III SA/Wa 1460/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent stażysta Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi F. Funds z siedzibą w Wielkim Księstwie Luksemburga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego w 2012 r. i 2013 r. oddala skargę Skarżąca F. z siedzibą w Luksemburgu, dalej jako "Strona", "Podatnik", "Fundusz", "Spółka" wnioskiem z 30 grudnia 2013r. skorygowanym pismami z 18 sierpnia 2014r., z dnia 12 września 2014r. oraz z 15 września 2014r. w zakresie kwoty wnioskowanej nadpłaty wystąpił do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. ("NUS") o stwierdzenie nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie ogółem 129.841.452.30 zł pobranego od odsetek od obligacji skarbowych wypłaconych w latach 2008 – 2010 i 2012 - 2013 przez płatnika Bank [...] oraz od dywidend wypłaconych przez płatników: T. S.A. w 2010 r.: P. S.A. w 2012r. i G. S.A. w 2012r. Skarżąca wskazała, że jest funduszem inwestycyjnym prawa luksemburskiego zajmującym się działalnością inwestycyjną, w tym inwestowaniem w akcje polskich spółek oraz polskie skarbowe papiery wartościowe (obligacje skarbowe). W latach objętych wnioskiem z ww. tytułów polskie spółki wypłaciły na rzecz Strony dywidendy oraz odsetki, od których pobrano zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych. W odniesieniu do dochodów osiągniętych w latach 2008-2010 Spółka powołała się na traktatowe zasady zakazu dyskryminacji i swobody przepływu kapitału i wskazała, iż dochody przez nią uzyskane w ww. okresie powinny korzystać ze zwolnienia z opodatkowania, analogicznie jak dochody osiągane przez polskie fundusze inwestycyjne na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10 oraz art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.- dalej u.p.d.o.p.) . Natomiast w części dotyczącej dochodów z tytułu dywidend i odsetek uzyskanych w Polsce po dniu 31 grudnia 2010 r. Spółka stoi na stanowisku, że dochody te powinny być zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym od 2011r.). Niezależnie od spełnienia przez Spółkę wszystkich warunków wynikających z art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., stoi ona na stanowisku, że przepis ten, pomimo intencji jego wprowadzenia (od dnia 1 stycznia 2011r.), nadal prowadzi do dyskryminacji nierezydentów w porównaniu do funduszy krajowych. W ocenie Skarżącej, dochody Spółki osiągnięte w Polsce w latach 2012-2013 również nie powinny podlegać opodatkowaniu z uwagi na pierwszeństwo prawa wspólnotowego i obowiązek prowspólnotowej interpretacji przepisów krajowych. W uzasadnieniu wniosku Strona powołała liczne orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie Trybunału Sprawiedliwości Unit Europejskiej), a także orzeczenia sądów krajowych. NUS, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego nie przechylił się do przedmiotowego wniosku Strony i decyzją z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w łącznej kwocie 97.466.754.30 zł. pobranego od dywidend oraz odsetek od obligacji skarbowych wypłaconych w lalach 2008 — 2010, 2012 —2013 przez polskich płatników. Dyrektor Izby Skarbowej w W. ("DIS"), po rozpoznaniu odwołania Strony, decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej jako "O.p.") uchylił w całości decyzję NUS z [...] listopada 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem DIS, organ I instancji powinien uzupełnić materiał dowodowy o tłumaczenia przysięgłe fragmentów luksemburskiej ustawy dotyczącej przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania i odnieść się do jej zapisów, a także wyjaśnić, co oznacza, że Fundusz jest podmiotem samodzielnie zarządzanym oraz wskazać kompetencje praw Zarządu Funduszu. Za niezbędne do wyjaśnienia uznał to, czy spółka T. posiadała zezwolenie właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym miała siedzibę (Bahamy). Należy też ocenić, czy uzyskanie stosownych informacji, dowodów lub ich zweryfikowanie może wymagać wystąpienia do luksemburskich władz podatkowych. NUS wezwał Stronę do przedstawienia dodatkowych dowodów w sprawie, a także na podstawie art. 27 Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Luksemburgu dnia 14 czerwca 1995 r. (Dz.U. z 1996 r. Nr 110, poz. 527 ze zm.