II SA/Gd 583/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 25 sierpnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 kwietnia 2015 r. nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanej na przełomie marca i kwietnia 2014 r. tablicy reklamowej o treści [...]. na terenie działki nr [...] w miejscowości L., gmina Ż. Zaskarżoną decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 8 kwietnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał A. rozbiórkę samowolnie wybudowanej tablicy reklamowej o treści "[..]." usytuowanej na terenie działki nr [...] w miejscowości L., gmina Ż. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w wyniku dwukrotnych oględzin działki w dniach 28 sierpnia 2008 r. i 14 kwietnia 2014 r. stwierdzono, że znajduje się na niej tablica reklamowa. Protokoły oględzin przeprowadzonych w powyższych terminach wskazywały odmienne odległości od skrajnego pasa jezdni drogi krajowej nr 7 - 8,7 m – według pierwszych oględzin, a 10 m według drugich. Organ uznał, że tablica ta stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego na jego wybudowanie niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenia wymaganych prawem dokumentów w postaci ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza Gminy, a w przypadku jej uzyskania wykonanie czterech egzemplarzy projektu tablicy reklamowej, z kserokopią uprawnień projektanta, sporządzającego projekt, aktualnych na dzień sporządzania projektu oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec braku przedłożenia wskazanych dokumentów, na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, organ I instancji nakazał rozbiórkę opisanej wyżej tablicy reklamowej. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji wniesione przez A., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25 sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że zasadą jest prowadzenie robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady wprowadzają przepisy art. 29-31 w/w ustawy. Według organu odwoławczego, prowadzone postępowanie nie dotyczy sytuacji określającej wyjątek od powyższej zasady, albowiem odnosi się do wolnostojącej tablicy reklamowej, a nie zainstalowanej na istniejących obiektach budowlanych. Oględziny przeprowadzone w dniu 22 czerwca 2015 r. ujawniły, że na działce [...] zlokalizowana jest tablica reklamowa o treści "[...]" konstrukcji stalowej, wsparta na dwóch stalowych słupach z odciągami stalowymi z kształtowników stalowych, wewnątrz których na całej rozpiętości złożone zostały bloczki betonowe, które pełnią funkcję dociążającą podstawę po obu stronach. Zgodnie ze szkicem załączonym do protokołu oględzin odległość skrajnego elementu tablicy od drogi krajowej nr [...] wynosi 10 m, a od działki nr [...] 17 m. Wymiary tablicy wynoszą 5,20 m x 2,60 m. Wysokość górnej krawędzi tablicy od terenu 5,60 m. Wymiary podstawy (odciągów z kształtowników wypełnionych bloczkami betonowymi) wynoszą: 0,41 m x 0,5 m x 2,9 m każdy, rozpiętość pomiędzy kształtownikami wynosi 1,65 m. Każdy z kształtowników wypełniony jest bloczkami betonowymi. Analizując obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ wyjaśnił, że pozwolenia tego wymagają urządzenia reklamowe wolno stojące trwale związane z gruntem. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem istotne jest to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom zewnętrznym mogącym zniszczyć ustanowioną na nim konstrukcję. Nie ma znaczenia natomiast posiadanie fundamentów i ich zakotwienia w gruncie. Wyjaśniono, że o tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób, w jaki zagłębiono go w gruncie ani technika, w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu, konstrukcja i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa. Biorąc pod uwagę materiał dowodowy oraz orzecznictwo sądowe organ uznał, że podstawę obiektu, składającą się z 2 prostopadłościanów o długości 2,9 m i wysokości 0,5 m, wykonanych ze stalowych kształtowników, wypełnionych betonowymi blokami i rozpiętości pomiędzy nimi 1,65 m należy uznać za trwale związaną z gruntem. Na tej podstawie organ ocenił, że przedmiotem postępowania jest budowla - wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, którego budowa wymagała pozwolenia na budowę. W konsekwencji organ uznał postępowanie organu I instancji przeprowadzone w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane za prawidłowe. Odnosząc się do argumentów odwołania dotyczących zakwalifikowania przedmiotowego obiektu jako obiekt małej architektury organ uznał je za niezasadne. Uwzględniając definicję ustawową obiektu małej architektury organ uznał, że obiekt o wymiarach 5,20 m x 2,60 m i wysokości od terenu 5,60 m, rozpiętości pomiędzy podstawami 1,65 m, nie może zostać uznany za jest niewielki obiekt kultu czy architektury ogrodowej. W skardze na powyższą decyzję zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. błędną wykładnię przepisu art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane i w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że przedmiotowa tablica reklamowa nie jest obiektem małej architektury i konieczne było uzyskanie przez skarżącego pozwolenia na budowę; 2. błędną wykładnię art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 70 w zw. z art. 3 pkt 10 w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i w konsekwencji bezpodstawne zastosowanie art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że przedmiotowa tablica pozostaje trwale związana z gruntem, w związku z czym jest budowlą, a więc obiektem budowlanym, zaś jej montaż stanowi roboty budowlane, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, mimo wcześniejszego dwukrotnego ustalenia, że przedmiotowa tablica jest nietrwale związana z gruntem; 3. błędną wykładnię art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 7 w zw. z art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane nie ma zastosowania do tablic reklamowych będących budowlami oraz uznanie, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane dotyczy jedynie tablic reklamowych instalowanych na już istniejących obiektach; 4. błędną wykładnie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i w konsekwencji jego bezpodstawne zastosowanie, poprzez uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy wymagane było uzyskanie przez skarżącego pozwolenia na budowę oraz nakazanie rozbiórki przedmiotowej tablicy. II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wbrew zasadom logiki oraz prowadzenie postępowania ukierunkowanego z góry na wydanie decyzji negatywnej dla skarżącego, jak również w sposób powodujący obniżenie zaufania do władzy publicznej, a także poprzez uznanie przedmiotowej tablicy za trwale związaną z gruntem, mimo iż z protokołów oględzin wynikała okoliczność przeciwna; 2. naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie w drugiej instancji decyzji po raz pierwszy precyzyjnie określającej tablicę reklamową, a więc pozbawienie skarżącego prawa do odwołania i rozpoznania jego sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym, a także nieprzekazanie sprawy organowi pierwszej instancji; 3. naruszenie art. 136 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w całości, mimo iż było to konieczne w związku z wydaniem decyzji w pierwszej instancji w odniesieniu do bliżej nieokreślonej tablicy reklamowej i uchyleniem tej decyzji; 4. naruszenie art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się i nakazanie rozbiórki tablicy reklamowej, której to tablicy organ pierwszej instancji nie nakazał skutecznie rozebrać, z uwagi na brak jej precyzyjnego określenia; 5. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego; 6. naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez dokonywanie dowolnej i rozszerzającej wykładni przepisów ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji działanie bez podstawy prawnej i wykraczające poza granice prawa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 kwietnia 2015 r. i umorzenie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwany dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie uczyniono decyzję organu nadzoru budowlanego, który orzekając w trybie art. 48 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego w postaci tablicy reklamowej na działce nr [...] w miejscowości L. wybudowanego samowolnie, bez uzyskania pozwolenia na budowę. Kontrolując zaskarżone decyzje na gruncie przepisów prawa materialnego, w wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Zaś w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, ustawodawca określił katalog inwestycji, których wykonanie wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi administracji. Instytucja zgłoszenia jest złagodzeniem obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę w stosunku do wskazanych w ustawie robót budowlanych, stanowi ona wyjątek od zasady obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i dotyczy jedynie enumeratywnie wskazanych w art. 29 Prawa budowlanego przypadków. W tej sytuacji należało ocenić, czy organy prawidłowo zakwalifikowały przedmiotową tablicę reklamową i w konsekwencji czy właściwie zastosowały tryb przewidziany w art. 48 Prawa budowlanego. Skarżąca sformułowała bowiem zarzuty, że przedmiotowy obiekt stanowi zainstalowaną tablicę reklamową w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego bądź obiekt małej architektury przewidziany w art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego, zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Zakres zastosowania tego przepisu budzi wątpliwości interpretacyjne, które wielokrotnie były już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. W tym zakresie Sąd orzekający podziela ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, że instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r., II OSK 2989/12, z dnia 10 września 2010 r., II OSK 1360/09 i z dnia 11 maja 2012 r., II OSK 323/11, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z definicji zawartej w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że roboty budowlane to budowa, a także prace polegające przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Obiektami budowlanymi są budynki, obiekty małej architektury oraz budowle. Z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wynika natomiast, że budowlą są między innymi wolno stojące związane z gruntem urządzenie reklamowe. Przez wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, co stanowi element definiujący budowę (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego), należy również rozumieć usytuowanie w określonym miejscu obiektu, który został wykonany w częściach, następnie zmontowany, złożony w jedną całość na terenie budowy. Takie metody budowy (montażu) urządzeń reklamowych stosuje się coraz częściej w przekonaniu, że pozwoli to ominąć niektóre przepisy Prawa budowlanego (art. 3 pkt 3 i 6), a w konsekwencji wymóg uzyskania pozwolenia na budowę (por. A. Gliniecki, w: Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 328). O tym, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem w istocie decydują parametry techniczne takiego obiektu. Z faktu, że planowana inwestycja reklamowa ma charakter rozbieralny i składa się z typowych elementów składowych montowanych ze sobą w jedną całość, nie wynika jeszcze, że obiekt jest urządzeniem reklamowym, do którego odnosi się art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że ustawione na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary oraz sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej, stanowi budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt II OSK883/10; z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 514/10; z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1078/10, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., II OSK 323/11 i przywołane w nim wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012 r. II OSK 2558/10; z dnia 23 czerwca 2006 r. II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., II OSK 1331/08; z dnia 5 stycznia 2011 r., II OSK 25/10, z dnia 10 października 2010 r., II OSK 1596/09, z dnia 1 października 2009 r., II OSK 1461/08, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, aby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć, spowodować przesunięcie czy przewrócenie. Organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły, że tablica reklamowa jest trwale związana z gruntem, albowiem została posadowiona na gruncie w sposób zapewniający jej trwałości, stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Trwałe związanie z gruntem zapewnia bezpieczeństwo tego rodzaju obiektom, które ze względu na swoje gabaryty i działanie sił natury (wiatr) mogłyby ulec przewróceniu i doprowadzić do powstania szkód na osobie lub mieniu. Z tego też powodu obiekty reklamowe posadowione bezpośrednio na gruncie należało uznać za budowle. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że tablica reklamowa o treści "[...]" o konstrukcji stalowej, wsparta jest na dwóch stalowych słupach z odciągami stalowymi z kształtowników stalowych, wewnątrz których na całej rozpiętości złożone zostały bloczki betonowe, które pełnią funkcję dociążającą podstawę po obu stronach. Wymiary tablicy wynoszą 5,20 m x 2,60 m. Wysokość górnej krawędzi tablicy od terenu wynosi 5,60 m. Wymiary podstawy (odciągów z kształtowników wypełnionych bloczkami betonowymi) wynoszą: 0,41m x 0,5 m x 2,9m każdy, rozpiętość pomiędzy kształtownikami wynosi 1,65 m. Każdy z kształtowników wypełniony jest bloczkami betonowymi. Reklama wielkości 5,20 m x 2,60 m sięgająca wraz z wysokością konstrukcji wsporczej wysokości 5,60 m stanowi niewątpliwie budowlę. W tej sytuacji do niniejszego obiektu reklamowego nie znajduje zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wskazać należy, że użyty w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego termin "instalowanie" nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, lecz zawiera takie prace budowlane, które są związane z już istniejącym