I SA/Gl 369/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zaliczenia części zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. oddala skargę. 1. Pełnomocnik K. W. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: DIS) w przedmiocie zaliczenia na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych części zwrotu podatku VAT. 2. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na gruncie następującego stanu sprawy. 2.1. W dniu [...] r. skarżący złożył deklarację VAT-7 za sierpień 2013 r. z wykazaną kwotę do zwrotu w wysokości [...] zł. Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. (dalej: NUS), działając na podstawie art. 216 i 274b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej: o.p.) oraz art. 87 ust. 6 w zw. z ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., poz. 1054 ze zm. – dalej: u.p.t.u.) przedłużył termin dokonania zwrotu różnicy podatku VAT w kwocie [...] zł, wynikającej z deklaracji VAT-7 za sierpień 2013 r. do czasu zakończenia weryfikacji w/w rozliczenia. W uzasadnieniu wymienionego postanowienia NUS wskazał, że w trakcie kontroli firmy skarżącego ustalono, iż w sierpniu 2013 r. skarżący dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (miedzi) na kwotę [...] zł. Nabywcą towaru była firma z siedzibą na Malcie. Ten sam towar, uprzednio został przez skarżącego kupiony od firmy A. z siedzibą w C. W związku z tym NUS zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. o przeprowadzenie kontroli podatkowej w firmie A.. Kontrola ta nie mogła zostać niezwłocznie przeprowadzona, ponieważ firma A. nie prowadziła już działalności gospodarczej pod dotychczasowym adresem, a po ustaleniu nowego adresu, z uwagi na obieg dokumentacji księgowej, rozpoczęcie kontroli będzie możliwe dopiero od 1 października 2013 r. W końcowej części uzasadnienia NUS wskazał, że zakończenie weryfikacji złożonego przez skarżącego rozliczenia w podatku VAT za sierpień 2013 r. będzie możliwe dopiero po otrzymaniu wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w firmie A. Tutejszy Sąd postanowieniem z 21 października 2015 r., III SA/Gl 782/15, odrzucił skargę na postanowienie NUS z [...] r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku, zaś NSA postanowieniem z [...] r., I FSK 488/16, oddalił skargę kasacyjną na postanowienie WSA. 2.2. Skarżący wnioskiem z [...] r. na podstawie art. 87 ust. 1 w zw. z ust. 7 u.p.t.u. oraz art. 76 § 1 i art. 3 pkt 7 o.p. wniósł o zaliczenie zwrotu różnicy podatku VAT za sierpień 2013 r. na poczet zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-5L za czerwiec 2016 r. w wysokości [...] zł. NUS postanowieniem z [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 76a § 1 i art. 76b o.p. odmówił postulowanego przez podatnika zaliczenia - do czasu weryfikacji zwrotu podatku VAT za sierpień 2016 r. W uzasadnieniu organ podał, że zaliczenie nie jest możliwe w sytuacji, w której zasadność zwrotu zadeklarowanego przez podatnika budzi wątpliwości organu podatkowego i organ zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. przedłużył termin dokonania zwrotu do czasu zakończenia jego weryfikacji. Organ wstrzymuje się ze zwrotem, ponieważ może on okazać się niezasadny. Gdy zwrot okaże się zasadny, będzie możliwe zaliczenie zgodnie z wnioskiem podatnika. 2.3. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z [...] r., nr [...] DIS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że stanowisko NUS co do istoty sprawy jest prawidłowe. Ponadto rozwinął argumentację organu I instancji. 3.1. W skardze pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie: 1) art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 274 o.p. poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż po pozytywnej weryfikacji dokonanej w ramach kontroli podatkowej i niewszczęciu w jej efekcie postępowania podatkowego dopuszczalne są dalsze czynności sprawdzające i odmowa zwrotu VAT, już raz zweryfikowanego podczas, gdy prawidłowa jego wykładnia powinna skutkować konkluzją, iż termin do zwrotu VAT może być przedłużony jedynie do czasu zakończenia weryfikacji w ramach jednej ze wskazanych w tym przepisie procedur, a tym samym w stosunku do skarżącego powinien być on być zwrócony przez urząd skarbowy wraz z odsetkami; 2) art. 87 ust. 7 w związku z art. 87 ust. 2 oraz art. 76 § 2 pkt 2 i art. 14k o.p. poprzez odmowę zaliczenia części zwrotu różnicy VAT za sierpień 2013 r. na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-5L za czerwiec 2016 r., podczas gdy zgodnie z art. 87 ust. 7 u.p.t.u. różnicę podatku niezwróconą przez urząd skarbowy w terminach, o których mowa w ust. 2 zdanie pierwsze (tj. 60 dni) i ust. 5a, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, a strona posiada indywidualną interpretację podatkową Ministra Finansów potwierdzającą możliwość dokonania takiego zaliczenia w stanie faktycznym; 3) art. 21 § 1 pkt 1 i art. 21 § 3 o.p. w związku z art. 99 ust. 12 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że kwota różnicy może być inna niż wynikająca ze złożonej deklaracji podatkowej i być poddawana weryfikacji przed zaliczeniem jej na poczet innego zobowiązania, w sytuacji gdy z art. 87 ust. 2 zdanie 2 i 3 u.p.t.u. wynika, że weryfikacja dokonywana jest wyłącznie w sytuacji zwrotu podatku VAT na rachunek bankowy podatnika. Wobec powyższego pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania. Złożył także wniosek o przeprowadzenie przez Sąd dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach spraw III SAB/Gl 27/15 i III SAB/Gl 1/16. 3.1. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. 5. Argumentacja strony skarżącej pozwala na wniosek, że jej intencją, czy celem podejmowanych działań jest doprowadzenie do zwrotu - choćby w sposób pośredni i tylko częściowo, poprzez zaliczenie na poczet podatku dochodowego – podatku VAT. Skarżący w dniu [...] r. złożył bowiem deklarację VAT-7 z wykazaną do zwrotu kwotą [...] zł, której nie uzyskał do dnia rozprawy. Realizując ten cel, podatnik zainicjował nie tylko niniejsze, kontrolowane postępowanie w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku VAT na poczet podatku dochodowego na podstawie art. 76a § 1 i art. 76b o.p., ale również korzystał z innych instrumentów prawnych. Skarżący wnosił bowiem skargę do tutejszego Sądu w sprawie postanowienia NUS z [...] r. o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku VAT, jak również wnosił skargi na bezczynność NUS w zakresie zwrotu podatku VAT za sierpień 2013 r. Antycypując dalsze uwagi Sąd wskazuje, że właśnie funkcjonowanie w obrocie prawnym dotąd nie podważonego postanowienia NUS z [...] r. przedłużającego termin zwrotu podatku VAT, jak również możliwość dochodzenia swych praw przez skarżącego na drodze skargi na bezczynność organu w zakresie przedmiotowego zwrotu podatku (do tej pory wyrok tutejszego Sądu z 23 maja 2016 r. w sprawie III SAB/Gl 27/15 jest nieprawomocny) wpływa na konieczność oddalenia skargi w tej sprawie. 6. Przechodząc do istoty sprawy należy zaakcentować, że dotyczy ona zaliczenia zwrotu podatku VAT na poczet podatku dochodowego. Podstawą prawną tej czynności są art. 76 i 76a w związku z art. 76b o.p. Realizacja przedmiotowego zaliczenia w kontekście funkcjonowania z obrocie prawnym postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT była już przedmiotem analizy sądów administracyjnych. Sąd orzekający podziela w tej mierze stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z 19 stycznia 2017 r., II FSK 3883/14 (Lex nr 2239432) i na nim oprze dalsze wywody dotyczące tego zagadnienia. Należy bowiem zauważyć, że postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty (zwrotu podatku) na poczet zobowiązań podatkowych (zaległych, bieżących, przyszłych), odzwierciedla i potwierdza wykonanie czynności rachunkowo-technicznej, o której mowa w art. 76a § 1 o.p. Ma ono charakter formalny i samo w sobie nie przesądza ani o istnieniu zwrotu podatku, ani też o istnieniu zaległości podatkowej (zobowiązania), jednakże - skoro jego istotą jest zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowej (bieżących zobowiązań) - to w momencie jego wydania te dwa elementy (nadpłata i zaległość/zobowiązanie) muszą istnieć. Postanowienie to ma doprowadzić do kompensaty wzajemnych wierzytelności. W tym zakresie postanowienie artykułuje i potwierdza w formie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie, że w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tymże postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty nadpłaty na zaległość podatkową (zobowiązanie) lub odmowa dokonania zaliczenia zgodnie z wnioskiem podatnika (por. wyrok NSA z 17 lutego 2016 r., II FSK 988/14). Należy więc podkreślić, że skoro w wyniku takiego zaliczenia ma dojść do kompensaty wzajemnych wierzytelności, to istnienie tychże wierzytelności nie może być wątpliwe. W związku z tym, wbrew odmiennym wywodom skargi, prawidłowo organ uznał, że kluczowe znaczenie dla analizowanej sprawy ma fakt przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku VAT za sierpień 2013 r., który to zwrot skarżący chciał zarachować na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwiec 2016 r. Sąd orzekający podziela bowiem pogląd, zgodnie z którym podatnik może dysponować wykazanym zwrotem jedynie w sytuacji uznania jego zasadności; wówczas możliwe będzie zaliczenie go na poczet zaległych bądź przyszłych zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 76b § 1 o.p. przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b i art. 80 o.p. stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. W świetle art. 3 pkt 7 o.p. ilekroć w ustawie jest mowa o zwrocie podatku - rozumie się przez to zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego. Odesłanie w art. 3 pkt 7 o.p. w pierwszym rzędzie do przepisów o podatku od towarów i usług oznacza, że w przypadku, gdy "zwrot podatku" dotyczy VAT, to te właśnie przepisy determinują, jak ten zwrot należy rozumieć. Prawidłowe zrozumienie powyższych przepisów wymaga spojrzenia na nie przez pryzmat art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Mowa jest w nim o "zwrocie różnicy podatku" na rachunek bankowy podatnika. Ustawodawca przewidział w odniesieniu do tego zwrotu możliwość skorzystania przez organ z instytucji przedłużenia terminu zwrotu w przypadku, gdy zasadność zwrotu wymaga zweryfikowania. Zaliczenie zwrotu na poczet zaległości podatkowych czy na poczet przyszłych zobowiązań to ostatni etap czynności podejmowanych w przypadku zadeklarowania przez podatnika zwrotu podatku VAT. Czym innym jest bowiem prawo do zwrotu podatku VAT wykazanego w deklaracji podatkowej, a czym innym prawo do dysponowania owym zwrotem podatku przez podatnika. Jedynie w sytuacji uznania zasadności wykazanego przez podatnika zwrotu podatku możliwe będzie zaliczenie go na poczet zaległych bądź przyszłych zobowiązań podatkowych. Zasady przewidziane w art. 76 § 1 i art. 76a § 1 w zw. z art. 76b § 1 o.p. dotyczące zwrotu podatku VAT muszą uwzględniać dyspozycję art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Skoro przepis ten przewiduje przedłużenie terminu zwrotu podatku wykazanego przez podatnika w złożonej deklaracji do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, co do zasadności zwrotu podatku i uzależnia jego zwrot od wyników postępowania wyjaśniającego, to również zaliczenie podatku na zaległości lub zobowiązania wskazane w art. 76 o.p. będzie możliwe po zakończeniu wszczętych przez organ postępowań, które wykażą zasadność zwrotu podatku. W przeciwnym wypadku (bezzasadności zwrotu), nie będzie możliwe zaliczenie żądanego przez podatnika zwrotu na poczet zaległości lub zobowiązań podatkowych. Zaliczeniu podlega zwrot, który nie budzi wątpliwości, albowiem zaliczenie zwrotu podatku na poczet bieżących bądź zaległych zobowiązań podatkowych jest pośrednią formą dokonania zwrotu. Zamiast dokonać zwrotu na rachunek bankowy podatnika, organ podatkowy dokonuje zaliczenia zwrotu na poczet zaległych bądź bieżących zobowiązań podatkowych (por. wyroki NSA z: 25 sierpnia 2016 r., I FSK 847/16; 13 października 2016 r., II FSK 2234/14, a także wyrok WSA w Warszawie z 12 lutego 2016 r., III SA/Wa 619/15). Podsumowując tę część rozważań stwierdzić należy, że zaliczenie zwrotu, o którym mowa w art. 76b w zw. z art. 76 § 1 i 76a § 1 o.p., odnosi się do wykonanego, zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrotu podatku, a nie prawa do tego zwrotu jeszcze nie zrealizowanego. Warunkiem koniecznym zaliczenia zwrotu podatku jest obiektywne istnienie kwoty zwrotu (zaliczenie nie jest możliwe, gdy nie ma przedmiotu tego zaliczenia). Zaliczenie, o którym mowa w art. 76 i nast. w zw. z art. 76b o.p. nie może być w związku z tym dokonywane z pominięciem zasad określonych w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Skoro w art. 87 ust. 2 ustawodawca umożliwił przedłużenie terminu zwrotu wykazanego w złożonej deklaracji do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, to również zaliczenie zwrotu na poczet kolejnych należności jest możliwe po zakończeniu wszczętych postępowań. Podobny pogląd został wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2016 r. wydanym w sprawie II FSK 3211/14. 7. W kontrolowanej sprawie funkcjonuje zaś w obrocie prawnym postanowienie NUS z [...] r. przedłużające termin dokonania zwrotu różnicy podatku, wynikający z deklaracji VAT-7 za sierpień 2013 r. (cytat) "do czasu zakończenia weryfikacji ww. rozliczenia". Podatnik nie zgadzając się z treścią tego postanowienia mógł korzystać ze stosownych środków zaskarżenia, po to aby doprowadzić do wyeliminowania albo co najmniej jego zmiany. Ostatecznie podatnik wniósł skargę do tutejszego Sądu na postanowienie NUS z [...] r., która jednak postanowieniem z [...] r., III SA/Gl 782/15 została odrzucona, a NSA wyrokiem z 16 czerwca 2016 r., I FSK 488/16 oddalił skargę kasacyjną od postanowienia WSA. Powodem odrzucenia skargi podatnika było niezaskarżenie przez niego postanowienia organu podatkowego II instancji. Skarżący wadliwe uruchomił bowiem dwa odrębne i niezależne od siebie tryby kontroli czynności organu podatkowego. W tym stanie rzeczy, skoro podatnik mając taką prawną możliwość nie doprowadził do merytorycznego zbadania przez sąd prawidłowości postanowienia NUS o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku VAT, nie może dokonać tego w innej sprawie, tj. sprawie niniejszej. Kontrolowana obecnie sprawa dotyczy bowiem nie prawidłowości przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT, ale prawidłowości odmowy zaliczenia tego podatku na poczet podatku dochodowego. Niniejsza sprawa jest oparta także na innej podstawie prawnej (art. 76 i 76a w zw. z art. 76b o.p.), co także wyklucza poddanie obecnie przez Sąd kontroli prawidłowości postanowienia NUS z [...] r. Zatem funkcjonowanie w przestrzeni prawnej postanowienia przedłużającego termin zwrotu podatku VAT za sierpień 2013 r. do czasu "zakończenia weryfikacji" rozliczenia dokonanego przez podatnika i jednocześnie dalsze trwanie tegoż rozliczenia – co było przedmiotem analizy w sprawach zainicjowanych przez podatnika skargą na bezczynność organu co do spornego zwrotu – powoduje, że obecnie można mówić tylko o prawie podatnika do zwrotu podatku, a nie o zwrocie już wykonanym. Wobec tego, że – jak wyżej argumentowano - warunkiem koniecznym zaliczenia zwrotu podatku jest obiektywne istnienie kwoty zwrotu, zaś w tym przypadku obiektywne istnienie kwoty zwrotu jest w dalszym ciągu sporne, nie można mówić, że organy odmawiając tego zwrotu naruszyły prawo, a w szczególności powołane w skardze regulacje art. 87 ust. 2 i 7 u.p.t.u. oraz art. 274 i 76 § 2 o.p. Nadto Sąd stwierdza, że bezzasadny jest zarzut skarżącego odnośnie do naruszenia art. 21 § 1 pkt 1 i art. 21 § 3 o.p. oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u. Zasada domniemania prawdziwości deklaracji podatkowej, o której mowa tych przepisach doznaje bowiem pewnych ograniczeń – w tym z uwagi na treść art. 87 ust. 2 u.p.t.u. W myśl art. 99 ust. 12 u.p.t.u. zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Należy jednak podkreślić, że art. 87 ust. 2 tej ustawy jest przepisem szczególnym wobec art. 99 ust. 12 ( w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i art. 21 § 3 o.p.), co jednoznacznie wynika z konieczności uwzględnienia - w ramach wykładni systemowej - art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Sąd jednocześnie wskazuje, że interpretacja indywidualna Ministra Finansów z [...] r., nr [...], wydana na rzecz skarżącego nie wpływa na konieczność innej oceny zaskarżonego postanowienia. Z interpretacji wynika, że podatnik zadał pytanie m.in. czy