II SA/Go 254/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2024 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako WITD) decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r., nr [...] – na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2021 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.; dalej u.t.d.) – nałożył na P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako spółka lub skarżąca) karę pieniężną w wysokości 12.150 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone następujące naruszenia: - Ip. 5.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin, o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 50 zł (dotyczyło jednego przypadku); - Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 zł (dotyczyło sześciu przypadków – 600 zł); - Ip. 5.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, o czas powyżej 1 godziny, do 2 godzin i 30 minut, sankcjonowane jest karą w wysokości 200 zł (dotyczyło trzech przypadków – 600 zł); - Ip. 5.6.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 zł (jeden przypadek), - Ip. 5.7.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 150 zł (dotyczyło trzech przypadków – 600 zł); - Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 zł, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, karą w wysokości 250 zł (dotyczyło 27 przypadków – 2850 zł); - Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, sankcjonowane jest karą w wysokości 50 zł (dotyczyło 127 przypadków); - Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, sankcjonowane jest karą w wysokości 500 zł (dotyczyło dwóch naruszeń). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniach [...] lutego do [...] marca 2023 r. w spółce przeprowadzono kontrolę pod względem dostępu do rynku transportu drogowego, czasu pracy kierowców za okres 12 miesięcy przed dniem kontroli, przestrzegania przepisów u.t.d., regulacji z zakresu wykonywanych przewozów oraz spełnienie warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną. Zgodnie z okazanymi dokumentami, przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał średnio 38 kierowców. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] marca 2023 r., nr [...] (w zał. Nr [...] do protokołu opisano stwierdzone w toku kontroli naruszenia). Organ wyjaśnił w uzasadnieniu, iż w toku postępowania uwzględnił zastrzeżenia strony odnośnie wskazanego w zał. nr [...] do protokołu naruszenia obejmującego nieterminowe wczytywania danych z kart kierowców P. B. i K. H. i w tym zakresie naruszenia te uznał za bezzasadne. Odniósł się także do zastrzeżeń spółki co do skrócenia wymaganego skróconego odpoczynku dziennego P. K. w dniach [...] kwietnia 2022 r. uznając je za nieuzasadnione i podzielając prawidłowość ustaleń wynikających z protokołu z kontroli. Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając organowi naruszenie: - art. 11 oraz art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 kpa poprzez sformułowanie jej uzasadnienia w sposób niezrozumiały, niepozwalający na ustalenie, czy postępowanie w zakresie naruszenia Ip. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d. dotyczących kierowców P. B. oraz K. H. jest prowadzone w dalszym ciągu czy też zostało umorzone; - Ip. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez błędne jego zastosowanie wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni przejawiające się nałożeniem kar w oparciu o wskazany przepis, za stany faktyczne w których kierowcy wykonujący przejazdy na rzecz spółki, nie wpisywali na własne karty za pomocą tachografu symboli kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy; - Ip. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się nałożeniem kary za przekroczenie terminu pobierania danych z kart kierowców bez oparcia w stanie faktycznym, jak i z naruszeniem przepisów materialnych (akapitu 3) preambuły do rozporządzenia 581/2010, jak również towarzyszące mu naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa poprzez całkowicie nieobiektywną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkującą nałożeniem kary w wysokości łącznej 1.000 zł. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła m.in., że organ obliczając 28-dniowy termin pobrania danych z kart kierowców winien uwzględnić jedynie dni zarejestrowanej aktywności kierowcy. Odnośnie kierowcy L. zwróciła uwagę, że czas wolny w dniach [...] i [...] sierpnia 2022 r. nie był ani czasem wolnym ani był objęty obowiązkiem odebrania prawem nakazanego odpoczynku i nie można tych dni traktować jako dni aktywności kierowcy. Analogicznie zdaniem spółki jest w odniesieniu do kierowcy S. w zakresie dnia [...] kwietnia 2022 r. Powyższe zdaniem spółki ma odzwierciedlenie w zapisach aktywności na kartach kierowców. Spółka podała, że odliczając w/w dni należałoby stwierdzić zachowanie 28-dniowego maksymalnego terminu wczytywania danych z kart kierowców. Dodatkowo w piśmie z [...] kwietnia 2023 r. strona uzupełniła odwołanie zarzucając odnośnie części stwierdzonych przypadków naruszenia Ip. 5.2 oraz naruszenia Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., iż w okresie od [...] sierpnia do [...] września 2022 r. kierowcy mogli legalnie prowadzić pojazd przez 5 godzin i 30 minut bez odbierania 45-minutowej przerwy, jak również wydłużyć maksymalny, dzienny czas prowadzenia pojazdu do 11 godzin, w oparciu o obwieszczenie Ministra Infrastruktury z dnia 10 sierpnia 2022 r. w sprawie tymczasowych odstępstw od stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresu odpoczynku kierowców. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako GITD) decyzją z dnia [...] marca 2024 r., nr [...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 32a, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., Ip. 5.1.1, Ip. 5.2.1, Ip. 5.5.2, Ip. 5.6.1, Ip. 5.7.1, Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 6.3.8, lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 5 lit. a, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1) – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności powołał treść stanowiących podstawę wydanej decyzji przepisów u.t.d. Jednocześnie zaznaczył, iż wobec braku przewidzianej w art. 92a ust. 1 i 7 i załączniku nr 3 do u.t.d. możliwości miarkowania kar pieniężnych, nie ma na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. zastosowania w sprawie regulacja z art. 189d k.p.a. Nie stosuje się także art. 189e i art. 189f k.p.a. dotyczących odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, gdyż kwestie te uregulowane zostały w art. 92c ust. 1 pkt 1 i art. 92bu.t.d. Następnie odniósł się kolejno do stwierdzonych podczas kontroli przedsiębiorstwa naruszeń, i tak co do naruszenia z: - lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. na początku powołał treść art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zgodnie z którym dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu i treść a art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.201 Ir. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. Następnie na podstawie analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy K. P. w dniu [...] kwietnia 2022r. stwierdził przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 53 minuty. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za w/w naruszenie wyniosła 50 zł. - lp. 5.2 zał. Nr 3 do u.t.d. ponownie wskazał na treść art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.201 Ir. Analiza danych cyfrowych zawartych na kartach kierowców wykazała, że D. Z. w dniu [...] czerwca 2022r. przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 22 minuty, P. K. w dniu [...] maja 2022r. przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 5 minut, w dniu [...] maja 2022r. przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 30 minut, w dniu [...] czerwca 2022r. przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 12 minut, K. Z. w [...] sierpnia 2022r. przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 46 minut, L. P. w dniu [...] września 2022r. przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 25 minut. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za opisane naruszenia wyniosła łącznie 600 zł. - lp. 5.5. zał. nr 3 do u.t.d. wskazał na treść art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zgodnie z którym odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. 9 Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździć, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowców wykazała, iż B. L. w okresie [...] lipca 2022r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 32 minuty, K. P. w okresie [...] kwietnia 2022 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 45 minut, a w okresie [...] czerwca 2022 r. kierowca ten skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 1 minutę. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wyniosła łącznie za w/w naruszenia 600 zł.; - lp. 5.6 zał. nr 3 do u.t.d., organ ponownie wskazał na treść art. 4 lit. f i g i art. 8 ust. 1-5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Na podstawie analizy danych cyfrowych zawartych na kartach kierowców organ ustalił, iż K. K. w okresie [...] maja 2022r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 44 minuty. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wyniosła 100 zl. - lp. 5.7 zał. nr 3 do u.t.d., organ wskazał na treść art. 4 lit. f i art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Analiza danych cyfrowych zawartych na kartach kierowców wykazała, że B. L. w okresie [...] kwietnia 2022r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 29 minut. w okresie [...] kwietnia 2022r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 22 minuty, B. P. w okresie [...] czerwca 2022r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 7 minut, K. P. w okresie [...] kwietnia 2022r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 minuty. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wyniosła łącznie 600 zł; - lp. 5.11 zał. nr 3 do u.t.d., organ wskazał na treść art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w myśl którego przerwa, oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Analiza danych cyfrowych zawartych na kartach kierowców wykazała, że B. L. w dniu [...] czerwca 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 11 minut, B. P. w dniu [...] maja 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut, w dniu [...] lipca 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut, D. Z. w dniu [...] kwietnia 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty, H. K. w dniu [...] kwietnia 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 10 minut, w dniu [...] maja 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 9 minut, w dniu [...] maja 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 13 minut, w dniu [...] września 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 9 minut, K. P. w dniu [...] kwietnia 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez 15 wymaganej przerwy o 4 minuty, w dniu [...] kwietnia 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 14 minut, w dniu [...] kwietnia 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 12 minut, w dniu [...] kwietnia 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 26 minut, w dniu [...] kwietnia 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 12 minut, w dniu [...] maja 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 31 minut, w dniu [...] maja 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 10 minut, w dniu [...] czerwca 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut, w dniu [...] czerwca 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut, w dniu [...] czerwca 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 8 minut, w dniu [...] sierpnia 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty, w dniu [...] września 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 9 minut, w dniu [...] września 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty, w dniu [...] września 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 14 minut, K. Z. w dniu [...] czerwca 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 22 minuty L. P. w dniu [...] kwietnia 2022r, przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut w dniu [...] kwietnia 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez 18 10f wymaganej przerwy o 4 minuty, P. R. w dniu [...] maja 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty, w dniu [...] maja 2022r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za w/w naruszenia wyniosła 2.850 zł. - lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d., organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 34 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 165/2014 jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździć, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b)ppkt (ii), (iii) oraz(iv)jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Zgodnie z art. 34 ust. 6 rozporządzenia 165/2014 każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki-swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; 19 d) wskazania licznika długości drogi: (i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździć, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździć; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. W myśl art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 kierowca jest zobowiązany wprowadzać w tachografie cyfrowym symbol państwa, w którym rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Organ wskazał też na treść art. 9 ust. 2 i 3 Rozporządzenia (We) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...). Na podstawie danych cyfrowych zarejestrowanych na kartach kierowców organ stwierdził, że