II SA/Go 809/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Justyna Dyka-Tarnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2021r. sprawy ze skargi G.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania i odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2021r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego wznowieniowego oraz odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza znak: [...] z dnia [...].12.2017 r. ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej STD 3017 na działce nr ewid. [...], na podstawie art. 1, art 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (jedn. tekst: Dz. U. z 2018r. poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. 7 art. 145 § 1 pkt 4. art. 148 § 2 i art. 105 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. z 2021r. poz. 735) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium w pierwszej kolejności przedstawiło przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...].12.2017r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy ustalił na rzecz [...] Sp. z o.o. ul. [...] lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej STD 3017 na działce nr ewid. [...]. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...].01.2018 r. Wnioskiem z dnia [...].09.2018 r. G.W. na podstawie 145 § 1 pkt 1, 4, 5, 6 KPA, zwrócił się do Burmistrza o wznowienie postępowania zakończonego w.w. decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] grudnia 2017r. oraz o uchylenie decyzji kończącej to postępowanie, nadto na podstawie art. 152 § 1 KPA wniósł o wstrzymanie wykonalności przedmiotowej decyzji. Decyzją z dnia [...].11.2018 r. znak [...] Burmistrz odmówił uchylenia w.w. ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu organ wykazał, że wnioskodawca nie dochował terminu złożenia wniosku o wznowienie z przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który wynika z art. 148 §2 k.p.a. Jednocześnie organ uznał, że wnioskodawca dochował terminu na złożenie wniosku o wznowienie w zakresie pozostałych podnoszonych przez niego przesłanek wznowienia i po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, wobec stwierdzenia braku podstaw do uchylenia ww. wydanej ostatecznej decyzji z dnia [...].12.2017 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego, orzekł o odmowie jej uchylenia. Od powyższej decyzji G.W. wniósł odwołanie. Skarżący złożył również wniosek o stwierdzenie nieważności w.w. decyzji Burmistrza z dnia [...].12.2017 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Powyższa decyzja została zaskarżona przez wnioskodawcę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który prawomocnym wyrokiem z dnia 8 maja 2019r. sygn. akt II SA/Go 111/19 oddalił skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Burmistrza z dnia [...].11.2018 r. znak: [...], decyzją z dnia [...].09.2019 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w sprawie należało ustalić, w odniesieniu do przesłanki wznowienia sformułowanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w oparciu o którą G.W. złożył wniosek o wznowienie postępowania, kiedy wnioskodawca dowiedział się o decyzji Burmistrza znak: [...] z dnia [...].12.2017 r. ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego i od tej daty liczyć miesięczny termin na złożenie podania. Uchybienie bowiem terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyklucza możliwość dokonania merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym. W niniejszej sprawie organ I instancji powołał się na dowody, w oparciu o które doszedł do przekonania, że termin określony przepisem art. 148 § 2 kpa nie został dochowany i ostatecznie wskazał, że: "(...) skarżący powziął informacje o planowanej inwestycji znacznie wcześniej (co najmniej w lipcu 2018 r."). Dalej podał, że podanie o wznowienie postępowania z przyczyny wskazanej art. 145 § 1 pkt 4 kpa pochodzi z dały [...].09.2018r. (data wpływu do urzędu 21.09.2018 r.). W konsekwencji organ stwierdził, że ustawowy termin (art. 148 kpa) z art. 145 §1 pkt 4 kpa nie został dochowany. Kolejną decyzją z dnia [...].11.2019r. znak: [...] Burmistrz, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, umorzył postępowanie administracyjne wznowione w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...].12.2017 r. w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Analizując ponownie zgromadzony materiał organ ustalił, że najpóźniejszą możliwą datą powzięcia przez stronę informacji o decyzji Burmistrza z dnia [...].12.2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest dzień [...].07.2019 r. (data doręczenia decyzji Wojewody znak: [...]), przy czym wniosek o wznowienie postępowania został nadany listem poleconym w dniu [...].09.2019 r. - data pisma oraz stempla pocztowego (data wpływu do urzędu 21.09.2018 r.). Wobec powyższego organ uznał, że ustawowy termin jednego miesiąca do wniesienia podania o wznowienie postępowania z powodu, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4) nie został dochowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2020r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza z dnia [...].11.2019r. znak: [...]. Na powyższą decyzję Kolegium G.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wyrokiem z dnia 22 lipca 2020r. sygn. akt II SA/Go 139/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Niniejszy wyrok stał się prawomocny od 29 września 2020r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w przypadku wniosku strony o wznowienie postępowania opartego na kilku podstawach (w sprawie są to podstawy z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 lcp.a.), niezależnie już od tego czy wniosek strony oparty na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa był dopuszczalny czy też nie, badanie zachowania terminu do złożenia podania nastąpić powinno odrębnie do każdej z tych podstaw czyli w odniesieniu do podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 kpa z zastosowaniem art. 148 § 1 kpa. Z tych względów zasadny zdaniem Sądu okazał się zarzut skargi kwestionujący stanowisko Kolegium, że niedochowanie terminu z art. 148 § 2 kp.a. w odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa stanowi podstawę do umorzenia całego postępowania wznowieniowego, pomimo wskazania we wniosku innych podstaw do wznowienia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniając powyższe stanowisko Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza z dnia [...].11.2019 r. znak: [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] Burmistrz orzekł: w pkt 1 - umorzyć postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem z dnia [...].09.2018 r. w sprawie zakończonej w.w. decyzją ostateczną znak: [...] z dnia [...].12.2017 r. w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego - w zakresie dotyczącym żądania wznowienia postępowania opartego na podstawie określonej w art. 145 §1 pkt 4 kpa - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; w pkt 2 - odmówć uchylenia w.w. ostatecznej decyzji Burmistrza z dnia [...].12.2017 r. ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego - w zakresie żądania wznowienia postępowania opartego na podstawach określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 kpa. W uzasadnieniu - w odniesieniu do podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa - organ I instancji podtrzymał swoje ustalenia w przedmiocie braku dochowania przez stronę terminu do wniesienia podania. Organ podał, że podstawę wznowienia postępowania wskazaną przez stronę określa art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zgodnie z którym postępowanie wznawia się, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Skarżący jest właścicielem nieruchomości (dz. 14/2) będącej w zasięgu oddziaływania inwestycji, z tego względu należało uznać, iż żądający wznowienia podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu. Zgodnie z art. 148 kpa strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, przy czym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ podał, że G.W. był stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę dla powyższego zamierzenia, jakie toczyło się przed Starostą zakończonym dnia [...].04.2018 r. decyzją nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W powyższej decyzji jest mowa iż Wnioskodawca (tj. [...] Sp. z o. o.) dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę m.in. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wskazanej na wstępie inwestycji. Wnioskodawca zgodnie z art. 33 ust 2 ustawy Prawo budowlane, do wniosku o pozwolenie budowlane dołączył: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z wymaganymi uzgodnieniami, decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Od decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę G.W. odwołał się do Wojewody. W decyzji Wojewody znak: [...] z dnia [...].07.2018r. doręczonej G.W. dnia 10.07.2019 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty, jednoznacznie wskazano, iż do wniosku o pozwolenie na budowę została dołączona w.w. decyzja lokalizacyjna z dnia [...].12.2017 r. W decyzji Wojewody znak: [...] z dnia [...].07.2018 r. nastąpiło zatem wskazanie organu, który wydał decyzję lokalizacyjną, dzień wydania decyzji oraz informację czego dotyczyła decyzja. Data doręczenia wyżej wymienionej decyzji Wojewody G.W. została wskazana przez osobę prowadzącą postępowanie w tej sprawie na stanowisku ds. orzecznictwa administracji architektoniczno-budowlanej Urzędu Wojewódzkiego. Organ I instancji wskazywał, że tę samą datę odbioru decyzji Wojewody tj. dzień 10.07.2019 r. podaje sam Skarżący w złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję Wojewody (skarga z dnia [...].08.2018 r.). Szczegółowa analiza dokumentacji w sprawie pozwolenia na budową dokonana przez Skarżącego w skardze w kontekście faktu dołączenia przez Inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji lokalizacyjnej, skłania jednoznacznie do wniosku, iż o samej decyzji znak: [...] i jej rozstrzygnięciu Skarżący wiedział. Reasumując, organ ostatecznie przyjął, iż Skarżący powziął informację o decyzji Burmistrza znak: [...] z dnia [...].12.2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia w dniu 10.07.2019 r. (data doręczenia decyzji Wojewody znak: [...]). Podanie o wznowienie postępowania z przyczyny wskazanej art. 145 §1 pkt 4 opatrzone jest datą [...].09.2018 r. - data pisma oraz stempla pocztowego (data wpływu do urzędu 21.09.2018 r.). Wobec powyższego organ uznał, iż ustawowy termin jednego miesiąca do wniesienia podania o wznowienie postępowania z powodu, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4) nie został dochowany. Z uwagi na powyższe organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie w zakresie ww. przesłanki wznowienia postępowania brak było podstaw do wznowienia postępowania. Z tego też względu postępowanie w tej części jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 §1 kpa należało umorzyć. Wyrazem tego jest rozstrzygnięcie wskazane w pkt I sentencji decyzji. Dalej organ I instancji wskazał, że jako przesłankę wznowienia postępowania wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 kpa skarżący podał fakt niepowiadomienia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o toczącym się postępowaniu i tym samym uniemożliwienie mu