II SA/Gd 189/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.), Sędzia NSA Jacek Hyla, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody z dnia 6 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 29 października 2013 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego K. P. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 18 września 2008 r. inwestor – K. P. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę siedliska rolniczego wraz z budynkiem mieszkalnym z garażem, budynkiem gospodarczym, oczyszczalnią przydomową i studnią, na terenie działki nr [...] w B. Postanowieniem z dnia 30 października 2008 r. Starosta [...] zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie do czasu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na możliwość oddziaływania inwestycji na środowisko z uwagi na jej położenie w obszarze oddziaływującym na obszar Natura 2000 "P. Ł.". W dniu 16 kwietnia 2010 r. na wniosek inwestora podjęto zawieszone postępowanie. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. Starosta [...] zobowiązał inwestora do uzupełnienia braków oraz usunięcia nieścisłości w zawartości dokumentacji budowlanej, w terminie do dnia 20 maja 2010 r. Wnioskiem z dnia 13 maja 2010 r. inwestor wystąpił o zawieszenie postępowania z uwagi na związek planowanej inwestycji z granicami obszaru Natura 2000 i ewentualną koniecznością uzyskania decyzji środowiskowej dla całej inwestycji. W związku z tym, że w określonym terminie strony postępowania nie wniosły zastrzeżeń do zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwolenie na budowę, postanowieniem z dnia 5 lipca 2010 r. zawieszono ponownie przedmiotowe postępowanie administracyjne. Wnioskiem z dnia 27 maja 2013 r. inwestor wystąpił o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie pozwolenia na budową na działce nr [...] w B. Postanowieniem z dnia 29 października 2013 r. Starosta [...] podjął na wniosek inwestora przedmiotowe postępowanie. W uzasadnieniu wskazał, iż nie minęły 3 lata od otrzymania przez inwestora zawiadomienia o zawieszeniu postępowania, tj. od dnia 19 lipca 2010 r. w związku z czym zasadne było podjęcie zawieszonego postępowania. Z kolei decyzją z dnia 29 października 2013 r. Starosta [...], na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 3, art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego na budowę przedmiotowej inwestycji ze względu na nieuzupełnienie wniosku zgodnie z postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. Inwestor złożył w terminie odwołalnie od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz błędne przyjęcie, iż minął termin wyznaczony w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2010 r. do uzupełnienia wniosku. Zdaniem odwołującego się organ I instancji po podjęciu postępowania powinien był ponownie nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia braków, wyznaczając nowy termin do jego wykonania. Wojewoda [...] decyzją z dnia 6 lutego 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozpatrując odwołanie, Wojewoda [...] przywołał treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska (pkt 1). Bada także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi (pkt 2) oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie m.in. wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (pkt 3). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przy czym zgodnie z art. 103 k.p.a. w razie zawieszenie postępowania bieg terminów zostaje wstrzymany. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało zawieszone na wniosek inwestora postanowieniem z dnia 5 lipca 2010 r., celem uzupełnienia braków zgodnie z postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. Zatem inwestor w czasie zawieszenia postępowania, trwającego prawie 3 lata, miał czas by skompletować brakujące dokumenty i w momencie występowania z wnioskiem o podjęcie postępowania uzupełnić braki zgodnie z postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r., czego nie uczynił. W ocenie organu odwoławczego, w sytuacji wystąpienia inwestora o podjęcie postępowania bez jednoczesnego uzupełnienia braków zgodnie z postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r., Starosta [...] słusznie odmówił wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Skargę na opisaną decyzję Wojewody [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. P. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 103 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że upłynął termin wynikający z postanowienia z dnia 20 kwietnia 2010 r. nakładającego obowiązek usunięcia braków i nieprawidłowości w dniu podjęcia postępowania; 2) art. 6, 8 i art. 105 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez uznanie iż skarżący zobowiązany był z momentem podjęcia postępowania uzupełnić braki i nieprawidłowości wskazane w postanowieniu wydanym 3 lata wcześniej, które częściowo stały się nieaktualne i istniało wysokie prawdopodobieństwo nieaktualność co do pozostałych braków; 3) art. 98 k.p.a. poprzez nienależyte oznaczanie daty rozpoczęcia biegu terminu 3 letniego do podjęcia postępowania. Organ wskazał, iż termin ten biegnie od daty wydania postanowienia o zawieszeniu, a nie od jego doręczenia stronie; 4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w żaden sposób do zarzutów i twierdzeń skarżącego przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która to wadliwość uniemożliwia wyjaśnienie motywów podjętej decyzji w toku kontroli sądowoadministracyjnej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Skargę uznać należy za uzasadnioną, gdyż zdaniem Sądu organy administracji obu instancji dopuściły się zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego w postaci art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody [...] z dnia 6 lutego 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 29 października 2013 r. podjętą w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, mocą której odmówiono skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę siedliska rolniczego wraz z budynkiem mieszkalnym z garażem, budynkiem gospodarczym, oczyszczalnią przydomową i studnią, na terenie działki nr [...] w B. Przyczyną uzasadniającą rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było nieuzupełnienie przez inwestora na wezwanie organu braków projektu budowlanego. Organ odwoławczy podtrzymał to rozstrzygnięcie wyjaśniając, że wystąpienie inwestora o podjęcie postępowania bez jednoczesnego uzupełnienia braków zgodnie z postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. musiało skutkować decyzja odmowną. Podstawą materialnoprawną procedowania organów w przedmiotowej sprawie był przepis art. 35 ustawy Prawo budowlane, który w ust. 