B. L. nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących symboli państwa zakończenia dziennego okresu pracy dniach: [...] kwietnia 2022 r., [...] maja 2022 r., [...] czerwca 2022 r., [...] lipca 2022 r., [...]kwietnia 2022 r., [...], kwietnia 2022 r., [...] maja 2022 r., [...] czerwca 2022 r. B. P. nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących symboli państwa dniach: [...] maja 2022 r., [...] czerwca 2022 r., [...] lipca 2022 r., [...] sierpnia 2022 r. H. K. nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących symboli państwa w dniach: [...] czerwca 2022 r., [...] lipca 2022 r., [...] września 2022 r., [...] kwietnia 2022 r., [...] maja 2022 r., [...] czerwca 2022 r., [...] lipca2022r., [...] sierpnia 2022 r., [...] września 2022 r. K. B. nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących symboli państwa w dniach: [...] czerwca 2022 r. K. L. nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących symboli państwa zakończenia dziennego okresu pracy dniach: [...] czerwca 2022 r., [...] września 2022 r. K. A. nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących symboli państwa w dniu [...] sierpnia 2022 r. P. L. nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących symboli państwa w dniach: [...] kwietnia 2022 r., [...] sierpnia 2022 r., [...] września 2022 r., [...] sierpnia 2022 r., [...] września 2022 r., [...] września 2022 r. S. I. nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących symboli państwa w dniu: [...] maja 2022 r. W. M. nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących symboli państwa zakończenia w dniach: [...] września 2022r., [...] czerwca 2022 r., [...] sierpnia 2022 r. Łącznie kara pieniężna wyniosła 6.350,00 zł. - lp. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d. Organ podał, iż zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W myśl art. 10 ust. 5 lit. a) tiret drugie w/w rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych, rozporządzenie ustanawia maksymalna okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza; 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców: Pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach; a) b) 24 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015r., sygn. akt II GSK 2396/14 "Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Analiza okazanych plików zawierających dane cyfrowe pobrane z karty kierowcy L. P. wykazała, iż dane te wczytane zostały w dniu [...] sierpnia 2022 r. i następnie w dniu [...] sierpnia 2022 r. Pomiędzy ww. odczytami upłynęło 30 dni zarejestrowanej aktywności. Analiza okazanych plików zawierających dane cyfrowe pobrane z karty kierowcy S. I. wykazała, iż dane te wczytane zostały w dniu [...] kwietnia 2022 r. i następnie w dniu [...] kwietnia 2022 r. Pomiędzy ww. odczytami upłynęło 29 dni zarejestrowanej aktywności. Łącznie kara pieniężna wyniosła za w/w naruszenia 1000 zł. W dalszej części uzasadnienia decyzji GITD odniósł się do treści odwołania. Za bezzasadny uznał zarzut braku możliwości ustalenia czy postępowanie w zakresie naruszenia Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do utd dotyczące kierowców P. B. oraz K. H. zostało umorzone czy prowadzone dalej. Organ I instancji odniósł się do przesłanych przez stronę wyjaśnień w zakresie powyższego naruszenia wskazując w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, iż przeprowadził ponowną analizę historii odczytów z kart kierowców w oparciu o przesłane dodatkowe pliki cyfrowe z kart kierowców, na podstawie której stwierdzono, że przedsiębiorca wykonał odczyty w wymaganym przepisami terminie. GITD stwierdził, że organ I instancji zasadnie stwierdził, iż z tego względu naruszenia wskazane w załączniku nr 1 do protokołu kontroli pod Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do utd dotyczące kierowców B. P. oraz K. H. są bezzasadne. Za nieuzasadniony uznał także zarzut naruszenia Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd. Organ przywołał uzasadnienie wyroku WSA w Opolu, w którym Sąd nie podzielił stanowiska, że naruszenie, o jakim mowa w Ip. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy, dotyczące zasad i warunków użytkowania tachografu, odnosi się tylko do sytuacji "braków wpisów manualnych, czyli danych aktywności kierowcy". Prezentowane przez skarżącego rozumienie lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy uznał za sprzeczne z treścią tego przepisu. Komentowany przepis jest bowiem jasny i nie wymaga zastosowania wykładni przez analogię do innych rozwiązań prawnych ustawy, wskazanych w odwołaniu i w skardze. Co również ważne, nie wprowadza on ograniczeń w zakresie rodzaju danych wymagających ujawnienia na wykresówce lub karcie kierowcy, za których brak organ zobowiązany jest nałożyć karę pieniężną na przedsiębiorcę. Organ odwoławczy nie znalazł również uznania dla zarzutu strony dotyczącego naruszenia lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do utd, bowiem organ I instancji obliczając maksymalne terminy na wczytanie danych z karty kierowców L. P. oraz S. I. wziął pod uwagę wyłączni dni zarejestrowanej działalności kierowców zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015r., sygn. akt II GSK 2396/14. Dalej organ odwoławczy zważył, iż w niniejszej sprawie kierowcy nie skorzystali z tymczasowych odstępstw od stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców, wprowadzonych Obwieszczeniem Ministra Infrastruktury z dnia 10 sierpnia 2022 r. w sprawie tymczasowych odstępstw od stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców. Warunkiem skorzystania z ww. odstępstw było bowiem sporządzenie wydruku z tachografu cyfrowego w każdym przypadku skorzystania z odstępstw, co wynika wprost z pkt 4 przedmiotowego Obwieszczenia. Strona takich wydruków nie okazała, a zatem zarzuty skarżącej w powyższym zakresie są bezzasadne. Ponadto organ stwierdził brak naruszeń przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego i brak zrealizowania przesłanek uzasadniających zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy przepisów art. 92bi art. 92c u.t.d. Pismem z dnia [...] kwietnia 2024 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie przepisów: 1. art. 11, jak również art. 7, art. 8 §1, art. 77 §1 oraz art. 104 §1 i §2 k.p.a. poprzez niejasne sformułowanie jej uzasadnienia, na podstawie którego nie daje się ustalić, czy postępowanie w zakresie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie określonego prawem terminu pobrania danych z kart P. B. i K. H. jest dalej prowadzone i z jakich przyczyn, bowiem zostało wcześniej skutecznie wszczęte i nie zostało formalnie umorzone, z czego należy wnosić, iż organy administracji nie rozstrzygnęły sprawy w tym zakresie co do jej istoty, 2. art. 11, jak również art. 7, art. 8 §1, art. 77 §1 oraz art. 107 §3 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia kwestionowanego rozstrzygnięcia w sposób niewyczerpujący, arbitralny i nie pozwalający na prześledzenie toku rozumowania organu odwoławczego przy nakładaniu kary za naruszenie wskazane pod Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., jak również poprzez bardzo ogólne sformułowanie odnośnej części uzasadnienia w celu ukrycia stanu fatycznego sprawy oraz towarzyszące mu naruszenie przepisu materialnego tj. akapitu trzeciego (3) Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców poprzez niezastosowanie w sprawie, skutkujące nałożeniem kary za naruszenie wskazane pod Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, bez oparcia w stanie faktycznym, 3. Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez błędne jego zastosowanie, wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni przejawiające się nałożeniem kary w oparciu o wskazany tu przepis, za stany faktyczne, w których kierowcy nie wpisali na karty za pomocą tachografu symbolu kraju rozpoczęcia dziennego okresu pracy, bądź symbolu kraju zakończenia własnej aktywności, 4. pkt 3 obwieszczenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 sierpnia 2022r. w sprawie tymczasowych odstępstw od stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców, poprzez niezastosowanie w sprawie przejawiające się nałożeniem kary za naruszenie niektórych przepisów socjalnych zapisanych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006, mimo czasowego zawieszenia ich obowiązywania oraz poprzez arbitralne sformułowanie przez organ nieopisanego w prawie warunku dającego możliwość skorzystania z przepisów owego obwieszczenia W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi spółka uargumentowała poszczególne zarzuty. Odnośnie stwierdzonego naruszenia Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. zarzuciła GITD, że zredagował uzasadnienie decyzji w taki sposób aby niemożliwe stało się sprawdzenie, którym dniom nadał status "dni zarejestrowanej działalności", a którym nie. Tymczasem zdaniem skarżącej konieczne jest wskazanie, które konkretnie dni - tj. jakie daty uznane zostały przez organ za dni zarejestrowanej aktywności kierowców, a którym takiego statusu odmówiono. Skarżąca podała, że na podstawie analizy danych pobranych z kart kierowców L. oraz S. doszła do wniosku, że organ zakwalifikował jako dni zarejestrowanej aktywności wskazanych kierowców także te, w których nie wykonywali oni pracy, jak i nie odbierali prawem nakazanego odpoczynku. Odnośnie zaś naruszenia z lp. 6.3.8 zał. Nr 3 do u.t.d. spółka uzasadniając swoje stanowisko powołała się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2023 r., III SA/Wr 526/21 (cytując jego fragment) i wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 lutego 2024r., I SA/Ke 50/24. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi za niezasadne. Co do wątpliwości strony w zakresie prowadzenia postępowania w sprawie naruszeń z Ip. 6.3.17 dotyczących P. B. oraz K. H., organ wskazał, że przedmiotowe postępowanie, wszczęte zawiadomieniem WITD z dnia [...] marca 2023 r. zostało zakończone wydaniem decyzji organu I instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, w ramach której nie obciążono strony sankcją za naruszenia lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczące ww. kierowców. W stosunku do ewentualnych naruszeń Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczących ww. kierowców nie wszczynano odrębnego postępowania. Odnosząc się do naruszeń z Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., za które nałożono na stronę karę pieniężną GITD wskazał, że twierdzenia strony, jakoby organy nie wskazały, które z dni w okresach dzielących newralgiczne wczytania danych z kart kierowców zostały uznane za dni zarejestrowanej działalności, są całkowicie bezpodstawne, gdyż prosta analiza arytmetyczna wskazuje na to, że [...] sierpnia 2022 r. i [...] sierpnia 2022 r. dzieli 30 dni, skoro zaś w okresie tym stwierdzono 30 dni zarejestrowanej działalności, to logicznym i nie wymagającym uzasadnienia jest, że każdy z dni dzielących oba wczytania danych z karty kierowcy został uznany za dzień zarejestrowanej działalności. Sytuacja przedstawia się analogicznie w przypadku drugiego ze stwierdzonych naruszeń, gdzie okres dzielący wczytania danych - od [...] kwietnia 2022 r. do [...] kwietnia 2022 r. - dzieliło 29 dni. Organ podkreślił, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o tym, że którykolwiek z dni dzielących istotne z punktu widzenia stwierdzonych naruszeń wczytania danych, nie był dniem zarejestrowanej działalności. Zdaniem GITD wbrew przekonaniu skarżącej nałożenie na nią kary pieniężnej za naruszenia określone w Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 u.t.d. także było prawidłowe. Sama skarżąca w najmniejszym stopniu nie kwestionuje, że we wskazanych w skarżonej decyzji przypadkach kierowcy nie wprowadzili na wykresówki danych w postaci symbolu państwa, w którym rozpoczęli i kończyli dzienne okresy pracy. Jednocześnie błędnym jest przekonanie skarżącej, jakoby za stwierdzone uchybienia nie mogła zostać ukarana w oparciu o Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Prawidłowa wykładnia literalna oraz funkcjonalna ww. przepisu wskazuje, że każdy brak wprowadzenia wymaganych danych jest niedozwolony i podlega sankcji. Obowiązek wprowadzenia ww. danych wynika natomiast wprost z art. 34 ust. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. Jednocześnie dodał, iż powoływany przez stronę w treści skargi wyrok WSA we Wrocławiu nie posiada waloru prawomocności i nie może zostać uznany za element trwałej praktyki orzeczniczej. Odnosząc się do zarzutów strony w zakresie bezzasadności nałożenia kary pieniężnej za naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, ze względu na Obwieszczenie Ministra Infrastruktury z dnia 10 sierpnia 2022 r. organ wskazał, iż są one chybione. Organ wyjaśnił, iż możliwość skorzystania z wyłączeń opisanych w obwieszczeniu uzależniona była od opisanego w ust. 4 obwieszczenia wymogu odręcznego wpisania na odwrocie wykresówki tachografu analogowego lub wydruku z tachografu cyfrowego przypadku skorzystania z odstępstw, o których mowa w ust. 1 i 3 i dotyczył on kierowców wykonujących transport międzynarodowy i krajowy. Dodał przy tym, iż przechowywanie dokumentacji związanej z czasem pracy kierowców zostało uregulowane w przepisach unijnych, a organ wydający omawiane obwieszczenie nie miał możliwości ingerencji w tym obszarze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz.2492) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] o nałożeniu na P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] kary pieniężnej w wysokości 12.150 zł. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia kary pieniężnej za naruszenia w transporcie drogowym stwierdzone w wyniku przeprowadzonej u skarżącej spółki (prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego) kontroli, dotyczącej m.in. przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Organ stwierdził szereg wskazanych w zaskarżonej decyzji naruszeń przepisów u.t.d., związanych z wykonywaniem przewozów drogowych szczegółowo opisanych w zaskarżonych decyzjach organów obu instancji. Kontrola rozpoczęta została [...] lutego 2023 r. i zakończona [...] marca 2023 r., a obejmowała okres od [...] lutego 2022 r. do [...] lutego 2023 r., w tym odnośnie czasu pracy kierowców za okres od [...] kwietnia 2022 r. do [...] września 2023r. (str. 1 uzasadnienia decyzji organu I instancji). Z kontroli tej sporządzony został protokół z dnia [...] marca 2023 r., w którym w zał. Nr [...] wskazano na dostrzeżone naruszenia. Dodać jedynie należy, iż skarżąca złożyła do organu zastrzeżenia dotyczące niektórych ustaleń kontroli w toku postępowania (pismo z dnia [...] marca 2023 r. – k. [...] akt administracyjnych), do których organ odniósł się w toku postępowania. Analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, iż przeprowadzona przez organ kontrola przeprowadzona została z zachowaniem wymogów określonych przepisami u.t.d., a sporządzony z niej protokół nie budzi zastrzeżeń Sądu. Skarżąca została powiadomiona o zamiarze przeprowadzenia kontroli, stosownie do przepisu art. 48 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. Podkreślenia także wymaga, że protokół z przeprowadzonych czynności kontrolnych jest dokumentem urzędowym i zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Konsekwencją stwierdzonych w w/w trybie przez organy naruszeń było nałożenie na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., który przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu w wysokości od 50 do 12.000 zł za każde naruszenie. Przy czym w myśl art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20 000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (w przypadku skarżącej było to 38 kierowców – k. [...] akt administracyjnych). Kary za poszczególne naruszenia określone zostały w załączniku nr 3 do u.t.d. w sposób sztywny, zaś organy Inspekcji Transportu Drogowego są związane tymi regulacjami i nie mają możliwości miarkowania tych kar, czy też stosowania jakichkolwiek tolerancji. Wskazać należy, iż stanowiący podstawę wymierzenia stronie kary pieniężnej art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, która ma charakter obiektywny (por. m.in. wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r., II GSK 2460/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla ustalenia tejże odpowiedzialności wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, a zatem określona w art. 92a u.t.d. kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. wyroki NSA z 23 listopada 2018 r., II GSK 3554/16, z 9 lipca 2019 r., II GSK 2096/17). Nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a jej istotą jest wyegzekwowanie respektowania nakazów i zakazów dotyczących przewozów drogowych (por. m.in. wyroki NSA z 28 czerwca 2022 r., II GSK 1703/18 oraz z 10 października 2019 r., II GSK 3116/17). Celem tej kary jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy u.t.d. stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę uznaną przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Z powyższego jednoznacznie wynika, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy odpowiedzialność ponosi zawsze to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d ustanawia zatem domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Z tego powodu, co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przewoźnika (wyrok NSA z 24 czerwca 2022 r., II GSK 219/19). Ustawodawca umożliwił wprawdzie obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 u.t.d., stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozp. (WE) nr 561/2006, b) rozp. (UE) nr 165/2014, c) umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 (ust. 2). Z kolei w myśl art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 (ust. 1a). W tym zakresie zdaniem Sądu GITD w objętej skargą decyzji słusznie ocenił – uzupełniając w tym zakresie prawidłowo stanowisko organu I instancji - że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do zastosowania cytowanych powyżej przepisów, zwłaszcza że okoliczności objęte ich hipotezą powinien udowodnić przewoźnik, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów. Nie budzi wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Nie wykazała też okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu (str. 27 i 28 uzasadnienia decyzji organu II instancji). Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd zauważa na wstępie, iż treść będącej przedmiotem rozpoznania skargi wskazuje, iż skarżąca zaskarżyła w całości decyzję organu II instancji, jednocześnie jednak zakwestionowała nałożenie kary jedynie co do wybranych naruszeń, w pozostałej części nie kwestionując zaskarżonej decyzji i nałożonych kar za poszczególne naruszenia. Skarżąca nie zgłosiła zastrzeżeń co do wymienionych w decyzji naruszeń z l.p. 5.1, lp. 5.2 (poza kierowcami Z. K. w dniu [...] sierpnia 2022 r. i P. L. w dniu [...] września 2022 r.), lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.11 (poza kierowcami K. H. w dniu [...] września 2022 r. i P. K. w dniach [...] sierpnia, [...] września [...] września, [...] września 2022 r.). Elementy zaskarżonej decyzji, których skarżąca nie kwestionowała, nie budzą zastrzeżeń Sądu co do prawidłowości ustaleń faktycznych, stwierdzonych naruszeń, zastosowanych przepisów prawa i ustalonej za nie wysokości kary pieniężnej. W tym zakresie Sąd w pełni podziela ustalenia i stanowisko skarżonych organów, szczegółowo opisane w uzasadnieniach decyzji. Wobec powyższego za zbędne uznać należało ponowne ich przytaczanie (opis ich dokonany został na str. 4-10 uzasadnienia wyroku). W tych okolicznościach Sąd za uzasadnione uznał dokonanie w dalszej części uzasadnienia wyroku szczegółowego odniesienia się do elementów decyzji zakwestionowanych przez skarżącą. Skarżąca Spółka zakwestionowała w skardze nałożenie kary w wysokości łącznej 1.000 zł za naruszenie zakwalifikowane pod Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na przekroczeniu przez spółkę wynikającego z art. 10 ust. 5 lit. a tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w zw. z art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych, obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowców: P. L. oraz I. S. Organ, na podstawie okazanego przez spółkę pliku z odczytu kart kierowców (k. k. [...] akt administracyjnych), ustalił, iż dopuszczalny termin na wczytanie danych został przekroczony, gdyż pomiędzy odczytami z karty kierowcy P. L. od [...] do [...] sierpnia 2022 r. zarejestrowano 30 dni aktywności, a w przypadku kierowcy I. S. od [...] do [...] kwietnia 2022 r. zarejestrowano 29 dni aktywności. W odwołaniu skarżąca spółka zakwestionowała prawidłowość nałożonej przez organ w w/w zakresie kary pieniężnej wskazując na zrównanie przez organ dni kalendarzowych z dniami zarejestrowanej działalności. Co do kierowcy L. spółka zwróciła uwagę na nieprawidłowe wliczenie jako dni zarejestrowanej działalności [...] sierpnia 2022 r,. które nie były czasem aktywności kierowcy, ani też nie odbierał on w tym czasie odpoczynku określonego prawem, ponieważ miał wówczas wolne. Podobnie z drugim kierowcą odnośnie dnia [...] kwietnia 2022 r. Powyższe zdaniem skarżącej potwierdzają karty aktywności kierowców. Powyższe oznacza zaś, iż w istocie nie doszło do naruszenia w opisanym zakresie. W decyzji organu II instancji GITD odnosząc się do tak określonego stanowiska skarżącej jedynie zacytował fragment wyroku NSA z dnia 3 listopada 2015 r., II GSK 2396/14, według którego okresami składającymi się z nierejestrowanej działalności są okresy gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Organ podał, iż wziął pod uwagę tylko dni zarejestrowanej działalności nie wyjaśniając dalej szczegółowo swojego stanowiska i nie odnosząc się do twierdzeń odwołującej co do dni wolnych wymienionych przez nią w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę zaś organ argumentując swoje stanowisko, uznał za logiczne zaliczenie 30 dni pomiędzy [...] a [...] sierpnia 2022 r. za dni zarejestrowanej działalności (podobnie pomiędzy [...] a [...] kwietnia 2022 r.) i dodał, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o tym, że którykolwiek z dni dzielących istotne z punktu widzenia stwierdzonych naruszeń wczytania danych, nie był dniem zarejestrowanej działalności. Stosownie do treści art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006: a) przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa; b) do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85; c) Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Jak stanowi art. 1 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L z 2010 r. nr 168, str. 16), maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej oraz 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozów, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni, a danych z tachografu cyfrowego co najmniej raz na 90 dni. Przy czym należy mieć na uwadze pkt 3 preambuły w/w rozporządzenia, według którego określając maksymalne okresy na wczytywanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. W świetle pkt 1 tej preambuły regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne do skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. W ocenie NSA, jak wskazuje treść wyroku z dnia 12 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 341/20, nie ulega zatem wątpliwości, że dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku składają się na okresy, w których nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, a więc nie są to dni zarejestrowanej działalności w rozumieniu pkt 3 preambuły. Przy realizacji obowiązku wczytywania danych, podmiot obowiązany powinien uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać sczytane, nie zaś każdy dzień kalendarzowy. Nie można zatem wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tylko wówczas, gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy jedynie z czasem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też organ powinien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Powyższe stanowisko, jak podkreśliło NSA, jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych i skład orzekający w niniejszej sprawie również je podziela (por. wyroki NSA: z 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14; z 9 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2214/15; z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1924/16; z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 1260/16; z 9 września 2018 r., sygn. akt II GSK 2950/16; z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4141/16). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż w istocie GITD nie wyjaśnił, mimo takiego żądania podniesionego w odwołaniu przez skarżącą, jakie dni uznane zostały za dni zarejestrowanej działalności spornych kierowców (można domniemywać że pokrywają się one z dniami kalendarzowymi za dany okres), nie przedstawił jednak metodologii ich ustalania. W szczególności zaś GITD, lakonicznie wyjaśniając rozumienie dni zarejestrowanej działalności, jedynie cytując w tym zakresie wyrok NSA, nie wyjaśnił w decyzji II instancji dlaczego dni, które zakwestionowała skarżąca: [...] sierpnia oraz [...] kwietnia 2022 r., uznał za dni zarejestrowanej działalności, nie odnosząc tego w żaden sposób do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Stanowisko organu w tym zakresie oparte jest wyłącznie na znajdującym się w aktach administracyjnych wydruku – historii odczytów (k. [...] akt administracyjnych), organ na inne dowody nie wskazał i brak innych w tym zakresie dokumentów w aktach administracyjnych. Odnośnie kwestionowanych przez skarżącą dni do akt sprawy nie zostały załączone wydruki z kart kierowców za w/w okresy, co utrudnia ocenę prawidłowości stanowiska organu. (na załączonych płytach brak czytelnych tygodniowych wykresów za w/w okres). Ponadto Sąd zwraca uwagę, iż zarówno [...] sierpnia 2022 r., jak i [...] kwietnia 2022 r. były dniami świątecznymi, wolnymi i w tym zakresie także organ nie dokonał oceny i wyjaśnienia co do zaliczenia ich do dni zarejestrowanej działalności w rozumieniu rozporządzenia nr 581/2010. Szczególnie precyzyjne określenie liczby dni zarejestrowanej działalności było tym bardziej konieczne jeżeli się zważy, iż wskazane przez organy przekroczenia terminu wczytywania danych były nieznaczne i sprowadzało się w istocie do jednego oraz do dwóch dni. Powołane powyżej przepisy krajowe i unijne przepisy regulujące kwestie pobierania takich danych nie wskazują sposobu obliczania terminów do dokonywania tych czynności. Zdaniem Sądu – stosując systemową wykładnię – należy sięgnąć w tym zakresie do przepisu art. 110 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (dalej jako k.c.) zgodnie z którym, jeżeli ustawa, orzeczenie sądu lub decyzja innego organu państwowego albo czynność prawna oznacza termin, nie określając sposobu jego obliczania, stosuje się przepisy poniższe. Stosownie zaś do art. 111 § 1 k.c. termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. W myśl § 2 powyższego artykułu jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 6 października 2015r., sygn. akt II SA/Go 488/15 i z dnia 6 września 2017 r., II SA/Go 401/17). W konsekwencji powyższego Sąd uznał, iż w opisanym zakresie stan faktyczny nie został dostatecznie wyjaśniony przez organ, przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a Podkreślenia ponadto wymaga, iż konieczność precyzyjnych i jednoznacznych ustaleń musi wynikać nie tylko z akt sprawy, lecz przede wszystkim z uzasadnienia decyzji. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek wyczerpującego umotywowania decyzji wynika również z obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Uzasadnienie aktu administracyjnego stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest więc nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego, który poprzedza wydanie decyzji, nie tylko pełni funkcję perswazyjną, wskazując powody podjętego rozstrzygnięcia, tak aby strona mogła się przekonać o jego słuszności, ale także wpływa na kontrolę merytoryczną aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1151/16). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zdaniem Sądu zadość opisanym wymogom, gdyż jak wskazano powyżej nie wynika z niego w sposób klarowny przede wszystkim dlaczego dni wskazane przez skarżącą uznał organ za dni zarejestrowanej działalności. Ustalenia w powyższym zakresie, skoro podniesione zostało to w odwołaniu, przedstawione w sposób jasny, precyzyjny i zrozumiały, powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, tak jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala natomiast na pełną weryfikację poprawności obliczenia nałożonej kary w zakresie naruszenia obowiązku wczytywania danych z kart kierowców. Natomiast nie jest rolą sądu administracyjnego zastępowanie organu administracji w podejmowaniu rozstrzygnięć administracyjnych, a zwłaszcza poszukiwanie w całokształcie sprawy motywów, jakimi kierowano się przy wydaniu decyzji. Motywy te muszą wprost wynikać z decyzji, umożliwiając sądowi administracyjnemu kontrolę prawidłowości działań organu, które doprowadziły do wydania decyzji administracyjnej ( por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 270/16). Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I wyroku) Przy czym w związku z tym, iż w kontrolowanym postępowaniu organ wymierzył jedną karę za wszystkie stwierdzone naruszenia, Sąd mimo, iż zakwestionował decyzję jedynie częściowo, obowiązany był uchylić decyzję w całości. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawioną wyżej wykładnię przepisów prawa i dopiero po ustaleniu w sposób jednoznaczny ilości dni zarejestrowanej działalności kierowców, uzupełni ewentualnie materiał dowodowy w zakresie niezbędnych wydruków z kart kierowców których dotyczą wczytywania danych z przekroczeniem terminu, oceni ponownie czy skarżąca spółka naruszyła obowiązek pobierania danych z kart kierowców na skutek przekroczenia maksymalnego terminu 28 dni zarejestrowanej działalności kierowcy, odniesie się do podniesionych w tym zakresie twierdzeń spółki w odwołaniu, dając wyraz swemu stanowisku w prawidłowo skonstruowanym uzasadnieniu spełniającym wymogi z art. 107 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 200 p.p.s.a. (pkt II wyroku). Natomiast za nieuzasadnione Sąd uznał pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku zdaniem skarżącej jasności co do elementu postępowania dotyczącego przekroczenia maksymalnych terminów wczytywania danych z kart kierowców P. B. i K. H. i braku w tym zakresie umorzenia przez organ postępowania, Sąd uznał go za bezpodstawny. Należy wyjaśnić, iż naruszenie, o którym mowa wskazane zostało w treści protokołu z kontroli z dnia [...] marca 2023 r. – zał. [...] strona [...]. W związku z pismem wyjaśniającym skarżącej z dnia [...] marca 2023 r., w którym spółka podała, iż nie doszło do naruszenia w zakresie wczytywania danych z kart kierowców P. B. i K. H., przedkładając zewnętrzny nośnik pamięci z zapisanymi plikami pobranymi, organ w toku postępowania administracyjnego uwzględnił powyższe wyjaśnienia i nie nałożył w tym zakresie na spółkę kary na podstawie lp. 6.317 zał. nr 3 do u.t.d. Wątpliwości skarżącej w opisanym w skardze zakresie są zatem całkowicie nieuzasadnione biorąc pod uwagę, iż najpierw organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że po ponownej analizie historii odczytów z kart w/w kierowców w oparciu o przesłane dodatkowe pliki cyfrowe stwierdzono, że przedsiębiorca wykonał odczyty w wymaganym terminie i z tego względu naruszenia wskazane w zał. nr 1 do protokołu z kontroli w opisanym zakresie są bezzasadne. Następnie organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji - na str. 25 - odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, iż organ I instancji odniósł się do w/w kwestii w treści decyzji oraz że zasadnie organ ten stwierdził brak naruszenia co do w/w kierowców i że objęte sankcją zostały tylko naruszenia dotyczące kierowców: P. L. i I. S. Sąd w pełni podziela w tym zakresie stanowisko organów oraz zgadza się z GITD, który w odpowiedzi na skargę stwierdził, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania w zakresie wskazanym przez skarżącą, gdyż wszczęte zostało jedno postępowanie zakończone decyzją administracyjną, organ nie wszczyna odrębny postępowań do poszczególnych naruszeń, a tym samym nie może organ umorzyć postępowania co jednego z naruszeń. Na zakończenie zatem postępowania w tym zakresie wskazuje więc treść decyzji kończących postępowanie administracyjne, a za brakiem przesłanek do stwierdzenia naruszenia w opisanym przez skarżącą zakresie przemawia treść decyzji organów obu instancji, które nie uznały aby doszło do naruszenia w zakresie wczytywania danych z kart kierowców P. B. i K. H. Za niezasadny uznał także Sąd zarzut skargi odnoszący się do nałożenia kary w związku z niespełnieniem wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. Obowiązek w tym zakresie wynika z treści art. 34, w tym ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. W myśl ust. 3 cyt. przepisu jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b)jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Stosownie zaś do art. 34 ust. 7 kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Od dnia 2 lutego 2022 r. kierowca na początku pierwszego postoju po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia. Państwa członkowskie mogą wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na ich terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że te państwa członkowskie powiadomiły Komisję o wymogach dotyczących szczegółowych danych geograficznych przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. Z kolei rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), dalej rozporządzenie nr 2016/403 - w załączniku I pkt 2 określa Grupy naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (tachograf). Ustawodawca unijny w ww. rozporządzeniu podzielił naruszenia na trzy kategorie naruszeń według stwarzanego przez nie ryzyka śmierci lub ciężkich obrażeń bądź zakłócenia konkurencji na rynku transportu drogowego. W przypadku naruszeń z załącznika I pkt 2 ww. rozporządzenia dotyczących tachografu, Tabela określa: Podstawę prawną naruszenia, Rodzaj naruszenia oraz Poziom przewinienia z podziałem na NN – najpoważniejsze naruszenie, BPN – bardzo poważne naruszenie, PN – poważne naruszenie. Skarżąca po pierwsze podała w skardze, iż ustalenia organów co do zaniechania wprowadzenia symboli krajów przez kierowców