III SA/Wa 2571/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 5617 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 5 lutego 2009 r. T. S.A. – dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka", złożyła w Urzędzie Gminy W. deklarację na podatek od nieruchomości na 2009 r., w której wykazała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 8.548 m2, budynki o kondygnacji od 1,40 do 2,20 m. o powierzchni 8,70 m2, budynki o kondygnacji powyżej 2,20 m. o powierzchni 3.411,38 m2 oraz budowle o wartości 14.139.474,61 zł. W dniach 11 marca 2009 r., Skarżąca złożyła korektę deklaracji w związku ze sprzedażą budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W kolejnej korekcie deklaracji z 4 maja 2009 r. wykazała wartość budowli za styczeń o wartości 14.139.474,61 zł a za grudzień 252.208,63 zł, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 8.737,40 m2, budynki o kondygnacji od 1,40 do 2,20 m. o powierzchni 8,70 m2, budynki o kondygnacji powyżej 2,20 m. o powierzchni 3.411,38 m2. Organ podatkowy poddał w wątpliwość poprawność złożonych korekt deklaracji, gdyż jego zdaniem powierzchnia użytkowa budynku o kondygnacji w wysokości od 1.40 do 2.20 m. winna być wpisana w 100% a do obliczenia podatku zalicza się wskazaną powierzchnię w 50 %. W dniu 23 czerwca 2009 r. Skarżąca złożyła korektę deklaracji na 2009 r. w części dotyczącej powierzchni użytkowej budynku o kondygnacji w wysokości od 1.40 do 2.20 m., wykazując powierzchnię 17,40 m2. Burmistrz W. dwukrotnie wzywał Skarżącą do wskazania wartości sprzedanych budowli, przedstawienia dokumentów oraz dokonania korekty wcześniejszej deklaracji z pisemnym uzasadnieniem. Skarżąca nie złożyła jednak korekty deklaracji, dokumentów i wyjaśnień. Wobec tego Burmistrz W. nałożył na Skarżącą karę porządkową w wysokości 2.600 zł. Postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Decyzją z [...] kwietnia 2010 r. Burmistrz W. określił Skarżącej wysokość zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za 2009 r. na kwotę 399.057,00 zł. W uzasadnieniu wyjaśnił, że kable oraz kanały kablowe, będące własnością Skarżącej, połączone w całość techniczno – użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej i związane z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej są siecią techniczną i stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 lipca 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r., Nr 85 poz. 613 ze zm.) – dalej jako: "u.p.o.l." Wskazał, że Skarżąca w 2009 r. była użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]: - działki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej nr ew. 111 w obr. 24 położonej w W. przy ul. [...] o pow. 2 218 m2, sklasyfikowanej jako teren zabudowy innej (Bi); - działki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej nr ew. 86 w obr. 24 położonej w W. przy ul. [...] o pow. 778 m2, sklasyfikowanej jako teren zabudowy innej (Bi); - działki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej nr ew. 110 w obr. 24 położonej w W. przy ul. [...] o pow. 2 828 m2, sklasyfikowanej jako teren zabudowy innej (Bi); - działki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej nr ew. 87 w obr. 24 położonej w W. przy ul. [...] o pow. 778 m2, sklasyfikowanej jako teren zabudowy innej (Bi); - działki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej nr ew. 85 w obr. 24 położonej w W. przy ul. [...] o pow. 105 m2, sklasyfikowanej jako teren zabudowy innej (Bi); - działki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej nr ew. 88 w obr. 24 położonej w W. przy ul. [...] o pow. 628 m2, sklasyfikowanej jako teren zabudowy innej (Bi); - działki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej nr ew. 112 w obr. 24 położonej w W. przy ul. [...] o pow. 1 385 m2, sklasyfikowanej jako teren zabudowy innej (Bi). Skarżąca w tym czasie była również właścicielem: - budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 3.428,78 m2 w tym: 3.411,38 .m2 powierzchni użytkowej kondygnacji o wysokości powyżej 2,20 m. i 17,40 m2 powierzchni użytkowej kondygnacji o wysokości od 1,4 m. do 2,20 m. (do obliczeń wysokości zobowiązania podatkowego przyjęto połowę powierzchni użytkowej kondygnacji o wysokości od 1,4 m. do 2,20 m. tj. 8,70 m2), - budowli o wartości 21.874.129,00 zł za miesiąc styczeń 2009 r., - budowli o wartości 16.253.827,00 zł za okres od 1 lutego 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Stosownie