I SA/Gl 1075/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionego odpisu dokumentu z akt sprawy z uwagi na brak ważnego interesu oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej: K.p.a.), po rozpoznaniu zażalenia A Sp. z o.o. z siedzibą w L.(dalej: Spółka, skarżąca) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta D. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] nr [...] odmawiające wydania uwierzytelnionego odpisu dokumentu z akt sprawy. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji odmówił wydania uwierzytelnionego odpisu metryki z akt sprawy z uwagi na brak ważnego interesu strony. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik Spółki, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy lub alternatywnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów procesowych skutkujące sporządzeniem niepełnego uzasadnienia oraz błędnym uznaniem, że nie zachodzą przesłanki do wydania dokumentu. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy najpierw omówił zagadnienie udostępniania stronie postępowania akt sprawy uregulowane w rozdziale 3 K.p.a. w art. 73 i 74. Następnie wskazał, że w orzecznictwie odróżnia się nakazaną prawem czynność organu udostępnienia stronie akt sprawy od czynności udostępnienia akt sprawy we wskazanej przez stronę formie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 182/11 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 324/08). Zdaniem organu odwoławczego obowiązujące przepisy nie dają podstawy do sporządzenia przez organ kserokopii akt sprawy i doręczenia tych kserokopii stronie postępowania. Przesądzają o tym przepisy art. 73 § 1 i 1a K.p.a., w myśl których udostępnianie akt polegające na sporządzeniu kopii akt sprawy może być dokonane przez stronę wyłącznie w lokalu organu administracji publicznej (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 listopada 1996 r., sygn. akt I SA/Lu 139/96; z dnia 29 marca 2001 r., sygn. akt II SA 2580/00; z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1462/10; z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2290/17). Dalej organ odwoławczy wskazał, że dopuszcza się jednak przesłanie stronie uwierzytelnionych odpisów, jeśli okoliczności pozwalają uznać takie żądanie za uzasadnione ważnym interesem strony. Pojęcie ważnego interesu strony nie zostało w przepisach K.p.a. zdefiniowane. Rozpatrując zgłoszone na podstawie art. 73 § 2 K.p.a. żądanie organ dokonuje więc oceny, czy w danej sprawie, ze względu na okoliczności postępowania lub potrzeby strony ważny interes strony zaistniał. W orzecznictwie przyjęto, że "ważnego interesu strony nie można uzasadniać tylko koniecznością posiadania uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt dla potrzeb prowadzonego postępowania lub w celu ich wykorzystania w innych postępowaniach. Należy bowiem jeszcze wykazać, że nie ma się możliwości samodzielnego sporządzenia odpisów z akt sprawy w trybie art. 73 § 1 i 1a K.p.a. (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. III SA/Po 945/17, Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach o sygn. akt: I OSK 1319/06, II OSK 2063/10 i II OSK 693/14). Organ odwoławczy uznał, że Spółka nie wykazała ważnego interesu w wydaniu jej uwierzytelnionych kopii dokumentów. Prawidłowo organ pierwszej instancji wskazał, że nie wykazano braku możliwości samodzielnego sporządzenia żądanych odpisów, a sama chęć posiadania przez stronę dokumentów uwierzytelnionych nie stanowi o jej ważnym interesie. Innych powodów strona nie wskazała także w zażaleniu. Ciężar wykazania ważnego interesu spoczywa na stronie wnioskującej i nie można żądać, by organ administracji, z racji innego obowiązku - ustalenia stanu faktycznego (art. 77 §1 K.p.a.), poszukiwał okoliczności uzasadniających ważny interes strony. Brak zatem wykazania ważnego interesu w stosunku do żądania sporządzenia, uwierzytelnienia i wysłania dokumentu z akt sprawy profesjonalnemu pełnomocnikowi procesowemu uzasadniał odmowę uwzględnienia żądania. Organ odwoławczy za bezzasadne uznał zarzuty niepełnego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, gdyż wskazano w nim wyraźnie podstawę prawną i faktyczną oraz motywy podjętego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zaznaczył, że czym innym jest poświadczenie sporządzonych przez stronę odpisów, a czym innym wykonanie kopii przez organ i przesłanie ich stronie postępowania. Natomiast powoływane przez Spółkę wyroki dotyczą innej sytuacji procesowej. W niniejszej sprawie odmowa przesłania kopii akt nie ogranicza prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, ponieważ strona lub jej pełnomocnik bądź pełnomocnik substytucyjny mogą przeglądać akta sprawy w siedzibie organu administracji, w którym akta te znajdują się. W skardze, na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 15 K.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu pierwszej instancji, bez przeprowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez niezasadne przyjęcie na skutek powielenia stanowiska organu pierwszej instancji, że na gruncie sprawy zaistniały przesłanki uzasadniające odmowę przesłania skarżącej uwierzytelnionego odpisu metryki akt sprawy; 2. art. 138 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, pomimo naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego wskazanych w zażaleniu; tj. art. 124 § 2 K.p.a., art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 §1 K.p.a., art. 8, 9 i 10 § 1 K.p.a., art. 11 K.p.a. oraz art. 73 § 2 K.p.a. 3. art. 73 § 2 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w stanie faktycznym sprawy nie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie stronie uwierzytelnionego odpisu metryki z akt sprawy i w konsekwencji nie wydanie tego dokumentu. Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wywodził, że rozpoznając odwołanie organ odwoławczy przede wszystkim nie rozpoznał sprawy w rozumieniu art. 15 K.p.a. dopuszczając się tym samym naruszenia zasady dwuinstancyjności. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1409/06). Natomiast organ odwoławczy nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego. Dalej pełnomocnik skarżącej podniósł, że organ odwoławczy nie odniósł się w pełni do wszystkich zarzutów odwołania, w szczególności naruszenia art. 7,8,9,11 K.p.a., co do których w ogóle nie podjął żadnych rozważań. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ w sposób lakoniczny rozpatrzył zarzuty naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., 77 K.p.a. i art. 124 § 2 K.p.a. Zdaniem autora skargi organ odwoławczy w całości powielił ustalenia i stanowisko organu pierwszej instancji, pomimo, iż jak podnosiła skarżąca odmowa wydania dokumentu świadczyć może o tym, że organ pierwszej instancji nie założył metryki w przedmiotowej sprawie. Natomiast organ odwoławczy nie poczynił ustaleń w zakresie czy i w jakiej formie/formach była prowadzona metryka akt niniejszego postępowania stosownie do art. 66 a § 1 K.p.a. W ocenie pełnomocnika skarżącej organ odwoławczy utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy naruszył art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. Organ powinien bowiem uwzględnić argumentację strony skarżącej. Dalej pełnomocnik skarżącej wywodził, że zgodnie z utrwalonym w judykaturze i w piśmiennictwie poglądem ważnym interesem strony, o którym mowa w art. 73 § 2 K.p.a., może być posiadanie uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych tak dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, jak i w celu ich wykorzystania w innych postępowaniach prawnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lutego 2012 r., sygn. II SA/Wa 2085/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2118/12; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 15, Warszawa 2017, Legalis). Pełnomocnik podkreślił, że skarżąca prezentuje pogląd, iż nie zaistniały żadne przesłanki uzasadniające odmowę wydania uwierzytelnionego odpisu metryki akt sprawy. Skarżąca wskazała na ważny interes jakim było uzyskanie dokumentu na potrzeby postępowania administracyjnego toczącego się w przedmiotowej sprawie. Ponadto obowiązujące przepisy K.p.a. nie przewidują możliwości odmowy wydania uwierzytelnionych kserokopii dokumentów z uwagi na możliwość nieograniczonego dostępu do akt sprawy, bowiem dostęp do akt sprawy oraz wydanie uwierzytelnionych kopii są różnymi instytucjami prawnymi i nie są ze sobą współzależne i konkurencyjne. W konsekwencji, zaskarżone postanowienia naruszają art. 73 § 2 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bowiem nie zostały spełnione żadne przesłanki negatywne wskazane w powołanym przepisie. W ocenie pełnomocnika skarżącej odmowa przesłania uwierzytelnionego odpisu aktualnej metryki akt sprawy stanowi nie tylko naruszenie prawa do jej uzyskania, ale także naruszenie zasady udzielania informacji zawartej w art. 9 K.p.a. oraz stanowi uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, co wynika z art. 10 § 1 K.p.a. Pełnomocnik skarżącej nie zgodził się z organem odwoławczym, że organ pierwszej instancji zawarł w wydanym postanowieniu szczegółowe uzasadnienie faktyczne, gdyż nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Dlatego nie jest możliwa weryfikacja wydanego postanowienia z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 K.p.a. Zatem organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 124 K.p.a. Ponadto organ ten naruszył także treść art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sprawy jest zbadanie legalności przez orzekające w sprawie organy odmowy uwzględnienia wniosku pełnomocnika strony skarżącej z dnia 4 czerwca 2018 r. o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionego odpisu metryki. Na wstępie rozważań należy wskazać, że strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony (art. 73 § 2 K.p.a.) Jak uzasadnił pełnomocnik uwierzytelniony odpis metryki ma umożliwić stronie czynny udział w postępowaniu, co wynika z art. 10 K.p.a. Dalej we wniosku pełnomocnik wskazał, że ważnym interesem dla strony jest posiadanie uwierzytelnionego odpisu aktualnej metryki akt sprawy na potrzeby postępowania administracyjnego toczącego się w przedmiotowej sprawie. Sąd wskazuje, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, iż w przypadku wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii powstają nowe dokumenty, które strona może wykorzystać poza prowadzonym postępowaniem. Z tych względów organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest zbadać, czy żądanie strony jest uzasadnione jej ważnym interesem (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2997/12; z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 64/11 – wszystkie wyroki powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podstawę do ustalenia, czy żądanie strony jest uzasadnione jej ważnym interesem, stanowić będą na ogół dane uzyskane od strony postępowania. Przy czym żądanie musi być skonkretyzowane w stopniu umożliwiającym organom ocenę jego zasadności w realiach danej sprawy. (por. np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1660/16 oraz z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1557/12). Z tych względów, organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest zbadać, czy żądanie strony jest uzasadnione jej ważnym interesem (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 64/11). Również w doktrynie podkreśla się, że to czy interes jest ważny można ustalić dopiero po jego konkretyzacji, a sama chęć posiadania dokumentów uwierzytelnionych nie stwarza takiej możliwości (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 328). W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, że strona nie wykazała ważnego interesu w uzyskaniu uwierzytelnionego odpisu metryki. Sąd w tym składzie przyłącza się do tych poglądów judykatury, w których wskazuje się, że uzasadnianie istnienia ważnego interesu strony li tylko koniecznością posiadania uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych, czy to dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, czy to w celu ich wykorzystania w innych postępowaniach prawnych jest niewystarczające. Żądając wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów należy jeszcze wykazać, że nie ma się samemu możliwości sporządzenia pożądanych odpisów z akt sprawy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1319/06). W ocenie Sądu ten pogląd zachowuje także aktualność na gruncie obecnego brzmienia art. 73 § 2 K.p.a., podczas gdy formułowano go w czasie, gdy cyt. przepis stanowił, że "strona może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony". Skreślenie w powyższym przepisie frazy "sporządzonych przez siebie", nastąpiło na mocy art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18 z późn. zm.). W uzasadnieniu projektu cyt. ustawy zmianie przepisu art. 73 § 2 K.p.a. w powyższym aspekcie nie poświęcono uwagi (por. druk nr 2987 Sejm VI kadencji). Zdaniem Sądu nie oznacza to, że organ oceniający ziszczenie się "ważnego interesu strony", w aspekcie żądania wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, pominąć może możliwość sporządzenia takich odpisów przez stronę osobiście lub przez jej pełnomocnika, skoro to strona ma prawo sporządzania odpisów (art. 73 § 1 K.p.a.). Sąd, odnosząc się do argumentacji strony skarżącej, iż ważnym interesem strony, o którym mowa w art. 73 § 2 K.p.a., może być posiadanie uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, wskazuje, że nie podziela tego poglądu, gdyż budzi on wątpliwości nie tylko w judykaturze, ale także w doktrynie, bo to, czy interes jest ważny można ustalić dopiero po jego konkretyzacji, a sama chęć posiadania dokumentów uwierzytelnionych nie stwarza takiej możliwości (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, str. 324). Gdyby ustawodawca chciał uzależnić uprawnienie strony do żądania uwierzytelnienia odpisów od samej potrzeby ich posiadania przez stronę, to zapewne nie wprowadzałby dodatkowego wymogu, by strona uzasadniła, iż ma ważny interes w ich uzyskaniu, lecz ograniczyłby brzmienie przepisu do samych uprawnień strony do posiadania tych dokumentów, rezygnując tym samym z jakichkolwiek ograniczeń w możliwości żądania przez stronę uwierzytelniania odpisów. Jednak takie ograniczenia, przez dodatkowe wymagania wprowadził (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2063/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1660/16). Nie można się także zgodzić z argumentacją pełnomocnika skarżącej, którą podał już na etapie wniosku, że uwierzytelniony odpis metryki ma umożliwić stronie czynny udział w postępowaniu. Nie wydanie żądanego dokumentu nie pozbawia strony w żaden sposób możliwości czynnego udziału w postępowaniu w sytuacji, gdy zgodnie z art. 73 § 1 K.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. W świetle powyższych rozważań zasadnie organy obu instancji odmówiły wydania uwierzytelnionego odpisu dokumentu z akt sprawy z uwagi na niewykazanie przez stronę skarżącą swojego ważnego interesu. Zarzut naruszenia art. 73 § 2 K.p.a. nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Sąd nie podzielił także zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia zasady dwuinstancyjności postepowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 K.p.a. Sprawa została rozpatrzona dwukrotnie przez organy dwóch instancji. Organ odwoławczy rozpatrzył sprawę ponownie, wyrażając swoje stanowisko w zaskarżonym postanowieniu, a z uwagi na charakter sprawy nie był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Wbrew twierdzeniom autora skargi organ odwoławczy nie miał też obowiązku ustalania, czy i w jakiej formie/formach była prowadzona metryka akt postępowania stosownie do treści art. 66 a § 1 K.p.a. Ta okoliczność nie była bowiem przedmiotem sprawy. W konsekwencji w ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. Natomiast przechodząc do kolejnych zarzutów, iż organ odwoławczy nie odniósł się w pełni do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu, w szczególności naruszenia art. 7,8,9,11 K.p.a., Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) Sąd uchyla zaskarżone postanowienie, gdy stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotnie organ odwoławczy nie odniósł się do wskazanych zarzutów, niemniej nie miało to żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wskazane przepisy regulują tzw. zasady ogólne postępowania administracyjnego, a strona skarżąca oprócz ogólnikowych sformułowań nie wykazała na czym konkretnie ich naruszenie miało polegać. Sąd nie podzielił także argumentacji autora skargi, że odmowa przesłania uwierzytelnionego odpisu aktualnej metryki akt sprawy stanowi naruszenie prawa strony do jej uzyskania, a także naruszenie zasady udzielania informacji zawartej w art. 9 K.p.a. oraz uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, co wynika z art. 10 § 1 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 K.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów a organy w żaden sposób tego prawa stronie nie ograniczyły. Na koniec odnosząc się do zarzutów, iż organ odwoławczy uznał za prawidłowe postanowienie organu pierwszej instancji, pomimo, iż organ ten nie zawarł szczegółowego uzasadnienia faktycznego, gdyż nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, Sąd wskazuje, że organ pierwszej instancji nie wydawał decyzji w sprawie, tylko rozpatrywał kwestię incydentalną dotyczącą zasadności wydania uwierzytelnionego odpisu dokumentu z akt sprawy. Nie prowadził zatem postępowania dowodowego. Z racji charakteru postępowania nie mógł zatem wskazać, którym dowodom i z jakich przyczyn dał wiarę czy też nie. Nie mogły więc okazać się skuteczne zarzuty naruszenia art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. czy też art. 124 K.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.