w wykrytych przez organ przypadkach nie są przedmiotem sporu. Jednak zwróciła w skardze uwagę na przypisaną do stwierdzonego w decyzji naruszenia, wg rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, kwalifikację, podnosząc, że w zał nr 3 do u.t.d. brak rozróżnienia w tym zakresie co do naruszeń ujętych w art. 34 ust. 3 i ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, a jedynie przewidziano w tabeli przy lp. 6.3.8 zał nr 3 do u.t.d., że za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy przypisana jest kategoria BPN - według zał I pkt. 2 poz. 17 rozporządzenia nr 2016/403, podczas gdy w zał. I pkt 2 poz. 22 rozporządzenia nr 2016/403 za naruszenie w postaci niezarejestrowanych danych dotyczących symbolu państwa przypisana została kategoria PN. Sąd uznał, iż ustalone przez organy naruszenie prawidłowo zostało przez nie zakwalifikowane wg lp. 6.3.8. zał. Nr 3 do u.t.d. jako związane z określonym w art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 obowiązkiem. Naruszenie to nie budzi ono zastrzeżeń Sądu. W zał nr 3 do utd pod l.p. 6.3.8 wskazano iż kara dotyczy niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy. Wprowadzenie symbolu kraju stanowi niewątpliwie ręczne wprowadzenie i z uchybieniem tym wiążę się kara określona w w/w zał. Nr 3 do u.t.d. Zdaniem Sądu nieuprawnione jest przyjęcie, że skoro w zał. nr 3 przy naruszeniu lp. 6.3.8. podano numer grupy naruszenia i wagi 2.17 BPN wynikające z rozporządzenia Komisji UE 2016/403, gdzie odnosi się on do naruszenia z art. 34 ust. 3 a art. 34 ust. 7 umieszczony jest pod poz. 2.23, to brak podstaw do nałożenia kary za opisane uchybienie braku ręcznego wprowadzenia symbolu kraju. Podkreślić przy tym należy, iż przyporządkowanie kategorii naruszenia BPN i PN służy odmiennym celom i nie jest objęte treścią zaskarżonej decyzji, zatem choćby z tych względów Sąd nie dostrzega zasadności uwzględnienia opisanego zarzutu skargi i uchylenia decyzji z tego względu. Stwierdzone naruszenie braku wprowadzenia symbolu państwa nie było kwestionowane, obowiązuje podstawa prawna do nałożenia z tego tytułu kary pieniężnej, zatem organy prawidłowo ją wymierzyły. Natomiast odnośnie przywołanego przez skarżącą w skardze wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2023 r., Sąd po pierwsze nie podziela wyrażonego w nim stanowiska, mając na uwadze wcześniejsze rozważania, po drugie zaś Sąd zwraca uwagę, iż wbrew twierdzeniom skarżącej wyrok ten nie tworzy nowej linii orzeczniczej, gdyż jest to pojedynce orzeczenie, będące orzeczeniem nieprawomocnym. Z kolei WSA w Kielcach we wskazanym przez skarżącą wyroku z dnia 29 lutego 2024 r., uchylając zaskarżoną decyzję, nie podzieliło interpretacji wyrażonej przez WSA we Wrocławiu w wyroku z 8 lutego 2023r., a jedynie wskazało na ułomność uzasadnienia organu w części odnoszącej się do naruszenia wymogu ręcznego wprowadzenia danych przez kierowców. Odnośnie zaś naruszeń w zakresie przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu i czasu jazdy ciągłej bez wymaganej przerwy w okresie w okresie 12 sierpnia do 30 września 2022 r. (siedem przypadków), skarżąca podniosła w skardze zarzut braku uwzględnienia przez organy w tym zakresie treści obwieszczenia Ministra Infrastruktury z 10 sierpnia 2022 r. w sprawie tymczasowych odstępstw od stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresu odpoczynku kierowców. Zgodnie z treścią ust. 1 i 2 w/w obwieszczenia, wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie kierowców od dnia 12 sierpnia do 30 września 2022 r., przewidziano tymczasowe odstępstwa od stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących krajowe i międzynarodowe przewozy drogowe rzeczy, które mają zastosowanie do kierowców wykonujących krajowe i międzynarodowe przewozy drogowe rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tymczasowe odstępstwa od art. 6 ust. 1-3, art. 7 i art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dotyczyły m.in. wydłużenia maksymalnego dopuszczalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu z 9 do 11 godzin (ust. 3 pkt 1) i wydłużenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, po którym wymagana jest przerwa trwająca 45 minut, czterech i pół godziny do pięciu i pół godziny (ust. 3 pkt 4). Przy czym w ust. 4 obwieszczenia wskazano, iż kierowcy wpisują odręcznie na odwrocie wykresówki tachografu analogowego lub wydruku z tachografu cyfrowego przypadki skorzystania z odstępstw (dotyczy do przewozów krajowych i międzynarodowych zgodnie z ust. 2 ). Mając na uwadze powyższe Sąd podziela stanowisko organu, który w skarżonej decyzji (str. 27 uzasadnienia decyzji) oraz w odpowiedzi na skargę wskazał, iż jak wynika z treści cyt. obwieszczenia, warunkiem skorzystania z odstępstwa, jest dokonanie adnotacji przez kierowcę, a strona w przedmiotowej sprawie nie okazała żadnych wydruków z adnotacjami kierowców. W sprawie nie było sporne, że kierowcy w opisanych powyżej siedmiu przypadkach, nie spełnili wymogu do skorzystania z ww. odstępstwa, przewidzianego w ust. 4 ww. obwieszczenia i nie wpisali odręcznie na odwrocie wykresówki tachografu analogowego lub wydruku z tachografu cyfrowego przypadku skorzystania z odstępstw, o których mowa w ust. 1 i 3 obwieszczenia. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż nie mogli zatem skorzystać z odstępstwa, przewidzianego w ust. 3 pkt 4 obwieszczenia. Stanowisko takie potwierdza także wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 lutego 2024 r., II SA/Rz 1612/23. Z tego powodu Organ prawidłowo zatem dokonał oceny stwierdzonych naruszeń w oparciu o art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006, który stanowi, że po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekraczać 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Z uwagi na przekroczenie 4,5 godzinnego okresu prowadzenia pojazdu, jak i przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w przypadkach wymienionych przez organy w decyzjach (na podstawie przeprowadzonej przez organy analizy zapisów tachografów), zaistniała podstawa do wymierzenia kary pieniężnej, przewidzianej w lp. 5.2 i lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w opisanych w zaskarżonej decyzji przypadkach. Nieuzasadnione jest przy tym twierdzenie skarżącej, iż obowiązek przechowywania wydruków (które miałby posiadać odręczne wpisy) obejmuje tylko 28 dni, gdyż to obowiązek dotyczący kierowców na potrzeby ewentualnej kontroli a obowiązek, o którym mowa w niniejszym postępowaniu dotyczy przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo zaś powinno przechowywać wydruki przez okres jednego roku, jak wynika z treści art. 33 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego . Sąd ponadto nie dostrzegł w toku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, aby organ w innym niż opisany powyżej zakresie, dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego.