I SA/Gl 869/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 r. sprawy ze skargi E. S. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z [...] r., nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, działając na podstawie art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - dalej: o.p.) stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko skarżącej E. S. przedstawione we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. 2.1. We wniosku o wydanie interpretacji został przedstawiony następujący stan faktyczny: Skarżącej i jej małżonkowi przysługiwało spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, którego przydział nastąpił 20 sierpnia 1996 r. W dniu [...] r. małżonkowie ustanowili rozdzielność majątkową, a [...] r. uprawomocnił się wyrok rozwiązujący ich małżeństwo. W dniu [...] r. sąd rejonowy wydał postanowienie o podziale ich majątku wspólnego. Łączna wartość tego majątku wyniosła [...] zł, z czego na rzecz skarżącej przypadło [...] zł, w tym mieszkanie o wartości [...] zł, a jej byłego małżonka – [...] zł. W dalszej kolejności, w wykonaniu tego orzeczenia, skarżąca dokonała spłaty byłego małżonka kwotą [...] zł z majątku osobistego. Jak podniesiono we wniosku, orzeczony podział majątku miał charakter ekwiwalenty, gdyż wartość otrzymanych przez każdą ze stron praw i rzeczy (przy uwzględnieniu spłaty) pozostała równa. W dniu 1 marca 2016 r. skarżąca zbyła spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu za cenę [...] zł. Sprzedaż ta nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej. 2.2. W związku z powyższym skarżąca zadała pytanie: czy w opisanym stanie faktycznym dochód ze sprzedaży mieszkania podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? Zarazem stwierdziła, że prawidłową jest odpowiedź przecząca, gdyż w sprawie znajduje zastosowanie przesłanka negatywna z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm. - dalej: u.p.d.o.f.). Lokal nabyto bowiem w dniu 20 sierpnia 1996 r. (w momencie otrzymania jego przydziału), zaś zbyto po upływie 5 lat, tj. w dniu 1 marca 2016 r. Nie można przy tym uznać, by nabycie przedmiotowego prawa do lokalu nastąpiło dopiero w dniu 10 grudnia 2014 r., ponieważ dokonany wówczas podział majątku wspólnego miał charakter ekwiwalentny. Na potwierdzenie słuszności tego poglądu powołała wyrok NSA z 19 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1090/14. 2.3. W interpretacji organ w pierwszej kolejności powołał brzmienie i omówił znaczenie art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f., a następnie art. 19 ust. 1, art. 22 ust. 6c, 6d i 6e, art. 30e ust. 1-2 i 4 oraz art. 45 ust. 1a pkt 3 tej ustawy. Zwrócił też uwagę na treść przepisów art. 31 § 1, art. 35 i art. 43 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1188 ze zm.; dalej: k.r.o.) oraz art. 210-212 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.; dalej: k.c.). W tych ramach odnotował, że ustrój małżeńskiej wspólności ustawowej został ukształtowany jako współwłasność łączna (bezudziałowa), a z chwilą jego ustania małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym stanowiącym ich dorobek i w dalszej kolejności mogą zdecydować o sposobie jego podziału. Dalej podkreślił, że zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w drodze zniesienia współwłasności, podziału majątku wspólnego czy działu spadku, jest nabyciem tych rzeczy. Natomiast biorąc pod uwagę linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku podziału majątku wspólnego, jeśli podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty lub wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału mieści się w udziale, jaki przysługiwał jej w majątku wspólnym. W rezultacie dla celów podatkowych wszelkie przypadki, gdy udział majątkowy danej osoby ulega powiększeniu traktowane muszą być w kategorii nabycia. Nabycie w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. oznacza zatem każde zwiększenie aktywów majątku podatnika. Przenosząc te spostrzeżenia na grunt niniejszej sprawy, organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom autora wniosku podział majątku wspólnego nie był ekwiwalentny, ponieważ skarżąca otrzymała w jego wyniku wartościowo większą część majątku aniżeli jej były małżonek, a konsekwencją tego stanu rzeczy był obowiązek dokonania spłaty. Z tego względu organ uznał, że w analizie przedstawionego stanu faktycznego należy wyodrębnić dwa zdarzenia. Pierwsze - nabycie przedmiotowego mieszkania do majątku wspólnego małżonków i drugie - nabycie tego lokalu przez skarżącą w wyniku podziału tego majątku. Mając to na uwadze, wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów odpłatne zbycie przez skarżącą w 2016 r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w części przekraczającej wartość jej udziału w majątku wspólnym nabytemu w 2014 r. w wyniku podziału majątku wspólnego, stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. b) u.p.d.o.f. Natomiast odpłatne zbycie tego prawa w części odpowiadającej udziałowi we wspomnianym prawie nabytemu przez skarżącą w 1996 r. nie stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych ze względu na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. Z uwagi na powyższe organ za nieprawidłowe uznał stanowisko wnioskodawczyni. Odnosząc się na koniec do powołanego przez skarżącą wyroku, stwierdził z kolei, że jakkolwiek orzeczenie to nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, to posiłkowanie się nim w niniejszej sprawie jedynie potwierdza słuszność przyjętej przezeń kwalifikacji. 3.1. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa pełnomocnik skarżącej wniósł skargę. Podniósł zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że nabycie połowy udziału w spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu nastąpiło w dacie dokonania podziału majątku wspólnego, a nie w dacie nabycia tego składnika do majątku wspólnego małżonków. Wniósł o uchylenie interpretacji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu autor skargi podniósł, że w doktrynie (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, "PIT. Komentarz", LEX 2015, komentarz do art. 10 ustawy, teza 18) akcentuje się, iż data podziału majątku wspólnego nie ma znaczenia przy zastosowaniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., albowiem z perspektywy prawa rodzinnego nabycie rzeczy następuje wcześniej, a mianowicie z chwilą pierwszego objęcia jej we władanie przez małżonków jeszcze w czasie trwania małżeństwa. Jak zarazem wskazał, dla prawidłowej interpretacji spornej kwestii nieodzowne jest posiłkowanie się przepisami k.r.o. i wzgląd na to, że z chwilą zawarcia małżeństwa, z mocy ustawy, powstaje między małżonkami wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka. Co jednak szczególnie istotne, w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego ani rozporządzać czy zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku. Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącej za konieczne uznał odróżnienie nabycia nieruchomości do majątku wspólnego małżonków od podziału tego majątku na dwie równe części. Jak zarazem dodał, mimo późniejszego dokonywania podziału majątku żadna ze stron nie nabywa wszak ponownie połowy nieruchomości w sytuacji przyznania jej tego składnika majątku. W dalszej kolejności autor skargi za godne uwagi uznał też podkreślenie, że fakt dokonania spłaty przez skarżącą na rzecz jej byłego małżonka nie świadczy o braku ekwiwalentności podziału majątku wspólnego. Spłata wyłącznie bowiem arytmetycznie "uzupełnia" skrupulatnie ustaloną wartość połowy majątku. Zresztą przyjęcie odmiennego poglądu stanowiłoby przejaw faworyzowania tych małżonków, których majątek dał się podzielić bez spłat. W tym kontekście nie mniej istotne jest również to, że nabycie zarówno rzeczy przyznawanych stronom wskutek podziału majątku, jak i środków niezbędnych do dokonania spłaty nastąpiło przecież z opodatkowanych dochodów. Kończąc, autor skargi zasygnalizował konieczność analogicznego stosowania do niniejszej sprawy uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17. W podsumowaniu stwierdził z kolei, że w realiach analizowanego przypadku nie sposób zgodzić się z organem, iż skarżąca w wyniku dokonanego podziału majątku nabyła własność połowy udziału, który uprzednio przysługiwał jej mężowi. Zgodnie z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym nie ulega bowiem wątpliwości, że podział majątku między małżonkami był ekwiwalenty a w ostatecznym rozliczeniu każdy z nich otrzymał majątek o takiej samej wartości, lecz w postaci różnych składników. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Skargę należało uznać za zasadną, ponieważ zaskarżona interpretacja narusza art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. w sposób, o którym mowa w art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). 5. Spór w niniejszej sprawie dotyczy odpowiedzi na pytanie: czy stosując art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. za datę nabycia nieruchomości lub prawa majątkowego, należy uznać datę nabycia do majątku wspólnego małżonków, czy datę podziału wspólnego majątku dorobkowego? Na wstępie Sąd wskazuje, że poglądy judykatury w tej kwestii nie były zgodne. Niezgodność ta dotyczyła zwłaszcza zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. w sytuacji, w której do ustania wspólności majątkowej doszło w wyniku śmierci jednego z małżonków, a małżonek pozostały przy życiu zbył nieruchomość przed upływem pięcioletniego terminu od dnia nabycia spadku, a po upływie od dnia nabycia nieruchomości w ramach małżeńskiej wspólnoty majątkowej. Jedna linia orzecznicza przyjmowała, że zgodnie z ogólną zasadą uregulowaną w art. 43 § 1 k.r.o. oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Co do zasady, wspólność majątkowa ma charakter tymczasowy, zaś jej ustanie rodzi trwałe skutki, w tym w zakresie prawa podatkowego. Stosownie do art. 501 k.r.o. w razie ustania wspólności udziały małżonków są równe, chyba że umowa majątkowa małżeńska stanowi inaczej, co w konsekwencji oznacza, że z chwilą ustania wspólności, np. w wyniku śmierci jednego ze współmałżonków, dochodzi do przekształcenia współwłasności łącznej we współwłasność w częściach ułamkowych (zwykłą), a udział każdego z małżonków w majątku wspólnym według domniemania jest równy udziałowi drugiego współmałżonka. Podkreślano, że zawarte w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. pojęcie "nabycie" obejmuje swym zakresem również nabycie wskazanych w tym przepisie praw lub rzeczy, w sposób opisany w art. 925 k.c., a więc w wyniku spadkobrania. Skoro spadkobranie (dziedziczenie) stanowi nabycie danej rzeczy lub prawa w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., to chwila takiego nabycia (otwarcie spadku) decyduje o rozpoczęciu biegu pięcioletniego terminu wymienionego w tym przepisie, przy czym nabycie takie dotyczy całości prawa (lub rzeczy), albo jego części (udziału), zaś o tym, co wchodzi w skład spadku i jaki jest krąg spadkobierców, rozstrzygają przepisy prawa cywilnego (tak NSA w wyroku z 27 stycznia 2016 r., II FSK 2319/13). Zaakcentowano również, że zaaprobowanie poglądu, zgodnie z którym nabycie w całości przez małżonka spadkodawcy w trakcie trwania wspólności majątkowej nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej bądź prawa wieczystego użytkowania gruntów oznaczałoby, że stanowiłoby ono wyłączną własność tego małżonka, a to z kolei oznaczałoby, iż nie mógłby on dziedziczyć po spadkodawcy, gdyż to jemu, a nie im wspólnie, przysługiwało to prawo (tak WSA w Gliwicach w wyroku z 29 stycznia 2009 r., I SA/Gl 1061/08 oraz NSA w wyroku z 4 listopada 2010 r., II FSK 1054/09). Pogląd przeciwny przyjmował z kolei, że wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich i została ukształtowana jako wspólność łączna, którą charakteryzuje to, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Nabycie nieruchomości w czasie trwania wspólności majątkowej wiąże się z nabyciem przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. Konsekwencją takiego rozwiązania, w przypadku sprzedaży tego prawa, jest uznanie, że każdy z małżonków zbywałby to prawo w całości, a nie w określonym udziale, jako że jest to wspólność bezudziałowa. Ten pogląd przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyrokach z: 20 maja 2016 r., II FSK 1249/14; 20 lipca 2016 r., II FSK 1431/14; a także wojewódzkich sądów administracyjnych - m.in. w prawomocnych wyrokach: WSA w Kielcach z 22 sierpnia 2013 r., I SA/Ke 396/13; WSA w Gdańsku z 9 września 2014 r., I SA/Gd 716/14; WSA w Bydgoszczy z 24 marca 2015 r., I SA/Bd 55/15; WSA w Szczecinie z 25 czerwca 2015 r., I SA/Sz 451/15; WSA w Poznaniu z 10 listopada 2015 r., I SA/Po 1146/15. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3874/14 skierował pytanie prawne do składu siedmiu sędziów, celem rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości prawne, dotyczącego wykładni art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., głównie zaś zagadnienia, czy źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości lub innego prawa majątkowego, w sytuacji, gdy do zbycia dochodzi po upływie pięciu lat od daty jej nabycia do majątku wspólnego, a przed upływem pięciu lat od daty śmierci jednego z małżonków. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17 przyjął, że: "Dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) nabytych przez małżonka w wyniku dziedziczenia, datą ich nabycia lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest dzień nabycia (wybudowania) tych nieruchomości i praw majątkowych do majątku wspólnego małżonków". Uzasadniając podjętą uchwałę NSA zaakcentował m.in., że skoro, nie można wyodrębnić udziałów, które małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości, to nie można też przyjąć, że pięcioletni termin biegnie od daty nabycia nieruchomości w drodze spadku. Zdaniem NSA dla oceny skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości kluczowy jest moment poniesienia wydatku na nabycie tego składnika do majątku