- dalej jako "Konwencja") , art. 5 Dyrektywy Rady 2011/1 6/UE z dnia 15 lutego 2011 r w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (Dz.U.UE.L. z 2011 r. Nr 64 poz. 1 ze zm.) oraz art. 5 Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, sporządzonej w Strasburgu z dnia 25 stycznia 1988 r. (Dz.U. z 1998 r. Nr 141, poz. 913 ze zm.) i wystąpił do luksemburskiej administracji podatkowej o udzielenie informacji dotyczących F. NUS zwrócił się, m.in., o podanie informacji o sposobie zarządzania funduszem oraz wskazanie, jakie funkcje wobec Funduszu F. pełniły Spółki wyznaczone jako doradcy/zarządcy inwestycyjni Funduszu. NUS po uzupełnieniu materiału dowodowego w ponownym postępowaniu podatkowym w odniesieniu do wniosku w części dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego przez polskich płatników w latach 2008-2010, decyzją z [...] lipca 2016 r. Nr [...] stwierdził nadpłatę zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w łącznej kwocie 44.272.956.00 zł. Co do pozostałej części wniosku NUS, decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w łącznej kwocie 53.193.798.87 zł pobranego od dywidend oraz odsetek od obligacji skarbowych wypłaconych przez polskich płatników w latach 2012-2013. Jego zdaniem, nie został spełniony w sprawie warunek, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p.. tzn. nie można uznać, że Spółka jest zarządzana przez podmiot, który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwoleń właściwych organów nadzoru finansowego państwa swojej siedziby. Skarżąca, w odwołaniu z 11 października 2016 r., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2012-2013 w kwocie 53.193.798.87zł. Skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. w zw. z art. 12 i art. 56 TWE. obecnie: art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE. poprzez odmowę zastosowania ww. zwolnienia w stosunku do Spółki, która jest funduszem inwestycyjnym działającym na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 146, poz. 1546. ze zm.)- dalej: "u.f.i.", "ustawa o funduszach inwestycyjnych" oraz odmowę równego traktowania Spółki pod względem podatkowym w stosunku do krajowych funduszy inwestycyjnych; - art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p. . w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 grudnia 2011 roku. w zw. z art. 18 i art. 63 TFUE poprzez sprzeczną z celem ww. regulacji wspólnotowej interpretację przepisów krajowych, prowadzącą do odmowy równego traktowania Spółki pod względem podatkowym w Polsce w stosunku do krajowych funduszy inwestycyjnych, mimo obiektywnej porównywalności sytuacji ww. podmiotów w zakresie dochodów z odsetek i dywidend w latach 2012-2013; 2. wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia: - art. 120 O.p. poprzez pominięcie w sprawie wiążącego Rzeczpospolitą Polską prawa wspólnotowego i ignorowanie sprzeczności przepisów prawa krajowego z prawem wspólnotowym; - art. 210 § 4 w zw. z art. 124 i art. 121 § 1 oraz 233 § 2 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niespełniający ustawowych wymogów, polegające na niepełnym i niespójnym wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji, nieodnoszącym się do całości argumentacji Spółki uzasadniającej swoje stanowisko w oparciu o przepisy prawa wspólnotowego oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i sądów administracyjnych - a także brak odniesienia się do kwestii wskazanych w wytycznych organu II instancji co do ponownego rozpoznania sprawy. DIS, decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. nr. [...] utrzymał w całości decyzję NUS z dnia [...] września 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w łącznej kwocie 53.193.798.87 zł pobranego od dywidend oraz odsetek od obligacji skarbowych wypłaconych przez polskich płatników w latach 2012-2013. W ocenie DIS, zakres wskazanego w art. 6 ust 1 pkt 10 u.p.d.o.p. zwolnienia obejmuje wyłącznie fundusze polskie, tj. utworzone i działające w oparciu o wskazane przepisy ustawy o funduszach inwestycyjnych. Dyspozycją tego przepisu nie zostały więc objęte fundusze zagraniczne jako podmioty utworzone i działające na podstawie przepisów prawa państwa macierzystego, w tym mające siedzibę w Wielkim Księstwie Luksemburga. Zdaniem DIS, Strona jako podmiot mający siedzibę w Luksemburgu, w analizowanym okresie bez wątpienia może dochodzić swoich praw na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. Warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. zostały transponowane z regulacji zawartych w ustawie o funduszach inwestycyjnych. DIS wskazał, że F. Limited, F. Inc., T. Ltd, T. Limited, T. Limited, F., L. w latach 2012-2013 świadczyły na rzecz Strony usługi doradztwa inwestycyjnego. Niemniej jednak, mimo wyznaczenia szeregu doradców inwestycyjnych zarządzających inwestycjami, w okresie, którego dotyczy niniejsze postępowanie Fundusz był reprezentowany przez swój Zarząd, który podejmował decyzje dotyczące Funduszu, reprezentował Fundusz wobec osób trzecich, a także był odpowiedzialny za politykę inwestycyjną Funduszu. Dlatego nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p., tzn. nie można uznać, że Spółka jest zarządzana przez podmiot (podmioty), który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru finansowego państwa swojej siedziby. Wprawdzie Spółka zawarła umowy z zewnętrznymi podmiotami zarządzającymi, jednakże na podstawie zawartych umów upoważniła te podmioty jedynie do zarządzania aktywami Funduszu i doradztwa w tym zakresie, a w przypadku T. Limited do działania jako główny dystrybutor Funduszu. Zdaniem DIS, Fundusz w latach 2012-2013 spełniał warunki przewidziane w- art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. a) - e) u.p.d.o.p.. Natomiast warunek ujęty w lit. f) tego artykułu nie został przez Fundusz w 2012 r. spełniony. Spółka nie była bowiem zarządzana przez podmiot, który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru finansowego państwa swojej siedziby. To Zarząd w ostatecznie decydował o polityce inwestycyjnej Funduszu i ponosił ostateczną odpowiedzialność za efektywność prowadzonej działalności inwestycyjnej. Sposób zarządu Funduszem (tj. Zarząd i Doradcy inwestycyjni), wbrew twierdzeniom Strony, stoi w sposób istotny w opozycji do uregulowań zawartych w art. 6 ust. 1 pkt 10a oraz u.o.f.i. uwzględniającej uregulowania Dyrektywy Rady z dnia 20 grudnia 1985r. nr 85/611/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe oraz jej wersji przekształconej, tj. Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009r. (Dz.U.UE.L.2009.302.32). Strona, skargą z 10 marca 2017r. zakwestionowała decyzję DIS. Skarżąca powtórzyła zarzuty z odwołania i zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym w latach 2012-2013; tj. Dz.U. z 2011 r. Nr 74. poz. 397 ze zm.) w zw. z art. 12 i art. 56 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (wersja skonsolidowana: Dz. U. nr C 321 L z 29 grudnia 2006 r.. dalej: "TWE", obecnie: art. 18 i art. 63 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - wersja skonsolidowana: Dz. Urz. UE nr C 326 z 26 października 2012 r.. dalej: "TFUE") poprzez odmowę zastosowania ww. zwolnienia w stosunku do Spółki, która jest funduszem inwestycyjnym działającym na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 146. poz. 1546. ze zm.. dalej: "ustawa o funduszach inwestycyjnych", bądź "u.o.f.i.") oraz odmowę równego traktowania Spółki pod względem podatkowym w stosunku do krajowych funduszy inwestycyjnych, mimo obiektywnej porównywalności sytuacji ww. podmiotów w zakresie uzyskiwania dochodów z odsetek od obligacji skarbowych i dywidend; - art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p.. w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 grudnia 2011 roku. w zw. z art. 18 i art. 63 TFUE poprzez sprzeczną z celem ww. regulacji wspólnotowej interpretację przepisów krajowych, prowadzącą do odmowy równego traktowania Spółki pod względem podatkowym w Polsce w stosunku do krajowych funduszy inwestycyjnych, mimo