I SA/Gl 89/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Adam Nita, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) po rozpoznaniu odwołania A Sp. z o.o. w W. (dalej: Spółka, skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...]r. nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2016 w kwocie [...] zł. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...]r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2015 – 2016, z uwagi na fakt, iż Spółka nie przedłożyła – pomimo wezwania - deklaracji podatkowych, w których winna była wykazać nośniki reklamowe będące jej własnością przekazane od B S.A. w W. na podstawie umowy przeniesienia własności zawartej w dniu [...]r. W ocenie organu pierwszej instancji wolnostojące urządzenia reklamowe, wymienione w załączniku nr 1 do umowy przeniesienia własności są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, z czym nie zgodził się pełnomocnik Spółki. Następnie w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do przedłożenia uwierzytelnionych kopii wyciągów z ewidencji gruntów środków trwałych na dzień 1 stycznia 2015 i 2016 r. położonych na terenie Miasta C. oraz potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów technicznych dotyczących konstrukcji nośników reklamowych położonych na terenie ww. Miasta. W odpowiedzi pełnomocnik Spółki poinformował, że Spółka zawarła umowę leasingu nośników reklamowych z B S.A. w W. Nośniki reklamowe uwidocznione zostały w ewidencji środków trwałych ostatnio wymienionego podmiotu, który jest uprawniony do dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Z uwagi na powyższe Spółka nie może wywiązać się z postanowień zawartych w wezwaniu. Pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do przedłożenia uwierzytelnionej kopii umowy leasingu zawartej w dniu [...] r. pomiędzy Spółką a B S.A. w W. Jednocześnie wezwał B S.A. w W. do przedłożenia uwierzytelnionych kopii wyciągów z ewidencji środków trwałych według stanu na dzień 1 stycznia 2015 i 2016 r. oraz wyjaśnień, czy w danych latach nośniki reklamowe stanowiły własność Spółki. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik Spółki oraz B S.A. w W. przedłożył wymagane dokumenty wraz z informacją, że nośniki reklamowe w latach 2015-2016 stanowiły własność Spółki. Z uwagi na fakt, że do przedłożonego wyciągu z umowy leasingu nie dołączono załącznika nr 1 do tejże umowy, organ pierwszej instancji w dniu 7 lipca 2017 r. wezwał Spółkę do przedłożenia w szczególności uwierzytelnionej kopii ww. załącznika do umowy leasingu - w części dotyczącej nośników reklamowych położonych na terenie Miasta C. Pełnomocnik nadesłał wymagane dokumenty. Postanowieniem z dnia [...]r. organ pierwszej instancji włączył jako dowody do prowadzonego postępowania: wyciąg z umowy przeniesienia własności z dnia [...]r., projekt budowlany wolnostojącej tablicy reklamowej typu [...], projekt budowlany konstrukcji wsporczej wolnostojącej tablicy reklamowej typu [...], projekt budowlany konstrukcji wsporczej nośnika reklamowego [...], projekt techniczny reklamy wolnostojącej [...], projekt budowlany nośnika reklamowego wolnostojącego typu [...]. Z uwagi na skomplikowany charakter sprawy organ pierwszej instancji postanowił przeprowadzić dowód z opinii biegłego na okoliczność, czy nośniki reklamowe spełniają cechy budowli. Wnioskiem z dnia 19 września 2017 r. Spółka wniosła o uzupełnienie tezy dowodowej o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego na okoliczność stwierdzenia, czy poszczególne tablice reklamowe stanowią trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, oraz o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w sposób zindywidualizowany w odniesieniu do poszczególnych tablic wskazanych w postanowieniu. Jednocześnie wniosła o udzielenie odpowiedzi na pytania, czy istnieją normy budowlane określające, kiedy obiekt jest trwale związany z gruntem; czy tablice reklamowe przymocowane do fundamentów lub betonowych podstaw za pomocą kotew lub śrub mogą być traktowane jako trwale związane z gruntem; czy wzmiankowany w projektach budowlanych brak trwałego związania z gruntem fundamentów tablic reklamowych typu [...] oraz [...] jest równoznaczny z brakiem trwałego związania z gruntem tablicy reklamowej. Postanowieniem z dnia [...]r. organ pierwszej instancji zmienił oraz uzupełnił własne postanowienie z dnia [...]r. o powołaniu biegłego. Decyzją z dnia [...]r. organ pierwszej instancji określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji, odnosząc się kolejno do poszczególnych typów nośników reklamowych znajdujących się w posiadaniu Spółki, wskazywał, że stanowią one budowle trwale związane z gruntem i jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co znajduje także potwierdzenie w opinii biegłego rzeczoznawcy. Pełnomocnik Spółki wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, w którym zarzucił naruszenie: 1. art. 122 w zw. z art. 180 § 1 O.p. polegające na tym, że organ dokonując kwalifikacji podatkowej tablic reklamowych pominął treść projektów budowlanych tablic, a w konsekwencji uznał, że tablice reklamowe są trwale związane z gruntem, podczas gdy z poszczególnych projektów wynika, że tablice reklamowe [...] mogą być przenoszone bez uszkodzenia i wykonywania prac ziemnych, nadto w skrajnych przypadkach mogą zostać one (na skutek silnego wiatru) przewrócone; zdaniem pełnomocnika projekty tablic wprost wskazują, iż są one posadowione na fundamentach "nietrwale związanych z gruntem"; 2. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 O.p. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania kompletnego materiału dowodowego w sprawie i nienależytą jego ocenę, w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nierzetelnej i wadliwej opinii biegłego; 3. art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (obecnie t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1445, dalej: u.p.o.l.) poprzez uznanie, że wolnostojące tablice reklamowe będące własnością Spółki stanowią budowle, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; 4. art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez dokonanie błędnej wykładni zwrotu "trwałego związania z gruntem", a w efekcie nieprawidłowe przyjęcie, że "trwale związany z gruntem" jest obiekt, którego konstrukcja uniemożliwia łatwe przesunięcie i opiera się podmuchom wiatru pomimo, że z najnowszego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że: a) obiekty budowlane (np. kontenery, hale namiotowe, pawilony handlowe, garaże) posadowione na betonowych fundamentach lub podstawach, których konstrukcja uniemożliwia łatwe przesunięcie i opiera się podmuchom wiatru, nie są "trwale związane z gruntem" w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego; b) posiadanie fundamentu nie jest równoznaczne z trwałym związaniem z gruntem; c) obiekt budowlany posadowiony za pomocą fundamentu lub betonowej podstawy i zamocowany do nich za pomocą kotew, który może zostać usunięty bez jego uszkodzenia, nie jest "trwale związany z gruntem" w rozumieniu art. 3 u.p.o.l. (powinno być art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego - przypis Sądu) a zasadność zastosowania wykładni powołanej przez Spółkę w odniesieniu do tablic reklamowych potwierdza wykładnia odwołująca się do art. 3 pkt 2 i pkt 5 Prawa budowlanego posługującego się pojęciem "trwałego związania z gruntem". Organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że kwestia własności tablic reklamowych nie była w toku postępowania kwestionowana (nie wymaga zatem dodatkowego wyjaśnienia), zaś spór dotyczy zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości wolnostojących tablic reklamowych. W szczególności chodzi o rozumienie pojęcia "trwale związane z gruntem" użytego w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, który to przepis ma zastosowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości poprzez odesłanie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zdaniem organu odwoławczego zwrot "trwale związane z gruntem" z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego odnoszący się do wolnostojących urządzeń reklamowych należy rozumieć w sposób wskazany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 296/08, tj. jako takie połączenie danej budowli z gruntem o charakterze techniczno-użytkowym, które uwzględnia z jednej strony określony typ tablic reklamowych (ze względu na podłoże, do którego są one przymocowane), a z drugiej strony bierze pod uwagę fakt, iż tablice reklamowe jako konstrukcja przestrzenna muszą stawiać czoła parciu wiatrów i innym czynnikom atmosferycznym (podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 317/12). Dalej organ odwoławczy wskazał, że w wydanej decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż przedłożone przez Spółkę projekty konstrukcyjno-budowlane poszczególnych typów tablic obrazują w sposób wystarczający sposób ich posadowienia. Przykładowo, zgodnie z projektem konstrukcyjno-budowlanym tablic reklamowych typu [...], nośniki reklamowe tego rodzaju oparte są na konstrukcji wynikającej z projektu budowlanego wolnostojącej tablicy reklamowej [...] z fundamentem trwale związanym z gruntem. Stopy fundamentowe są zagłębione w gruncie na głębokość 0,80 m a słupy nośne mocowane są do fundamentu za pomocą 4 śrub kotwiących. Tablica reklamowa ze względu na swoją wielkość oraz masę jest tak związana z gruntem, aby zapewnić jej stabilność oraz przeciwdziałać czynnikom zewnętrznym mogącym ją uszkodzić oraz zapobiec niekontrolowanemu przemieszczeniu. Kolegium zaznaczyło, iż następnie projekt przewiduje przymocowanie tablicy reklamowej do podłoża za pomocą fundamentów, co wymagałoby przeprowadzenia robót ziemnych z użyciem specjalistycznego sprzętu. Tablica taka spełnia zatem przesłanki do uznania jej za obiekt trwale związany z gruntem. Następnie organ odwoławczy wskazywał, że zgodnie z projektem konstrukcyjno-budowlanym tablic reklamowych typu [...], tego rodzaju nośniki reklamowe oparte są na konstrukcji wynikającej z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego konstrukcji wsporczej wolnostojącej tablicy reklamowej [...] na fundamencie nietrwale związanym z gruntem. Tablica reklamowa składa się z kilku elementów stanowiących całość techniczno-użytkową: fundamentu, konstrukcji nośnej słupa oraz konstrukcji tablicy reklamowej (ekranu). Konstrukcja przedmiotowej tablicy reklamowej wskazuje na fakt, że jest ona trwale związana z gruntem - za pośrednictwem żelbetonowej stopy fundamentowej, która ma na celu zapewnić wystarczającą stabilność. Przygotowywanie stopy fundamentowej wymagało przeprowadzenia budowlanych robót ziemnych z użyciem specjalistycznego sprzętu. Następnie Kolegium omówiło nośnik reklamowy oznaczony jako [...]