I FSK 752/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Gminy M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 654/18 w sprawie ze skargi Gminy M. K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżone postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 marca 2018 r. nr [....], 3) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Gminy M. K. kwotę 1020 (jeden tysiąc dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. 1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organem. 1.1. Wyrokiem z 23 października 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 654/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Gminy Miejskiej K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 kwietnia 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że Gmina wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, a jej wątpliwości dotyczyły sposobu określenia proporcji na potrzeby odliczania podatku naliczonego. Chodziło mianowicie o wzór podany w § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U z 2015 r., poz. 2193 – dalej: "rozporządzenie"), a konkretnie o to, czy środki przekazane jednostce budżetowej na zasilenie tej jednostki celem utworzenia przez tę jednostkę zakładowego funduszu świadczeń socjalnych stanowią składową dochodu wykonanego na potrzeby kalkulacji prewspółczynnika jednostki budżetowej w oparciu o to rozporządzenie. Zdaniem Gminy na pytanie to należy odpowiedzieć twierdząco. 1.3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 9 marca 2018 r. odmówił wszczęcia postępowania i takie też rozstrzygnięcie utrzymał w mocy jako organ odwoławczy. Zauważył, że Gmina oczekuje rozstrzygnięcia dotyczącego co do zasady kwestii technicznych, związanych z ustaleniem jakie wartości powinna zaliczyć do dochodów wykonanych jednostki budżetowej. Tymczasem definicja dochodów wykonanych jednostki budżetowej zawarta w rozporządzeniu wyraźnie odsyła do ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077), zaś organ wydający interpretacje indywidualne nie jest umocowany do dokonywania interpretacji przepisów innych niż podatkowe, w tym ustawy o finansach publicznych. 2. Skarga do Sądu I instancji. 2.1. Gmina złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzuciła naruszenie: - art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1, art. 14h, art.233 § 1 pkt 1, art. 239, art. 120 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. – dalej: "O.p."), - art. 14b § 1 O.p., - art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot kosztów. 2.2. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niezasadna. Sąd ten zauważył, że wątpliwości Gminy dotyczyły tego, czy środki przekazane w celu utworzenia [...] stanowią składową dochodu wykonanego na potrzeby kalkulacji prewspółczynnika jednostki budżetowej. Podkreślił, że definicję dochodów wykonanych zakładu budżetowego zawiera § 2 pkt 10 rozporządzenia wskazując, iż rozumie się przez to dochody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. W przepisach tej ustawy poszukiwać więc należy – zdaniem Sądu I instancji - wyjaśnienia wątpliwości Gminy wnioskującej o interpretację. Ustawa ta w żadnym razie nie może być uznana za ustawę podatkową. Tym samym odmowa wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji była prawidłowa. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Gmina zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1, art. 14h, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239, art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p. polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu postanowień organów I i II instancji o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy nie zaistniały określone w art. 165a § 1 O.p. przesłanki warunkujące rozstrzygnięcie o wskazanej treści, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1, art. 3 pkt 1 i 2 O.p., art. 86 ust. 2a i ust. 22 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej: "u.p.t.u.") oraz § 2 pkt 10 i § 3 rozporządzenia przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na zaaprobowaniu poglądu organu, jakoby zasadna była odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskutek uznania, że w sprawie zachodziła wymieniona w art. 165a § 1 O.p. "inna przyczyna" uniemożliwiająca wszczęcie postępowania, mianowicie że "Ocena stanowiska skarżącej wymagałaby zajęcia przez organ stanowiska w zakresie finansów publicznych, co z jednej strony naruszałoby przepisy O.p. nakazujące mu dokonywanie wykładni przepisów prawa podatkowego, a nie innych dziedzin prawa, po wtóre wykraczałoby poza przyznane mu kompetencje.". Na tej podstawie Gmina wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej i o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, względnie na mocy art. 188 P.p.s.a. o rozpoznanie skargi i uchylenie postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Wniosła też o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i o przeprowadzenie rozprawy. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną. 5.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. 6.1 Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zz4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przy czym odnotować należy, że strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i tym samym miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. Ponadto zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej jednak nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 cyt. ustawy. 6.2. Analiza zawartych w niej zarzutów pozwala na stwierdzenie, że na tym etapie postępowania sporna jest kwestia, czy stawiane przez Gminę we wniosku pytania mogą stanowić przedmiot interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w trybie art. 14b § 1 O.p., czy też należało – jak uczynił to organ, a co zaakceptował Sąd I instancji – odmówić na podstawie art. 165a § 1 tej ustawy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Innymi słowy do rozstrzygnięcia pozostaje, czy Gmina może pytać o to, czy środki przekazane jednostce budżetowej na zasilenie tej jednostki celem utworzenia przez tę jednostkę [...] stanowią składową dochodu wykonanego na potrzeby kalkulacji prewspółczynnika jednostki budżetowej w oparciu o § 3 ust. 3 rozporządzenia. W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej rozstrzygnięcie wspomnianych kwestii nie stanowi interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. 6.3. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się z takim stanowiskiem organu. Patrząc historycznie na wykładnię art. 14b § 1 O.p. należy wskazać, że już niejednokrotnie dochodziło do podobnych sporów pomiędzy organem interpretacyjnym a podatnikami, w przypadku interpretacji przepisów podatkowych, które powiązane były z przepisami z innych dziedzin prawa. W wyniku tych sporów ukształtowała się jednolita linia orzecznicza w tych sprawach, która potwierdza zasadność zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Z analizy tej linii orzeczniczej wynika, że ilekroć ustawa podatkowa odsyła do przepisów np. prawa bankowego, budowlanego, kodeksu cywilnego, kodeksu pracy, ustawy o rachunkowości czy też ustawy o finansach publicznych itd., to stosowne przepisy ustaw niepodatkowych stanowią uzupełnienie lub wręcz wypełnienie normy podatkowej. Wówczas organ podatkowy ma obowiązek dokonywać wykładni tychże norm na tyle, na ile jest to niezbędne do stworzenia definicji lub pojęcia funkcjonującego na gruncie prawa podatkowego. Nie ma znaczenia, czy dane pojęcie definiuje np. słowniczek zawarty w art. 2 u.p.t.u. czy też przepis szczególny odsyła do ustawy z innej dziedziny prawa. Należy wówczas uznać, że sens normatywny, który danemu pojęciu umiejscowionemu w ustawie podatkowej nadaje odrębna ustawa, stanowi integralną część przepisu podatkowego, który nie został umiejscowiony w ustawie podatkowej wyłącznie ze względu na przyjęte techniki legislacyjne – wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r. sygn.. akt I FSK 612/19. Celem wydawania indywidualnych interpretacji prawa podatkowego ma być uzyskanie przez rzeczywistego bądź potencjalnego podatnika pewności co do słuszności prezentowanego przezeń sposobu rozumienia oznaczonych przepisów prawa podatkowego, odniesionych - co niezmiernie istotne - do wyczerpująco przedstawionego stanu faktycznego. Skoro zaś tak, to winno być poza sporem, że organ wydający interpretację indywidualną powinien dokonać analizy tego stanu również przez pryzmat spełnienia przesłanek określonych w przepisach z innego zakresu prawa, nie ograniczając się wyłącznie do prawa podatkowego, zawsze wtedy, gdy od nich uzależniona jest możliwość kwalifikacji określonego stanu podatkowoprawnego (wyrok NSA z 28 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1465/11). Jak trafnie stwierdzono w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2007 r. (sygn. akt III SA/Wa 1737/07, Mon. Pod. 2008, nr 3, s. 45), "nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość". Jeżeli zatem przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego są materialnoprawne regulacje tego prawa, w ramach których zostały