do treści art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej jako: "O.p." umożliwiającej dopuszczenie, jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, wartość budowli będących w posiadaniu Skarżącej ustalono na podstawie deklaracji złożonej przez Skarżącą na 2007 r., decyzji określającej Skarżącej wysokość podatku od nieruchomości na 2008 r. oraz pisma wyjaśniającego T.. z o.o. to jest nabywcy budowli od Skarżącej, z 30 września 2009 r. Zdaniem Burmistrza W., z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że linie telekomunikacyjne, jako sieci techniczne są budowlą, a zarazem środkiem trwałym, którego wartość jest określana zgodnie z przepisami regulującymi amortyzację. Ta właśnie wartość budowli jest podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jeżeli zatem na potrzeby amortyzacji wycenia się środek trwały w postaci kanalizacji i kabla, to ta sama wartość powinna być wykazana w deklaracji na podatek od nieruchomości, jako podstawa opodatkowania budowli - linii telekomunikacyjnej. Mając powyższe na uwadze organ przyjął wartość budowli z pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. i decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego Spółki w 2008 r. jako podstawę do określenia wysokości zobowiązania podatkowego za styczeń 2009 r, uznając, że Spółka pomniejszyła wartość budowli w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2009r. o linie kablowe. W dniu 6 maja 2010 r. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania w podatku od nieruchomości za 2009 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 oraz art. 191 O.p. Zdaniem Skarżącej, w zakresie, w jakim organ nie podzielił jej stanowiska tj. w zakresie, w jakim powinien ustalić, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustalić wartość tych linii, postępowanie podatkowe - choć formalnie wszczęte i formalnie prowadzone - nie było prowadzone "materialnie". W uzasadnieniu wskazała, że organ nie przedstawił przekonujących dowodów, na podstawie których ustalił okoliczności mające znaczenie dla wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Skoro organ uznał, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są sieciami technicznymi i z tego powodu podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, to pierwszoplanowym etapem rozstrzygnięcia organu podatkowego w przedmiotowej sprawie powinno być, zdaniem Spółki, ustalenie, czym są sieci techniczne jako budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem organ powinien dokonać wykładni art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w zakresie, w jakim przepis ten wskazuje sieci techniczne jako przykład budowli. Brak wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w tym zakresie miał wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwił wyznaczenie przedmiotu dowodzenia w sprawie, a w konsekwencji doprowadził do błędnej kwalifikacji prawnej linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Co więcej, zdaniem Spółki, organ podatkowy nie przedstawił dowodu, że linia kablowa jest choćby w jednym punkcie przymocowana trwale, przyspawana lub wbudowana w kanalizację, (która niewątpliwie jest budowlą). Spółka stwierdziła, że sporne linie kablowe można wyjąć z kanalizacji, nie naruszając ich istoty, tj. nawet po wyjęciu z kanalizacji mogą służyć do przesyłu sygnału. Nie wiadomo zatem, na jakiej podstawie organ dokonał wymiaru zobowiązania podatkowego, skoro nie przedstawił dowodów, na podstawie których ustalił okoliczności mające znaczenie dla wysokości zobowiązania podatkowego. Przede wszystkim organ podatkowy, przyjmując, że linie kablowe są budowlą, nie ustalił jaka jest wartość tych "budowli". W ocenie Spółki, organ naruszył zatem w sposób rażący art. 122 oraz art. 180, art. 187 § 1, art. 191 O.p. przez dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie nieobowiązującej już deklaracji podatkowej, bez podjęcia czynności dowodowych na wskazane wyżej okoliczności skutkujące podatkowo na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jej zdaniem, decyzja narusza również art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 210 § 4 O.p. Zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji zostało zbudowane w taki sposób, że narusza zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych (art. 121 O.p.) oraz zasadę przekonywania (art. 124 O.p.). W zakresie natomiast