. Wskazało, iż jest on oparty na konstrukcji wynikającej z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego ekspozera świetlnego dwustronnego, wolnostojącego typu [...]. Urządzenie reklamowe posadowione jest na gruncie za pośrednictwem stopy fundamentowej betonowej. Fundament został zaprojektowany w dwojaki sposób - zagłębiony jest w gruncie na głębokość 0,80 m lub 0,90 m z nadsypką piaskową lub żwirową. Z projektu technicznego wynika, że fundament jest całkowicie zagłębiony w gruncie, natomiast stojaki urządzenia reklamowego są zabetonowane w fundamencie. Ten sposób posadowienia pozwala mu zachować stabilność i oprzeć się czynnikom zewnętrznym. Kolejno poddano analizie nośnik reklamowy oznaczony jako [...]. Organ odwoławczy podnosił, że konstrukcja ta jest na tyle duża, że musi być trwale związana z gruntem, aby zapewnić jej stabilność i przeciwdziałać czynnikom zewnętrznym. Następnie Kolegium omówiło nośnik reklamowy [...] oparty na projekcie budowlanym nośnika reklamowego wolnostojącego typu [...]. Organ odwoławczy wskazał, że z opisu technicznego wynika, iż to urządzenie reklamowe składa się kilku elementów stanowiących całość techniczno-użytkową: fundamentu, konstrukcji nośnej słupa oraz konstrukcji tablicy reklamowej (kasetonu). Następnie Kolegium zaznaczyło, że przedmiotowe urządzenia – nośniki reklamowe – są trwale związane z gruntem. Organ odwoławczy powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA 1617/98 oraz z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1958/08, a także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2285/09. Kolegium zaznaczyło iż o tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem decydują jego parametry techniczne. Z treści decyzji pierwszoinstancyjnej wynika zaś, że organ przeanalizował projekty tablic reklamowych z punktu widzenia ich konstrukcji oraz sposobu posadowienia, zatem zarzut nie wzięcia pod uwagę okoliczności wynikających z projektów tablic jest chybiony. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że tablice reklamowe są zbudowane na podstawie powtarzalnych projektów budowlanych, z których wynika, iż tablice te są trwale związane z gruntem. Okoliczność, że niektóre tablice są posadowione na fundamencie nietrwale związanym z gruntem nie oznacza jeszcze, że tablice te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Kolegium patrząc przez pryzmat zasad logiki i doświadczenia życiowego nie sposób przyjąć, aby wysokie, liczące kilka metrów urządzenia reklamowe, zbudowane ze stali, które muszą sprostać oddziaływaniom wiatru na znaczną powierzchnię pozostawałyby nietrwale z gruntem związane. Brak trwałego związku z gruntem prowadziłby bowiem do tego, że konstrukcja taka mogłaby się przewrócić, co przy uwzględnieniu jej rozmiarów i masy stanowiłoby istotne zagrożenie. Fakt, że słupy do których mocuje się zasadnicze tablice, są przytwierdzane do podstawy za pomocą śrub jest wynikiem przyjętego przy wznoszeniu tych urządzeń reklamowych procesu technologicznego (składanie z prefabrykatów, gotowych elementów). Obiekty takie, w odróżnieniu od lekkich nośników reklamowych w rodzaju bannerów, transparentów, płacht, flag z masztami nie są przemieszczane swobodnie i bez odpowiedniego przygotowania. Konstrukcja nośnika reklamowego, która ma uniemożliwić łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce, czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru musi być w odpowiedni techniczny sposób powiązana trwale z gruntem, co nadaje jej cechy budowli podlegającej opodatkowaniu. Końcowo Kolegium stwierdziło, że sporne tablice reklamowe były już przedmiotem postępowania podatkowego oraz że zapadły wyroki w sprawach o zbliżonym stanie faktycznym, tj. o sygn. akt: I SA/Gl 1362/16, I SA/Gl 236/11 do I SA/Gl 240/11, I SA/Gl 590/18 do I SA/Gl 592/18 oraz I SA/Gl 638/18 do I SA/Gl 640/18. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, odnosząc się do zarzutu wadliwości opinii biegłego, że oparto się w postępowaniu nie tylko na tezach zawartych w opinii ale również podjęto wszelkie działania niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonano szczegółowej analizy wszystkich typów nośników reklamowych będących własnością Spółki. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 122 O.p. w zw. z art. 180 § 1 O.p. przejawiające się brakiem rzetelnej analizy zebranego materiału dowodowego - treści projektów budowlanych tablic reklamowych, co w konsekwencji skutkowało uznaniem, że: - tablice reklamowe są trwale związane z gruntem w przeciwieństwie do innych obiektów, takich jak np. kontenery, które można przenieść bez uszkodzenia ich konstrukcji oraz wykonywania robót ziemnych; - tablice reklamowe są trwale związane z gruntem, podczas gdy projekty (np. projekt [...]) wprost wskazują, że tablice reklamowe są posadowione na fundamentach "nietrwale związanych z gruntem", - brak trwałego związku z gruntem prowadziłby do tego, że tablica reklamowa mogłaby się przewrócić, co z uwagi na jej rozmiar i masę stanowiłoby istotne zagrożenie, pomimo że z projektów budowlanych wynika, że konstrukcja tablicy i jej fundament nie są trwale związane z gruntem, a dołączone do projektu wyliczenia statyczne potwierdzają bezpieczeństwo konstrukcji; - tablice reklamowe skarżącej opierają się czynnikom mogącym zniszczyć ich konstrukcję a ich podstawy uniemożliwiają ich przesunięcie, przeniesienie lub zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru, podczas gdy z załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, iż tablice nie są trwale związane z gruntem; - posadowienie tablic reklamowych na podłożu wymagało prac ziemnych i użycia specjalistycznego sprzętu, pomimo że z projektów budowlanych wynika, iż prace w przypadku tablic [...] nie były potrzebne. b) art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 O.p. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania kompletnego materiału dowodowego w sprawie i nienależytą jego ocenę, w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nierzetelnej i wadliwej opinii biegłego, który wydając ją nie przedstawił merytorycznej analizy przedmiotu sprawy, nie odwołał się do żadnych norm budowlanych i literatury przedmiotu; 2. prawa materialnego: a) art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 u.p.o.l. poprzez uznanie, że tablice reklamowe stanowią budowle, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; b) art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię zwrotu "trwałego związania z gruntem", a w efekcie nieprawidłowe przyjęcie, że "trwale związany z gruntem" jest obiekt, którego konstrukcja uniemożliwia łatwe przesunięcie i opiera się podmuchom wiatru, pomimo że z najnowszego orzecznictwa sądów administracyjnych, wynika, że: - obiekty budowlane (np. kontenery, hale namiotowe, pawilony handlowe, garaże) posadowione na betonowych fundamentach lub podstawach, których konstrukcja uniemożliwia łatwe przesunięcie i opiera się podmuchom wiatru, nie są "trwale związane z gruntem" w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego, - posiadanie fundamentu nie jest równoznaczne z trwałym związaniem z gruntem, - obiekt budowlany postawiony za pomocą fundamentu lub betonowej podstawy i zamocowany do nich za pomocą kotew, który może zostać usunięty bez trwałego uszkodzenia obiektu lub gruntu, nie jest "trwale zawiązany z gruntem" w rozumieniu art. 3 u.p.o.l. (powinno być art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego - przypis Sądu) a zasadność zastosowania powołanej wykładni potwierdza wykładnia odwołująca się do innych zapisów art. 3 Prawa budowlanego, posługujących się pojęciem "trwałego związania z gruntem". Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając zarzuty pełnomocnik skarżącej w pierwszej kolejności odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09 oraz uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 11/13 i stwierdził, że w ich świetle mogą istnieć obiekty zaliczane do budowli na potrzeby stosowania przepisów Prawa budowlanego, które nie są opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Budowlami podlegającymi opodatkowaniu są więc wyłącznie wolnostojące urządzenia reklamowe, które są "trwale związane z gruntem" w rozumieniu Prawa budowlanego. Obiekt budowlany niewymieniony w katalogu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, w tym tablica reklamowa niezwiązana trwale z gruntem, nie może zostać uznany za budowlę dla potrzeb u.p.o.l. i nie może być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dalej pełnomocnik skarżącej wywodził, że ustawodawca posługuje się pojęciem "trwałego związania z gruntem" nie tylko w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ale również w innych postanowieniach art. 3 Prawa budowlanego - art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego (definicja budynku), art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego (tymczasowe obiekty budowlane). Zatem zwrot "trwale związane z gruntem" użyty w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w odniesieniu do tablic reklamowych, powinien być rozumiany tak samo, jak ten sam zwrot użyty w celu zdefiniowania pojęcia budynku jak i tymczasowego obiektu budowlanego. Zdaniem autora skargi sądy administracyjne potwierdzają, że obiektem trwale związanym z gruntem nie jest każdy obiekt posadowiony na fundamencie, którego nie można przesunąć i który opiera się warunkom atmosferycznym. Dotyczy to szeregu obiektów budowlanych, które są posadowione na gruncie za pomocą betonowych bloków lub prefabrykatów, które opierają się porywom wiatru, a których konstrukcja uniemożliwia łatwe przesunięcie. Na poparcie swojej argumentacji pełnomocnik wskazał na wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3711/14; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 21 