obiektywnej porównywalności sytuacji ww. podmiotów w zakresie uzyskiwania dochodów z odsetek i dywidend w latach 2012-2013: Nadto Skarżąca zarzuciła "wadliwość formalnoprawną" wynikającą z naruszenia: - art. 120 O.p. poprzez pominięcie w sprawie wiążącego Rzeczpospolitą Polska prawa wspólnotowego i ignorowanie sprzeczności przepisów prawa krajowego z prawem wspólnotowym; - art. 210 § 4 w zw. z art. 124 i art. 121§ 1 oraz 233 § 2 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niespełniający ustawowych wymogów, polegające na niepełnym i niespójnym wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji, nieodnoszącym się do całości argumentacji Spółki, uzasadniającej swoje stanowisko w oparciu o przepisy prawa wspólnotowego oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") i sądów administracyjnych. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji DIS (z [...] stycznia 2017 r. i z [...] marca 2017 r.) oraz o uchylenie utrzymywanych nimi decyzji NUS. Nadto wniosła o zobowiązanie Naczelnika (a w razie uchylenia jedynie decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. - Dyrektora) do wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę na rzecz Spółki w kwocie zgodnej z wnioskiem Spółki w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. DIS, w odpowiedzi na skargę, wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należy oddalić. Jako podstawę skargi Strona wskazała rozumienie i stosowanie art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. w zw. z art. 12 i art. 56 TWE (obecnie: art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE), art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 grudnia 2011 roku. w zw. z art. 18 i art. 63 TFUE oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 124 i art. 121 § 1 oraz 233 § 2 O.p. Spółka doszukiwała się wadliwości w szczególności w odmowie zastosowania zwolnienia w stosunku do Spółki, która jest funduszem inwestycyjnym działającym na podstawie ustawy o funduszach inwestycyjnych, odmowie równego traktowania oraz w wadach sporządzenia uzasadnienia decyzji, które – w szczególności - nie odnosiło się do całości argumentacji Spółki. Organy podatkowe twierdziły, że Strona nie spełniła warunków uprawniających ją do zastosowania ulgi, zaś sama instytucja zwolnienia z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p. jest zgodna z prawem unijnym. Zdaniem Sądu, zarzuty naruszenia przepisów postępowania ( w szczególności art. 120 O.p.) w sprawie są, w przeważającej mierze, następstwem niezgodnego z wolą spółki rozumienia i stosowania prawa materialnego. Również dokonana przez Skarżącą ocena prawidłowości budowy uzasadnienia decyzji (art. 210 § 4 w zw. z art. 124 i art. 121 § 1 oraz 233 § 2 O.p.) jest wyrazem nieuwzględnienia argumentacji prawnej organu, przedstawionej w zaskarżonej decyzji. Stąd najważniejsze znaczenie dla wyniku sprawy ma ocena zarzutów prawa materialnego. W ocenie Sądu są dwie główne, materialnoprawne płaszczyzny sporu w zakresie możliwości skorzystania przez Stronę z ulgi: wypełnianie przez Stronę warunków do skorzystania z ulgi (z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p.) oraz zgodności polskich regulacji z przywołanym na wstępie prawem wspólnotowym. Przy czym sposób rozumienia art. 6 ust. 1 pkt 10 i 10a u.p.d.o.p., był analizowany, m.in., w wyrokach z 7 września 2016 r. II FSK 792/16, 7 czerwca 2016 r., II FSK 417/14, 18 marca 2016 r., II FSK 167/14, II FSK 168/14, 9 marca 2016 r., II FSK 3047/13, 4 grudnia 2015 r., II FSK 2482/13, dostępne w CBOSA i in). Sąd nie podziela poglądu, zgodnie z którym art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. jest niezgodny z prawem wspólnotowym, jak też, że ustawodawca w u.p.d.o.p. ustanowił dyskryminacyjne traktowanie zagranicznych funduszy inwestycyjnych. W szczególności, od dnia 1 stycznia 2011 r. obowiązują nowe regulacje, których celem było usunięcie problemu dyskryminacji zagranicznych funduszy inwestycyjnych i emerytalnych. Wskazać należy, że Komisja Europejska w dodatkowej opinii z dnia 16 czerwca 2011 r. IP/11/720 uznała, że po nowelizacji ustawy i wprowadzeniu pkt 10a i pkt 11a do art. 6 ust. 1 u.p.d.o.p. Polska nie uchybia przepisom wspólnotowym. W tym miejscu Sąd odnotowuje, że uwagi na podjęte przez rząd Rzeczypospolitej Polskiej zobowiązania wobec Komisji Europejskiej w sprawie usunięcia naruszenia nr 2006/4093, ustawą z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 226, poz. 1478), zostały dodane do art. 6 ust. 1 u.p.d.o.p., przewidującego zwolnienie podmiotowe, punkty 10a i 11a. Nowe regulacje zaczęły obowiązywać od 1 stycznia 2011 r. Zmiana ta była podyktowana usunięciem dyskryminacji podatkowej zagranicznych instytucji wspólnego inwestowania tak, by nowe przepisy objęły te zagraniczne podmioty inwestycyjne, których nie dotyczyło zwolnienie określone w pkt 10, lecz jednocześnie, by były to podmioty równoważne zwolnionym z opodatkowania podmiotom krajowym. Wprowadzone regulacje, zgodnie z zaleceniami Komisji Europejskiej, z dniem 1 stycznia 2011 r. zwalniają z podatku dochodowego instytucje wspólnego inwestowania i fundusze emerytalne posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie wymienione w tych przepisach warunki. W ocenie Sądu powyższa nowelizacja wprowadziła zmiany usuwające problem dyskryminacji zagranicznych funduszy inwestycyjnych i emerytalnych. Nie sposób zatem uznać za uzasadniony pogląd prezentowany przez pełnomocnika skarżącej, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. zwolnienie podmiotowe wywieść można wprost z przepisów prawa unijnego (art. 63 i art. 18 TFUE), a w konsekwencji zastosować bezwarunkowe zwolnienie z opodatkowania. Gdyby bowiem uznać tę tezę za prawidłową, to należałoby przyjąć, że wprowadzenie przez ustawodawcę z dniem 1 stycznia 2011 r. punktów 10a i 11a do art. 6 ust. 1 u.p.d.o.p nie miało żadnego sensu, a przepisy te byłyby przepisami martwymi. To zaś jest nie do pogodzenia z zasadą racjonalnego ustawodawcy. Przedstawiona argumentacja nie jest odosobniona. Taki sam pogląd w tej kwestii został przyjęty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 1339/14 a następnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 324/16, Należy więc stwierdzić, że od 1 stycznia 2011 r. przepis art. 6 ust. 1 pkt 10a i pkt 11a u.p.d.o.p. ukształtował zasady zwolnienia podmiotowego w sposób niedyskryminujący podmioty zagraniczne. (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1680/12). Zdaniem Sądu, warunki zwolnienia z art. 6 ust 1 pkt 10a u.p.d.o.p. zostały tak określone, że ze zwolnienia od podatku korzystają te zagraniczne fundusze inwestycyjne, które spełniają analogiczne warunki formalnoprawne, jakie wymagane są od zwolnionych krajowych podmiotów inwestycyjnych. Natomiast Strona nie wykazała, by spełniała warunki wyszczególnione w tym przepisie. W realiach tej sprawy oznacza to, że Strona nie jest zarządzana przez podmiot, który prowadzi działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten mają swoją siedzibę. W szczególności, Fundusz mimo wyznaczenia szeregu doradców inwestycyjnych zarządzających inwestycjami, był w analizowanym okresie reprezentowany przez swój Zarząd, który podejmował decyzje dotyczące Funduszu, reprezentował Fundusz wobec osób trzecich, a także był odpowiedzialny za politykę inwestycyjną Funduszu. Powyższej oceny nie zmienia fakt, iż podmioty, z którymi Spółka zawarła stosowne umowy dot. zarządzania inwestycjami, posiadają w tym zakresie stosowne zezwolenia wydane przez właściwe organy nadzoru nad rynkiem finansowym państw, w których mają siedzibę, a także zostały zaakceptowane przez Komisję Nadzoru Sektora Finansowego, będącą właściwym organem nadzoru nad Wnioskodawcą. W konsekwencji nie został spełniony warunek z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit f u.p.d.o.p., ponieważ nie można uznać, że Spółka jest zarządzana przez podmiot (podmioty), który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru finansowego państwa swojej siedziby. Chociaż Spółka zawarła umowy z zewnętrznymi podmiotami zarządzającymi, to jednakże na podstawie zawartych umów upoważniła te podmioty jedynie do zarządzania aktywami