II GSK 1155/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 430/24 w sprawie ze skargi M. J. na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 27 lipca 2023 r. nr LLXVI/1387/23 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 430/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. J. na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 27 lipca 2023 r. nr LXVI/1387/23 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania. W punkcie wyjścia Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024, poz. 609, dalej "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd I instancji podkreślił, że kryterium interesu prawnego, o którym jest mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem. Zatem interes prawny, o którym jest mowa w ww. przepisie prawa wywodzić się musi z prawa materialnego administracyjnego. Ponadto Sąd podkreślił, że skarga wniesiona na podstawie tego przepisu prawa nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie daje uprawnienia do jej wniesienia. Składający skargę musi zatem wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi, przy czym nie mogą to być przepisy dotyczące zadań gminy. W ocenie Sądu I instancji to, że sytuacja ekonomiczna podmiotów posiadających miejsce zameldowania w Katowicach na pobyt stały lub czasowy, albo też rozliczających podatek dochodowy dla osób fizycznych w Katowicach oraz – w przypadku przedsiębiorców – których główne stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej znajduje się na obszarze wyznaczonych stref parkowania albo z główną siedzibą zarejestrowaną na obszarze Śródmiejskiej Strefy Płatnego Parkowania (ŚSPP) lub Strefy Płatnego Parkowania (SPP), została ukształtowana korzystniej przez zastosowanie preferencyjnych stawek w postaci abonamentu, wskazuje jedynie, że skarżący posiada interes faktyczny w uzyskaniu takiej samej bądź podobnej sytuacji ekonomicznej. Natomiast Sąd I instancji podkreślił, że interes faktyczny nie może być utożsamiany z interesem prawnym, o którym jest mowa w przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd I instancji podniósł również, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w postępowaniu prowadzonym w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1085/23 zakończonym prawomocnym wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2024 r. oddalającym skargę Prokuratora Okręgowego w Katowicach. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości wobec prawa w zakresie dokonywania opłat ze względu na status związany z miejscem zamieszkania albo prowadzenia działalności gospodarczej i mieści się w ramach delegacji z art. 13b ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 320). W świetle powyższego Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, wobec czego odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a."). Ze skargą kasacyjną od powyższego postanowienia wystąpił M. J., zaskarżając to postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa poprzez wadliwą wykładnię: 1. art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji w związku z uznaniem, że w sytuacji określonej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – strona nie posiada uprawniania do rozpoznania "sprawy" w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji przez właściwy Sąd, 2. art. 6 EKPC a to w związku z uznaniem, że w sytuacji określonej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – strona nie posiada uprawnienia do rozpoznania "sprawy" w rozumieniu art. 6 EKPC przez właściwy Sąd powołany ustawą, 3. art. 47 KPP a to w związku z uznaniem, że w sytuacji określonej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – strona nie posiada uprawnienia do rozpoznania "sprawy" w rozumieniu art. 47 KPP przez właściwy Sąd powołany ustawą co narusza normę art. 47 Karty Praw Podstawowych, 4. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 47 KPP, art. 6 EKPC, art. 45 ust. 1 Konstytucji poprzez chybioną wykładnię i uznanie, że interes prawny ograniczony jest w przedmiotowej sprawie wyłącznie do interesu administracyjnego podczas gdy ustawa nie przewiduje takiego ograniczenia, 5. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez chybioną wykładnię i pominięcie dyspozycji przepisu Konstytucji, że wszyscy winni być traktowani przez władze publiczne w sposób jednakowy, a nikt nie może być dyskryminowany przez władze publiczne z jakiejkolwiek przyczyny, w tym w zakresie dokonywania opłat i danin publicznych ze względu na status związany z miejscem zamieszkania albo prowadzenia działalności gospodarczej. Pismem procesowym z dnia 7 listopada 2024 r. skarżący wniósł o wyznaczenie rozprawy kasacyjnej. Odpowiadając na skargę kasacyjną Miasto Katowice wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Operując w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, które zgodnie z zasadą dyspozycyjności obowiązującą w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyznaczają granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia należy stwierdzić, że nie uzasadniają one twierdzenia, iż rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie postanowienia Sądu I instancji, którym odrzucono skargę strony na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 28 lipca 2023 r. nr LXVI/1387/23, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Źródła wnioskowania odnośnie do istnienia podstaw mających uzasadniać uchylenie kontrolowanego postanowienia – wbrew oczekiwaniom wyrażanym w skardze kasacyjnej – nie sposób bowiem jest upatrywać w twierdzeniu o naruszeniu przez Sąd I instancji wskazywanych przez stronę skarżącą przepisów prawa, a mianowicie, art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, art. 6 EKPC, art. 47 KPP, art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy zasadniczej. Zwłaszcza, że – co trzeba podkreślić – ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie może pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również – co nie mniej istotne – że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17). W tym też kontekście podkreślenia i zarazem przypomnienia wymaga, że konsekwencją zasady dyspozycyjności jest i to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13). Uwzględniając znaczenie konsekwencji wynikających z przedstawionych uwag wprowadzających oraz operując w granicach zarzutów stawianych w skardze kasacyjnej trzeba stwierdzić, że nie podważa ona – w tym zwłaszcza wobec deficytów konstrukcji jej zarzutów oraz ich uzasadnienia – zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. W tym też kontekście i zarazem w odpowiedzi na zarzuty z pkt 4. i pkt 5. petitum skargi kasacyjnej, na gruncie których strona skarżąca podważa prawidłowość rozumienia przez Sąd I instancji przepisów art. 47 KPP, art. 6 EKPC, art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, zarzucając błąd wykładni, wobec konstrukcji tych zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia – w tym wobec znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną, o czym była mowa na wstępie – wymaga przypomnienia, że błędna wykładnia prawa materialnego, to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, jest prawidłowe (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15). W świetle przedstawionego rozumienia błędu wykładni oraz koniecznych wymogów, którym powinien czynić zarzut stawiany na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. – co stanowi warunek jego merytorycznej oceny – w zakresie, w jakim strona skarżąca podnosi naruszenie wymienionych przepisów prawa przez błędną ich wykładnię, omawiane zarzuty należy uznać za nieskuteczne. Z uzasadnienia kontrolowanego postanowienia (s. 3 - 4) nie wynika bowiem, aby przepisy te stanowiły przedmiot jakiejkolwiek egzegezy prawniczej, czy też jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych – nie zostały nawet przywołane, jakkolwiek z wyjątkiem art. 32 ust. 1 ustawy zasadniczej, co nastąpiło w kontekście odnoszącym się do znaczenia konsekwencji wynikających z wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 1085/23, o czym mowa jeszcze dalej – w rezultacie których Sąd I instancji miałby wyrazić pogląd kwestionowany skargą kasacyjną, co prowadzi do wniosku o podjęciu polemiki z poglądem nieistniejącym, a w konsekwencji do wniosku o braku skuteczności zarzutów naruszenia wymienionych przepisów prawa przez błędną ich wykładnię. Nie ma również żadnych podstaw, aby podważać prawidłowość podejścia Sądu I instancji do rozumienia i zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 wymienionej ustawy – który stanowi wspólny mianownik zarzutów z pkt. 1. - pkt 4. petitum skargi kasacyjnej –wymaga przede wszystkim przypomnienia – albowiem nie jest to bez znaczenia z punktu widzenia