uzasadnienia faktycznego, jego wadliwość wynika z tego, że organ w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego. Nie miał zatem "materiału", w oparciu o który mógłby sporządzić uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji, nie przeprowadził ani oględzin, ani też nie powołał biegłego. Z kolei w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji pominął on przepisy prawa budowlanego, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zdaniem Skarżącej, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej mogłyby być uznane za budowle (w tym ewentualnie za sieci techniczne lub sieci uzbrojenia terenu), o ile spełniają kryteria podanej wyżej definicji wyprowadzonej z całokształtu przepisów ustawy - Prawo budowlane i nie są jednocześnie budynkami lub obiektami małej architektury. Uznanie linii kablowych za budowle wymagałoby więc stwierdzenia, że są one połączone z gruntem w sposób trwały lub - pomimo braku trwałego połączenia z gruntem - ich gospodarcze przeznaczenie polega na użytkowaniu w danym miejscu, poza przestrzenią innych obiektów. Z pewnością w przypadku linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej brak jest trwałego związania tychże linii kablowych z gruntem, a ponadto są one użytkowane w przestrzeni innego obiektu, tj. w kanalizacji kablowej, która z kolei niewątpliwie jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są zatem obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a zatem nie mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są również instalacjami lub urządzeniami stanowiącymi całość techniczno-użytkową z kanalizacją. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie wyjaśniają, jak należy rozumieć to, że urządzenia lub instalacje winny stanowić z budowlą "całość techniczno-użytkową". Przyjąć należy, iż "całość techniczna" oznacza ścisłe fizyczne powiązanie między budowlą a urządzeniem lub instalacją. Urządzenie i instalacja muszą stanowić "fizyczną całość" z budowlą. Linia kablowa z pewnością nie jest fizycznie połączona z kanalizacją, przede wszystkim dlatego, że można ją o tyle swobodnie wprowadzać i usuwać z kanalizacji, że nie będzie naruszona ani integralność fizyczna kanalizacji, ani integralność fizyczna kabla. Można powiedzieć, że linia kablowa umiejscowiona w kanalizacji kablowej ma identyczny status jak maszyny ustawione w hali fabrycznej. Kanalizacja kablowa zapewnia jedynie przestrzeń do umieszczenia linii kablowych, tak jak hala fabryczna stanowi przestrzeń do ustawienia maszyn. Linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są również urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym w sposób zapewniający korzystanie z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Skoro zatem linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniających jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Decyzją z [...] listopada 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podtrzymując stanowisko, że linie telekomunikacyjne, jako sieci techniczne stanowią budowlę i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Kolegium wskazało, że w sprawie niesporna jest powierzchnia opodatkowanych gruntów i budynków. W jego ocenie wątpliwości Skarżącej wzbudza opodatkowanie budowli - sieci technicznych w postaci kanalizacji i kabla. Zasadniczo nie ma sporu co do usytuowania kanalizacji kablowej, braku trwałego fizycznego połączenia między kanalizacją kablową a kablami w niej umieszczonymi, możliwości wymiany, wyjęcia bądź włożenia kabla bez ingerencji w istniejącą kanalizację kablową. Spór dotyczy tego, czy kable telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej bez ich fizycznego z nią połączenia są budowlą lub jej częścią w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z obowiązującymi w 2009 r. przepisami, budowlą był obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymagało zatem stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego - który jest katalogiem otwartym, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Problematykę tę w odniesieniu do kanalizacji technicznej zajmowały się niejednokrotnie sądy administracyjne (np. wyrok NSA z 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2049/09). Skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla (...)." Wprowadzenie w 2010 r. do Prawa budowlanego art. 3 pkt 3a stanowi nowość normatywną, zmieniająca treść dotychczas obowiązującej regulacji, nie zmienia zatem powyższego stanowiska w odniesieniu do roku 2009. Stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji było zatem słuszne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji było stosowne. Nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym, polegające na zaniechaniu przez organy podatkowe zbadania dokumentów źródłowych, dotyczących wartości obiektu, nie miały wpływu na wynik sprawy, strona nie podniosła bowiem argumentów, które mogłyby w sposób jednoznaczny podważyć przyjętą przez organ podatkowy podstawę opodatkowania jako nieodpowiadającą podstawie obliczania amortyzacji. Wskazywała jedynie na okoliczności, które mogłyby wpłynąć na tę wartość, jednak nie podnosiła, iż faktycznie miały one miejsce w tej sprawie. Ponadto trzeba podkreślić, że w analizowanej sprawie Burmistrz W. bezskutecznie wzywał Spółkę do przedstawienia określonych dowodów, m. in. potwierdzających sprzedaż budowli oraz dokumentacji budowlano-architektonicznej linii kablowych. To na organach podatkowych spoczywa obowiązek zebrania z urzędu wszystkich dowodów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Obowiązek ten nie ma jednak charakteru absolutnego, a tym samym nie oznacza, że w niektórych sytuacjach strona zwolniona jest od dowodzenia i wykazywania okoliczności, na które się powołuje lub które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie a w rezultacie prawidłowo określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 3, art. 188 oraz art. 191 O.p., gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby, że: a) linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tj. że zaistniał przedmiot opodatkowania), b) ich wartość odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji za poprzedni rok podatkowy; 2) art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych 3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. la ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 4) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji a także zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 9 marca 2012 r. Skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania z urzędu. Wyjaśniła, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie ze skargi konstytucyjnej Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. (sygn. akt SK 21/07), skarg konstytucyjnych Elektrowni "Rybnik" S.A. (sygn. akt SK 19/10, SK 20/10, SK 21/10, SK 24/10) oraz pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach do Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt P 33/09) oraz skargi konstytucyjnej złożonej przez Skarżącą w zakresie art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w dniu 23 września 2010 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w związku z postępowaniami przed Trybunałem Konstytucyjnym dotyczącymi konstytucyjności przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie oczekując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowe. W pismach z 6 listopada 2012 r. stanowiących załączniki do protokołu rozprawy, pełnomocnik Skarżącej uzupełniając zarzuty skargi podniósł, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 122, art. 187 § 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo stwierdzenia przez organ odwoławczy nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym, polegających na zaniechaniu zbadania przez ten organ dokumentów źródłowych dotyczących wartości obiektów oraz błędne uznanie, że uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy. Jego zdaniem, organ odwoławczy stwierdził istnienie uchybień w postępowaniu dowodowym, jednakże uznał, że decyzja jest prawidłowa, co pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 122 i art. 187 § 1 O.p. nakazującymi także organowi odwoławczemu podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrać materiał dowodowy. Nie można bez popadania w sprzeczność uznać na tle wymienionych przepisów, że nieprawidłowe jest zaniechanie zbadania dokumentów źródłowych, równocześnie uznając, że zaniechanie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Skoro obowiązki z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obciążają także organ drugiej instancji, który zauważył braki w materiale dowodowym, to powinien on uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 233 § 2 O.p. albo uzupełnić materiał dowodowy na zasadzie art. 229 O.p. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił też decyzji, że organ odwoławczy nie ustalił podstawy faktycznej i prawnej obciążenia Skarżącej podatkiem od budowli należących do innego podatnika o wartości ponad 8 mln zł. Wskazał, że z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że Burmistrz W. przyjął, iż w 2009 r. Skarżąca nie zadeklarowała jako budowli spornych linii kablowych i związku z tym za styczeń 2009 r. obliczył wartość podstawy opodatkowania, przyjmując dane z deklaracji pierwotnej za 2007 r. - kwotę 21.874.129 zł, którą uznał za wartość budowli podlegających opodatkowaniu. Ponieważ równocześnie organ wskazał, że za styczeń 2009 r. Skarżąca zadeklarowała kwotę 14.139.474,61 zł, jako wartość budowli do opodatkowania, zatem wartość spornych linii kablowych została ustalona na kwotę ok. 7,7 mln zł. Trzymając się powyższych ustaleń, organ pierwszej instancji stwierdził, że Skarżąca za okres luty - grudzień 2009 r. zadeklarowała kwotę 252.208,62 zł, co miało związek ze sprzedażą infrastruktury do T. Sp. z o.o. Zdaniem organu pierwszej instancji wartość budowli zadeklarowana przez nabywcę T. Sp. z o.o. do opodatkowania w 2009 r. również w znaczący sposób odbiegała od wartości budowli deklarowanej przez Skarżącą przed sprzedażą. Skoro zaś organ stwierdził, że Skarżąca nie zadeklarowała spornych linii kablowych do opodatkowania, to oznacza to, iż chodzi o różnicę pomiędzy wartością zadeklarowaną przez T. Sp. z o.o. a wartością wykazaną w deklaracji Skarżącej, a mianowicie 14.139.474,61 zł, uwzględniając budowle pozostałe Skarżącej po sprzedaży o wartości 252.208,62 zł. Biorąc pod uwagę zestawienie T. Sp. z o.o., znajdujące się w aktach podatkowych, wspomniana różnica wynosi ok. 8,3 mln złotych. Pełnomocnik Skarżącej stwierdził, że organ pierwszej instancji do przyjętej przez siebie wartości spornych linii kablowych (ok. 7,7 mln zł) oraz kwoty budowli zadeklarowanych przez Skarżącą za okres luty-grudzień 2009 r. (252.208,62 zł) doliczył jeszcze kwotę ok. 8,3 mln zł stanowiącą różnicę pomiędzy wartością sprzedanych obiektów deklarowaną przez Skarżącą a wartością zadeklarowaną przez T. Sp. z o.o. Nie można bowiem racjonalnie przyjąć, że dla organu pierwszej instancji sporne linie kablowe były warte w styczniu 2009 r. ok. 7,7 mln zł, zaś w następnych miesiącach 2009 r. - ok. 16 mln zł. Tym samym, organ pierwszej instancji obciążył Skarżącą podatkiem za okres luty-grudzień 2009 r. od budowli, które sprzedała - w części niezadeklarowanej przez nabywcę. Organ odwoławczy zaakceptował z kolei bez żadnego wyjaśnienia takie rozstrzygnięcie. Ponadto, organ drugiej instancji powołał się w zaskarżonej decyzji na bezskuteczne wezwania Skarżącej do przedłożenia określonych dowodów. Pominął on jednak fakt, że w stosunku do Skarżącej wystosowano jedynie dwa wezwania. Drugie z nich z 13 lipca 2007 r. zostało uznane przez Burmistrza W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., za nieprawidłowe. W tych okolicznościach nieuprawnione jest powoływanie się przez organ odwoławczy na brak współpracy Skarżącej. Pełnomocnik Skarżącej wniósł również o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie na mocy art. 125 § 1 pkt 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." gdyż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy ze skargi konstytucyjnej, jaką w zakresie art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. złożyła Skarżąca (sygn. SK 25/12). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do wskazanej kognicji, Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez zaskarżoną decyzję przepisów art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy możliwości uznania kabli oraz kanałów kablowych, będące własnością Skarżącej związaną z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt. 3 i art. 3 pkt. 1 lit. a Prawa budowlanego w związku z art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. Skarga zarzuca skarżonej decyzji naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania wobec czego Sąd odnosi się kolejno do obu zarzutów. W pierwszej kolejności do naruszenia przepisów prawa materialnego. W przepisie art. 1a u.p.o.l. w pkt 1 wg stanu prawnego z tekstu jednolitego na dzień 1 września 2006 (Dz.U.2006.156.1118) stwierdzono, że użyte w ustawie określenie budowla oznacza - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast w tym samym czasowo stanie prawnym Prawo budowlane w art. 3 