II SA/Ke 357/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2013r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody z dnia 6 marca 2013r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy budynków gospodarczych oddala skargę. Decyzją z dnia 6 marca 2013 r. Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania T. S., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 21 grudnia 2012 r. znak: [...] wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia z dnia 3 grudnia 2012 r. zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych o wymiarach 3,8 x 6,5 m na działce nr 877 przy ul. M. w K. Jak wynika z akt sprawy po rozpatrzeniu wniosku T. S. z dnia 3 grudnia 2012 r. organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 21 grudnia 2012 r., powołując w podstawie prawnej art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu stwierdził, że w miejscu planowanej inwestycji istnieją już dwa budynki gospodarcze, w stosunku do których do chwili obecnej nie został wykonany nakaz rozbiórki orzeczony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego dla Miasta K. z dnia 2 kwietnia 2007 r. znak: [...], a nadto przedmiotowa działka położona jest na terenie objętym strefą ochronną ustanowioną rozporządzeniem nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (RZGW) w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005 r., w której obowiązują zakazy wymienione w § 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 10 – 11. Decyzja powyższa wysłana pocztą w dniu 27 grudnia 2012 r. została doręczona stronie w dniu 14 stycznia 2013 r. W odwołaniu T. S. zarzuciła organowi naruszenie art. 29 i 30 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wyjaśnił, że działka nr 877 znajduje się na obszarze pośredniej ochrony ujęcia wody podziemnej, określonym w rozporządzeniu nr 5/2005 Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej Kielce-Białogon (Dz.Urz. Woj. ego, Nr 220, poz. 2610). W świetle § 4 ust. 2 pkt 11 i załącznika nr 2 do tego rozporządzenia działka inwestora nie jest przeznaczona pod zabudowę innymi obiektami niż urządzenia zaopatrzenia w wodę. Z tego powodu sprzeciw organu I instancji był zasadny. Odnośnie faktu istnienia na przedmiotowej działce dwóch obiektów, co do których orzeczono nakaz rozbiórki, organ odwoławczy wyjaśnił, że w takiej sytuacji organ nie ma kompetencji do wydania sprzeciwu od zgłoszenia. Podstawy wydania sprzeciwu zostały bowiem enumeratywnie wskazane w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego i nie ma wśród nich ww. okoliczności. Brak jest jednocześnie podstaw aby do zgłoszenia zastosować w drodze analogii przepis art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. organ odwoławczy nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Wyjaśnił, że datą wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie był, zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., dzień nadania decyzji w polskiej placówce pocztowej, tj. 27 grudnia 2012 r. Tym samym trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia z dnia 3 grudnia 2012 r. został zachowany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach T. S. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji podnosząc zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 76, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 32 Konstytucji RP z uwagi na niewydanie sprzeciwu w sprawie inwestycji sąsiadów. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że na działce stanowiącej jej własność o powierzchni 1444 m², można usytuować 5 obiektów gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m². W tej sytuacji organ I instancji błędnie przyjął, że zgłoszenie dotyczy dwóch nierozebranych do tej pory budynków gospodarczych. Brak skali na załączonej do wniosku mapie, uniemożliwia zdaniem skarżącej prawidłowe ustalenie na jej podstawie odległości i wielkości zabudowy w odniesieniu do obiektów objętych zgłoszeniem. Ponadto zgłoszone budynki mają powierzchnię większą od istniejących. Skarżąca podkreśliła, że w sprawie dotyczącej samowolnego wybudowania przez sąsiada garażu Dyrektor Wydziału Architektury Urzędu Miasta K. w piśmie stwierdził , że zakazy wynikające z § 4 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 5/2005 zostały wprowadzone niezgodnie z ustawą Prawo wodne. W tym kontekście przywołała wyrok WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 674/08. Zdaniem skarżącej, z uwagi na treść art. 54 Prawa wodnego, który wśród zakazów lub ograniczeń nie wymienia zabudowy terenu budynkami gospodarczymi, przepis § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 jest niezgodny z Prawem wodnym (art. 58 ust. 1 tej ustawy). Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki w sprawach II OSK 2471/10, II OSK 1439/10, II OSK 1957/08, II OSK 193/08 oraz II OSK 1588/07) skarżąca zarzuciła organowi uchybienie trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Wskazała na przepisy art. 109 § 1 i art. 110 k.p.a. podnosząc, że w tym zakresie nie można zastosować art. 57 § 5 k.p.a. Nadanie decyzji w urzędzie pocztowym nie jest bowiem uzewnętrznieniem woli organu. Oznacza to zdaniem skarżącej, że sprzeciw wydany na podstawie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego może być skuteczny tylko w wypadku doręczenia go stronie w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. Sąd postanowił dopuścić dowód z pisma Wodociągów K.: z dnia 25 listopada 2010 r. znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy II SA/Ke 802/12 oraz z dnia 9 maja 2011 r. znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy II SA/Ke 759/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Organ I instancji przyjął, że budowa dwóch budynków gospodarczych na działce znajdującej się na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej Kielce-Białogon jest niezgodna z wymienionym w rozporządzeniu nr 5/2005 Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej Kielce - Białogon, gmina Kielce, powiat kielecki (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego nr 220, poz. 2610) § 4 ust. 2 pkt 10, zgodnie z którym na terenie ochrony pośredniej ze względu na zwiększone zagrożenie wód podziemnych wprowadza się zakaz lokalizowania budynków zamieszkania zbiorowego, budynków użyteczności publicznej, budynków gospodarskich lub inwentarskich, oraz § 4 ust. 2 pkt 11. Ten ostatni przepis wprowadza zakaz wykorzystywania położonych w strefie ochrony gruntów dla celów innych niż ich dotychczasowe przeznaczenie przedstawiane na mapie w skali 1:5000 stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia. W załączniku tym określono, że na terenie, na którym położona jest działka skarżącej, oznaczonym symbolem Z.WZ, funkcją podstawową będzie "teren urządzeń zaopatrzenia w wodę, zieleń izolacyjna". Przepis art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) stanowi wprost, że strefę ochronną ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody, wskazując zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują, stosownie do art. 52-57. Tym samym organy orzekające w niniejszej sprawie, prawidłowo uznając powołany przepis rozporządzenia za "inny" przepis w rozumieniu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, mając na względzie, że budowę budynków gospodarczych zaplanowano w granicach strefy ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej miały obowiązek zbadać, czy inwestycja ta nie narusza przepisów rozporządzenia ustanawiającego tę strefę. Wymaga podkreślenia, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Źródłami prawa powszechnie obowiązującego zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia i akty prawa miejscowego – na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Powyższe oznacza, że organy administracji nie mogą odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia nawet w sytuacji, gdy jest on wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej. Sąd natomiast związany jest wyłącznie Konstytucją i ustawami. Zgodnie bowiem z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom. Zasada ta została powtórzona w art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd administracyjny może zatem w konkretnej sprawie odmówić zastosowania przepisu aktu wykonawczego, jeżeli uzna, że przepis ten narusza Konstytucję lub ustawy. Oceniając zawarty w § 4 ust. 2 pkt 10 i pkt 11 cyt. rozporządzenia zakaz lokalizowania budynków gospodarskich i zakaz wykorzystywania gruntów dla celów innych niż ich dotychczasowe przeznaczenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie stwierdził ich sprzeczności z wynikającymi z przepisów ustawy Prawo wodne, zasadami regulującymi ochronę zasobów wodnych na terenach strefy ochrony pośredniej. Zakres zakazów, nakazów i ograniczeń możliwych do wprowadzenia na terenie ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych wskazuje art. 54 ust. 1 Prawa wodnego. Wynika z niego, że na takich terenach może być zabronione lub ograniczone wykonywanie robót oraz innych czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia przy czym ustawa przykładowo ("w szczególności") wskazuje szereg takich zakazów lub ograniczeń. Wśród nich nie został wymieniony generalny zakaz zmiany dotychczasowego sposobu korzystania z gruntu stanowiącego teren ochronny ujęcia wody lub zakaz jakiejkolwiek jego zabudowy. Wprowadzenie takich zakazów jest jednak możliwe pod warunkiem, że służyłyby one wskazanemu w początkowej części przepisu art. 54 ust. 1 celowi, to jest zapobieganiu zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2008 r., sygn. II OSK 1404/07). W świetle powyższego należy stwierdzić, że właściwy organ, o ile uzna, że jest to uzasadnione przesłankami, o których mowa na wstępie art. 54 ust. 1 Prawa wodnego, może wprowadzić inne, nie wymienione w tych przepisach zakazy. Katalog ten jest przy tym otwarty, ponieważ w art. 54 ust. 1 Prawa wodnego ustawodawca poprzez użycie sformułowania "a w szczególności" wskazał, że wymienione w punktach zakazy mają charakter przykładowy. Dopuszczone jako dowód w sprawie pisma Wodociągów K. z dnia 25.11.2010 r. i 9.05.2011 r., będące przedmiotem analizy tut. Sądu w sprawach: II SA/Ke 802/12 (k. nr 51) oraz II SA/Ke 759/12 (k. nr 41) wskazują, że strefa ochronna ujęcia wody podziemnej Kielce-Białogon została ustanowiona na podstawie sporządzonej przez uprawnione osoby "Dokumentacji hydrogeologicznej Rejonu Eksploatacji Wód Podziemnych RE Kielce – aktualizacja zasobów eksploatacyjnych ujęcia komunalnego w Kielcach-Białogonie." Z dokumentacji tej wynika, że strefa taka powinna być ustanowiona ze względu na potrzebę ochrony ilości ujmowanej wody oraz zabezpieczenie ujęcia przed pogorszeniem fizyko-chemicznych własności ujmowanej wody. W roku 1968 zasoby eksploatacyjne ujęcia w Białogonie zostały ustalone na 3600 m³/h. Weryfikacja w roku 1994 wykazała spadek możliwości eksploatacyjnych do poziomu 1400 m³/h. Jako główną przyczynę spadku wydajności ujęcia wskazano postępującą urbanizację, w tym m.in. niekontrolowaną zabudowę w rejonie ujęcia. Kolejna weryfikacja w roku 2003 ograniczyła zasoby ujęcia do poziomu 1040 m³/h. Według autorów dokumentacji sposobem na utrzymanie zasobów eksploatacyjnych na powyższym poziomie jest jedynie zabezpieczenie obszaru umożliwiającego wsiąkanie opadów atmosferycznych poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy w bezpośrednim rejonie ujęcia. Zakaz taki pozwoli ponadto na ograniczenie ilości przenikających zanieczyszczeń do warstwy wodonośnej i utrzymanie wysokiej jakości ujmowanych wód. Analizy przeprowadzane na przestrzeni lat 1994-2003 wykazały bowiem istotny wzrost stężeń azotanów i zasolenia. Treść i wnioski zawarte w dokumentacji hydrogeologicznej w pełni zatem uzasadniają wprowadzenie zakazu, o którym mowa w § 4 ust. 2 pkt 10 i pkt 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie. Zakazy te służą bowiem celowi określonemu w art. 54 ust. 1 Prawa wodnego, tj. zapobieganiu zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. W ocenie Sądu, nie ma sprzeczności między zakazem zmiany przeznaczenia terenu ujętym w § 4 ust. 2 pkt 11 i zakazem lokalizacji budynków ujętym w § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia, a treścią art. 54 ust. 1 Prawa wodnego. Niewątpliwie budowa jednego czy dwóch budynków gospodarczych na działce nr 877 przy ul. M. w K. nie wywoła istotnych zmian w zakresie zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub zmniejszenia wydajności ujęcia, ale wybudowanie kilku, kilkunastu czy kilkudziesięciu budynków (mieszkalnych, gospodarczych) spowoduje już takie zmiany, zarówno w ujęciu ilościowym jak i jakościowym. Niewątpliwie taki skutek miałoby stwierdzenie niezgodności z art. 54 Prawa wodnego, ustanowionych w § 4 ust. 2 pkt 10 i pkt 11 cyt. rozporządzenia zakazów w odniesieniu do wnioskowanej inwestycji, ponieważ w rezultacie prowadziłoby do uznania za dopuszczalną zmianę przeznaczenia terenu wszystkich położonych w tej strefie działek. Odnosząc się do przywołanego w skardze wyroku WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 674/08, wydanego w następstwie ponownego rozpoznania sprawy zakończonej orzeczeniem uchylonym przez NSA wyrokiem w sprawie II OSK 1404/07 podkreślić należy, iż Sąd w tamtej sprawie istotnie odmówił zastosowania § 4 ust. 2 pkt 11 ww. rozporządzenia, co jednak nie oznacza, że wyrokiem tym Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia nr 5/2005 Dyrektora RZGW w tej części. Sprawa II SA/Ke 674/08 dotyczyła lokalizacji stacji telefonii komórkowej, a więc jednostkowej inwestycji, o szczególnym charakterze tj. niezwiązanej ze stałym przebywaniem ludzi i niepowodującej zakłóceń wsiąkania opadów atmosferycznych, której funkcjonowanie nie może mieć wpływu na zanieczyszczenie gruntu, a co za tym idzie jakość ujmowanej wody czy też wydajność ujęcia. Co innego natomiast, gdy wniosek dotyczy budowy dwóch budynków gospodarczych. W rezultacie zdaniem Sądu, uprawnione jest stwierdzenie, że zawarte w art. 4 ust. 2 pkt 10 i pkt 11 zakazy, należy uznać jako inne przepisy w rozumieniu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, których naruszenie stanowi podstawę wniesienia sprzeciwu przez organ budowlany, a taka sytuacja jak zostało wykazane miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy trafnie również zauważył, że fakt istnienia na terenie, na którym ma być zlokalizowany obiekt budowlany objęty zgłoszeniem, innego obiektu, co do którego orzeczony został nakaz rozbiórki, nie stanowi podstawy do wydania decyzji o sprzeciwie. Przesłanki wydania takiej decyzji zostały bowiem enumeratywnie wymienione w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Przepis art. 35 ust. 5 tej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, jako ograniczający prawa podmiotowe w zakresie zagospodarowania nieruchomości, nie może być stosowany "odpowiednio" w sytuacjach innych niż wprost w nim opisane i tym samym nie może być podstawą wniesionego sprzeciwu zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Tego rodzaju regulacja, która odnosi się z jednej strony do sfery uprawnień, ale z drugiej do obowiązków inwestora jako uczestnika procesu budowlanego, nie może być interpretowana w sposób rozszerzający, ani tym bardziej uzupełniana w drodze analogii. Stałoby to w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. II OSK 761/07). W związku z powyższym rację ma organ twierdząc, że kwestia, czy zgłaszane budynki gospodarcze są tożsame z budynkami objętymi decyzją rozbiórkową nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, ponieważ wniesienie sprzeciwu z tych względów było bezpodstawne. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skarżącej dotyczący uchybienia przez organ I instancji terminu do wniesienia sprzeciwu. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego decyzja o sprzeciwie musi być wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi. Przy wykładni tego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych występują istotne rozbieżności. Istnieje pogląd, zgodny z tym, który prezentuje skarżąca, według którego termin na wniesienie przez organ decyzji o sprzeciwie jest zachowany, jeżeli organ ten w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych decyzję o sprzeciwie doręczy inwestorowi (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie II OSK 2471/10). Istnieje również pogląd, według którego art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy wykładać w ten sposób, że termin na wniesienie przez organ decyzji o sprzeciwie jest zachowany, jeżeli organ ten w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych wyda decyzję o sprzeciwie i nada ją w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Takie stanowisko łączy się z tezą, że do wniesienia sprzeciwu stosuje się art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie II OSK 2425/10). Istnieje też trzeci sposób wykładni art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, w myśl którego termin, o którym mowa w tym przepisie jest zachowany, gdy właściwy organ wyda decyzję o sprzeciwie w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych, przy czym przez wydanie decyzji należy rozumieć sporządzenie jej zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 k.p.a., zaś fakt nadania decyzji w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego stanowi jedynie dowód wydania decyzji o sprzeciwie w terminie, w razie zarzutu, że data w niej podana jest wcześniejsza od daty rzeczywistej (zarzut antydatowania, por. wyrok NSA z dnia 2 września 2011 r. w sprawie II OSK 737/11, wyrok NSA z dnia 25 lipca 2012r. sygn. sygn. II OSK 808/11, wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. II SA/Ke 55/12). Pogląd ten Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela. Oczywiste bowiem jest, że choć w przepisie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego nie mówi się wyraźnie o wydaniu decyzji, lecz o wniesieniu sprzeciwu, to w rzeczywistości chodzi o wydanie decyzji o sprzeciwie. Użyte sformułowanie (wniesienie sprzeciwu) jest konsekwencją przyjętej dla działania organu nazwy (sprzeciw), a zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie można utożsamiać wydania decyzji administracyjnej z jej doręczeniem. Z takich przepisów jak art. 107 § 1 k.p.a., określający, że decyzja powinna zawierać m.in. datę wydania, czy z art. 110 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest związany wydaną przez siebie decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, wyraźnie wynika, że czym innym jest wydanie decyzji, a czym innym jej doręczenie lub ogłoszenie. Przekonującą argumentację za taką tezą, z okolicznościami pozwalającymi sformułować argument ad absurdum, przedstawił NSA w wyroku z 25 kwietnia 2006 r. w sprawie II OSK 714/05. Także w uzasadnieniu uchwały składu całej Izby Finansowej NSA z 14 grudnia 2009 r. w sprawie II FPS 7/09 (ONSAiWSA nr 3 z 2010 r., poz. 38) przyjęto, że na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji i wprowadzenie jej do obrotu prawnego to dwie różne kwestie. Nie można w związku z tym przyjąć, że wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a więc wydanie decyzji o sprzeciwie, jest równoznaczne z doręczeniem decyzji o sprzeciwie. Jednocześnie w ocenie Sądu w świetle art. 107 § 1 k.p.a. brak jest podstaw, aby nadaniu decyzji przez organ administracji w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, przyznawać konstytutywny dla decyzji charakter. Inaczej mówiąc, brak podstaw, aby dopiero od tego momentu uważać, że decyzja, posiadająca wszystkie konstytutywne elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a., została wydana. Sąd podziela zastrzeżenia co do stosowania odnośnie do czynności organu administracji art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., wyrażone w uzasadnieniu uchwały NSA z 15 października 2008 r., podjętej w sprawie II GPS 4/08. Słusznie zwrócono tam uwagę, że regulacja ta ze swej istoty dotyczy wyłącznie strony. Podsumowując należy uznać za prawidłową wykładnię art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, w której przyjmuje się, że sprzeciw jest wniesiony w terminie przewidzianym w tym przepisie, jeżeli w tym czasie decyzja o sprzeciwie zostanie wydana, czyli zostanie sporządzona zgodnie z wymogami art. 107 § 1 k.p.a. Natomiast nadanie decyzji w polskiej placówce operatora publicznego może być jednym z dowodów wydania decyzji w terminie. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie decyzja o sprzeciwie została wydana w dniu 21 grudnia 2012 r., a z akt sprawy (książki nadawczej Urzędu Miasta K., K II – 5 akt. adm.) wynika, że została ona wysłana skarżącej w dniu 27 grudnia 2012 r., nie ma podstaw do przyjęcia aby sprzeciw z dnia 3 grudnia 2012r. został wniesiony, jak twierdzi skarżąca, po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia robót budowlanych. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.