obiektem. Jeżeli wykonanie jakichś robót budowlanych ma być zakwalifikowane jako instalowanie, to wówczas powinno nastąpić przymocowanie (połączenie, przyłączenia) urządzenia instalowanego do innego obiektu w sposób pozwalający na jego odinstalowanie bez uszkodzenia bądź naruszenia struktury obiektu "podstawowego" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2013 r., I SA/Po 650/13, LEX nr 1423171). Organy obu instancji, analizując konstrukcję i sposób posadowienia przedmiotowego nośnika, prawidłowo stwierdziły, że jego wykonanie wymagało pozwolenia na budowę, jest to bowiem budowla w rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego, a nie urządzenie wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom skarżącej, brak jest również podstaw do uznania przedmiotowej budowli za obiekt małej architektury. Obiektem małej architektury zgodnie z art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego są niewielkie obiekty budowlane, w szczególności kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Przedmiotowy obiekt reklamowy nie stanowi obiektu małej architektury, ani z uwagi na rozmiary, ani z uwagi na cel jego posadowienia. Obiekty małej architektury wznoszone są w ramach zagospodarowania terenu o określonym charakterze. Wzniesienie obiektu reklamowego nie pełni takiej funkcji. Na rozłączność pojęcia "obiekt małej architektury" oraz "tablica reklamowa" wskazuje także unormowanie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2015 r. poz. 199), zgodnie z którym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. W rozpatrywanej sprawie przeszkodę do zalegalizowania przedmiotowego nośnika reklamowego był brak wykonania nałożonych na inwestora w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowalnego obowiązków przedłożenia wskazanych dokumentów. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, czyli orzeka się rozbiórkę. Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z prawem. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji na gruncie przepisów prawa procesowego, należy wskazać, że organy nadzoru budowlanego - w takim zakresie, który był niezbędny dla możliwości legalnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy - zgromadziły pełny materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy w następstwie jego wszechstronnej oceny. Tym samym należycie wywiązały się z obowiązków nałożonych przepisami rządzącymi gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Zgodnie z zasadami rządzącymi postępowaniem administracyjnym sprawa administracyjna rozpoznawana jest merytorycznie przez dwie instancje administracyjne, dlatego też ewentualne uchybienia procesowe, których zakres nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i nie uzasadnia ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji, mogą zostać naprawione na etapie rozpoznawania sprawy przez organ II instancji. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie, gdzie organ I instancji pomimo właściwego przeprowadzenia oględzin obiektu wybudowanego na działce nr [...] w L. nie opisał w rozstrzygnięciu jego wymiarów, co nie powodowało jednak wątpliwości co do tożsamości obiektu stanowiącego przedmiot procedowania w sprawie. Usunięcie tego uchybienia nastąpiło w postępowaniu odwoławczym, gdzie na podstawie kolejnych oględzin przeprowadzonych w dniu 22 czerwca 2015 r. ustalono wymiary tablicy reklamowej i jej odległość od drogi. Wbrew twierdzeniom skarżącej, zaskarżona decyzja nie narusza zakazu określonego w art. 139 k.p.a., ani wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Pomimo braku precyzyjnego określenia parametrów tablicy reklamowej podlegającej rozbiórce przez organ I instancji, uchybienie to nie miało wpływu na wadliwość rozstrzygnięcia i nie uzasadniało uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ. Na działce nr [...] zlokalizowana jest tylko jedna tablica reklamowa "[...]" i brak dokładnego opisania tablicy reklamowej w żaden sposób nie wyłączał możliwości wykonania orzeczonego nakazu rozbiórki, co miałoby miejsce, gdyby na tej działce znajdowało się więcej tablic reklamowych. Uwzględniając niewątpliwą tożsamość obiektu będącego przedmiotem rozpoznania przez organ I i II instancji uchybienie organu I instancji mogło zostać naprawione przez organ odwoławczy bez szkody dla uprawnień procesowych strony skarżącej. Decyzja organu odwoławczego dotyczy dokładnie tego samego przedmiotu postępowania - nośnika reklamowego położonego na działce na [...] i została wydana na tej samej podstawie faktycznej i prawnej. Decyzja ta opisuje przedmiot sprawy usuwając tym samym uchybienia organu I instancji. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.