stanowiło: Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami c) obiekt małej architektury. Natomiast przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zmiana legislacyjna przez dodanie w art. 3 Prawa budowlanego pkt 3a, w którym wprowadzono nowy rodzaj obiektu budowlanego - "obiekt liniowy", w definicji którego wyraźnie wyłączono z pojęcia budowli i urządzenia budowlanego kable położone w kanalizacji kablowej miała miejsce od 17 lipca 2010 r. to jest od wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106 poz.675 ) W wyroku z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 809/09, Naczelny Sąd Administracyjny, dalej jako "NSA" odnosząc się do zmiany legislacyjnej, zwrócił uwagę, że zmianę tę uzasadniano koniecznością doprecyzowania przepisów, jednakże jest to nowość normatywna, zmieniająca treść dotychczas obowiązującej regulacji, choćby poprzez wprowadzenie nowej kategorii obiektu budowlanego. Sąd zwraca uwagę Skarżącej, że obowiązującym stanem prawnym dla ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2009 rok, był ten, który obowiązywał w roku 2009 - tym, a więc przed wejściem w życie cytowanej ustawy, komentowanej w przytoczonym wyroku NSA. NSA wyrokiem z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 858/09 stwierdził, że skoro użyte w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. terminy: obiekt budowlany oraz budowla nie zostały zdefiniowane w u.p.o.l., to należy odwołać się w tym obszarze do właściwych przepisów Prawa Budowlanego (tj. odpowiednio art. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 3 pkt 3). Definicja i wymienienie budowli zawarte w art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego mają charakter otwarty i przykładowy (dla łatwiejszego zidentyfikowania cech budowli ustawodawca wymienia pewne ich typowe przykłady, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury). W takim normatywnym pojęciu budowli mieszczą się niewątpliwie kanalizacje kablowe. Zgodnie z wydanym z upoważnienia art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa Budowlanego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U.Nr 219 poz. 186 4), kanalizacja kablowa, to: ciąg rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych (§ 3 pkt 5). Kanalizacja kablowa nie jest budynkiem ani też obiektem małej architektury, opisanym w art. 3 pkt 2 i art. 3 pkt 4 Prawa Budowlanego, nie wykracza poza zakres typowych i powszechnie znanych budowli, przykładowo tylko wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego, stąd zasadny jest wniosek, że kanalizacja kablowa stanowi budowlę, o której stanowi art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Na podstawie zaś jednoznacznego zapisu w art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego budowlami są sieci uzbrojenia terenu, a przez zapis art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. również dla prawa podatkowego. Na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1987 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, z późn. zm.) dalej jako "P.g.k." przez sieć uzbrojenia terenu rozumieć należy wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp.; - wszelkiego rodzaju (przywoływane) przewody, również i te, które służą celom telekomunikacyjnym( art. 2 pkt 11 P.g.k.). Z kolei sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego. Natomiast na podstawie powoływanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie wiadomo, że przewody telekomunikacyjne stanowić mogą: linie kablowe - ciąg połączonych kabli, linie kablowe nadziemne - umieszczone na podbudowie nadziemnej, linie kablowe podziemne - umieszczone bezpośrednio w ziemi ( § 3 pkt. 6 - 8 rozporządzenia); - przepisy § 4 i § 5 ust. 1 tego rozporządzenia wskazują, że linie kablowe (ciąg połączonych kabli) powinny być umieszczone w kanalizacji kablowej, z tym iż dopuszcza się również budowę linii kablowych podziemnych, gdzie kable położone mogą zostać w ziemi z zachowaniem odpowiednich parametrów głębokości i ostrzegania o ich lokalizacji. A więc z przepisów tych wynika, że linie kablowe w obszarze telekomunikacji mogą być umieszczane zarówno w kanalizacji kablowej jak i poza nią. Powyższe linie kablowe, jako postać "wszelkiego rodzaju przewodów", w tym przewodów telekomunikacyjnych, stanowią sieć uzbrojenia terenu, o której mowa w art. 2 pkt 11 P.g.k. i art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego Na podstawie powyższego