zaliczenia zwrotu podatku VAT lub jego części (...) będzie można dokonać po upływie 60 dni od dnia otrzymania przez NUS deklaracji VAT-7, w sytuacji, gdy po zweryfikowaniu rozliczenia w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego nie wykazano nieprawidłowości, a NUS nie zwrócił jeszcze nadpłaty na rachunek podatnika. W odpowiedzi organ stwierdził, że jeżeli po upływie 60 dni od dnia otrzymania przez NUS deklaracji VAT-7 (w sytuacji gdy po zweryfikowaniu rozliczenia w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego, nie wykazano nieprawidłowości) wnioskodawca nadal nie otrzymał zwrotu na swój rachunek bankowy, ma on prawo do rozdysponowania tego zwrotu w inny sposób przez złożenie wniosku, o którym mowa art. 76a § 2 pkt 2 o.p. W tym miejscu ponownie należy więc zaznaczyć, że – jak podnosi organ i co jest przedmiotem sporu w sprawie III SAB/Gl 27/15 - przedmiotowa weryfikacja zwrotu jest nadal w toku. Tymczasem w interpretacji zaznaczono, że organ dokona zaliczenia zwrotu, gdy po zweryfikowaniu rozliczenia (a więc zakończeniu weryfikacji) nie zostaną w tej mierze wykazane nieprawidłowości. Nie doszło więc w zaskarżonym postanowieniu także do naruszenia art. 14k o.p. 8. Sąd podkreśla stanowisko zajęte w tej sprawie przez Sąd nie wyłącza prawnej ochrony podatnika w zakresie legalności działania organów podatkowych co do realizacji zwrotu różnicy podatku VAT. Oprócz omówionej wyżej kwestii możliwości zaskarżenia postanowienia o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu podatku VAT (por. także uchwałę NSA z 24 października 2016 r., I FPS 2/16, Lex nr 2137201) należy wskazać na możliwość wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość w procedowaniu organu w zakresie tego zwrotu. Skarżący z takiej możliwości skorzystał. W sprawie III SAB/Gl 7/14 tutejszy Sąd wyrokiem (prawomocnym) z 26 sierpnia 2014 r. oddalił skargę, lecz już w sprawie III SAB/Gl 27/15, wyrokiem z 23 maja 2016 r. częściowo skargę uwzględnił. Sprawa o sygnaturze III SAB/Gl 1/16 dotyczy kwestii incydentalnej i można ją pominąć. Znaczenie w kontrolowanej sprawie ma orzeczenie Sądu w sprawie III SAB/Gl 27/15 (wyrok z 23 maja 2016 r.), ponieważ oprócz stwierdzenia, że NUS dopuścił się bezczynności w przedmiocie zwrotu podatku VAT za sierpień 2013 r. poczynając od 27 sierpnia 2014 r., tutejszy Sąd zobowiązał NUS do podjęcia czynności w przedmiocie zwrotu podatku VAT za sierpień 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku. Należy jednak podkreślić, że ten wyrok nie jest prawomocny wobec złożenia skargi kasacyjnej przez organ. W związku z tym określony w wyroku z 23 maja 2016 r. 14-dniowy termin do podjęcia czynności przez organ nie rozpoczął jeszcze biegu. Jednocześnie należy zaakcentować, że w omawianym wyroku Sąd nie nakazał organowi dokonania zwrotu podatku VAT, a tym samym nie przesądził, czy podatnik ma do tego prawo (w sprawie ze skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd zresztą nie może tego uczynić). W uzasadnieniu wyroku (pkt 4.9.) Sąd wskazał, że celowo nie sprecyzował w sentencji o jaką czynność organu chodzi, aby nie ograniczać NUS w wyborze adekwatnego środka w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy. Wyjaśnił dalej, że przez "czynność", do której organ został przez Sąd zobowiązany rozumieć należy zarówno: a) czynność procesową, tj. wszczęcie postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień 2013 r., jak i b) czynność materialno-techniczną, tj. zwrot podatku za ten okres. Na marginesie Sąd orzekający w tej sprawie wskazuje, że odstąpił od przeprowadzenia (wnioskowanych przez stronę skarżącą) dowodów w postaci dokumentów znajdujących się w aktach w/w spraw sądowych, ponieważ okoliczności z nich wynikające są znane nie tylko stronom, ale również (z urzędu) Sądowi. Zatem przeprowadzanie tych dowodów nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a poza tym w odniesieniu do akt sprawy przekazanych NSA wraz ze skargą kasacyjną spowodowałoby to nadmierne przedłużenie postępowania (argumenty z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). 9. Z tych wszystkich powodów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.