niniejszej sprawy organ uczynił przedmiotem analizy okoliczności wynikające z ww. oceny z 30 czerwca 2015 r. Organ zauważył, że ocena operatu szacunkowego przedłożona w niniejszej sprawie dokonana została zgodnie art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204) dalej zwanej "ugn", który mówi, że oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych na zasadach określonych w tym przepisie, a ponadto ocena ta została dokonana w czasie obowiązywania art. 157 ust. 1a ugn, który stanowił, że wydanie negatywnej oceny operatu szacunkowego powoduje utratę przez ten operat waloru opinii o wartości nieruchomości, jednakże dopiero z dniem wydania negatywnej oceny organizacji zawodowej. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że ocena operatu została sporządzona już po zakończeniu postępowania administracyjnego i po wydaniu decyzji ostatecznej w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod budowę obwodnicy A. Ustawodawca nie przewidział jednocześnie, aby negatywna ocena organizacji zawodowej rzeczoznawców wywoływała skutki wstecz - nie powoduje ona zatem utraty przez operat waloru opinii od dnia jego sporządzani Niemniej jednak, z ostrożności procesowej, Minister przeprowadził postępowanie wyjaśniające, którego przedmiotem uczynił ocenę wpływu faktów wskazanych w przedstawionej negatywnej opinii K. Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych na zakończone postępowanie odszkodowawcze i prawidłowość ustalonego odszkodowani Badał w szczególności kwestię braku ustalenia stanu techniczno-użytkowego nieruchomości, z której wydzielono działkę [...] będącą przedmiotem wyceny, co nie pozwala na określenie stanu nieruchomości występującego przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a w związku z tym także zwłaszcza wpływ tej okoliczności na pozostałe podniesione zarzuty do operatu szacunkowego, tj.: - braku informacji w zakresie stopnia wyposażenia nieruchomości w urządzenia infrastruktury technicznej; - przyjęcia jako źródła informacji transakcji, w których wystąpiły szczególne warunki transakcji takie jak nabycie nieruchomości z przejęciem obciążenia hipoteką kaucyjną łączną (transakcja nr [...]) oraz płatność ceny transakcji w ratach (transakcja nr [...]), a także transakcji pomiędzy podmiotami zależnymi (transakcja nr [...],[...]), które nie mogą stanowić podstawy określenia wartości nieruchomości; - zakwalifikowania transakcji nr [...] i [...] z terenu gminy R. do transakcji gruntami inwestycyjnymi, w sytuacji gdy dotyczyły one nieruchomości opisanych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jako obszar rozwojowy i strefy funkcjonalne C - rolniczy, położonych w strefie C3 poza zwartą zabudową wsi, w stosunku do których nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, a zatem prawidłowym byłoby zaliczenie ich do grupy transakcji rolnych zestawionych w tabeli na str. 15 operatu szacunkowego. Badaniu poddano także zastrzeżenie dotyczące nieprawidłowego zastosowania przez biegłego § 36 ust. 4 rozporządzenia, zarzuty braku wskazania rodzaju określonej wartości nieruchomości, niepełnego powołania źródeł danych o nieruchomościach, niewskazania przez biegłego jakie dokładnie przeznaczenie biegły utożsamiał z przeznaczeniem zbioru nieruchomości określonym jako "pod inwestycje". Ale również ocenie poddany został sam sposób w jaki Komisja Opiniująca dokonała weryfikacji operatu. Minister nie dopatrzył się jednak okoliczności, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] marca 2017 r. Od decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] stycznia 2019 r. B. i H. U. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 145 § 1 pkt 3, 5, 7 kpa, poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na wadliwość postępowania Wobec tego skarżący wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] stycznia 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] marca 2017 r. odmawiającej uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2013 r. i zobowiązanie organu, w trybie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej zwanej "ppsa", do wydania decyzji o stosownej treści, tj. zobowiązującej do uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2013 r. orzekającą o ustaleniu odszkodowania, 2) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, 3) zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie skargi na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] grudnia 2018 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2013 r. nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowani W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie Sąd zwraca uwagę, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte wadliwością. Instytucja ta stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 kpa zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Przedmiotem postępowania wznowieniowego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli wpierw potwierdzi się, że w postępowaniu zwyczajnym wystąpiła chociażby jedna z wad kwalifikowanych, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a, czy art. 145b kp Postępowanie to nie jest zatem kolejnym postępowaniem odwoławczym zmierzającym do rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty. Ma jedynie na celu weryfikację kwestionowanej decyzji w oparciu o konkretne podstawy wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie podstawę wniosku o wznowienie postępowania z 10 lipca 2015 r. stanowił art. 145 § 1 pkt 5 kpa i w oparciu o tę podstawę zostało wznowione postanowieniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] czerwca 2016 r. postępowanie zakończone ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2013 r. orzekającą o ustaleniu odszkodowani Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Na tej podstawie można dokonać weryfikacji decyzji ostatecznej jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, 2) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją, 3) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej, 4) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał kwestionowaną decyzję. W niniejszej sprawie, po zakończeniu postępowania odszkodowawczego decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. skarżący przedstawili nowy dowód w postaci oceny sporządzonej przez K. Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych w K. z 30 czerwca 2015 r. W ocenie tej organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych uznała, że operat szacunkowy określający wartość przedmiotowej nieruchomości, sporządzony 8 lipca 2013 r. przez rzeczoznawcę majątkowego J.M. jest nieprawidłowy. Zdaniem Zespołu Oceniającego J. M. w opinii o wartości tej nieruchomości popełnił błędy, które miały bezpośredni wpływ na poziom określonej wartości. Według Zespołu Oceniającego biegły określając wartość nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] naruszył art. 18 ust. 1 specustawy, art. 134 ust. 2 i 3 ugn oraz § 3 ust. 2, § 36 ust. 1-4, § 56 ust. 1 pkt 3,5,7 rozporządzenia poprzez: - nieuwzględnienie stanu nieruchomości z dnia wydania decyzji o zrid, - brak określenia wartości nieruchomości wg aktualnego sposobu użytkowania, - brak prawidłowej analizy i charakterystyki rynku nieruchomości (lokalnego i regionalnego) w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny, - niepełne powołanie źródeł danych merytorycznych niezbędnych do szacowania, - przyjęcie nieprawidłowej procedury szacowani Te uchybienia skutkowały wydaniem oceny negatywnej. Istota sporu jaki zarysował się w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy negatywna ocena K. Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych z 30 czerwca 2015 r. dotycząca operatu szacunkowego J.M. z 8 lipca 2013 r., stanowi dowód, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a wnioski wynikające z tej opinii - okoliczności faktyczne, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kp Jeżeli chodzi o to zagadnienie Sąd podziela stanowisko Ministra, co do tego, że wskazana wyżej ocena organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, sporządzona na podstawie art. 157 ust. 1 ugn, nie mogła stanowić dowodu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kp Oceny tej nie można było potraktować jako nowego dowodu, istniejącego w dniu wydania decyzji wydanych w postępowaniu odszkodowawczym, a w konsekwencji nieznanego organom, które wydały te decyzje. Ocena ta została sporządzona po wydaniu decyzji kończącej sprawę odszkodowawczą w administracyjnym toku instancji. Sąd zwraca uwagę, że ocena z 30 czerwca 2015 r. wywołała skutki wynikające z art. 157 ust. 1a ugn w postaci utraty przez operat szacunkowy J.M. charakteru opinii o wartości nieruchomości. Jednakże skutek ten wystąpił 30 czerwca 2015 r., a więc po zakończeniu sprawy odszkodowawczej decyzją ostateczną. Ustawodawca nie przewidział, aby negatywna ocena organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych wywoływała skutek ex tunc. Wobec tego negatywna ocena nie spowodowałyby utraty przez operat szacunkowy J.M. waloru opinii o wartości nieruchomości w toku sprawy odszkodowawczej. Zdaniem Sądu również wnioski Zespołu Oceniającego, wynikające z oceny z 30 czerwca 2015 r., dotyczące stwierdzonych wadliwości operatu szacunkowego J.M. z 8 lipca 2013 r., nie mogły być zakwalifikowane jako nowe okoliczności faktyczne, o których stanowi art. 145 § 1 pkt 5 kp Za okoliczności faktyczne w rozumieniu tego przepisu należy uznać zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym, istniejące w dacie wydania decyzji i nieznane organowi który wydał decyzję. Chodzi tu zarówno o fakty nowo odkryte i nieznane organowi, jak też po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nieprzedstawione wcześniej organowi. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub jego wykładnią (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1356/16). W ocenie Sądu wnioski wypływające z przedłożonej przez skarżących oceny organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych nie są okolicznościami faktycznymi (zdarzeniami obiektywnymi, zaistniałymi w sensie fizycznym), lecz są wynikiem dokonanego przez Zespół Oceniający (ekspertów z zakresu szacowania i wyceny nieruchomości) złożonego procesu myślowego sprowadzającego się do weryfikacji (oceny) operatu szacunkowego m.in. w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, standardy zawodowe uzgodnione z właściwym ministrem oraz pod kątem przydatności operatu dla celu dla jakiego został sporządzony. Są więc wynikiem oceny dowodu stanowiącego podstawę ustalenia odszkodowani Uszło uwadze skarżących, że czym innym jest wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, a czym innym wiedza o faktach. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, to nie to samo, co odmienna ocena stanu faktycznego sprawy. Ocena z 30 czerwca 2015 r. dotyczy oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości (art. 157 ust. 1 ugn). Autorzy oceny wskazują, że jej przedmiotem jest ocena prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego pod względem zgodności z przepisami prawa, standardami zawodowymi uzgodnionymi z właściwym ministrem oraz pod kątem przydatności operatu dla celu dla jakiego został sporządzony (str. 6 ocen). Błędna ocena dowodu lub okoliczności faktycznych nie jest tym samym, co brak wiedzy o tym dowodzie lub okoliczności. Dlatego też odmienna, a nawet błędna ocena dowodu (okoliczności), który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję, nie może stanowić uzasadnienia dla wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 574/17; z 21 września 2017 r. sygn. akt I GSK 1326/15; z 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3323/15). Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie zwracano uwagę, że opinie organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, wydane w trybie art. 157 ust. 1 ugn, sporządzone po zakończeniu sprawy, w której oceniany operat szacunkowy stanowił podstawę wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej nie mogą być kwalifikowane jako dowody, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kp Również okoliczności wynikające z tychże opinii nie mogą być kwalifikowane jako okoliczności faktyczne, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, czy art. 240 § 1 pkt 5 ustawy – Ordynacja podatkowa (por. wyroki wydane w sprawach o sygn. akt: II FSK 466/05, II SA/Bd 1133/16, I OSK 646/17, I OSK 3446/15, II SA/Sz 1365/17, IV SA/Wa 354/19, I SA/Wa 779/19). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zakwestionowano także wadliwą praktykę domagania się przez strony wznowienia postępowania na postawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, czy art. 240 § 1 pkt 5 ustawy – Ordynacja podatkowa, w oparciu o operaty szacunkowe sporządzone na użytek sprawy wznowieniowej, po zakończeniu sprawy, w której wcześniej sporządzony operat szacunkowy stanowił podstawę wydania decyzji ostatecznej kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym (por. wyroki wydane w sprawach o sygn. akt: I OSK 457/08, I OSK 1430/11, I OSK 2793/12, II FSK 1765/13, II FSK 3436/18). Dlatego też opinia szacunkowa rzeczoznawcy majątkowego L. Z. z 18 września 2014 r. nie mogłaby być użyta na potrzeby niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wnioski wynikające z oceny z 30 czerwca 2015 r. nie są nowymi okolicznościami faktycznymi, lecz są wynikiem nowej oceny dowodu w oparciu o który zostało ustalone odszkodowanie w decyzji ostatecznej. Trzeba wskazać, że przesłanki wznowienia postępowania jako regulacje szczególne umożliwiające doprowadzenie do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, nie mogą być poddane interpretacji rozszerzającej. Przyjęcie stanowiska zaprezentowanego w skardze dawałoby bardzo szeroką możliwość ponownej weryfikacji dowodów przeprowadzonych w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Taka praktyka byłaby nie do pogodzenia z zasadą trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 kpa). Przyjęcie, jak chce tego strona skarżąca, że odmienna ocena materiału dowodowego przeprowadzona po zakończeniu postępowania jest nową okolicznością faktyczną i otwiera drogę do wznowienia postępowania oznaczałoby w praktyce, przyznanie stronie dodatkowego środka odwoławczego. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowieni Ten nadzwyczajny tryb weryfikacji ostatecznego aktu administracyjnego korzystającego z przymiotu trwałości, nie może być zaś wykorzystywany do ponownej pełnej, merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ani też nie może zastępować postępowania odwoławczego. Przyjęcie odmiennej wykładni art. 145 § 1 pkt 5 kpa podważałoby zasadę pewności prawa i stosunków prawnych ukształtowanych przez ostateczną decyzję administracyjną (art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 16 § 1 kpa). Zarzuty skarżących ukierunkowane są na ponowną, merytoryczną ocenę sprawy odszkodowawczej i kwestionują prawidłowość zebranego materiału dowodowego, co jest niedopuszczalne w postępowaniu wznowieniowym. Nie można w postępowaniu wznowieniowym powoływać się na wady postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, a w istocie tego domagają się skarżący. Wobec tego niezasadny okazał się sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 kp Skoro nie zaistniała wskazana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka, to prawidłowo Minister, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 kpa, orzekł o odmowie uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2013 r., a następnie – jako organ odwoławczy - rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kp Rację ma Minister, że w niniejszej sprawie nie mogła być rozważana dodatkowa podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, która została zgłoszona w piśmie z 9 kwietnia 2017 r., a więc dopiero w toku trwającego postępowania odwoławczego w sprawie wznowieniowej, wszczętej w oparciu o podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kp Sąd podziela pogląd Ministra, że powoływanie się na nowe podstawy wznowienia dopiero w trakcie postępowania odwoławczego jest spóźnione i nieskuteczne (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1347/16). W takim przypadku mamy do czynienia z istotną zmianą przedmiotu sprawy w postępowaniu odwoławczym. Tymczasem zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. W postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym spraw Zmiana żądana w postępowaniu przed organem odwoławczym nie uzasadnia również uchylenia zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1026/11). W orzecznictwie przyjmuje się, że organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, jest związany podstawami wznowienia zawartymi w tym wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw niewskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu, to organ byłby pełnym dysponentem takiego postępowania i wówczas mógłby samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia (por. wyrok NSA z 12 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1925/12). Wobec tego w niniejszej sprawie wznowieniowej Minister nie miał obowiązku wyjaśniania i oceny wystąpienia w sprawie przesłanek wznowienia postępowania innych, niż te wskazane we wniosku o wznowienie postępowania. Sąd dostrzegł to, że w piśmie z 5 lutego 2017 r. skarżący wskazali też na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 7 kpa twierdząc, że zagadnienie wstępne (ważność i prawidłowość operatu szacunkowego) zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ (K. Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych w K.) lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji w sprawie odszkodowawczej. Trafnie jednak zwrócił uwagę Minister w decyzji z [...] marca 2017 r., że w niniejszej sprawie nie wystąpiła tego rodzaju podstawa do wznowienia postępowani Ocena z 30 czerwca 2015 r. nie została wydana przez takie podmioty jak sąd, czy właściwy organ administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kp K. Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych w K. ma status organizacji społecznej, o której mowa w art. 5 § 2 pkt 5 kp Tego typu organizacje zawodowe nie są podmiotami powołanymi z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco (art. 1 pkt 1 i 2 kpa). Sąd dostrzegł to, że we wniosku wznowieniowym skarżący powoływali się także na art. 145 § 1 pkt 8 kpa (w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało uchylone lub zmienione). Podstawa tego rodzaju z oczywistych względów nie odnosi się do oceny z 30 czerwca 2015 r., ponieważ nie jest to decyzja administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 i art. 104 kpa, czy też orzeczenie sądu. Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 pps Według tego przepisu Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd nie dostrzegł takiej zależności pomiędzy sprawą sądowoadministracyją toczącą się pod sygn. akt I SA/Wa 505/19, a niniejszą sprawą. Sąd zwraca uwagę, że negatywny dla skarżących wynik sprawy sądowej o sygn. akt I SA/Wa 505/19 nie będzie miał żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Z kolei pozytywny dla skarżących wynik sprawy o sygn. akt I SA/Wa 505/19 spowodowałby powrót sprawy nieważnościowej do etapu administracyjnego postępowania nadzorczego. Gdyby w takiej sytuacji Sąd uwzględnił niniejszą skargę, to niniejsza sprawa wróciłaby do etapu administracyjnego postępowania wznowieniowego. Zatem kwestia wzajemnej relacji obu tych postępowań (w szczególności zawieszenie postępowania wznowieniowego) mogłaby być rozważana po prawomocnym zakończeniu opisanych wyżej postępowań sądowoadministracyjnych. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.