Funduszu i doradztwa w tym zakresie, a w przypadku T. Limited do działania jako główny dystrybutor Funduszu. Sąd wskazuje, ze tylko wówczas, gdy zagraniczna instytucja spełnia wszystkie wyszczególnione w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. wymogi, objęta jest podmiotowym zwolnieniem od polskiego podatku dochodowego od osób prawnych i to niezależnie od tego, czy poza tym odpowiada, czy też nie odpowiada warunkom stawianym polskim funduszom inwestycyjnym przez ustawę o funduszach inwestycyjnych (wyrok z 17 stycznia 2018 r., III SA/Wa 497/17, CBOSA). Z treści art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., wynika bowiem brak normatywnych podstaw do poszukiwania jeszcze innych, niż w nim wymienione, przesłanek zastosowania zwolnienia. Jeżeli instytucja wspólnego inwestowania będzie jedynie współzarządzana przez podmiot spełniający warunek przewidziany w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p., to wobec pokrywania się kompetencji spółki zarządzającej działalnością inwestycyjną oraz kompetencji przysługujących zarządowi spółki - instytucji zbiorowego inwestowania jako organowi uprawnionemu do prowadzenia spraw spółki oraz reprezentowania jej na zewnątrz przesłanka z tego przepisu nie zostanie spełniona (wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2016r., sygn. akt II FSK 417/14, CBOSA). Tylko poprzez zarządzanie przez profesjonalne podmioty zewnętrzne, środki gromadzone przez instytucję wspólnego inwestowania pozostają oddzielną masą majątkową, od masy majątkowej zarządzającego podmiotu. Ten element konstrukcji instytucji wspólnego inwestowania współtworzy system gwarantujący określony poziom bezpieczeństwa jego działalności. Sąd akcentuje tę okoliczność ze stanu faktycznego sprawy, że to Zarząd ostatecznie decydował o polityce inwestycyjnej Funduszu i ponosił ostateczną odpowiedzialność za efektywność prowadzonej działalności inwestycyjnej, zatem warunek z art. 6 ust. 1 pkt 10 a lit. f u.p.d.o.p. nie został spełniony. Z zebranego materiału dowodowego, w szczególności z odpowiedzi luksemburskich organów podatkowych wynika, że fundusz działał w formie "samozarządzanej spółki inwestycyjnej". Przekazane Zarządcom Inwestycyjnym pełnomocnictwa nie stanowią, iż całość funkcji zarządczych przekazano na zewnątrz Funduszu, jak to ma miejsce w polskich funduszach. Skoro funkcje spółek Zarządzających obejmują daleko mniejszy zakres spraw niż przewidziany w u.p.d.o.p. i ustawie o funduszach inwestycyjnych, to nie wypełniają w dostateczny sposób pojęcia "zarządzać" w znaczeniu przyjętym w słowniku języka polskiego (kierowanie, decydowanie o instytucji, organizacji, majątku, wydawanie poleceń, wykonywanie czynności). Dlatego też Sąd nie podziela poglądu Skarżącej, że w przypadku gdy sytuacja prawna i faktyczna porównywanych podmiotów (rezydenta i nierezydenta) jest odmienna to nie można uznać ewentualnego zróżnicowanego ich traktowania na gruncie przepisów obowiązujących w państwie rezydenta, za dyskryminujące. Nie mamy więc wtedy do czynienia z naruszeniem zasady swobodnego przepływu kapitału. Z tych powodów Sąd nie podzielił przekonania Spółki o naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. w zw. z art. 12 i art. 56 TWE (obecnie: art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE), art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 grudnia 2011 roku. w zw. z art. 18 i art. 63 TFUE. Nie mogły zostać uwzględnione zarzuty dotyczące wad w budowie i sporządzeniu uzasadnienia decyzji (m.in. art. 210 § 4 w zw. z art. 124 i art. 121 § 1 oraz 233 § 2 O.p.), ponieważ Strona nie tylko nie wykazała wadliwości rozumienia i stosowania prawa materialnego (zarzut naruszenia art. 120 O.p.), ale również nie uprawdopodobniła choćby zarzucanych wad. Natomiast, zdaniem Sądu, konstrukcja zaskarżonej decyzji składająca się z 24 stron wnikliwych rozważań, jest przejrzysta i zrozumiała , zaś wnioski wywiedzione w procesie subsumpcji, będące wyrazem stosowania prawa – słuszne i sprawiedliwe (aequitas sequitur legem). Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.