uwzględnione (powołane) pojęcia z przepisów prawnych innych dziedzin prawa, to i tak do zobowiązań podatkowych zastosowanie znajdują normy prawa podatkowego, a nie współtworzące je tylko pojęcia z pozostałych gałęzi prawa zaczerpnięte (por. wyrok NSA z 27 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 2981/11). W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego organy, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego muszą więc niekiedy posiłkować się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa. 6.4. Przechodząc do interpretacji art. 14b § 1 O.p. należy zauważyć, że zgodnie z jego brzmieniem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do treści art. 14b § 2 i 2a tej ustawy, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. W myśl art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z przepisów tych wynika przede wszystkim, że indywidualna interpretacja może zostać wydana, gdy wniosek o jej wydanie złożył uprawniony podmiot, tj. zainteresowany - czyli ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie (okoliczność istnienia uprawnienia podmiotowego do złożenia wniosku nie była przez organ kwestionowana). Oprócz powyższego, o dopuszczalności wydania indywidualnej interpretacji decyduje to, czy przedmiotem żądania są przepisy prawa podatkowego. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 2 O.p., ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że niewątpliwie sama w sobie ustawa o finansach publicznych nie stanowi wprost przepisów prawa podatkowego w powyższym rozumieniu, tym niemniej zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli przepisy takie mają znaczenie dla powstania czy wysokości zobowiązania podatkowego, i jeśli wynika to z ustawy podatkowej, nie ma powodu dla uznania niedopuszczalnego zakresu interpretacji indywidualnej. Jeżeli norma prawnopodatkowa jest zbudowana nie tylko z przepisów prawa podatkowego, ale także z regulacji prawnych innych dziedzin prawa, obowiązkiem organu interpretacyjnego jest odniesienie się do takich przepisów. Należy zatem uznać, że wniosek Gminy zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tj. dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, jego przedmiotem są szeroko rozumiane przepisy prawa podatkowego, wnioskodawca przedstawił stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), jak też własne stanowisko w sprawie. Analizowany wniosek zawierał również precyzyjnie wskazane przepisy prawa podatkowego, których interpretacji w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego żąda Gmina a mianowicie § 3 ust.3 rozporządzenia. Słuszne jest zatem stanowisko Gminy, że wskazany przez nią § 3 ust. 3 rozporządzenia ma charakter przepisu prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt. 1 i 2 O.p. Omawiane rozporządzenie jest bowiem aktem wykonawczym wydanym na podstawie ustawy podatkowej - w tym przypadku na podstawie art. 86 ust. 22 u.p.t.u. Określa ono zakres wykorzystywania nabytych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, takich jak m.in. jednostka budżetowa, której dotyczy wniosek o wydanie interpretacji złożony przez Gminę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawiony przez Gminę stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i pytanie stawiane we wniosku dają obraz tego, że prawidłowe skalkulowanie prewspółczynnika rzutuje na wysokość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, co wpływa na wysokość zobowiązania podatkowego i prawidłowość rozliczeń podatkowych. Ze sformułowanego we wniosku pytania wynikają konsekwencje podatkowe o jakie pyta wnioskodawca w odniesieniu do swoich praw, czy obowiązków. Obowiązek kalkulowania prewspółczynnika wynika wprost z ustawy o VAT. Rozporządzenie wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 86 ust. 22 u.p.t.u. odsyła w zakresie rozumienia pojęcia przychodów wykonanych zakładu budżetowego do ustawy o finansach publicznych. Elementem hipotezy § 3 ust. 3 rozporządzenia jest również sprawozdanie z wykonania planu finansowego jednostki budżetowej. Jak stanowi § 2 pkt 10 rozporządzenia, ilekroć w akcie tym jest mowa o dochodach wykonanych jednostki budżetowej - rozumie się przez to dochody obejmujące dochody publiczne w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, z wyjątkiem dochodów, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. B-d i pkt 5 ustawy o finansach publicznych, środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, zrealizowane lub otrzymane przez tę jednostkę, wynikające ze sprawozdania z wykonania: a) planu finansowego jednostki budżetowej oraz b) planu dochodów i wydatków zgromadzonych na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art. 223 ust.1 ustawy o finansach publicznych, jeżeli dana jednostka budżetowa prowadzi taki rachunek - powiększone o kwotę stanowiącą równowartość środków przeznaczonych na zasilanie tej jednostki celem realizacji przypisanych jej zadań jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem środków przeznaczonych na wypłatę, na podstawie odrębnych przepisów, zasiłków, zapomóg i innych świadczeń o podobnym charakterze na rzecz osób fizycznych; Pojęcie dochodu wykonanego jednostki budżetowej ma zaś zasadnicze znaczenie dla sposobu określenia proporcji wykorzystywania w jednostkach budżetowych nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej. Należy również zaznaczyć, że to nie Gmina w swoim pytaniu odwołuje się do regulacji ustawy o finansach publicznych, tylko - jak już wyżej zaznaczono - to ustawodawca w § 3 ust. 3 w zw. z § 2 pkt 10 rozporządzenia, definiując dochody wykonane jednostki budżetowej dla potrzeb obliczenia prewspółczynnika, odsyła w określonym zakresie do ustawy o finansach publicznych. W tym stanie rzeczy, Gmina mogła oczekiwać, że organ zinterpretuje wskazane we wniosku przepisy w odniesieniu do przedstawionego w niniejszej sprawie stanu faktycznego. Jeszcze raz należy podkreślić, że w ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że interpretacji w rozumieniu rozdziału 1a działu II O.p. podlegać będą wszystkie przepisy tworzące konkretną normę prawną, w tym przepisy niepodatkowe, który ocena i wykładnia są niezbędne do zinterpretowania normy prawnopodatkowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2010 r. II FSK 1019/09, z 28 czerwca 2012 r. I FSK 1465/11, z 27 listopada 2013 r. II FSK 27/12, z 14 listopada 2014 r. II FSK 2524/12, z 18 lutego 2020 r., I FSK 16/19, z 19 listopada 2020 r., I FSK 17/19" z 3 lutego 2021 r., I FSK 525/19, z 4 lutego 2021 r., I FSK 45/19, z 25 lutego 2021 r., I FSK 815/19,). W rozpoznawanej sprawie, na definicję dochodów wykonanych jednostki budżetowej składają się zapisy wynikające z § 3 ust. 3 oraz § 2 pkt 10 rozporządzenia. Ta definicja jedynie w zakresie wynikającym z § 2 pkt 10 odwołuje się do przepisów innej ustawy (ustawy o finansach publicznych), która w tej części jest elementem normy prawnopodatkowej zbudowanej nie tylko z przepisów ustawy podatkowej. Tym samym przywołane we wniosku o wydanie interpretacji przepisy mają charakter podatkowy. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie przedstawiony stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe są wystarczająco konkretne, co pozwala na zbadanie kwalifikacji określonych we wniosku przepisów prawa podatkowego. Tym samym Gmina mogła oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytanie. Treść zadanego pytania nie zmierzała do uzyskania odpowiedzi, czy określone realizowane przez Gminę dochody mogą być uznane za dochody w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a jedynie, czy są one dochodami wykonanymi w rozumieniu rozporządzenia. Gmina w sposób czytelny wskazała zatem na treść przepisów o charakterze podatkowym, podlegających interpretacji z mocy art. 14b § 1 O.p. Podobny pogląd został zawarty również do wyroku NSA z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 815/19, który zapadł w zbliżonym stanie faktycznym aczkolwiek sprawa dotyczyła środków przekazanych zakładowi przez gminę stanowiących równowartość odpisów amortyzacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku również stanął na stanowisku, że organy, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego muszą niekiedy posiłkować się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa, podtrzymał tym samym dotychczasową linię orzeczniczą. 7. W tym stanie rzeczy, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, a zarzuty strony skarżącej za zasadne, zwłaszcza w zakresie błędnej wykładni art.14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. na skutek przyjęcia, że przedstawione przez Gminę zagadnienie nie mieści się w zakresie zastosowania instytucji interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz niewłaściwego zastosowania art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, Sąd kasacyjny orzekł jak w sentencji wyroku, zgodnie z art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. 8. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. oraz w zw. z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2016 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687).