wspólnego i to, że tego wydatku - w momencie jego poniesienia - nie można przypisać jednemu lub drugiemu małżonkowi w udziałach o określonej wielkości. NSA zwrócił uwagę, że inne rozumienie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. prowadziłoby do niezamierzonego przez ustawodawcę opodatkowania przychodu ze źródła - odpłatne zbycie nieruchomości - zamiast dochodu i bezzasadnie różnicowałaby sytuację podatników w zależności od sposobu nabycia. Z zasady równości, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji, wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. To znaczy, że podmioty należące do tej samej kategorii muszą być traktowane równo, zaś podmioty należące do różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki TK z: 13 grudnia 2007 r. w sprawie SK 37/06; 26 lutego 2008 r. w sprawie SK 89/06; 22 lipca 2008 r., w sprawie P 41/07; 11 maja 2010 r. w sprawie SK 50/08 oraz 23 listopada 2010 r. w sprawie K 5/10). Zdaniem NSA brak szczegółowych unormowań zagadnienia nabycia w treści art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. w odniesieniu do małżeńskiej wspólności ustawowej nie może prowadzić do nakładania obowiązku w drodze niejasnych przepisów pozostawiając w istocie nadmierną swobodę organom podatkowym w kreowaniu obowiązku podatkowego. Jest to poza tym nieusprawiedliwione o tyle, że niewątpliwie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. ogranicza w istotny sposób swobodę dysponowania prawem własności i innymi prawami w tym przepisie wymienionymi. Z tej przyczyny, jako przepis o charakterze wyjątkowym, musi być interpretowany ściśle, a wątpliwości prawne powinny być wyjaśniane na korzyść podatnika (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 17 grudnia 1996 r., FPS 7/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 51). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w obecnym stanie prawnym zasada in dubio pro tributario wyrażona jest normatywnie w art. 2a o.p., a to potwierdza zasadność przyjętego rozstrzygnięcia. 6. Badając niniejszą sprawę, skład orzekający zobowiązany był zatem do rozstrzygnięcia, czy argumenty zawarte w ww. uchwale są aktualne także w sytuacji, gdy do nabycia udziału w spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu dojdzie po ustaniu małżeńskiej wspólności ustawowej w wyniku innego zdarzenia niż śmierć jednego z małżonków – konkretnie: w wyniku ustania małżeństwa przez rozwód i wydania przez sąd powszechny postanowienia o podziale majątku wspólnego? W ocenie Sądu pogląd wyrażony w uchwale ma zastosowanie również do tej sytuacji prawnej. Skład orzekający w sprawie nie znalazł bowiem przyczyn, żeby w inny sposób traktować podatnika sprzedającego nieruchomość, czy prawo majątkowe, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., przed upływem pięciu lat od dnia uzyskania prawa w wyniku podziału majątku dorobkowego po rozwodzie, a podatnika, który uzyskał to prawo w wyniku ustania wspólności ustawowej wobec śmierci jednego z małżonków. W obu bowiem przypadkach już wcześniej doszło bowiem do nabycia nieruchomości lub prawa majątkowego do ustawowej wspólności małżeńskiej, a skoro tak, to za datę nabycia - w świetle ww. uchwały - należy uznać tę właśnie datę. Późniejsze/następcze zdarzenia prawne (sposób ustania ustawowej wspólności małżeńskiej) nie mają zatem, w tym aspekcie, prawnopodatkowego znaczenia dla ustalenia daty nabycia nieruchomości lub prawa majątkowego. Taka konstatacja przesądza o zasadności tezy, że w świetle art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. oraz uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, za datę nabycia własnościowego prawa do lokalu spółdzielczego przy sprzedaży go przez jednego z małżonków po ustaniu związku małżeńskiego poprzez rozwód i przyznaniu mu tego prawa na mocy postanowienia sądu o podziale majątku wspólnego, należy uznać datę nabycia tego prawa do ustawowej wspólności majątkowej. W tej sprawie jest to 20 sierpnia 1996 r. Analogiczne stanowisko tutejszy Sąd zajął już w wyrokach: z 26 lipca 2017 r. I SA/Gl 266/17; z 24 lipca 2017 r., I SA/Gl 1157/16, I SA/Gl 995/16 i I SA/Gl 1527/16; z 14 czerwca 2017 r., I SA/Gl 227/17. Stanowisko takie zajmuje także Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki z 28 września 2017 r., II FSK 3244/16; z 24 sierpnia 2017 r., II FSK 2012/15; z 9 sierpnia 2017 r., II FSK 1937/15). 7. Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uwzględni powyżej zaprezentowany pogląd prawny. 8. Z przyczyn wyżej opisanych, Sąd uwzględnił skargę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę 697 zł składa się wpis od skargi (200 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).