kwestii, wokół której ogniskuje się istota spornego w sprawie zagadnienia – że z przywołanego przepisu prawa wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Podzielając prawidłowość podejścia Sądu I instancji do rozumienia pojęć, którymi na gruncie wymienionego przepisu prawa operuje ustawodawca, a mianowicie pojęcia "interesu prawnego lub uprawnienia" oraz pojęcia "naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia", jako – co trzeba podkreślić, albowiem strona skarżąca nie uwzględnia tego w dostatecznym stopniu – kwalifikowanego warunku legitymacji skargowej, o którym przepis ten stanowi – co siłą rzeczy, w tym również wobec deficytów uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku o braku zasadności zarzutów niewłaściwego zastosowania art. 45 ust. 1 ustawy zasadniczej, art. 6 EKPC, art. 47 KPP oraz art. 77 ust. 1 i ust. 2 ustawy zasadniczej (pkt 1. – 4. petitum skargi kasacyjnej) – należy w szczególny sposób zaakcentować, że "interes prawny lub uprawnienie", o których mowa powyżej, muszą wynikać z przepisów prawa materialnego i rekonstruowanych z nich konkretnych norm prawnych. To one są źródłem uprawnień i interesów prawnych (zob. np. wyrok TK z dnia 16 września 2008 r. w sprawie SK 76/06), co oznacza, że kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia istnienia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn., akt II OSK 3087/19). Co więcej, wymaga również – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – wykazania przez wnoszącego skargę istnienia tego rodzaju relacji, a mianowicie, wymaga wykazania istnienia wynikającego ze ściśle określonego przepisu prawa materialnego konkretnego interesu prawnego (w postaci konkretnego prawa podmiotowego o charakterze prywatnoprawnym, czy też publicznoprawnym), który miałby podlegać ochronie w związku z jego naruszeniem (zob. np. postanowienie NSA z dnia 19 października 2018 r., sygn. akt I OSK 3393/18). Jeżeli więc interes prawny, o którym jest mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej określonego podmiotu – w którą miałaby ingerować (wobec jej elementów regulacyjnych oddziaływujących na interes prawny skarżącego) uchwała (zarządzenie), o której stanowi wymieniony przepis prawa – a przy tym powinien być on osobisty (własny, indywidualny) oraz aktualny i realny – w tym również, jeżeli nie zwłaszcza, w tym rozumieniu omawianego pojęcia, że w dacie wejścia w życie uchwały lub zarządzenia organu gminy interes ten w danej sytuacji faktycznej i prawnej obiektywnie oraz rzeczywiście istnieje, co oznacza, że nie może być on hipotetyczny, czy też przewidywany w przyszłości – to o jego naruszeniu można wnioskować na tej (tylko) podstawie, gdy naruszenie to cechuje się bezpośredniością, aktualnością i realnością, a więc gdy skutkiem wejścia w życie jednego z wymienionych aktów organu gminy lub ich konkretnych postanowień jest rzeczywiste naruszenie istniejącego interesu stwarzając stan jego realnego zagrożenia, który musi również istnieć w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a nie tylko tworzyć zagrożenie wystąpienia tego naruszenia w przyszłości. Wobec powyższego, w tym wobec znaczenia konsekwencji wynikających z przepisu art. art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., które wyrażają się w tym, że ocena odnośnie do istnienia legitymacji skargowej stanowi konsekwencję naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 p.p.s.a., a co za tym idzie uprzedniej w relacji do niej oceny odnośnie do istnienia tego interesu prawnego lub uprawnienia, nie ma podstaw, aby twierdzić, że Sąd I instancji odrzucił skargę strony z naruszeniem art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zwłaszcza, gdy w korespondencji do przedstawionych argumentów podkreślić, że uprawnienie wynikające z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, co – wzmacniając tym samym argument o braku zasadności zarzutów niewłaściwego zastosowania art. 45 ust. 1 ustawy zasadniczej, art. 6 EKPC, art. 47 KPP oraz art. 77 ust. 1 i ust. 2 ustawy zasadniczej (pkt 1. - 4. petitum skargi kasacyjnej) – powoduje, że nawet ewentualna sprzeczność z prawem aktu (uchwały lub zarządzenia) organu gminy nie uzasadnia wniosku o istnieniu legitymacji skargowej, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Prezentowana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja nie dowodzi