NSA skonstatował, że: - sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego, a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.; - okoliczność faktyczna: czy dana sieć uzbrojenia terenu ułożona jest bezpośrednio w ziemi czy też w odpowiedniej kanalizacji kablowej, wobec treści art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego i art. 2 pkt 11 Prawa Budowlanego, które w tym przedmiocie milczą, nie ma w rozważanym obszarze żadnego znaczenia prawnego; - jeżeli telekomunikacyjne linie kablowe, stanowiące budowlę (art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego) jako sieć uzbrojenia terenu (art. 2 pkt 11 P.g.k.), umieszczone zostaną w będącej również budowlą (art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego) kanalizacji kablowej, nastąpi sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli, tzn. powstanie sieć uzbrojenia terenu umieszczona w kanalizacji kablowej; - na podstawie art. 3 pkt 1 lit b Prawa Budowlanego, obiektem budowlanym jest "budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami"; - wątpliwości może budzić użycie sformułowania "...całość techniczno-użytkowa wraz..."; - jednakże uwzględniając, że zwrot taki nie pojawia się w podobnym przepisie art. 3 pkt 1 lit. a Prawa Budowlanego (odnośnie do budynków), trzeba przyjąć, że powołane sformułowanie nie dotyczy związku budowli z instalacjami i urządzeniami, bo taki związek wynika z samej definicji tych instalacji i urządzeń; - ze względu na to, że budowle mają charakter zdecydowanie bardziej zróżnicowany niż budynki i często pozostają w funkcjonalnym związku, konieczne jest traktowanie jako jednego obiektu takich budowli, które stanowią całość techniczno użytkową; - obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit b Prawa Budowlanego, w zależności od konkretnego stanu faktycznego mogą być więc: budowle (art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego), budowle wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 9 Prawa Budowlanego) oraz traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle - pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno-użytkową (art. 3 pkt 1 lit. b. i art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego); - powyższe pojęcie obiektu budowlanego ma znaczenie dla prawa podatkowego, ponieważ, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowla oznacza w tej ustawie obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, natomiast na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. NSA przyjął zatem, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Podobną ocenę prawną przedstawił NSA m.in. w wyrokach z dnia: 13 maja 2010 r., o sygn. akt: II FSK 1932/09, II FSK 2142/09, II FSK 2167/08, II FSK 1117/09, II FSK 1581/09, II FSK 858/09, II FSK 1119/09, II FSK 1066/09, II FSK 252/09, II FSK 1584/09, II FSK 1931/09, II FSK 2143/09, II FSK 2168/08; 17 sierpnia 2010 r., o sygn. akt: II FSK 1601/09, II FSK 481/09, II FSK 482/09; 29 października 2010 r., o sygn. akt: II FSK 1010/09, II FSK 1011/10, II FSK 1078/10, II FSK 1464/09, II FSK 1649/10, II FSK 1468/09, II FSK 1231/09, II FSK 867/09, II FSK 1349/09; 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1499/09; 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1572/09; 19 stycznia 2011 r. o sygn. akt: II FSK 543/10, II FSK 1693/09; II FSK 743/10; 25 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1881/09; 13 kwietnia 2011 r., o sygn. akt: II FSK 1310/10, II FSK 144/10; 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 215/10. W zaprezentowaną linię orzeczniczą wpisują się też wyroki NSA z dnia 30 listopada 2010 r., o sygn. akt: II FSK 1422/09, II FSK 616/10 i II FSK 2120/09. Sąd podziela zaprezentowane przez NSA stanowisko i wobec tego nie uwzględnił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd uznał przy tym, iż rozstrzygnięcie niniejszego sporu nie wymaga oczekiwania na wyrok Trybunału Konstytucyjnego o zgodność art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP, stosownie do art. 193 ustawy zasadniczej. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie bowiem wskazywał, iż nie należy do jego kognicji określanie sposobu stosowania przepisu w odniesieniu do konkretnych stanów faktycznych. "Wykładnia przepisów należy bowiem do sądów jako organów powołanych do stosowania prawa poprzez ustalanie w sposób wiążący, że określona sytuacja faktyczna jest objęta hipotezą miarodajnej normy prawnej. Trybunał Konstytucyjny powołany jest zaś do kontroli zgodności aktów niższego rzędu z aktami hierarchicznie wyższymi" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 grudnia 2002 r., P 13/02, OTK ZU nr 7/A/2002, poz. 90). Ingerencja Trybunału jest możliwa tylko wtedy, gdy dany przepis, oceniany abstrakcyjnie i w oderwaniu od konkretnych sytuacji faktycznych, jest w takim stopniu wadliwy, że w żaden sposób i przy przyjęciu różnych metod wykładni nie daje się interpretować w sposób racjonalny i zgodny z Konstytucją. W tym przypadku, jak wskazano, możliwa jest interpretacja art. 1a pkt 2 u.p.o.l. w sposób racjonalny i w zgodzie z Konstytucją. Z tej przyczyny też Sąd podjął zawieszone postępowanie i nie uwzględnił wniosku Skarżącej o ponowne jego zawieszenie. Sąd zauważa natomiast, że niektóre z zarzutów naruszenia przepisów postępowania zasługują na uwzględnienie. Wbrew zasadom prowadzania postępowania podatkowego i w jego ramach postępowania dowodowego wyrażonych na gruncie przepisów art. 120, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 190 O.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustaliło w niebudzący żadnych wątpliwości sposób wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego sprawy, do których w sprawie podatkowej należą zwłaszcza te, które są istotne dla ustalenia podstawy opodatkowania. Z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika jednoznacznie, że podstawę opodatkowania dla budowali lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowali całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Wobec tego organ podatkowy, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. winien ustalić powyższą podstawę opodatkowania stosując przepisy ustawy o podatkach dochodowych regulujących amortyzację środków trwałych. Odsyłają one do wykazu stawek amortyzacyjnych będących załącznikiem do ustawy. Wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Organ podatkowy ma w tym zakresie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który to obowiązek wynika z treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Zgodnie z art. 187 § 1 O.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w rozumieniu tego przepisu oznacza, że organ podatkowy, rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć żadnego dowodu. Pominięcie dowodu może nasuwać wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości co do trafności oceny innych dowodów. Nie może bowiem stanowić dowodu dla wartości budowli w kolejnych miesiącach 2009 roku, wartość wskazana przez Skarżącą w deklaracji na rok 2007- my. Zaniechanie przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych Spółki, a więc dowodu podstawowego i istotnego z punktu widzenia prawidłowego i zgodnego z prawem określenia podstawy opodatkowania, stanowi w sprawie niniejszej naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza tym należy zauważyć, że jeśli organ nie określi podstawy opodatkowania w sposób określony w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l, oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powinien zachować się zgodnie z dyspozycją normy prawnej określonej w art. 4 ust. 7 u.p.o.l., w którym to przepisie normodawca wprost stanowi, że w sytuacji gdy podatnik nie określi wartości budowli lub określi ją w wysokości nieodpowiadającej wartości rynkowej organ podatkowy ustali tę wartość, powołując w tym celu biegłego. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że organ powyższego nie uczynił. Sąd orzekający w tej sprawie stwierdza uznał, że bez usunięcia wskazanej wady i bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób zupełny, nie jest możliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym, skargę jako usprawiedliwioną w tej części należało uwzględnić i w konsekwencji uchylić zaskarżoną decyzję. Ponownie orzekając w sprawie, organ II instancji ustali, w prawidłowy i zgodny z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wartość przedmiotu opodatkowania w przedmiotowej sprawie, po czym wyda, adekwatne do poczynionych w tej mierze ustaleń, rozstrzygnięcie, które uzasadni w sposób czyniący zadość wymogom określonym w przepisie art. 210 § 4 O.p. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono stosownie art. 152 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania oparte zostało na treści przepisów art. 200 w zw. z art. 205 § 4 p.p.s.a.