udziału w postępowaniu na prawach strony. Organ wskazał, że zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa następuje tylko na żądanie strony. W rozpatrywanym przypadku wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 §1 pkt 4 kpa mogłoby nastąpić wyłącznie na żądanie Prezesa UKE (strony) - co jednak nie ma miejsca w tym przypadku. Organ I instancji wyjaśnił, iż w myśl art. 53 ust 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej może występować na prawach strony w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej przy czym należy zaznaczyć, iż przepisy te nie nakładają na organ takiego obowiązku. Przywołany art. 53 ust. 2a jasno wskazuje, iż Prezes UKE "może" (ale nie musi) występować na prawach strony w postępowaniu administracyjnym - powiadomienie Prezesa UKE o takim postępowaniu administracyjnym nie jest obligatoryjne, zapis "może" wskazuje na fakultatywny charakter tego przepisu. Organ nadto wskazywał,, iż do Prezesa UKE stosuje się przepisy kpa dotyczące prokuratora. Zgodnie z art. 183 § 2 kpa organ zawiadamia prokuratora o wszczęciu postępowania oraz o toczącym się postępowaniu w każdym przypadku, gdy uzna udział prokuratora w postępowaniu za potrzebny - zatem ocena tej kwestii należy do organu. Z złożonego wniosku o ustalenie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. [...] nie wynikało w ocenie organu, by udział Prezesa UKE był w tej sprawie niezbędny. W związku z powyższym, niezawiadomienie Prezesa UKE o toczącym się postępowaniu nie jest skuteczną podstawą wniesienia skargi. Podsumowując powyższą kwestię, organ wskazywał, iż organ po analizie wniosku nie widział uzasadnionych podstaw do zawiadomienia Prezesa UKE o toczącym się w tej sprawie postępowaniu. Odnośnie kolejnych wskazanych w podaniu podstaw wznowienia postępowania tj. tych określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 organ ustalił, iż wniosek w tym zakresie złożony został z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 kpa. Jako okoliczności uzasadniające ww. przesłanki wznowienia strona w podaniu wskazała, że: 1. dowody na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się jej zdaniem fałszywe - stwierdzono to w oparciu o Analizę specjalistyczną i opinię "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" z dnia [...].09.2018 r.; według wnoszącego podanie Inwestor posłużył się danymi fałszywymi, na których to podstawie organ stwierdził brak potrzeb przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowej. Zdaniem Skarżącego (opierając się na Analizie specjalistycznej i opinii) "wprowadzenie w błąd wiązało się między innymi z kątami pochylenia anten, charakterystyką techniczną anten a także nieprawidłowo wykonanymi kalkulacjami równoważnej mocy promieniowania izotropowo EIRP" (przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.); 2. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję - strona twierdzi, iż został zatajony fakt rzeczywistego zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko (co stanowi konsekwencje nierzetelnie przedstawionych danych charakteryzujących parametry techniczne inwestycji). Skarżący zarzuca m.in. przyjęcie przez Inwestora wadliwej interpretacji pojęć: "pojedynczej anteny", "wyznaczenia odległości miejsc dostępnych dla ludności", brak wskazania przez Inwestora m.in. producenta, rodzaju oraz charakterystyk techniczno-eksploatacyjnych każdego z elementów wyposażenia technicznego stacji, przyjęcie błędnego zakresu pochylenia anten (jedynie pochylenie elektryczne) z pominięciem pochylenie mechanicznego i poprawki wynikającej z dokładności ustalenia kąta pochylenia elektrycznego, błędną analizę i ocenę możliwych zagrożeń dla obszarów Natura 2000 (przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa); 3. decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, strona twierdzi, iż lokalizacja wieży telefonii komórkowej w zasięgu granic województwa i zachodniopomorskiego, przy znacznie większym oddziaływaniu inwestycji, aniżeli wskazuje to Inwestor, jest inwestycją o charakterze ponadlokalnym, a co za tym idzie decyzja powinna być wydana w uzgodnieniu z marszałkiem województwa (przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Podstawą sformułowania powyższych przesłanek wznowienia było uzyskanie przez stronę informacji znajdujących się w treści dokumentu tj. ekspertyzy "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko". Dnia 12.11.2019 r. pełnomocnik Strony przekazał organowi dokumenty na potwierdzenie nadania oraz odbioru przekazanej ekspertyzy, (data nadania 19.09.2018 r., data odbioru 20.09.2018 r.). Tym samym ostatecznie organ uznał, iż podanie o wznowienie w zakresie przesłanek z art. 145 §1 pkt 1, 5 i 6 kpa zostało złożone z zachowaniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa. Rozstrzygając natomiast o braku zasadności tak sformułowanych podstaw wznowienia w - odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa organ wskazał, że wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Fałszywość dowodu, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, winna być stwierdzona przez sąd lub inny uprawniony do tego organ. Nie może takiej oceny dokonać organ właściwy do wznowienia postępowania, przy czym "fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie" (np. wyrok WSA z dnia 27.02.2018 r. II SA/Ol 45/18, wyrok NSA z dnia 14.11.2017 r. E OSK 440/16, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11.04.2018 r. IV SA/Po 1040/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.11.2017 r. II SA/Wa 266/17). Sądy jednoznacznie wskazują, iż wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 nie może nastąpić, jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu określonej decyzji a organ administracji publicznej nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 kpa (II SA/Lu 960/17 WSA w Lublinie z dnia 11.01.2018 r" II SA/Wa 266/17 WSA w Warszawie z dnia 23.11.2017 r., U SA/Ol 45/18 WSA w Olsztynie z dnia 27.02.2018 r.). To strona, która domaga się wznowienia postępowania w związku z wydaniem decyzji na podstawie fałszywych dowodów musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany; nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzenie takiego dowodu we własnym zakresie. Ponieważ Skarżący, powołując się na ten argument (tj. fałszywość dowodu) nie przedstawił jednocześnie żadnego dokumentu, który zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jednoznacznie wskazywałby iż, "kwalifikacja przedsięwzięcia dołączona do wniosku inwestora o ustalenie i lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera fałszywe dane" organ stwierdzał, iż nie zachodzi i przesłanka art. 145 § 1 pkt 1 kpa do wznowienia postępowania, co skutkuje odmową uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Dalej organ podał, że następną przesłanką uzasadniającą wznowienie postępowania wskazaną przez Skarżącego jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, przy czym muszą one dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne mogące mieć w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji ostatecznej w kwestiach zasadniczych, nie mniej oznacza to, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od dotychczasowej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.04.2018 r. III SA/Wa 641/17), przy czym sama ekspertyza (tu: "Analiza specjalistyczna i opinia") sporządzona po wydaniu decyzji nie stanowi "nowej okoliczności" ani "nowego dowodu", lecz jedynie fakty wynikające z tej ekspertyzy (opinii) (NSA w wyroku z dnia 29.03.2006 r. II OSK 633/05, Komentarz Kodeks Postępowania Administracyjnego, Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, wydanie 15, C.H. Beck s. 776, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12.04.2018 r. III SA/Wa 100/18). Skarżący w uzasadnieniu podania o wznowienie postępowania wskazuje, iż Inwestor zataił przed organem rzeczywisty zakres oddziaływania inwestycji na środowisko poprzez błędną kwalifikację przedsięwzięcia. Skarżący zarzuca m.in., iż: 1. Operator nie podaje producenta anten, typu toru antenowego czy też urządzeń nadawczych, ich charakterystyk eksploatacyjnych, czego konsekwencją ma być źle wykonana kalkulacja równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP; 2. Operator przyjął błędny i zawężony zakres pochylenia anten uwzględniając wyłącznie pochylenie elektryczne, pomijając przy tym pochylenie mechaniczne i poprawkę wynikającą z dokładności ustalenia kąta pochylenia elektrycznego; 3. Operator zastosował niepełną interpretację definicji miejsc dostępnych dla ludności jaka wynika z orzeczenia sądów; 4. Operator przyjmuje wadliwą interpretację pojęcia tzw. pojedynczej anteny, która jest niezgodna z orzecznictwem sądowym i opiniami ekspertów powołanych przez NIK; 5. przedłożona przez Operatora analiza i ocena możliwych zagrożeń dla obszarów Natura 2000 jest błędna. Konsekwencją powyższego jest zła kwalifikacja przedsięwzięcia, zdaniem Skarżącego planowana inwestycja kwalifikuje się jako przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko a co za tym idzie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia Organ wskazywał, że decyzję środowiskową, jak określono w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydaje się przed wydaniem decyzji, o których mowa art. 72 ust. 1 pkt 3 - w tym decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeśli taka inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowi część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - art. 61 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Inwestycja, która wymaga decyzji środowiskowej nie zawsze wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Po stronie organu jest ustalenie czy dane przedsięwzięcie wymaga decyzji środowiskowej. Poza kompetencjami organu I instancji jest natomiast ustalenie, czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko, o których mowa w art. 64 ust. 1 w rozdziale V ustawy UOS. Procedura jednak występowania o opinię do innych organów nie ma miejsca w przypadku, gdy ze wstępnej oceny organu I instancji wynika, że inwestycja nie wymaga decyzji środowiskowej. Organ I instancji wyjaśniał, że wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla powyższego zamierzenia dokonał analizy i oceny w tym zakresie przedłożonych przez Inwestora dokumentów, w tym kwalifikacji przedsięwzięcia czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Organ przed wydaniem decyzji sprawdził czy Inwestor powinien uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach i na podstawie posiadanych dokumentów uznał, iż planowana inwestycja nie wymaga takiej decyzji. Obowiązek sporządzenia kwalifikacji przedsięwzięcia wynikała z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 wskazanego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W, - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. wyżej rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 1) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Powyższe przepisy wskazują, iż do kwalifikacji przedsięwzięcia służy równoważna moc promieniowana izotropowo EIRP, nie ma w nich odniesienia do konieczności analizy kształtowania natężenia pola elektromagnetycznego. Organ wskazał, że w kwalifikacji nie analizuje się rzeczywistego rozkładu pola promieniowania elektromagnetycznego lecz jedynie wektor osi głównej wiązki, którego długość zależy od równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP, przy czym należy również wziąć pod uwagę możliwość pochylenia (elektrycznego oraz mechanicznego) osi wiązki (tzw. tilt). Kluczową zatem kwestią przy kwalifikacji przedsięwzięcia jest zbadanie czy w odległościach wskazanych rozporządzeniem w linii prowadzonej w wiązce promieniowania występują miejsca dostępne dla ludności. Zwraca się uwagę, iż zasadniczym problemem przy kwalifikacji przedsięwzięcia są niejasne przepisy oraz ich różna interpretacja w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Problem dotyczy (jak zresztą zaznacza sam Skarżący) przede wszystkim interpretacji pojęcia "pojedynczej anteny" jak również pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności". Każda ze stron (Skarżący jak i Inwestor) w swojej argumentacji powołuje się na aktualne orzeczenia sądowe. Chcąc tylko zobrazować problem organ przytoczył powołane przez strony orzeczenia. Ponieważ to ustawodawca doprecyzowuje i uszczegóławia zarówno § 2 ust. 1 pkt 7 jak i 3 ust. 1 pkt 8 zapisem "przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna" trudno jest jednoznacznie w kontekście powyższego uznać, iż (zgodnie z częścią orzeczeń sądowych) "nieracjonalne i nieuzasadnione byłoby prezentowanie stanowiska, iż w przypadkach budowy nowego przedsięwzięcia parametry tego przedsięwzięcia nie podlegają sumowaniu" ponieważ takie stanowisko wskazuje z kolei na to, iż samo doprecyzowanie ustawodawcy jest w tej sytuacji zbędne. Dalej organ podawał, że w zakresie definicji miejsc dostępnych dla ludności również pojawiają się pewne wątpliwości. Organ wyjaśniał, iż pojęcie miejsc dostępnych dla ludności zdefiniowane zostało w art. 124 ust. 2 Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.) jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W wyroku z dnia 19.10.2017 r. NSA (II OSK 289/16) wyraził pogląd, iż "Przez określenie "miejsc dostępnych dla ludności", o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U z 2017 r. poz. 519 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U z 2016 r. poz. 71), w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego." Podobnie w wyrokach NSA: z dnia 7 września 2017 r. II OSK 3083/15, z dnia 18 lipca 2017 r. II OSK 2883/15, z dnia 9 maja 2017 r. II OSK 2245/15. Przeciwną interpretację można np. znaleźć w przewodniku: "Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko - przewodnik Po rozporządzeniu Rady Ministrów" T. Wilżak Warszawa 2011 r.), gdzie wyrażone jest stanowisko, iż określenie odległości miejsc dostępnych dla ludności dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Ponieważ w tej tematyce nie ma jednoznacznego i nie budzącego żadnych wątpliwości stanowiska, organ oceniając, czy planowana inwestycja może zostać zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko posiłkował się stanowiskami zawartymi w: 1. przewodniku przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko (T. Wilżak Warszawa 2011 r.): aby jedno z wyżej wymienionych przedsięwzięć mogło zostać zaliczone do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, winno charakteryzować się określonymi cechami własnymi, będącymi skutkiem ich eksploatacji, a jego środek elektryczny winien znajdować się w pewnym przedziale odległości od miejsc dostępnych dla ludności. Do cech własnych instalacji zaliczają się - rodzaj: instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; - częstotliwość emitowanego przez nią PEM - 0,03 do 300.000 megaherców; - jej równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny - zależna od odległości miejsc dostępnych dla ludności, ale nie mniejsza niż 2000 W. Należy podkreślić, że o ile równoważną moc promieniowaną izotropowo sumuje się dla jednej anteny, jeżeli jest ona zbudowana z co najmniej dwóch systemów nadawczych, to nie należy sumować równoważnej mocy promieniowanej izotropowo niezależnych anten wchodzących w skład tego samego lub różnych przedsięwzięć, 2. odpowiedzi podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska na interpelację nr 20696 w sprawie interpretacji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: iż zgodnie z " 2 ust. 1 pkt 7 i 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się, biorąc pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość środka elektrycznego tej anteny od miejsc dostępnych dla ludności. Organ zwrócił uwagę, że przywołane wyżej przepisy jako wartość służącą kwalifikacji wskazują jedynie równoważną moc promieniowaną izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. Przy wyznaczaniu przedmiotowej odległości należy uwzględnić zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie. Tym samym kluczową kwestią przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jest zidentyfikowanie, czy w odległościach wskazanych przepisami rozporządzenia w linii prowadzonej w wiązce promieniowania występują miejsca dostępne dla ludzi. (..)" informuję, iż zgodnie z ww. przepisami rozporządzenia równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowana lub zrealizowana instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna. Tym samym każdą antenę traktuje się jako indywidualną instalację. (...) Należy również podkreślić, iż przy ustalaniu w rozporządzeniu odległości środków elektrycznych anten od miejsc dostępnych dla ludności kierowano się następującymi zasadami: - dla podanych równoważnych mocy promieniowanych izotropowo określono odległość występowania pól elektromagnetycznych o wartościach granicznych, zapisanych w rozporządzeniu ministra środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U Nr 192, poz. 1883), - uzyskane w powyższy sposób odległości powiększono, uwzględniając największy błąd metody obliczeniowej, który stosując zasadę ostrożności, oszacowano na 50%, - uzyskane odległości zwiększono dodatkowo ze względu na możliwość występowania odbić pól od naturalnych i sztucznych przeszkód, takich jak np. ściany budynków. Ponadto warto podkreślić, iż dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, jako obowiązujące w Polsce standardy jakości środowiska, zostały ustalone w ww. rozporządzeniu ministra środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym w sprawach zdrowia. Przedmiotowe wartości dopuszczalne poziomów pól zostały zróżnicowane i zależą od częstotliwości tych pól. Dla zakresów częstotliwości wykorzystywanych w radiokomunikacji, w szczególności radiokomunikacji ruchomej (telefonia komórkowa), są one wielokrotnie ostrzejsze od zalecanych w rekomendacji Rady Europy z 1999 r. (1999/519/EU). W dostępnym na internetowych stronach WHO arkuszu faktów nr 193 (http://www. who. int/mediacentr e/factshe ets/fsl93/e n/index. html), dotyczącym kwestii ewentualnego wpływu telefonii komórkowej na zdrowie ludzi, znajdują się stwierdzenia, zgodnie z którymi stosowanie zaleceń międzynarodowych dotyczących ochrony ludności jest wystarczające. Biorąc pod uwagę powyższe, wdrożenie polskich poziomów ochronnych zapewnia znacznie większy margines bezpieczeństwa niż stosowanie zaleceń międzynarodowych 3. informatorze: Ochrona środowiska przed polami elektromagnetycznymi. Informator dla administracji samorządowej (S. Różycki Warszawa 2011 r.): " Odległości miejsc dostępnych dla ludności od środków elektrycznych anten podane w rozporządzeniu określono zgodnie z zasadą ostrożności. Uwzględniono takie zjawiska jak: nakładanie się pól elektromagnetycznych pochodzących z rożnych źródeł, możliwość występowania odbić fal radiowych, a także niepewność pomiarów pól elektromagnetycznych." Uwzględniając powyższe oraz przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w ocenie organu we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie wieży telefonii komórkowej w m. Danków podano niezbędne elementy wymagane przepisami - określono typ anteny, jej moc, z ilu anten ma składać się inwestycja, na jakiej wysokości mają być zamontowane anteny oraz kierunek ich ustawienia. Dane jakie przedstawił Inwestor we wniosku oraz kwalifikacji przedsięwzięcia były wystarczające do oceny, w oparciu o obowiązujące przepisy, czy inwestycja wymaga decyzji środowiskowej. Z przedłożonej kwalifikacji wynikało, iż nie wystąpi kolizja osi głównej wiązki promieniowania z miejscami dostępnymi dla ludności - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8c wyżej wymienionego rozporządzenia dla instalacji radiokomunikacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących poła elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny nie przekracza 708 W - miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości mniejszej lub równej 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; w tym przypadku odległość pionowa pomiędzy osiami głównymi wiązek promieniowania a miejscami dostępnymi dla ludności, w najbardziej niekorzystnym układzie (tj. dla tiltu 12°) wynosi 60,3 m (antena AS251 azymut 90°, 190°, 300°); - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8d wyżej wymienionego rozporządzenia dla instalacji radiokomunikacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących poła elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny nie przekracza 2000 W (dokładnie planowane moce EIRP: 1381 W oraz 1742 W) - miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości mniejszej lub równej 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; w tym przypadku odległość pionowa pomiędzy osiami głównymi wiązek promieniowania a miejscami dostępnymi dla ludności, w najbardziej niekorzystnym układzie (tj. dla tiltu 12°) wynosi 53,1 m (antena AS21-1 oraz antena AS262 - azymut 90°, /190°, 300°). Podsumowując powyższą kwestię organ uznał, iż we wniosku o wydanie decyzji oraz kwalifikacji przedsięwzięcia podane zostały wszelkie niezbędne informacje, Inwestor przy tym określił dane, założenia pracy i lokalizacji urządzeń, precyzyjnie lub w zakresie maksymalnym wielkości w zależności od specyfiki parametru. Organ nie miał podstaw, aby stwierdzić, że dane są nieprawidłowe. Dokumenty załączone do wniosku nie budziły żadnych zastrzeżeń wobec czego nie było podstaw odmówić im wiarygodności. Organ zaznaczał, że jest związany wnioskiem inwestora tzn. nie może ingerować w jego treść, modyfikować czy dowolnie interpretować. Zakres wniosku zależy wyłącznie od wnioskodawcy - organ nie ma na to wpływu. Jedynie wnioskodawca ma możliwość na każdym etapie postępowania administracyjnego weryfikacji i zmiany zgłoszonych wcześniej żądań. Wyłącznym zadaniem organu jest zbadanie zgodności planowanego zamierzenia z przepisami prawa. W praktyce oznacza to tyle, iż organ administracji publicznej ma obowiązek wydania pozytywnej dla Inwestora decyzji o warunkach zabudowy czy celu publicznego, jeżeli tylko spełnia ustawowe przesłanki do jej wydania. Zatem wszelkie dane czy informacje podane we wniosku nie podlegają dyskusji, czy też weryfikacji - stanowią dane pochodzące od inwestora, do których organ ma obowiązek odnieść się w decyzji i ustalić w odniesieniu do tych akurat danych czy inwestycja wymaga decyzji środowiskowej, a jeśli przedsięwzięcie jej nie wymaga (jak w tym przypadku), ustalić uwarunkowania lokalizacji drogą decyzji celu publicznego. "Kwalifikacja przedsięwzięcia..."wykonana została przez osobę tytułującą się tytułem magistra inżyniera - Pana P.K., działającego w zakresie usług telekomunikacyjnych. Kwalifikacja jak i załączniki do niej zostały podpisane przez osobę sporządzającą kwalifikację. Opracowanie to zawierało wystarczające informacje (niebudzące wątpliwości), które były wystarczające do dokonania weryfikacji przedsięwzięcia pod kątem wpływu na środowisko. W związku z zarzutami Skarżącego i wątpliwościami w powyższym zakresie, Burmistrz, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego powołał w sprawie biegłego mgr inż. Ł.C. wpisanego na listę biegłych prowadzoną przez prezesa Sądu Okręgowego jako biegłego z zakresu ochrony środowiska w specjalności: ocena oddziaływania na środowisko w procesie inwestycyjnym, ponadto biegły wykazuje się dużym doświadczeniem w zakresie tematyki dotyczącej lokalizacji wież telefonii komórkowych i współpracy w tym zakresie z wieloma JST. Biegły został zobowiązany do przedłożenia opinii (wraz z uzasadnieniem i wnioskami) w sprawie poprawności złożonej kwalifikacji przedsięwzięcia dla powyższej inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Biegły po przeprowadzeniu analizy wskazał następujące wnioski: a) w strefie oddziaływania teoretycznych wiązek promieniowania elektromagnetycznego, wyznaczonych zarówno na podstawie przepisów prawa, jak również orzecznictwa sądowoadmiistracyjnego nie występują miejsca dostępne dla ludzi, b) rozszerzenie definicji miejsc dostępnych dla ludzi, na podstawie punktu 4.10 niniejszego opracowania, tzn. poprzez uznanie za takie miejsc, w których może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym wskazuje jednoznacznie, iż w strefie wyznaczonego wektora wiązki promieniowania nie wystąpią miejsca dostępne dla ludzi, c) wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] września 2017 r., zawiera wszystkie wymagane przepisami elementy, d) brak jest podstaw do podważenia parametrów planowanej inwestycji wskazanych we wniosku z dnia [...] września 2017 r., w szczególności w kontekście wnioskowanego przez Stronę wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, e) planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na przedmioty ochrony obszarów Natura 2000 - [...] oraz [...]. Opinia biegłego została sporządzona w oparciu o obowiązujące na dzień złożenia opinii przepisy z uwzględnieniem również aktualnego orzecznictwa. W zakresie wpływu inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi oraz zasięgu oddziaływania inwestycji biegły posiłkuje się również liczną w tym zakresie literaturą. W ocenie organu opinia zawiera fachowe informacje oraz przekonywujące uzasadnienie, a kwestie istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wyjaśnione są w sposób wyczerpujący. Biegły dokonał sprawdzenia występowania miejsc dostępnych dla ludzi w oparciu o dane Inwestora jak również przy uwzględnieniu orzecznictwa sądowego w zakresie sumowania mocy anten oraz występowania miejsc dostępnych dla ludzi tj. z uwzględnieniem ewentualnego możliwego zagospodarowania terenu. W żadnym przypadku nie wystąpi kolizja osi głównej wiązki promieniowania z miejscami dostępnymi dla ludności. Biegły również bardzo szczegółowo dokonał analizy wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 (uwzględniając przy tym również wynik analizy terenu dokonanej przez Burmistrza na etapie prowadzonego w 2017 r. postępowania) uznając, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000. Podsumowując organ I instancji wskazał, iż zbadał kwestię konieczności uzyskania decyzji środowiskowej w związku z odmienną interpretacją przepisów w zakresie "pojedynczej anteny" oraz "miejsc dostępnych dla ludzi", przy czym sam fakt odmiennej interpretacji przepisów nie stanowi "nowej okoliczności w sprawie" czy też "nowego dowodu" będącego podstawą wznowienia postępowania, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 5 kpa (WSA w Kielcach z dnia 29.12.2017 r. II SA/Ke 820/17, Komentarz kpa s. 777 - cyt. wyrok NSA z 07.07.1988 r. IV SA 419/88). Organ zaznaczał, iż dane Inwestora (w tym moc EIRP) w zakresie inwestycji celu publicznego nie podlegają weryfikacji. Organ zobowiązany jest ocenić czy realizacja inwestycji o deklarowanych parametrach jest możliwa w świetle obowiązujących przepisów. Decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego wydaje się na podstawie wniosku zawierającego między innymi charakterystykę inwestycji, przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) nie wymagają od organu kontrolowania wskazanej przez inwestora charakterystyki poprzez przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego. Gdyby sporządzenie charakterystyki wymagało specjalistycznej wiedzy, niewątpliwie ustawodawca nakładając na inwestora obowiązek sporządzenia takiej charakterystyki, nałożyłby na niego obowiązek sporządzenia jej przez osobę, posiadającą odpowiednie kwalifikacje (...). Szczegółowe kwestie związane z konkretnym projektem budowlanym oraz ze sposobem użytkowania zrealizowanej już inwestycji będą przedmiotem sprawdzania na dalszych etapach (w sprawie pozwolenia na budowę, pozwolenie na użytkowanie oraz w ewentualnym postępowaniu kontrolnym w przypadku, gdyby inwestycja była zrealizowana niezgodnie z projektem bądź też, gdyby była niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na użytkowanie. Zadaniem organu nie jest weryfikacja czy badanie, w jaki sposób (tzn. przy jakich urządzeniach czy i narzędziach) parametry zostaną dotrzymane. Zaznacza się, iż dokonując analizy danego zamierzenia organ nie może przyjmować innych niż inwestor parametrów przedsięwzięcia. Organ nie może oceniać zamierzenia, które nie jest celem inwestora. W świetle powyższego należy uznać, iż zarzut Skarżącego w zakresie błędnie wyliczonej mocy : anten EIRP nie stanowi "nowego dowodu" czy też "nowej okoliczności" stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Organ podawał, że decyzja [...] z dnia [...].12.2017 r. ustala instalację anten sektorowych: - 3 anteny sektorowe typu A525-l, zawieszone na wieży (ich środki) na wysokości 70,0 m n.p.t., pracujące w paśmie 900 MHz, skierowane na azymut 90°, 190°, 300°, przy nachyleniu wiązki (tilt) od 0° do 12°, BIRP pojedynczej anteny 708 W, I - 3 anteny sektorowe typu AS2 l i, zawieszone na wieży (ich środki) na wysokości 70,0 m n.p.t., pracujące w paśmie 1800 MHz, skierowane na azymut 90°, 190°, 300°, przy nachyleniu wiązki (tilt) od 0° do 12°, EIRP pojedynczej anteny 1381 W, - 3 anteny sektorowe typu A526_2, zawieszone na wieży (ich środki) na wysokości 70,0 m n.p.t., pracujące w paśmie 800 MHz (2 x 800), skierowane na azymut 90°, 190°, 3 00°, przy nachyleniu wiązki (tilt) od 0° do 12°, EIRP pojedynczej anteny 1742 W.18. Decyzja jednoznacznie wskazuje jakie moce pojedynczej anteny EIRP muszą zostać zachowane. Realizacja inwestycji (co sugeruje Skarżący) niezgodnie z warunkami określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego winna być oceniana na etapie ubiegania się przez Inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę lub też weryfikowana w procesie kontroli przeprowadzonej przez nadzór budowlany. W świetle powyższego organ wskazywał, iż należy uznać, iż przesłanka art. 145 § 1 pkt 5 kpa jakoby wyszły na jaw nowe dowody czy też nowe okoliczności, stanowiąca podstawę wznowienia postępowania nie jest spełniona co skutkuje odmową uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji podał, że w kolejnym zarzucie Skarżącego (z art. 145 § 1 pkt 6 kpa) podniesiono, iż decyzja lokalizacyjna wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W odniesieniu do powyższego zarzutu Skarżącego organ wskazywał, że projekt decyzji (zgodnie z art. 53 u.p.z.p.) został uzgodniony z innymi organami w niezbędnym zakresie. Zdaniem Skarżącego powyższa inwestycja jest inwestycją o znaczeniu krajowym i wojewódzkim, zatem decyzja w tej sprawie winna być wydana w uzgodnieniu z marszałkiem województwa. Zzgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. inwestycje celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim wydaje burmistrz (wójt lub prezydent miasta) w uzgodnieniu z marszałkiem województwa. Na taki charakter inwestycji miałby wskazywać m.in. fakt, iż "intencją inwestora było objęcie oddziaływaniem przedmiotowej inwestycji nie tylko części województwa ale też województwa zachodniopomorskiego", ponadto zasięg osi głównych wiązek promieniowania może przekraczać granice pomiędzy województwami (ponieważ zdaniem skarżącego poprawne dane i obliczenia zakładając o wiele większe wartości mocy i promieniowania). W ocenie organu I instancji ewentualny fakt zasięgu 4G/LTE sieci Play telefonii komórkowej w obrębie dwóch województw nie przesądza o tym, iż sama inwestycja ma charakter ponadlokalny. Inwestor jednoznacznie określił zakres inwestycji oraz obszar oddziaływania. Na poparcie tego stanowiska organ przywołał wyrok NSA z dnia 07.09.2012 r. (II OSK 906/11) "Decyzja ustalająca lokalizację jednej stacji bazowej telefonii komórkowej z uwagi na zasięg i moc nadawczą anten zaliczana jest do inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., chociaż zasięg emitowanych fal z tych nadajników nie musi pokrywać się z obszarem danej gminy czy powiatu, na terenie których została zlokalizowana stacja bazowa" czy też wyrok NSA z 27.03.2012 r. (II OSK 35/2011) "Jest rzeczą bezsporną w orzecznictwie, że inwestycja polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, ale nie o znaczeniu krajowym ani wojewódzkim, stąd też wymóg uzgodnienia wydania decyzji z marszałkiem województwa nie ma zastosowania". A w konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 6 kpa. Zgodnie z wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 11.07.2017 r. sygn. akt II SA/Ol 450/17 nie można jedynie domniemywać, iż inwestycja ma charakter ponadlokalny ("Charakteru inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym (co najmniej wojewódzkim) nie można domniemywać, skoro decyzja w tym przedmiocie wydawana jest w uzgodnieniu z marszałkiem województwa, co z natury rzeczy wydłuża proces inwestycyjny, a ponadto z założenia zmniejsza prawdopodobieństwo zadośćuczynienia żądaniu wnioskodawcy (potencjalnego inwestora". Wobec powyższego, zdaniem organu I instancji, zarzut Skarżącego w zakresie art. 145 §1 pkt 6 kpa tj. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu należy uznać za bezzasadny, co skutkuje odmową uchylenia decyzji w oparciu o przepis art. 151 §1 pkt 1 kpa. W konsekwencji, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w powyższej sprawie, organ stwierdzał, iż brak jest podstaw do uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji Burmistrza znak: [...] z dnia [...].12.2017 r. ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej STD 3017 na działce nr ewid. [...]. Od powyższej decyzji Burmistrza z dnia [...].04.202lr. znak: [...] odwołał się G.W. zarzucając jej naruszenie: 1. wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania przepisów stanowiących podstawę wznowienia poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki będące podstawą wznowienia postępowania oraz uchylenia decyzji z dnia [...].12.2017 r. ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2. art. 6 kpa w związku z art. 53 ust. 3, ust. 4 pkt 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 59, 61, 62a i 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie z dnia 3 października 2008 r., 3. naruszenie art. 7 kpa, 4. naruszenie art. 8 § 1 kpa, 5. naruszenie art. 80 kpa w zw. z art. 81a kpa, 6. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z 2 KPA. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wbrew zaprezentowanemu stanowisku Burmistrza dla oceny podstawy wznowienia postępowania z przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa w odniesieniu do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie jest wymagany wniosek samego Prezesa. Przepis art. 147 kpa nie ogranicza uprawnień do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa jedynie wobec tej strony, której uniemożliwiono wzięcie udziału w postępowaniu. Treść art. 147 kpa należy odczytywać w ten sposób, że na podstawie art. 145 §1 pkt 4 kpa nie można wszcząć postępowania z urzędu. Dla tej podstawy wymagany jest wniosek pochodzący od jakiejkolwiek strony postępowania. Organ podkreśla także, że Prezes UKE "może (ale nie musi) występować na prawach strony w postępowaniu administracyjnym" . Faktycznie z takim stwierdzeniem organu należy się zgodzić, jednak nie może zostać pominięte, że Prezes UKE aby mógł skorzystać ze swojego uprawnienia musi zostać o takiej możliwości powiadomiony, czego Burmistrz nie uczynił. Przy okazji oceny charakteru udziału Prezesa UKE w przedmiotowym postępowaniu została także w ocenie odwołującego naruszona norma z art. 6 kpa. Organ zgodnie z art. 6 kpa winien działać na podstawie przepisów prawa a nie na dokumentach dostępnych w internecie. Kompetencje Prezesa UKF wynikają z ustawy z dnia 16.07.2004 r. Prawo telekomunikacyjne. Dalej odnośnie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa skarżący podał, że przedstawiając analizę specjalistyczną wykazał, że we wniosku o ustalenie lokalizacji zostały przedstawione niezgodne z rzeczywistością dane dotyczące mocy urządzeń nadawczych oraz zaniżony stopień pochylenia anten, a tym samym dane istotne z punktu widzenia wpływu inwestycji na środowisko. Zgodnie z treścią art. 145 § 2 sfałszowanie dowodu nie musi być zawsze stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Zdaniem skarżącego zaistniały okoliczności uzasadniające odstępstwo od tego warunku. Przedstawiona analiza specjalistyczna jest rzetelnym, merytorycznym dokumentem, którego fachowość nie została podważona w toku postępowania ani przez organ, ani przez wnioskodawcę ani nawet przez powołanego w sprawie biegłego C.. W ocenie odwołującego nie sposób zgodzić się z zawartymi w uzasadnieniu decyzji twierdzeniami, iż organ dokonał analizy i oceny w zakresie wymagania przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ bezkrytycznie przyjął stanowisko przedstawione w oświadczeniach inwestora nie dokonując żadnej analizy przedstawionych danych. Okoliczności wynikające z przedstawionej przez G.W. analizy specjalistycznej pokazują, że parametry inwestycji i sposób ich przedstawienia są nieprawdziwe. Kwestia emisji pól elektromagnetycznych z poszczególnych urządzeń jest kwestią na tyle skomplikowaną, że organ nie ma takiej możliwości aby samodzielnie dane te zweryfikować (przy całym szacunku dla kompetencji organu w zakresie planowania i urbanistyki). Wiedzy takiej nie posiada także uczestnik, a twierdzenia w tym zakresie wnioskodawcy z naturalnych względów pozbawione są obiektywizmu. Dlatego też, koniecznym jest odwołanie się do osób posiadających takowe kompetencje aby przedstawić organowi w sposób niezależny fakty i dowody, których organ nie wziął pod uwagę bo ich nie znał w momencie wydawania decyzji. Temu właśnie ma służyć przedstawiona analiza mgra inż. P.W.. Sama analiza natomiast stanowi dowód, który istnienie tych faktów potwierdza. Okoliczności wynikające z przedstawionej analizy zostały jednak całkowicie przez organ pominięte. Wskazywał, że na stronie 22 uzasadnienia organ stwierdza, że dla długości wektora osi głównej wiązki należy wziąć pod uwagę możliwość pochylenia elektrycznego i mechanicznego (tzw. tilt), natomiast mając wiedzę przedstawioną w analizie załączonej do wniosku o wznowienie postępowania, iż inwestor w swoich parametrach pominął zupełnie tilt mechaniczny, nie poczynił jakichkolwiek ustaleń w celu zweryfikowania tej informacji. Co więcej, wskazywał, że zarówno biegły C. jak i sam inwestor w ogóle nie ustosunkowali się do tego zarzutu. Organ nie wyjaśnił zatem w ogóle okoliczności mającej kolosalne znaczenie dla mocy równoważnej emitowanej przez urządzenia w miejscach dostępnych dla ludności. Dalej podawał, że organ zwraca uwagę na niejasne przepisy dotyczące kwalifikacji przedsięwzięcia oraz różną interpretację w orzecznictwie sądowoadmiistracyjnym, przywołując i cytując szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Organ pomija jednak w ogóle najnowsze orzecznictwo, w których sądy administracyjne wskazały na konieczność sumowania mocy anten. Skoro zatem organ sam zwraca uwagę na wątpliwości, które pojawiają się w tej materii to wątpliwości te powinien rozstrzygnąć mając na względzie interes wszystkich stron postępowania a nie jedynie wnioskodawcy. Organ jednocześnie skupia się na kwestii związanej z sumowaniem mocy promieniowania emitowanego przez anteny pomijając jednak w ogóle kwestie stopnia nachylenia. Organ posiłkuje się ponadto publikacjami pochodzącymi od organów administracji rządowej (przewodnik "Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko — przewodnik po rozporządzeniu Rady Ministrów", odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska na interpelację nr 20696 w sprawie interpretacji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) pomija jednak zaoferowany przez skarżącego raport z kontroli przeprowadzonych przez Najwyższą Izbę Kontroli, w której wykazano szereg uchybień (mających zastosowanie także w przedmiotowym postępowaniu) w postępowaniu organów gminy w toku postępowań o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ skupia się jedynie na kwestiach formalnych, praktycznie na żadnym etapie postępowania w sprawie wznowienia postępowania nie odnosząc się do kwestii merytorycznych podniesionych w analizie P.W.. Zdaniem odwołującego stanowisko organu w kwestii związania wnioskiem inwestora nie wytrzymuje krytyki. W praktyce oznacza to, iż organ administracji publicznej ma obowiązek wydania pozytywnej dla Inwestora decyzji o warunkach zabudowy czy celu publicznego, jeżeli tylko spełnia ustawowe przesłanki do jej wydania. Takie podejście organu wypacza sens art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołujący wskazał, że przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (art. 62a i art. 63) nakazują badanie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, tymczasem dokument taki nie został w ogóle do wniosku dołączony. Przedłożona przez inwestora Kwalifikacja nie zawiera w danych wymaganych dla karty informacyjnej przedsięwzięcia, dlatego dokument ten nie może byś samodzielnym źródłem informacji niezbędnych dla dokonania przez organ oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko i wymogów formalnych z tym związanych. Odwołujący zarzucił, że biegły w swojej opinii nie ustosunkował się do zarzutów przedstawionych przy pomocy analizy specjalistycznej przez G.W., a merytoryczną oceną samej opinii nie był w ogóle zainteresowany, wydając decyzję pomimo zapowiedzi przedstawienia analizy uzupełniającej. Organ pominął także sygnalizowany prze stronę zarzut, iż w zakresie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 biegły posłużył się literaturą z okresu kiedy stan rozwoju telefonii komórkowej był wielokrotnie niższy niż obecnie. Analizując treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie dokonywanej przez organ oceny biegłego, zdaniem odwołującego można odnieść wrażenie, iż organ w ogóle nie zapoznał się z przedstawioną przez skarżącego analizą specjalistyczną. Organ nie zauważa, że na podstawie merytorycznej oceny przedstawionych przez inwestora danych, autor analizy specjalistycznej stwierdza także, że w dokumencie nazwanym kwalifikacją przedsięwzięcia autor ukrywa rzeczywistą możliwość pochylenia anteny pomijając tilt mechaniczny oraz, że faktyczna moc równoważna urządzeń wynosi 28323 W, a więc zgodnie z treścią 2 ust. 1 pkt 7 lit. d) rozporządzenia RM z dnia 9/11/2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bez względu na odległość miejsc dostępnych dla ludności. Z całą pewnością informacja ta nie stanowi odmiennej interpretacji przepisów a przedstawienie prawdziwych faktów ukrytych przez inwestora. Skarżący zarzucił, że organ bezkrytycznie przyjmuje jako własne stanowisko inwestora nie odnosząc się w ogóle dlaczego pominął lub też uznał za błędne stanowisko skarżącego w zakresie parametrów technicznych planowanego przedsięwzięcia. Nie bez znaczenia jest to, że w samej decyzji lokalizacyjnej, w odniesieniu do parametrów inwestycji został podany kąt nachylenia wiązki (tilt). Parametr ten jest zatem istotnym elementem samej decyzji, a nie tylko parametrem na podstawie którego organ ma ocenić rzeczywiste oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wskazany w decyzji stopień nachylenia od 0 do 12 stopni został zakwestionowany przez skarżącego, tym bardziej zatem powinien być on przez organ zweryfikowany jako nowa okoliczność, czego jednak organ w ogóle nie uczynił. Przywołane przez organ orzecznictwo dotyczące ponadlokalnego charakteru inwestycji zostało wskazane w oderwaniu od zakresu zarzutu skarżącego. Skarżący nie twierdzi bowiem, że każda inwestycja polegająca na planowanej budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją o charakterze ponadlokalnym. Skarżący odnosi się bowiem jedynie do tej konkretnej inwestycji, której oddziaływania wykracza poza granice województwa. Odwołujący podniósł, że przytaczane przez Organ wyroki są krytykowane w orzecznictwie administracyjnym jako błędne. Po pierwsze przez "miejsce dostępne dla ludności" należy uznać każde miejsce, które może być choćby tylko potencjalnie dostępne dla ludności, także w przyszłości. Za poglądem tym przemawia przeważające orzecznictwo, które odwołujący przytoczył. Wskazał również, iż ustawodawca nie dopuszcza możliwości sumowania parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia, oraz na brak roli Organu czy Sądu w badaniu planowanej inwestycji co jest także sprzeczne z przeważającym orzecznictwem poruszającym tę materię. Podsumowując skarżący stwierdził, że: 1. organ pominął zupełnie stanowisko strony zaprezentowane w analizie specjalistycznej mgra inż. P.W.; 2. zlecona przez organ opinia biegłego nie wyjaśniła okoliczności wskazujących na podanie przez inwestora nieprawdziwych danych i obliczeń wskazanych w/w analizie specjalistycznej; 3. organ uniemożliwił stronie zajęcie merytorycznego stanowiska w odniesieniu do opinii biegłego sporządzonej w ramach niniejszego postępowania; 4. organ pominął zupełnie fakt, iż planowana inwestycja znajduje się w obszarze chronionym Natura 2000, a zatem zaskarżona decyzja winna zostać uchylona w całości. Jednocześnie skarżący podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...].11.2018 r. i wniósł o potraktowanie tego pisma jako integralnej części uzasadnienia odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2021r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania od w.w. decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] utrzymało w mocy organu I instancji. Na wstępie organ wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została po wznowieniu postępowania, na wniosek G.W., złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 ,6 K.p.a., postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...].12.2017 r. ustalającą warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej STD 3017 na działce nr ewid. [...], wydanej na rzecz [...] Sp. z o.o. ul. [...]. Kolegium wskazało, że z okoliczności sprawy wynika bezspornie, iż skarżący nie dochował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Analiza akt postępowania dokonana w niniejszej sprawie, a pośrednio w sprawie dotyczącej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej (rozstrzygniętej prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Go 111/19) wskazuje, że postępowanie w przedmiocie lokalizacji zostało wszczęte i prowadzone prawidłowo, z wszelkimi wymaganymi zawiadomieniami i obwieszczeniami, a G.W. miał w nim zagwarantowane wszelkie prawa strony. Reasumując jako prawidłowe przyjął organ II instancji ustalenia, że Skarżący powziął informację o decyzji Burmistrza z dnia [...].12.2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w dniu [...].07.2019 r. (data doręczenia decyzji Wojewody znak: [...]), natomiast podanie o wznowienie postępowania z przyczyny wskazanej art. 145 § 1 pkt 4 opatrzone jest datą [...].09.2018 r. - data pisma oraz stempla pocztowego (data wpływu do urzędu 21.09.2018 r.). Wobec powyższego należy uznać, iż ustawowy termin jednego miesiąca do wniesienia podania o wznowienie postępowania z tego powodu, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4) nie został dochowany. Organ podzielił również w całości stanowisko zawarte w decyzji I instancji w kwestii udziału o postępowaniu Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, pogląd ten został również podzielony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w prawomocnym wyroku z dnia 08 maja 2019r. sygn. akt II SA/Go 111/19. Podsumowując powyższą kwestię organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji po analizie wniosku nie widział uzasadnionych podstaw do zawiadomienia Prezesa UKE o toczącym się w tej sprawie postępowaniu. Takie działanie organu I instancji odpowiadało prawu i nie naruszało przepisu u.p.z.p. jak i k.p.a. Przechodząc dalej Kolegium wskazało, że w pkt 2 zaskarżonej decyzji Burmistrz odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza znak: [...] z dnia [...].12.2017 r. ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego - w zakresie żądania wznowienia postępowania opartego na podstawach określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 kpa. Za prawidłowe uznało Kolegium ustalenia organu I instancji, że w odniesieniu do wskazywanych podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 wniosek w tym zakresie złożony został z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Jako przesłankę wznowienia postępowania w sprawie G.W. wskazał art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Fałsz dowodu może przejawiać się np. w fałszywych zeznaniach świadków, fałszywej opinii biegłego, fałszywym oświadczeniu strony itp. Sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Naruszenie bowiem tego warunku stanowi rażące naruszenie prawa będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w postępowaniu wznowieniowym. Od tego warunku k.p.a. wprowadza dwa wyjątki. Pierwszy, w przypadku, gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, może być wznowione postępowanie przed stwierdzeniem tego faktu orzeczeniem sądu (art. 145 § 2 k.p.a.). Drugi wyjątek obejmuje sytuację, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa (art. 145 § 3 k.p.a.). Ponieważ G.W. nie przedstawił żadnego dokumentu, który zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jednoznacznie wskazywałby iż, "kwalifikacja przedsięwzięcia dołączona do wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera fałszywe dane", organ I instancji stwierdził, iż nie zachodzi przesłanka art. 145 § 1 pkt 1 kpa do wznowienia postępowania. Organ I instancji nie wskazał natomiast, czy nie zachodzą także przypadki określone w art. 145 § 2 i § 3 k.p.a. Organ I instancji nie odniósł się co prawda do tych przepisów wprost w uzasadnieniu decyzji, lecz z przytoczonych wyżej przez organ orzeczeń wynika, że w jego ocenie przepisy te nie miały zastosowania. Odnosząc się argumentacji zawartej w odwołaniu Kolegium powołało się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1539/18, w którym Sąd stwierdził, że warunkiem skutecznego żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest przedłożenie przez stronę dowodu w postaci orzeczenia sądowego lub innego właściwego organu, stwierdzającego fałszerstwo. Zaś w wyroku z dnia 26 listopada 2018r. sygn. akt II OSK 348/18 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 145 § 2 k.p.a. istnieje możliwość wznowienia postępowania, jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, jeżeli jest ono oczywiste, a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu konieczne jest łączne wystąpienie obu przesłanek tj. oczywistość fałszu oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości. Kolegium stwierdziło, że żaden z powyższych przypadków wskazanych w art. 145 § 2 i 3 k.p.a. nie miał miejsca w przedmiotowym postępowaniu. Warunki, o których mowa w treści przytoczonego przepisu nie zachodzą, bowiem z wywodów skarżącego wynika, iż fałszerstwo polegać miałoby na przedstawieniu, we wniosku o ustalenie lokalizacji, niezgodnie z rzeczywistością danych dotyczących mocy urządzeń nadawczych oraz zaniżenia stopnia pochylenia anten, a tym samym danych istotnych z punktu widzenia wpływu inwestycji na środowisko. Już sama ta okoliczność przesądza, o tym, że w w realiach niniejszej sprawy nie może być mowy o oczywistości sfałszowania dokumentów stanowiących podstawę wydania kwestionowanej decyzji. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2018r. nr [...] dokonało obszernych rozważań w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia dotyczącego przedmiotowej inwestycji polegającej budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej STD 3017 na działce nr ewid. [...], jak i do miejsc dostępnych dla ludności, co do których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w ww. wyroku z dnia 08 maja 2019r. sygn. akt II SA/Go 111/19 nie miał zastrzeżeń. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd podniósł, że kwestie, które szczegółowo i obszernie rozważa Kolegium, związane z charakterystyką postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (elementy wniosku, ustalenia organu I instancji, opinie biegłych, orzecznictwo dotyczące parametrów technicznych i odziaływania anten) dotyczą trybu zwykłego. Dla niniejszej sprawy ma to takie znaczenie, że wszystkie wynikające wprost z przepisów prawa wymogi zostały w sprawie zrealizowane. Wniosek był jednoznaczny i jasny, zawierał wszystkie wymagane dokumenty, a wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy decyzja nr [...] z dnia [...].12.2017 r. zawiera wszystkie wymagane elementy i uzasadnienie. Kwestie szczegółowe, interpretacyjne, związane czy to z różnicami poglądów prawnych, czy subiektywnym stanowiskiem stron co do treści przepisów czy szczegółowych rozwiązań technicznych zdecydowanie wykraczają poza ramy nieważności. Powyższy wyrok zapadł w sprawie dotyczącej nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy decyzja nr [...] z dnia [...].12.2017 r., jednakże rozważania Kolegium poczynione w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności jak i niniejszym dotyczącym wznowienia postępowania są tożsame, gdyż odnoszą się, z punktu widzenia przedmiotu postępowania jak i przepisów materialnych, do tego samego przedsięwzięcia i tej samej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...].12.2017 r. Odnosząc się do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa organ I instancji podniósł, że we wniosku o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego podano niezbędne elementy wymagane przepisami - określono typ anteny, jej moc, z ilu anten ma składać się inwestycja, na jakiej wysokości mają być zamontowane anteny oraz kierunek ich ustawienia. Dane jakie przedstawił Inwestor we wniosku oraz kwalifikacji przedsięwzięcia były wystarczające do oceny, w oparciu o obowiązujące przepisy, czy inwestycja wymaga decyzji środowiskowej. Z przedłożonej kwalifikacji -wynikało, iż nie wystąpi kolizja osi głównej wiązki promieniowania z miejscami dostępnymi dla ludności - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla instalacji radiokomunikacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny nie przekracza 708 W - miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości mniejszej lub równej 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; w tym przypadku odległość pionowa pomiędzy osiami głównymi wiązek promieniowania a miejscami dostępnymi dla ludności, w najbardziej niekorzystnym układzie (tj. dla tiltu 12°) wynosi 60,3 m (antena AS251 azymut 90°, 190°, 300°); - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8d wyżej wymienionego rozporządzenia dla instalacji radiokomunikacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej 32 anteny nie przekracza 2000 W (dokładnie planowane moce EIRP: 1381 W oraz 1742 W) - miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości mniejszej lub równej 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; w tym przypadku odległość pionowa pomiędzy osiami głównymi wiązek promieniowania a miejscami dostępnymi dla ludności, w najbardziej niekorzystnym układzie (tj. dla tiltu 12°) wynosi 53,1 m (antena AS21_1 oraz antena AS262 - azymut 90°, 190°, 300°). Podsumowując powyższą kwestię organ I instancji uznał, a Kolegium to stanowisko podzielilo, iż we wniosku o wydanie decyzji oraz "Kwalifikacji przedsięwzięcia..." podane zostały wszelkie niezbędne informacje - Inwestor przy tym określił dane, założenia pracy i lokalizacji urządzeń, precyzyjnie łub w zakresie maksymalnym wielkości w zależności od specyfiki parametru. Organ nie miał podstaw, aby stwierdzić, że dane są nieprawidłowe. Dokumenty załączone do wniosku nie budziły żadnych zastrzeżeń wobec czego nie było podstaw odmówić im wiarygodności. Organ Odwoławczy powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1112/17 zgodnie z którym wznowienie postępowania może mieć miejsce także wtedy, gdy wprawdzie nowe dowody zostaną ujawnione po wydaniu decyzji, lecz równocześnie zostaną ujawnione nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, (o których nie wiedział organ w chwili wydawania decyzji). Nowa okoliczność istotna dla sprawy to taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Organ I instancji wskazał, że analizę i opinię Skarżącego oparto na założeniu błędnie wyliczonej mocy EIRP (ocena sposobu wyliczenia mocy nie podlega jednak weryfikacji przez organ) oraz błędnie przyjętego pochylenia anteny, z czym jednak organ nie może się zgodzić bowiem z wniosku jasno wynika, iż przyjęty kąt 12° dotyczy pochylenia elektrycznego i mechanicznego. W związku jednak z odmienną interpretacją pojęć "pojedynczej anteny" oraz "miejsc dostępnych dla ludzi", co mogło mieć wpływ na inną kwalifikację przedsięwzięcia (przy założeniu deklarowanych przez Inwestora parametrów) należało dogłębnie zbadać tę przesłankę, co też uczyniono w wznowionym postępowaniu, a czemu wyraz dano