istnienia źródła rekonstrukcji konkretnego oraz przysługującego stronie skarżącej interesu prawnego (konkretnego prawa), w tym – jeżeli nie zwłaszcza – jego rzeczywistego naruszenia zaskarżonym aktem lub jego konkretnymi postanowieniami, co – jak podkreślono powyżej – wobec treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi kwalifikowany warunek legitymacji skargowej. Strona skarżąca nie wskazuje bowiem na żaden przepis prawa materialnego, który wobec jego treści i funkcji oraz relacji do kwestionowanych przez stronę postanowień uchwały Rady Miasta Katowice z dnia 27 lipca 2023 r. nr LXVI/1387/23 w sprawie ustalenia Śródmiejskiej Strefy Płatnego Parkowania (ŚSPP) lub Strefy Płatnego Parkowania (SPP) dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze miasta Katowice miały stanowić źródło – i zarazem podstawę – rekonstruowania interesu prawnego lub uprawnienia w przedstawionym powyżej rozumieniu tych pojęć, a co za tym idzie nie wskazuje, ani też nie wyjaśnia na czym miałoby polegać jego naruszenie cechujące się bezpośredniością, aktualnością i realnością. Deficyty stanowiska strony skarżącej prowadzą do wniosku, że zarzuty naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie mogły odnieść oczekiwanego przez nią skutku, co siłą rzeczy nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że nie jest również skuteczny – wobec tożsamym deficytów – zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy zasadniczej (pkt 5. petitum skargi kasacyjnej). Co więcej, o braku zasadności – a co za tym idzie o braku skuteczności – skargi kasacyjnej wniesionej w rozpatrywanej sprawie trzeba wnioskować również na tej podstawie, że strona skarżąca nie podważa stanowiska Sądu I instancji w zakresie odnoszącym się do znaczenia konsekwencji wynikających – zdaniem tego Sądu – z prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 1085/23, którym została oddalona skarga Prokuratora Okręgowego w Katowicach na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 27 lipca 2023 r. nr LXVI/1387/23 w sprawie ustalenia Śródmiejskiej Strefy Płatnego Parkowania (ŚSPP) lub Strefy Płatnego Parkowania (SPP) dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze miasta Katowice, co wobec argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (s. 4) wymagałoby – przy tym w relacji do art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, do którego skarga kasacyjna nie odnosi się, ani w jej petitum, ani też w jej uzasadnieniu – wykazania, że jakkolwiek co do zasady oddalenie skargi przez sąd administracyjny na ten sam akt organu gminy powoduje, że przepisu art. 101 ust. 1 przywołanej ustawy nie stosuje się, to jednak rozpoznanie skargi na tę uchwałę jest jednak dopuszczalne w zakresie odnoszącym się do naruszenia interesu prawnego skarżącego, który nie był przedmiotem orzekania w poprzedniej sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., II OSK 332/18; zob. również postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1333/10). Również więc wskazane deficyty nie są bez znaczenia dla wniosku, że skarga kasacyjna nie mogła odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą. Skarga kasacyjna nie podważa więc prawidłowości stanowiska Sądu I instancji odnośnie do braku wykazania, a w konsekwencji odnośnie do braku istnienia po stronie skarżącego interesu prawnego w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia, który miałby zostać naruszony w związku z ustaleniem uchwałą Rady Miasta Katowice z dnia 27 lipca 2023 r. nr LXVI/1387/23 stref płatnego parkowania. W korespondencji do argumentów odnoszących się do rozumienia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – w świetle których zarzuty jego naruszenia nie są trafne – za nie mniej uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się określone tym przepisem prawa przesłanki skutecznego wniesienia skargi na wymienioną uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 27 lipca 2023 r. W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, w związku z czym podlegała oddaleniu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. W odpowiedzi natomiast na wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zawarty w piśmie procesowym Rady Miasta Katowice z dnia 25 kwietnia 2025 r. trzeba stwierdzić, że nie zasługiwał on na uwzględnienie, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07).