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 793/17; Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 84/14; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie: z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 402/14; z 23 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 814/12; z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 1147/16. Przywołał także orzeczenia dotyczące pawilonów handlowych, hal namiotowych, kontenerowych stacji redukcyjno-pomiarowych, garaży blaszanych. Jego zdaniem sądy administracyjne potwierdzają, że błędem jest przyjęcie, iż posiadanie fundamentu jest równoznaczne z trwałym związaniem z gruntem. Z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego wynika, że posiadanie fundamentu i trwałe związanie z gruntem, to dwie odrębne przesłanki zaliczenia obiektu do kategorii budynków. Ponadto historyczna linia orzecznicza, na którą powołuje się organ odwoławczy, jest od wielu lat kwestionowana np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 323/11, zdanie odrębne zgłosiła sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, wskazując, że nie jest wystarczające stwierdzenie, że skoro dane urządzenie jest "wielkie i ciężkie", to należy je traktować jako "trwale związane z gruntem". W ocenie pełnomocnika skarżącej brak jest podstaw prawnych do uznania względów bezpieczeństwa za podstawę do uznania obiektu za trwale związany z gruntem. Natomiast organ odwoławczy wpadł w niedopuszczalne w wykładni prawa podatkowego błędne koło definicyjne stwierdzając, że trwale związane z gruntem są te obiekty, których rozmiary i związane z nimi względy bezpieczeństwa, wymagają trwałego związania z gruntem. Zagrożenie budowlane mogą bowiem wywoływać tymczasowe obiekty budowlane o znacznych rozmiarach (np. niezwiązane trwale z gruntem hale namiotowe) jak i obiekty małej architektury (np. wiaty śmietnikowe, huśtawki itp.). Wszystkie te obiekty budowlane muszą być stabilne niezależnie od sposobu ich związania z gruntem. Co do zasady, wszystkie tablice reklamowe powinny spełniać określone cechy odporności na działania czynników atmosferycznych ustalone we właściwych normach budowlanych. Nawet jednak normy budowlane nie zobowiązują do spełnienia przez tablice reklamowe lub podobne obiekty warunku odporności na każde oddziaływanie wiatru. W praktyce mają miejsce sytuacje, kiedy tablice reklamowe, posadowione na betonowych podstawach, w wyniku podmuchu wiatru ulegają wywróceniu. Pełnomocnik skarżącej podnosił, że nie można wskazać będącej obiektem budowlanym tablicy reklamowej, która nie byłaby trwale związana z gruntem zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez organy podatkowe. Odnosząc się do kwestii zarzutów naruszenia prawa procesowego pełnomocnik skarżącej zaznaczył, iż organy podatkowe nie przeanalizowały rzetelnie treści projektów budowlanych. W szczególności wskazywał, że tablice reklamowe [...] posadowione są na fundamencie nietrwale związanym z gruntem, co wynika wprost z ich projektu. Zdaniem pełnomocnika skarżącej fakt, iż tablice reklamowe można przenieść bez wykonania prac ziemnych obrazuje materiał fotograficzny, załączony do odwołania, przedstawiający tablice przewrócone w wyniku wichury, która miała miejsce w Poznaniu w 2016 r. Pełnomocnik skarżącej wskazywał dalej, że w sprawie powołany został biegły, jednak jego opinia nie posiada wartości dowodowej, gdyż nie przedstawił on merytorycznej analizy przedmiotu sprawy, nie odwołał się do żadnych norm budowlanych ani literatury przedmiotu, przy czym zakwestionował orzecznictwo sądów administracyjnych oraz TK, zaś literatura fachowa powołana przez biegłego ogranicza się do dwóch pozycji z lat 1967 i 1971. Reasumując pełnomocnik skarżącej skonstatował, że tablice reklamowe nie są związane trwale z gruntem, a zatem nie mogą podlegać opodatkowaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty natury procesowej, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, albo że nie został on skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ podatkowy przepisy prawa materialnego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04 - wszystkie wyroki wymienione w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd nie stwierdził, by przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Organy działały na podstawie prawa, zgodnie z wyrażoną w art. 122 O.p. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek wyczerpującego zbadania stanu faktycznego sprawy przez organ podatkowy. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach Ordynacji podatkowej nakazując organom podatkowym zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). Ustalenie stanu faktycznego zgodnie z tą zasadą jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Przepis art. 187 O.p. stanowi o obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Za uzasadniony, w świetle stanowiska doktryny i orzecznictwa, należy uznać pogląd, że na podstawie art. 187 § 1 O.p. ciężar dowodu spoczywa na organie podatkowym. O przeprowadzeniu dowodu organ podatkowy rozstrzyga postanowieniem, które może być w każdym czasie zmieniane, uzupełniane lub uchylane. Natomiast zgodnie z art. 197 § 1 O.p. w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Wiadomości specjalne to niewątpliwie wiadomości, których nie posiadają pracownicy organów podatkowych. Zatem zadaniem biegłego jest dostarczenie organowi podatkowemu prowadzącemu postępowanie w sprawie takich wiadomości, w celu ułatwienia należytej oceny przedstawionych mu do zaopiniowania okoliczności faktycznych, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy zasięgnął opinii biegłego na okoliczność, czy nośniki reklamowe spełniają cechy budowli. I tak biegły A.K. w opinii z 18 października 2017 r. doszedł do konkluzji, że tablice reklamowe Spółki, stanowią wolnostojące urządzenia reklamowe trwale związane z gruntem. Biegły przyznał, że nie istnieją normy budowlane określające, kiedy określone obiekty o określonych rozmiarach powinny być trwale związane z gruntem, nie istnieje normowe zdefiniowanie pojęcia trwałego związania z gruntem. Biegły wskazał i wyjaśnił przesłanki, które doprowadziły go do przedstawionych w opinii konkluzji, a wnioski w niej zawarte znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym dokumentacji budowlanej. Biegły odpowiedział też na dodatkowe pytania Spółki w piśmie z dnia 4 grudnia 2017 r., w tym wyjaśnił, że opierał się na profesjonalnych źródłach z Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, Politechniki Poznańskiej. Niemniej należy podkreślić, że opinia biegłego, to jeden z dowodów w sprawie, a organy podatkowe nie oparły swoich rozstrzygnięć tylko i wyłącznie na opinii biegłego, ale dokonały własnej oceny i wyjaśniły, dlaczego ich zdaniem wolnostojące tablice reklamowe stanowią budowle trwale związane z gruntem i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sąd nie podzielił więc zarzutu dotyczącego naruszenia art. 197 § 1 O.p. i to w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy dokonały rzetelnej analizy przedłożonych przez Spółkę projektów budowlanych poszczególnych rodzajów tablic reklamowych, przeanalizowały sposób ich posadowienia. I tak organy podatkowe wskazały, że zgodnie z projektem konstrukcyjno-budowlanym tablic reklamowych typu [...], nośniki reklamowe tego rodzaju oparte są na konstrukcji wynikającej z projektu budowlanego wolnostojącej tablicy reklamowej [...] z fundamentem trwale związanym z gruntem. Stopy fundamentowe są zagłębione w gruncie na głębokość 0,80 m a słupy nośne mocowane są do fundamentu za pomocą 4 śrub kotwiących. Tablica reklamowa ze względu na swoją wielkość oraz masę jest tak związana z gruntem, aby zapewnić jej stabilność oraz przeciwdziałać czynnikom zewnętrznym mogącym ją uszkodzić oraz zapobiec niekontrolowanemu przemieszczeniu. Organy zwróciły uwagę, że projekt przewiduje przymocowanie tablicy reklamowej do podłoża za pomocą fundamentów, co wymagałoby przeprowadzenia robót ziemnych z użyciem specjalistycznego sprzętu. Analiza projektu tego rodzaju tablicy reklamowej doprowadziła organy podatkowe do konkluzji, że tablica taka spełnia przesłanki do uznania jej za obiekt trwale związany z gruntem. Stanowisko organów Sąd uznał za prawidłowe. Z kolei zgodnie z projektem konstrukcyjno-budowlanym tablic reklamowych typu [...], tego rodzaju nośniki reklamowe oparte są na konstrukcji wynikającej z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego konstrukcji wsporczej wolnostojącej tablicy reklamowej [...] na fundamencie nietrwale związanym z gruntem. Tablica reklamowa składa się z kilku elementów stanowiących całość techniczno-użytkową: fundamentu, konstrukcji nośnej słupa oraz konstrukcji tablicy reklamowej (ekranu). Niemniej tego typu wolnostojąca tablica reklamowa jest trwale związana z gruntem za pośrednictwem żelbetonowej stopy fundamentowej, która ma na celu zapewnić jej stabilność. Zaś przygotowywanie stopy fundamentowej wymaga przeprowadzenia budowlanych robót ziemnych z użyciem specjalistycznego sprzętu. Dlatego też organy podatkowe uznały, że tego rodzaju tablice reklamowe są trwale związane z gruntem i jako takie podlegają opodatkowaniu. Sąd podzielił stanowisko organów, uznając ich argumentację za zasadną. Organy podatkowe omówiły także nośnik reklamowy oznaczony jako [...]. Urządzenie reklamowe posadowione jest na gruncie za pośrednictwem stopy fundamentowej betonowej. Fundament został zaprojektowany w dwojaki sposób - zagłębiony jest w gruncie na głębokość 0,80 m lub 0,90 m z nadsypką piaskową lub żwirową. Z projektu technicznego wynika, że fundament jest całkowicie zagłębiony w gruncie, natomiast stojaki urządzenia reklamowego są, jest zabetonowane w fundamencie. Ten sposób posadowienia pozwala mu zachować stabilność i oprzeć się czynnikom zewnętrznym. Organy podatkowe zasadnie uznały więc, że tego typu tablice reklamowe są trwale związane z gruntem i jako takie podlegają opodatkowaniu. Organy podatkowe dokonały także analizy projektu budowlanego nośnika reklamowego oznaczonego jako [...] oraz nośnika reklamowego [...] opartego na projekcie budowlanym nośnika reklamowego wolnostojącego typu [...]. Organy podatkowe podkreśliły, że z opisu technicznego wynika, iż to urządzenie reklamowe składa się kilku elementów stanowiących całość techniczno-użytkową: fundamentu, konstrukcji nośnej słupa oraz konstrukcji tablicy reklamowej (kasetonu). Ponadto obiekty były adaptowane do warunków panujących w miejscu posadowienia, a prace budowlano-montażowe były prowadzone pod nadzorem osób posiadających uprawnienia budowlane. Opis projektowanych nośników reklamowych wskazuje, że wykonanie obiektu budowlanego składającego się z części typowo budowlanych jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, które to pozwolenia uzyskał poprzedni właściciel tablic reklamowych. W ocenie Sądu organy podatkowe, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, dokonały rzetelnej analizy treści projektów budowlanych tablic reklamowych, wyjaśniły z jakich względów uznały, iż wolnostojące tablice reklamowe są trwale związane z gruntem i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, wręcz przeciwnie mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, zgodnie z treścią art. 191 O.p. Przechodząc do sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, zauważyć należy, że w zasadzie dotyczą one prawidłowości wykładni pojęcia "trwałego związania z gruntem" wynikającego z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w 2016 r. Rozpoznając tak zarysowany problem w kontekście ww. przepisów wskazać przyjdzie, że kwestia trwałego związania z gruntem wolnostojących tablic reklamowych była wielokrotnie przedmiotem oceny sądów administracyjnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 758/15 "W tej kwestii ugruntowane jest orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazuje się w nim, że cecha "trwałego związania z gruntem" odnosi się do kwestii techniczno-użytkowych i sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym zaś czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje przy tym jedynie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, lecz całość ustaleń organu dotyczących tego, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Natomiast to, że nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przeniesione w inne miejsce nie wyklucza tego, że jest on trwale związany z gruntem. Żaden bowiem z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z 4 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1361/08; z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1958/08; z 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1405/10; z 4 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 317/12 oraz z 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 939/12; dost. na : www.orzeczenia.nsa.gov.pl, także: R. Dowgier, glosa do wyroku II FSK 1405/10, PPL i FS, nr 2/2013 )". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela powyższy pogląd i przyjmuje za własny. W rozpoznawanej sprawie z załączonych do akt sprawy projektów konstrukcyjno- budowlanych, wynika, że sporne urządzenia reklamowe składają się z kilku podstawowych elementów: - betonowego fundamentu bądź stopy fundamentowej posadowionego w lub na gruncie; - konstrukcji nośnej ekranu, którą stanowi słup/słupy z rury stalowej/profilu stalowego, połączony łącznikami stalowymi/śrubami fundamentowymi/przez zabetonowanie ze stopą fundamentową; - tablicy informacyjnej (jedno lub dwustronnej); - osprzętu oświetleniowego (opcjonalnie). Wykonanie urządzenia reklamowego będącego budowlą (trwale związanego z gruntem) uzależnione jest od uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Przy czym kwestii trwałego związania z gruntem nie można tutaj sprowadzać wyłącznie do związania w znaczeniu fizycznym. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2117/10, rozpatrując kwestię konieczności posiadania przez inwestora pozwolenia na budowę: "dla trwałego związania z gruntem urządzenia reklamowego nie jest konieczne, aby związane to istniało w znaczeniu fizycznym za pośrednictwem np. fundamentu. Dla oceny czy urządzenie reklamowe jest na trwale związane z gruntem nie ma znaczenia, czy żelbetowa podstawa urządzenia zostanie wykonana na miejscu względnie zostanie posadowiona na gruncie z przygotowanego uprzednio prefabrykatu i na jaką głębokość". Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różnorodny, najistotniejsze jest, aby konstrukcja urządzenia reklamowego wraz z fundamentami była na tyle trwała, aby uniemożliwione było jej przesunięcie w inne miejsce lub zniszczenie w wyniku działania sił przyrody (por. także powołane przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroki tego Sądu z 12 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 735/08; z 14 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1330/10). Jednocześnie w wyroku z 29 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1261/15, wyraźnie wskazał, że "Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem, nie musi oznaczać stałości tego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia go od gruntu bez nieodwracalnego naruszania jego technicznej i funkcjonalnej integralności. Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem wyraża się w wykonaniu takich prac lub zabezpieczeń, które mają pozwolić na jego użytkowanie, eliminując możliwość niekontrolowanej zmiany położenia tego obiektu bądź utraty kontaktu z gruntem, wskutek działania sił fizycznych wywołanych samą konstrukcją obiektu, albo kumulatywnie: jego konstrukcją i działaniami natury (wiatr, woda, erozja gleby, itp.), ewentualnie innymi czynnikami zewnętrznymi. Trwałości związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy ustalenie, iż można go zdemontować. Jest to okoliczność mogąca przesądzać o jego tymczasowości, ale nie trwałości związania z gruntem. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednak w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie w inne miejsce". Sąd nie podzielił też argumentacji autora skargi, że sporne tablice reklamowe nie mogą zostać uznane za trwale z gruntem związane, gdyż mogą one ulec przewróceniu, co miało miejsce podczas wichury nad Poznaniem w dniu 2 lipca 2016 r. Faktem powszechnie znanym jest, iż tak ekstremalne zjawisko atmosferyczne jak wichura może zniszczyć różne obiekty budowlane, nie tylko tablice reklamowe, ale np. budynki i nikt z tego powodu nie odbiera im statusu obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie sposób też podzielić argumentu skargi, że o tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem przesądza kryterium trwałości połączenia w sensie fizycznym i czasowym. Odnosząc się zaś do argumentów dotyczących możliwości demontażu jako przesłanki tymczasowości wskazać należy, że przyjęcie zaprezentowanego przez stronę skarżącą rozumowania spowodowałoby uznanie, że w zasadzie żadne urządzenia reklamowe nie mogłyby być uznane za trwale związane z gruntem i co za tym idzie stanowić budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że okoliczność, iż nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przeniesione w inne miejsce, nie ma istotnego znaczenia dla uznania go za trwale związany z gruntem (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07). Nie można tez zgodzić się z argumentacją strony skarżącej, że organ odwoławczy opał się na "historycznym" orzecznictwie sądów administracyjnych, które w ostatnim okresie uległo zmianie. Żadne z powołanych przez pełnomocnika orzeczeń nie dotyczy tablic reklamowych i ich trwałego związania z gruntem. I tak wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3711/14; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 21 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 793/17; Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 84/14 – dotyczą budynku trwale związanego z gruntem. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 402/14 dotyczy kontenera. Pozostałe orzeczenia dotyczą pawilonów handlowych, hal namiotowych, kontenerowych stacji redukcyjno-pomiarowych, garaży blaszanych. Z kolei wyrok tut. Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1328/16 zapadł w sprawie opodatkowania pawilonu handlowego. Natomiast uwzględniając wciąż aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym najnowsze, na które powołał się Sąd we wcześniejszej części uzasadnienia należy uznać, że sporne tablice reklamowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle wprost wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Jak już wyżej wskazano sporne obiekty to wolnostojące tablice reklamowe, składające się z kilku elementów stanowiących całość: fundamentu, konstrukcji nośnej słupa, konstrukcji tablicy reklamowej (ekranu). Każda z tablic reklamowych posiada betonowy fundament bądź stopę fundamentową posadowiony w lub na gruncie. Dlatego należy uznać za prawidłowe stanowisko organów podatkowych, że będące przedmiotem sporu tablice reklamowe stanowią budowle trwale związane z gruntem i jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przede wszystkim są one przymocowane do podłoża za pomocą fundamentów, co wymagało ziemnych robót budowlanych z użyciem specjalistycznego sprzętu. Ponadto, są związane z gruntem w taki sposób, aby z uwagi na ich masę i rozmiary zapewnić im stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Powyższe oznacza, że każdą z opodatkowanych tablic reklamowych, należało uznać za trwale związaną z gruntem, a tym samym chybione są zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2016 r. Z kolei wskazany w zarzutach skargi zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 u.p.o.l. nie został w żaden sposób uzasadniony przez stronę skarżącą. Jest on całkowicie chybiony, gdyż skarżąca jest właścicielem spornych tablic reklamowych i wykorzystuje je w prowadzonej działalności gospodarczej. Na koniec Sąd wskazuje, że tut. Sąd rozpoznawał już sprawy tej samej skarżącej dotyczące podatku od nieruchomości, w których spór dotyczył zasadności opodatkowania wolnostojących tablic reklamowych skarżącej położonych na terenie innej gminy i skargi w tych sprawach zostały oddalone – sprawy o sygn. akt: I SA/Gl 590/17 do I SA/Gl 592/17 oraz I SA/Gl 638/18 do I SA/Gl 640/18. Ponadto sprawy podmiotu, od których strona skarżąca nabyła sporne tablice reklamowe były przedmiotem rozważań tut Sądu – były to sprawy o sygn. akt I SA/Gl 1361-1363/16, w których skargi wyrokami z dnia 24 kwietnia 2017 r. zostały oddalone. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) oddalił skargę.