w zaskarżonej decyzji. Organ I instancji zbadał kwestię konieczności uzyskania decyzji środowiskowej w związku z odmienną interpretacją przepisów w zakresie "pojedynczej anteny" oraz "miejsc dostępnych dla ludzi", przy czym uznał, że sam fakt odmiennej interpretacji przepisów nie stanowi "nowej okoliczności w sprawie" czy też "nowego dowodu" będącego podstawą wznowienia postępowania, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Zaznaczył, iż dane Inwestora (w tym moc EIRP) w zakresie inwestycji celu publicznego nie podlegają weryfikacji. Organ zobowiązany jest ocenić czy realizacja inwestycji o deklarowanych parametrach jest możliwa w świetle obowiązujących przepisów. Decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego wydaje się na podstawie wniosku, zawierającego między innymi charakterystykę inwestycji, przepisy u.p.z.p. nie wymagają od organu kontrolowania wskazanej przez inwestora charakterystyki poprzez przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego. Zdaniem Kolegium podnoszone w odwołaniu argumenty i zawarte twierdzenia stanowią polemikę ze stanowiskiem organu I instancji. Kolegium w tym zakresie podziela stanowisko Burmistrza, iż to inwestor we wniosku o decyzję lokalizacyjną deklaruje wolę zrealizowania konkretnej inwestycji, o wskazanych przez siebie parametrach, a nie jakiejkolwiek inwestycji. Zadaniem organu nie jest weryfikacja czy badanie, w jaki sposób (tzn. przy jakich urządzeniach czy narzędziach) parametry te zostaną dotrzymane. Organ I instancji zasadnie podał, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowym organ, orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, ani do modyfikowania treści wniosku inwestora w zakresie zmiany przebiegu inwestycji, czy też narzucania szczegółowych rozwiązań technicznych, takie rozwiązania (techniczne) są bowiem przedmiotem oceny właściwych organów na kolejnym etapie inwestycyjnym, czyli w postępowaniu zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tym samym zarzut Skarżącego w zakresie błędnie wyliczonej mocy anten EIRP nie stanowi "nowego dowodu" czy też "nowej okoliczności" stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Decyzja organu I instancji znak: [...] z dnia [...].12.2017 r. ustala instalację anten sektorowych, tj. obejmuje: - 3 anteny sektorowe typu A 525_l, zawieszone na wieży (ich środki) na wysokości 70,0 m n.p.t., pracujące w paśmie 900 MHz, skierowane na azymut 90°, 190°, 300°, przy nachyleniu wiązki (tilt) od 0° do 12°, BIRP pojedynczej anteny 708 W, - 3 anteny sektorowe typu AS2 l, zawieszone na wieży (ich środki) na wysokości 70,0 m n.p.t., pracujące w paśmie 1800 MHz, skierowane na azymut 90°, 190°, 300°, przy nachyleniu wiązki (tilt) od 0° do 12°, EIRP pojedynczej anteny 1381 W, - 3 anteny sektorowe typu A526_2, zawieszone na wieży (ich środki) na wysokości 70,0 m n.p.t., pracujące w paśmie 800 MHz (2 x 800), skierowane na azymut 90°, 190°, 3 00°, przy nachyleniu wiązki (tilt) od 0° do 12°, EIRP pojedynczej anteny 1742 W. Decyzja jednoznacznie wskazuje jakie moce pojedynczej anteny EIRP muszą zostać zachowane. Tym samym. Zdaniem organu odwoławczego, zasadnie Burmistrz uznał, że przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie jest spełniona. Odnosząc się do przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że projekt decyzji (zgodnie z art. 53 u.p.z.p.) został uzgodniony z innymi organami w niezbędnym zakresie. W ocenie organu ewentualny fakt zasięgu 4G/LTE sieci Play telefonii komórkowej w obrębie dwóch województw nie przesądza o tym, iż sama inwestycja ma charakter ponadlokalny. Inwestor jednoznacznie określił zakres inwestycji oraz obszar oddziaływania (mapa w przekazanych aktach sprawy). Na poparcie tego stanowiska organ przywołał orzecznictwo sądowe ( wyroki sygn. akt II OSK 906/11, II SA/Ol 450/17). Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż zarzut Skarżącego w zakresie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a należy uznać za bezzasadny. Dalej za niezasadny uznało Kolegium zarzut zgodnie z którym organ I instancji pominął fakt, iż planowana inwestycja znajduje się w obszarze chronionym Natura 2000. Jak podał organ I instancji, biegły szczegółowo dokonał analizy wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 (uwzględniając przy tym również wynik analizy terenu dokonanej przez Burmistrza na etapie prowadzonego w 2017 r. postępowania) uznając, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000. Podsumowując Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i dlatego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekło o jej utrzymaniu w mocy. Od powyższej decyzji G.W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów: 1) art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 59, art. 61 i art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niedokonanie własnej analizy odziaływania na środowisko i brak orzeczenia w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oddziaływania na środowisko, a także bezkrytyczne uznanie twierdzenia wnioskodawcy, iż planowana inwestycja nie jest inwestycją zawsze znacząco oddziałującą na środowisko, 2) art. 62a i art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niedokonanie własnej analizy odziaływania na środowisko przez nieuwzględnienie przez organy faktu, że wnioskodawca nie dołączył do wniosku o lokalizację inwestycji celu publicznego prawidłowo wypełnionej karty informacyjnej przedsięwzięcia, co doprowadziło do braku orzeczenia w przedmiocie oddziaływania na środowisko, 3) art. 53 ust. 2a u.p.z.p. w zw. z art. 183 § 2 kpa poprzez niezawiadomienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej i uniemożliwienie mu w związku z tym udziału w postępowaniu na prawach strony, 4) art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak uzgodnienia z marszałkiem województwa, 5) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji w oparciu o wniosek nie zawierający rzeczywistych parametrów technicznych inwestycji oraz jej wpływu na środowisko, 6) art. 7 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezałatwienie sprawy mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli, 7) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 pkt 6 kpa poprzez wydanie decyzji jedynie w oparciu o stanowisko inwestora, przedstawienie jako podstaw rozstrzygnięcia stanowisko inwestora, a tym samym brak jakiejkolwiek analizy własnej będące podstawą rozstrzygnięcia, 8) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w z art. 84 kpa poprze zaniechanie zwrócenia się do biegłego powołanego przez organ o uzupełnienie swojej opinii o ustosunkowanie się do zarzutów przedstawionych przez skarżącego co w konsekwencji spowodowało , że organ nie przeprowadził wyczerpująco postępowania dowodowego. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący zawarł argumentację prezentowaną w całości w postępowaniu administracyjnym, w tym w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji lub postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie była decyzja wydana w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, mocą której organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o: 1. umorzeniu postępowania w zakresie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, 2. odmowie uchylenia ostatecznej decyzji w zakresie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 5, 6 kpa. W pierwszej kolejności należy poddać analizie przepisy procesowe stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Uregulowane w przepisach od art. 145 do art. 152 k.p.a. wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą charakter nadzwyczajny, pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że celem wznowienia postępowania jest sprawdzenie, czy jakaś kwalifikowana wada postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Skutki prawne decyzji wzruszalnych są zatem uznane przez prawo, a nowym aktem pozbawia się jedynie zdolności ich wywoływania w przyszłości. W badanej sprawie jako podstawy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza znak: [...] z dnia [...].12.2017 r. w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazano przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 i 6 kpa. Wskazać należy, że jednym z warunków wznowienia postępowania jest zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie. Zgodnie z art. 148 § 1 i § 2 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W sprawie pozostaje bezsporną okoliczność, że o wydaniu decyzji ostatecznej, której dotyczy przedmiotowe postępowanie wznowieniowe, skarżący dowiedział się z treści decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Decyzja Wojewody doręczona została skarżącemu w dniu 12 lipca 2018 r., natomiast wniosek o wznowienie (datowany na dzień [...] września 2018 r.) wpłynął do organu w dniu 21 września 2018 r. Słusznie zatem organy przyjęły, że podanie o wznowienie postępowanie w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa złożone zostało z uchybieniem terminu, co wobec wszczęcia postępowania nakładało na organ obowiązek jego umorzenia w tym zakresie, na podstawie art. 105 § 1 kpa. Nie można podzielić stanowiska skarżącego w kwestii udziału w postępowaniu głównym Prezesa UKE. Stanowisko skarżącego jest tu całkowicie chybione. W ramach przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa wznowienia postępowania może domagać się jedynie strona, której wbrew przepisom nie zapewniono prawa czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę wznowienia postępowania tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot, który twierdzi że jest uprawniony do udziału w postepowaniu głównym, lecz bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w tym postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Taka jest prawidłowa interpretacja przepisu art. 147 kpa. Nadto słusznie zauważyły organy obydwu instancji, że po myśli art. 53 ust. 2a u.p.z.p. udział Prezesa UKE w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest fakultatywny, a do jego udziału stosuje się przepisy kpa dotyczące prokuratora. Taki charakter udziału Prezesa UKE w postępowaniu administracyjnym powoduje bezzasadność zarzutu co do kwalifikowanego naruszenia procedury administracyjnej poprzez brak udziału Prezesa UKE w postępowaniu administracyjnym zakończonym przedmiotową decyzją lokalizacyjną. Odnośnie pozostałych przesłanek wznowieniowych wskazanych przez skarżącego w sprawie prawidłowo ustalono, że termin określony w art. 148 § 1 kpa został zachowany, co pozwoliło na ich merytoryczne rozpoznanie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Zasadą jest, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Odstąpienie od wymagania wcześniejszego stwierdzenia fałszerstwa dowodów orzeczeniem sądu lub innego organu jest możliwe wyłącznie w przypadku spełnienia się warunków określonych w art. 145 § 1 i 2 (wyrok NSA z 22 czerwca 1999 r., I SA1924/98). Obie przesłanki wskazane w art. 145 § 2, tj. oczywistość fałszu dowodu i niezbędność wznowienia postępowania dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, muszą wystąpić łącznie (wyrok NSA z 10 czerwca 1998 r., I SA 1949/97). Fakt sfałszowania dowodu jest oczywisty wówczas, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika nieprawdziwość dowodu, bez prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie (wyrok NSA z 6 września 1999 r., IV SA/925/97). Potwierdzenie w materiale dowodowym, zebranym w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez prokuraturę w sprawie karnej, faktu wydania decyzji na podstawie sfałszowanych dokumentów nie uzasadnia jeszcze dopuszczalności wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 i 2. Konieczne jest potwierdzenie w wyroku sądu ustaleń z postępowania przygotowawczego (wyrok NSA z 26 sierpnia 1998 r., II SA 892/98). W orzecznictwie wskazuje się również, że istnienie wątpliwości co do sfałszowania dowodów lub co do wydania decyzji w wyniku przestępstwa wyklucza dopuszczalność uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 (wyrok NSA z 3 września 1998 r., II SA 921/98, wyrok NSA z 15 listopada 1998 r., II SA 1129/98). Organ administracji właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnych ustaleń co do popełnienia przestępstwa lub sfałszowania dokumentu (zob. np. wyrok NSA z 9 lutego 2011 r., II OSK 1170/10, LEX nr 992482). Zadaniem tego organu jest jedynie sprawdzenie, czy istnieją orzeczenia potwierdzające popełnienie czynu karalnego (zob. np. wyrok NSA z 13 grudnia 2006 r., I OSK 154/06). Z przytoczonego powyżej przepisu oraz przywołanego na jego tle orzecznictwa wynika jednoznacznie, że przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 1 kpa nie może opierać się jedynie - tak jak w badanej sprawie - na interpretacji bądź analizie porównawczej określonego dokumentu, która doprowadza stronę do wniosku, że dokument ten zawiera nieprawdziwe dane. Wzruszenie decyzji ostatecznej - nie tylko w ramach omawianej w tym miejscu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, ale również w ramach pozostałych przesłanek z art. 145 § 1 kpa - wymaga bezspornych ustaleń, że inkryminowna decyzja zawiera kwalifikowaną wadę prawną, która uniemożliwia jej dalsze funkcjonowanie w obrocie prawnym. Wzruszenie decyzji ostatecznej jest zaprzeczeniem zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, której celem jest stabilizacja obrotu prawnego. Zgodnie z art. 16 kpa, przymiot trwałości przysługuje wyłącznie decyzjom ostatecznym, tj. takim, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzje te korzystają z domniemania legalności, obowiązują i podlegają wykonaniu. W postępowaniu administracyjnym przyjęto ogólną zasadę, w myśl której dla organu administracji publicznej decyzja obowiązuje od chwili jej prawidłowego doręczenia lub ogłoszenia, dla strony zaś – od chwili – gdy stała się ostateczna . Uchylenie lub zmiana takich decyzji bądź stwierdzenie ich nieważności może nastąpić tylko w przypadkach wystąpienia enumeratywnie określonych przesłanek zawartych w kodeksie lub w przepisach szczególnych. Stanowisko organów administracyjnych co do zasadności powołanej w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa należy uznać za prawidłowe. W toku postępowania skarżący nie przedstawił wymaganego przepisami dowodu na okoliczność, że dokument dołączony do wniosku inwestora o lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego w postaci kwalifikacji przedsięwzięcia zawiera fałszywe dane. Sąd podziela stanowisko organu, że stwierdzenie fałszu dokumentu stanowiącego załącznik do wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego, nie może nastąpić w wyniku dokumentu prywatnego przedłożonego przez stronę postępowania, nawet jeżeli ma on charakter specjalistycznej opinii, tak jak w badanej sprawie. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności, o jakich mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, istniejący w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nieznany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok z dnia 31 sierpnia 2021 r. I SA/Ke 213/21). W ramach wskazanej przesłanki wznowieniowej skarżący dowodził, że kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia jako nie wymagającego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach była błędna. Jako nową okoliczność, o której mowa w cyt. przepisie, skarżący wskazał opracowanie - Analiza specjalistyczna i opinia kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z dnia [...] września 2018 r. wraz z uzupełnieniem z dnia [...] listopada 2018 r. sporządzona dla przedsięwzięcia, którego dotyczy przedmiotowa ostateczna decyzja lokalizacyjna, a w szczególności wynikające z niej informacje o nieprawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia, która była podstawą wydana decyzji lokalizacyjnej. W powyższym opracowaniu, na podstawie danych zwartych w kwalifikacji przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, dokonano analizy oddziaływania inwestycji w zakresie emisji pól elektromagnetycznych i jej wpływu na środowisko. Analiza parametrów danej inwestycji doprowadziła autora do wniosku, że inwestycję należy zakwalifikować jako zawsze znacząco oddziaływującą na środowisko, która wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Podnoszone przez skarżącego w w.w. zakresie okoliczności organ administracyjny uznał jako przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz rozpoznał ją merytorycznie. Dla oceny prawidłowości kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia organ powołał biegłego sądowego z dziedziny ochrony środowiska w specjalności: ocena oddziaływania na środowisko w procesie inwestycyjnym. W opinii z października 2018 r. we wnioskach końcowych biegły wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, gdyż nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Biegły stwierdził również, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na obszary Natura 2000. Na podstawie danych zawartych we wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej oraz dołączonych dokumentów organy przeprowadziły analizę przedsięwzięcia pod kątem wymogu uzyskania decyzji środowiskowej. W obszernych i szczegółowych uzasadnieniach decyzji organy odniosły się do kwestii technicznych związanych z kwalifikacją danego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia, które - w myśl art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...) (DZ.U. z 2021 r. poz. 247) oraz § 2 ust. 1pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DZ.U. z 2016 poz. 71) - wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie organu kwalifikacja danego przedsięwzięcia jako nie wymagającego uzyskania decyzji środowiskowej była prawidłowa. Podsumowując powyższe należy zwrócić uwagę na następujące kwestie, które należało mieć na uwadze badając legalność zaskarżonej decyzji. Po pierwsze: wbrew twierdzeniom skarżącego - zgromadzony w postępowaniu wznowieniowym materiał dowodowy nie daje jednoznacznych podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, a po drugie: wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej nie może być jedynie wynikiem odmiennej interpretacji przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego. W sprawie zarówno organ jak i strona skarżąca podkreślały bowiem, że problemem dla kwalifikacji przedsięwzięcia jest interpretacja pojęć: "pojedyncza antena" oraz "miejsca dostępne dla ludności". Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie organu w zakresie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa jest zgodne z prawem. W okolicznościach danej sprawy nie wykazano bowiem bezspornie, aby dane zawarte w kwalifikacji danego przedsięwzięcia (załącznik do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej) były nieprawidłowe, a wobec tego ustalona na ich podstawie kwalifikacja przedsięwzięcia jako niewymagające uzyskania decyzji środowiskowej była błędna. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W art. 39 ust. 3 pkt 3 w.w. ustawy mowa jest o rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. W orzecznictwie jest rzeczą bezsporna, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, ale nie o znaczeniu krajowym, ani wojewódzkim, stąd też wymóg uzgodnienia decyzji z marszałkiem województwa nie ma zastosowania. W konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 6 kpa (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 35/11). Powyższe stanowisko jest aktualne w sytuacji, gdy inwestycja swoim zasięgiem wykracza poza teren województwa (tak jak w analizowanej sprawie), nie jest to bowiem inwestycja o znaczeniu ponadlokalnym w rozumieniu art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania wyjaśniającego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Stronie zagwarantowano prawo czynnego udziału w postępowaniu, z którego to prawa strona skorzystała m.in. zgłaszając wnioski dowodowe. Ocenę zebranego materiału dowodowego organ przeprowadził zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W myśl art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów, której istota sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza jednak, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów; swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił szczegółowo analizę zebranego materiału dowodowego oraz motywy rozstrzygnięcia, a dokona ocena materiału dowodowego nie przekracza granic swobodnej oceny. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi podnieść należy, że zgodnie z art. 62a ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, a zatem nie stanowi załącznika do wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskazany przepis art. 62a w.w. ustawy określa wymogi jakie winna spełniać karta informacyjna przedsięwzięcia, jednak wymogi te dotyczą odrębnego postępowania administracyjnego. Prawidłowo również organ określił charakter prawny decyzji lokalizacyjnej. Zauważyć bowiem należy, że wnosząc o ustalenie warunków zabudowy lub lokalizacji inwestycji celu publicznego wnioskodawca określa planowaną przez siebie inwestycję, a rozstrzygnięcie w sprawie może dotyczyć tylko tej inwestycji, którą określił wnioskodawca. Stosownie do treści art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. W wyroku z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt II OSK 1746/18 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który skład orzekający w tej sprawie podziela, zgodnie z którym postępowanie prowadzone w trybie art. 52 ust. 1 u.p.z.p. wszczynane jest na wniosek, a w konsekwencji - wnioskodawca może złożony wniosek modyfikować. Modyfikacja wniosku nie prowadzi do wszczęcia nowego postępowania, a jedynie sprawia, że postępowanie toczy się nadal, ale w zmienionym zakresie. Istotne jednak jest to, że organ może oprzeć swoje rozstrzygnięcie tylko na ostatecznie ukształtowanym przez stronę wniosku, ponieważ w innym przypadku mógłby narazić się na zarzut wyjścia poza granice sprawy zakreślonej jej żądaniem. W wyroku z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1345/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że organy właściwe w sprawie ustalenia warunków zabudowy pozostają związane wnioskiem inwestora i mogą ustalić warunki zabudowy tylko w zakresie określonym we wniosku. Niedopuszczalne jest niejako odczytywanie woli inwestora w sytuacji, gdy wniosek nie czyni zadość wymaganiom formalnym, względnie gdy przedstawiony przez inwestora proponowany sposób zakonspirowania nieruchomości jest nieczytelny w kontekście ustalenia przez organ zakresu planowanej inwestycji. Z przedstawionych względów zarzuty skargi nie były zasadne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.