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie do treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). Przesłanką wydania na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowalnego decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę jest bezskuteczny upływ terminu usunięcia wadliwości złożonego projektu. Dla jego zastosowania niezbędne jest zatem ustalenie, że strona otrzymała zobowiązanie oraz, że miała ona realny termin na jego wykonanie. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji powziąwszy wątpliwości co do zgodności przedłożonego projektu z przepisami prawa budowlanego, w tym techniczno – budowlanymi zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku i projektu, wyznaczając w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2010 r., termin uzupełnienia wskazanych nieprawidłowości do dnia 20 maja 2010 r. Termin wyznaczony na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w celu usunięcia merytorycznych braków w projekcie budowlanym, winien zdaniem Sądu zostać określony w sposób, który umożliwi zobowiązanemu inwestorowi rzeczywistą realizację nałożonego na niego obowiązku. Właściwy organ, określając w postanowieniu, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości powinien mieć bowiem na uwadze zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasadę pogłębiania zaufania obywateli (art. 8) oraz zasadę udzielania informacji (art. 9). Termin ten powinien być ustalony tak, aby z obiektywnego punktu widzenia umożliwiał wnioskodawcy usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a zatem powinien być dostosowany do rodzaju tych nieprawidłowości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 432/09, LEX nr 569143 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga również, że termin określony w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie ma charakteru ani terminu prekluzyjnego, po upływie którego uprawnienie podmiotu wygasa, ani też charakteru terminu ustawowego, po upływie którego dokonana czynność jest bezskuteczna. W orzecznictwie przyjmuje się, że termin ten ma charakter procesowy (tak m.in. wyroki WSA z dnia 29 kwietnia 2008 r., II SA/Bk 45/08, z dnia 4 czerwca 2007 r. II SA/Kr 709/05 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też skoro długość terminu z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nie została określona przez ustawodawcę, w tym zakresie pozostawiono organowi swobodę decyzyjną, to przyjąć należy, że organ sam winien ją określić uwzględniając zakres i rodzaj nieprawidłowości podlegających usunięciu oraz obiektywne możliwości inwestora zadośćuczynienia tym obowiązkom. Termin ten może być na wniosek strony przedłużany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., VII SA/Wa 432/09 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, art. 35 ust. 3 może być przez organ stosowany w jednej sprawie ponownie (tak WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 25 lutego 2009 r., II SA/Gd 789/09 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na fakt, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie jest rozstrzygnięciem zaskarżalnym, organ administracji powinien przed podjęciem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, zweryfikować poprawność nałożonych tym postanowieniem obowiązków, aby móc ocenić nie tylko fakt wykonania bądź niewykonania obowiązków, lecz również to, czy adresat tych obowiązków miał realną możliwość ich wykonania. Postanowienie to ma bowiem umożliwiać inwestorowi usunięcie nieprawidłowości w celu uzyskania wnioskowanej przez niego decyzji i nie może być traktowane przez organ administracji jako instrument wykorzystywany przeciwko inwestorowi (por wyrok WSA z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 182/09 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie ma to szczególnie istotne znaczenie z uwagi na fakt, że organ I instancji zawiesił postepowanie w sprawie na wniosek inwestora postanowieniem z dna 5 lipca 2010 r., a więc już po upływie terminu zakreślonego do uzupełnienia braków dokumentacji projektowej. Odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, odwoływał się wyłącznie do upływu tego terminu, nie uwzględniając w ogóle zawieszenia postępowania. Nadto wskazać należy, że postępowanie w sprawie zostało podjęte, również na wniosek inwestora, postanowieniem z dnia 29 października 2013 r. i jednocześnie tego samego dnia została wydana decyzja rozstrzygająca wniosek. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, w sposób oczywisty organ I instancji naruszył art. 10 k.p.a., jako że nie zapewnił czynnego udziału w postępowaniu ani też nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. Uchybienia tego nie dostrzegł organ odwoławczy, ograniczając się do stwierdzenia, że strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w dniu 30 października 2008 r. i każdorazowo były informowane o zawieszeniu oraz podjęciu postępowania, zaś wobec nieuzupełnienia braków przez inwestora ponowne zawiadamianie stron nie miałoby wpływu na rozstrzygnięcie. Wskazane przez organ okoliczności, dotyczące początkowego okresu postępowania, nie mogą jednakże zmienić negatywnej oceny działania organu w momencie podejmowania postępowania w dniu 29 października 2013 r. Co więcej, organ odwoławczy nie naprawił uchybienia w zakresie art. 10 k.p.a., mimo że miał taką możliwość w toku postępowania odwoławczego. Wreszcie stwierdzić należy, że zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak decyzji Starosty [...] – jak słusznie podniesiono w skardze – nie spełnia wymogów art.107 § 3 K.p.a. Za takowe nie można uznać kilku zdawkowych zdań, stanowiących jedynie opis przebiegu postępowania w sprawie, tym bardziej, że decyzję poprzedziła procedura z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Organ wskazując braki projektu budowlanego powinien odnieść się konkretnie do wszystkich spornych kwestii stanowiących podstawę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, a nie stwierdzać ogólnie, że dokumentacja nadal obarczona jest wieloma brakami, wyszczególnionymi w postanowieniu, uniemożliwiającymi zatwierdzenie projektu budowlanego. Z uwagi na brak uzasadnienia tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, wymykają się spod kontroli sądowej, gdyż nie zawierają motywów w zakresie ustalenia, że dokumentacja zawiera braki i w związku z tym ma zastosowanie art. 35 ust. 3 in fine Prawa budowlanego. Art. 107 k.p.a. określa treść decyzji administracyjnej, zaliczając do jej części składowych m.in. rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Na zasadzie art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralny element decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego jej dyspozytywną część. Zasadniczym celem uzasadnienia prawnego jest natomiast wykazanie, że przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie jest wynikiem poprawnego logicznie procesu stosowania normy materialnej przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych. Dodać nadto trzeba, że na gruncie k.p.a. obowiązek uzasadniania decyzji powiązany jest z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji winno też spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który - sprawując kontrolę w oparciu o powołane na wstępie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści. Z tego też powodu Sąd nie może w niniejszej sprawie dokonać oceny złożonego przez inwestora wniosku i dokumentacji projektowej ani też wypowiedzieć się w kwestii nieprawidłowości w tym zakresie. Postulat prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego dotyczy decyzji organów obu instancji w równym stopniu. Wydanie decyzji z naruszeniem powyższych przepisów godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony, a nadto dotknięta tego rodzaju wadliwością decyzja wymyka się spod jakiejkolwiek kontroli, stąd uchybienie to musi być oceniane jako naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pk1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Sądu nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia art. 98 k.p.a. poprzez nienależyte oznaczanie daty rozpoczęcia biegu terminu 3 - letniego do podjęcia postępowania. Sposób obliczenia tego terminu w niniejszej sprawie nie miał bowiem żadnego wpływu na jej rozstrzygnięcie. Niemniej jednak wskazać należy, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że podjęcie postępowania w sprawie nastąpiło na wniosek złożony przed upływem trzech lat od daty doręczenia postanowienia o zawieszeniu, tj. 19 lipca 2010 r. Jednakże w postanowieniu o podjęciu postępowania organ I instancji uznał, że wniosek złożono przed upływem trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu, tj. 5 lipca 2010 r. W kwestii powyższej w doktrynie prezentowany jest pogląd, że termin trzech lat biegnie od daty doręczenia postanowienia o zawieszeniu postępowania. Wskazać jednakże należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że termin ten biegnie od daty wydania postanowienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r., I OSK 1180/11, z dnia 15 lutego 2011, I OSK 543/10, , a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w z dnia 13 grudnia 2013 r., I SA/Wa 720/13, z dnia 3 grudnia 2013 r., I SA/Wa 1624/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl i z dnia 17 października 2012 r., I SA/Wa 597/12, LEX nr 1240225). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela przedstawione powyżej stanowisko. Z tego też względu stwierdzić należy, że termin trzyletni w przedmiotowej sprawie rozpoczął bieg w dniu wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania na podstawie art. 98 § 1 Kpa, tj. w dniu 5 lipca 2010 r., a kończył się w dniu 5 lipca 2013 r. Wniosek o podjęcie postępowania złożony został natomiast w dniu 23 czerwca 2013 r. (data nadania). W konsekwencji stwierdzić zatem należy, że w sprawie niniejszej nie doszło w ogóle do naruszenia prawa przy podejmowaniu zawieszonego postępowania. W przedstawionych okolicznościach Sąd uznał, że rozstrzygające sprawę organy administracji naruszyły wskazany przepis prawa materialnego – art. 35 ustawy Prawo budowlane, w sposób istotny przepisy postępowania – art. 7 – 10 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., a nadto Wojewoda [...] naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej prawo. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił decyzje organów administracji obu instancji. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji winien zatem dokonać oceny przedłożonego przez inwestora wniosku wraz z projektem budowanym w świetle wymogów art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zgodzie z oceną prawną sformułowaną w uzasadnieniu. W związku z upływem terminu do wykonania zobowiązania nałożonego postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. organ I instancji, ponownie rozpatrując sprawę, powinien wydać nowe postanowienie w tym przedmiocie, uwzględniając wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku.