I SA/Ke 316/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy K.W. na uchwałę Zgromadzenia Związku Międzygminnego N. w K. W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia rocznych udziałów członków Związku na 2014 rok postanawia: odrzucić skargę. Gmina K. W.("skarżąca") pismem z dnia 30 marca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę nr [...] Zgromadzenia Związku Międzygminnego N. w K. W. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia rocznych udziałów członków Związku na 2014 rok. W odpowiedzi na skargę Związek Międzygminny N. w K. W. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga na uchwałę Zgromadzenia Związku Międzygminnego N. w K. W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia rocznych udziałów członków Związku na 2014 rok została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej "u.s.g."). W myśl tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W związku z treścią w/w przepisu przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności, a więc zbadania, czy skargę wniesiono w sprawie podlegającej kognicji sądów administracyjnych, czy przed jej wniesieniem skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, czy zachowany został termin do jej wniesienia oraz czy legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, skarga z dnia 30 marca 2015 r. została wniesiona po terminie, o jakim mowa w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). W przypadku skargi na akt organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanego w sprawach z zakresu administracji publicznej, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wezwanie na piśmie organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.g. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 16 września 2014 r. skarżąca wezwała Zgromadzenie Związku Międzygminnego N. w K. W. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie ww. uchwały nr [...] Wezwanie to zostało przesłane zarówno do Przewodniczącego Zgromadzenia Związku Międzygminnego "N." jak i do Prezesa tego Związku. Z akt sprawy wynika, że w obu przypadkach nadanie przesyłek nastąpiło w dniu 18 września 2014 r., a do ich doręczenia doszło w dniu 22 września 2014 r. Na powyższe wezwanie organ nie odpowiedział, co oznacza, że termin do wniesienia skargi upływał w dniu 17 listopada 2014 r. (w przypadku uznania, że dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa był dzień 18 września 2014 r.) lub w dniu 21 listopada 2014 r. (w przypadku uznania, że dniem wniesienia ww. wezwania był dzień 22 września 2014 r.). W związku z powyższym, mając na uwadze przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę należało wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co oznacza, że termin do wniesienia skargi upływał w dniu 17 listopada 2014 r. (w przypadku uznania, że dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa był dzień18 września 2014 r.) lub w dniu 21 listopada 2014 r. (w przypadku uznania, że dniem wniesienia ww. wezwania był dzień 22 września 2014 r.). Jako, że skarga została złożona osobiście do organu w dniu 31 marca 2015 r. Sąd stwierdził, że nie został zachowany termin z art. 53 § 2 p.p.s.a. Wyjaśnić bowiem należy, że z przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni na złożenie skargi do Sądu. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała NSA z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, cbois.nsa.gov.pl). Ponadto zaznaczenia wymaga, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, co oznacza, że następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, są bezskuteczne. Nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. Wezwanie jest bowiem czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy wskazanej w tym wezwaniu, które konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i uchwałę za przyczyną której to się stało. Zatem, nie można tej instytucji traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby owe wezwanie znaczenia prawnego. Ponadto, takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie tego przepisu w pozycji uprzywilejowanej wobec innych podmiotów wnoszących skargi na podstawie innych przepisów. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Wskazany pogląd, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 u.s.g., przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie jest powszechnie podzielany w orzecznictwie (postanowienia NSA z 24 lipca 2012 r., I OSK 1656/12, z 6 lipca 2012 r., I OSK 1516/12, z 13 marca 2012 r., II OSK 596/12, z 2 czerwca 2011 r., I OSK 895/11, z 11 maja 2011 r., II OSK 744/11, z 3 marca 2011 r., II OSK 202/11, z 13 stycznia 2011 r., II OSK 2488/10, z 25 maja 2009 r. II OSK 769/09, z 16 grudnia 2008 r. II OSK 552/08 oraz postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2). W związku z powyższym tożsame pismo z dnia 25 lutego 2015 r., określone przez skarżącego jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jest bezskuteczne wobec wcześniejszego wezwania z dnia 16 września 2014 r. Tym samym skarga z dnia 30 marca 2015 r. została wniesiona po terminie i nie mogła być merytorycznie rozpoznana, co oznacza również, że nie mogły być przedmiotem rozważań Sądu sformułowane w niej zarzuty. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.